X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل

Kur'ani Fisnik Noble Kuran - Translation of the Meanings in Shqiptar (Albanian)

سه‌شنبه 28 مرداد 1393 ساعت 15:22
Kur'ani
Fisnik
Noble Kuran
Translation of the
Meanings in Shqiptar
(Albanian)
Formatting by William Brown
Tregues
Tregues............................................................... i
SURA 1. FATIHA........................................................ 1
SURA 2. BEKARE........................................................ 1
SURA 3. ALI IMRAN.................................................... 24
SURA 4. NISA......................................................... 38
SURA 5. MAIDE........................................................ 51
SURA 6. EN'AM........................................................ 61
SURA 7. A'RAF........................................................ 73
SURA 8. ENFAL........................................................ 87
SURA 9. TEWBE........................................................ 92
SURA 10. JUNUS...................................................... 102
SURA 11. HUD........................................................ 109
SURA 12. JUSUF...................................................... 117
SURA 13. RRA'D...................................................... 124
SURA 14. IBRAHIM.................................................... 127
SURA 15. HIXHR...................................................... 131
SURA 16. NAHL....................................................... 135
SURA 17. ISRA....................................................... 143
SURA 18. KEHF....................................................... 149
SURA 19. MERJEM..................................................... 156
SURA 20. TA HA...................................................... 161
SURA 21. ENBIJA..................................................... 167
SURA 22. HAXHXH..................................................... 173
SURA 23. MU'MINUN................................................... 178
SURA 24. NUR........................................................ 183
SURA 25. FURKAN..................................................... 188
SURA 26. SHU'ARA.................................................... 192
SURA 27. NEML....................................................... 200
SURA 28. KASAS...................................................... 205
SURA 29. ANKEBUT.................................................... 210
SURA 30. RUM........................................................ 215
SURA 31. LUKMAN..................................................... 218
SURA 32. SEXHDE..................................................... 221
SURA 33. AHZAB...................................................... 222
SURA 34. SEBE'...................................................... 228
SURA 35. FATIR...................................................... 231
SURA 36. JA SIN..................................................... 234
SURA 37. SAFFAT..................................................... 237
SURA 38. SAD........................................................ 243
SURA 39. ZUMER...................................................... 247
SURA 40. GAFIR...................................................... 252
SURA 41. FUSSILET................................................... 257
SURA 42. SHURA...................................................... 260
SURA 43. ZUHRUF..................................................... 264
SURA 44. DUHAN...................................................... 268
SURA 45. XHATHIJE................................................... 270
SURA 46. AHKAF...................................................... 272
SURA 47. MUHAMMED................................................... 274
SURA 48. FET'H...................................................... 277
SURA 49. HUXHURAT................................................... 279
SURA 50. KAF........................................................ 280
SURA 51. DHARIJAT................................................... 282
SURA 52. TUR........................................................ 284
SURA 53. NEXHM...................................................... 286
SURA 54. KAMER...................................................... 288
SURA 55. RAHMAN..................................................... 291
SURA 56. WAKIA...................................................... 293
SURA 57. HADID...................................................... 296
SURA 58. MUXHADELE.................................................. 298
SURA 59. HASHR...................................................... 300
SURA 60. MUMTEHINET................................................. 302
SURA 61. SAFF....................................................... 303
SURA 62. XHUM'A..................................................... 304
SURA 63. MUNAFIKUN.................................................. 305
SURA 64. TEGABUN.................................................... 306
SURA 65. TALAK...................................................... 307
SURA 66. TAHRIM..................................................... 308
SURA 67. MULK....................................................... 309
SURA 68. KALEM...................................................... 310
SURA 69. HAKKA...................................................... 312
SURA 70. ME'ARIXH................................................... 314
SURA 71. NUH........................................................ 315
SURA 72. XHINN...................................................... 317
SURA 73. MUZEMMIL................................................... 318
SURA 74. MUDETHTHIR................................................. 319
SURA 75. KIJAME..................................................... 321
SURA 76. INSAN...................................................... 322
SURA 77. MURSELAT................................................... 323
SURA 78. NEBE'...................................................... 325
SURA 79. NAZI'AT.................................................... 326
SURA 80. 'ABESE..................................................... 327
SURA 81. TEKWIR..................................................... 329
SURA 82. INFITAR.................................................... 330
SURA 83. MUTAFFIFIN................................................. 330
SURA 84. INSHIKAK................................................... 331
SURA 85. BURUXH..................................................... 332
SURA 86. TARIK...................................................... 333
SURA 87. A'LA....................................................... 333
SURA 88. GASHIJE.................................................... 334
SURA 89. FEXHR...................................................... 335
SURA 90. BELED...................................................... 336
SURA 91. SHEMS...................................................... 336
SURA 92. LEJL....................................................... 337
SURA 93. DUHA....................................................... 338
SURA 94. INSHIRAH................................................... 338
SURA 95. TIN........................................................ 338
SURA 96. 'ALEK...................................................... 339
SURA 97. KADR....................................................... 339
SURA 98. BEJJINE.................................................... 339
SURA 99. ZILZAL..................................................... 340
SURA 100. 'ADIJAT................................................... 340
SURA 101. KARI'A.................................................... 341
SURA 102. TEKATHUR.................................................. 341
SURA 103. 'ASR...................................................... 341
SURA 104. HUMEZE.................................................... 341
SURA 105. FIL....................................................... 342
SURA 106. KUREJSH................................................... 342
SURA 107. MA'UN..................................................... 342
SURA 108. KEWTHER................................................... 342
SURA 109. KAFIRUN................................................... 343
SURA 110. NASR...................................................... 343
SURA 111. MESED..................................................... 343
SURA 112. IHLAS..................................................... 343
SURA 113. FELEK..................................................... 343
SURA 114. NAS....................................................... 344
1
SURA 1. FATIHA
1. Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
2. Falënderimi i takon All-llahut, Zotit të botërave
3. Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
4. Sunduesit të ditës së Gjykimit
5. Ty të adhurojmë dhe prej Teje ndihmë kërkojmë
6. Udhëzona në rrugën e drejtë,
7. në rrugën e atyre ndaj të cilëve ke bekimin, e jo në të atyre që je
i hidhëruar, dhe që kanë humbur!
SURA 2. BEKARE
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Elif, Lamë, Mimë.
2. Ky është libri që nuk ka dyshim në te (sepse është prej All-llahut)
është udhëzues për ata që janë të devotshëm.
3. Të cilët e besojnë të fshehtën, e kryejnë faljen (namazin) dhe prej
asaj që Ne u kemi dhënë, ata japin (zeqatë, sadaka etj.).
4. Dhe ata, të cilët besojnë në atë që t'u shpall ty, dhe në atë që
është shpallur para teje, dhe që janë të bindur plotësisht për (jetën e
ardhshme në) botën tjetër (ahiretin).
5. Të tillët janë të udhëzuar nga Zoti i tyre dhe vetëm ata janë të
shpëtuarit.
6. E ata që mohuan (Kur'anin dhe Muhammedin) për ta është njësoj ua
tërhoqe vërejtjen apo nuk ua tërhoqe, ata nuk besojnë.
7. All-llahu ua mbylli atyre zemrat, veshët e tyre dhe në të pamurit e
tyre ka një perde, e ata kanë një dënim të madh.
8. Ka disa njerëz që thonë: "Ne i kemi besuar All-llahut dhe jetës
tjetër (Ahiretit), po në realitet ata nuk janë besimtarë.
9. Ata përpiqen ta mashtrojnë All-llahun dhe ata që besuan, po në të
vërtëtë ata nuk mashtrojnë tjetër, pos vetvetes, por ata nuk e hetojnë.
10. Në zemrat e tyre kanë sëmurje, e All-llahu u shton sëmundje edhe më
shumë, e për shkak se ata përgënjeshtruan, pësojnë dënim të dhembshëm.
11. E kur atyre u thuhet: "Mos prishni rendin në tokë"! Ata thonë: "Ne
jemi vetëm përmirësues (paqtues)!"
12. Veni re, ata në të vërtetë janë shkatërruesit, por nuk e kuptojnë.
13. Dhe kur atyre u thuhet: besoni, sikurse besuan njerëzit ata thonë:
"A të besojmë ashtu sikurse besuan mendjelehtit?" Në të vërtetë ata,
dhe mu ata janë mendjelehtit, por nuk e dinë.
14. E kur i takojnë ata që besuan thonë: "Ne kemi besuar!" por kur
veçohen me djajt (parinë) e vet u thonë: "Ne jemi me ju, ne vetëm jemi
tallur (me besimtarët)".
15. All-llahu ndëshkon talljet e tyre, duke lënë të bredhin edhe më
shumë në mosbesimin e tyre.
2
16. Të tillët janë që e ndërruan të vërtetën (besimin) me të pavërtetën
(mosbesimin), pra tregtia e tyre nuk pati fitim dhe ata nuk qenë të
vetëdijshëm (në punën e tyre).
17. Shembulli i tyre (në hipokrizi) është si shembulli i atij që ndezë
një zjarr dhe, posa të ndritë ai vendin dhe rreth tij, All-llahu ua
shuan dritën e tyre dhe i lë në errësira që nuk shohin.
18. (Mbesin në errësirë) Të shurdhër, memecë dhe të verbër, andaj ata
nuk kthehen (nga ajo rrugë e tyre e keqe).
19. Ose (Shembulli i tyre është) si ndonjë shi i rreptë prej së larti
me errësirë, me bubullimë e me vetëtimë, e prej frikës së vdekjes, nga
rrufeja, ata vejnë gishtat në veshët e tyre. Po All-llahu është
rrethues i mosbesimtarëve (atij nuk mund t'i shpëtojë askush).
20. Vetëtima gati ua merrë të pamurit dhe, saherë që ajo u bënë dritë
atyre, ata ecin në te, e kur u errësohet mbesin aty. E sikur të donte
All-llahu, do t'ua merrte të dëgjuarit (me krismën e bubullimës) dhe të
pamurit (me shkëndijën e vetëtimës). Vërtetë, All-llahu është i
plotëfuqishëm për çdo gjë.
21. O njerëz, adhurojeni Zotin tuaj, i cili ju krijoi juve edhe ata që
ishin para jush ashtu që të jeni të devotshëm (të shpëtuar).
22. Ai, i cili për ju bëri tokën shtrat, (vendbanim) e qiellin kulm, e
prej qiellit ju lëshoi shi me të cilin ju siguroi lloje të frutave si
ushqim për ju, pra mos i përshkruani All-llahut shokë, duke qenë se ju
e dini (që Ai nuk ka shokë).
23. E në qoftë se jeni në dyshim në atë që Ne ia shpallëm gradualisht
robit tonë, atëherë sillnie ju një kaptinë të ngjashme si ai (Kur'ani)
dhe thirrni (për ndihmë) dëshmitarët tuaj (zotërat) pos All-llahut,
nëse jeni të sinqert (në thëniet tuaja se Kur'ani nuk është prej
Zotit).
24. E mos e paçit bërë (deri më tash), e as që do ta bëni kurrë (edhe
në të ardhmën), atëherë ruajuni zjarrit, lëndë e të cilit janë njerëzit
dhe gurët, që është i përgatitur për mosbesimtarët.
25. E, përgëzoi ata që besuan dhe bënë vepra të mira se ata do të jenë
në Xhennete në të cilët rrjedhin lumenj. Saherë që u jepet ndonjë
ushqim nga frutat e tij, ata thonë: "Ky është që me te u ushqyem edhe
më parë". Ngase, u sillet ushqim i ngjashëm (vetëm në formë, e jo edhe
në shije). Aty do të kenë ata bashkëshorte të pastra dhe aty do të jenë
përgjithmonë.
26. All-llahu nuk ngurron që të marrë çfarëdo shembulli, qoftë mushkojë
a diçka edhe më e imët se ajo. Për sa u përket atyre që besuan, ata e
dinë se ai (shembull) është i vërtetë nga Zoti i tyre, ndërsa ata të
cilët mohuan do të thonë: "Ç'deshi All-llahu me këtë si shembull"? Ai
me te humb shumë, e po me te udhëzon në rrugën e drejtë shumë, po me
përjashtim të atyre që janë jashtë rrugës, Ai me te nuk humb tjetër.
27. Ata që e thyejnë besën e dhënë All-llahut pasiqë është lidhur ajo,
dhe e këpusin atë që All-llahu ka urdhëruar të jetë e kapur,e edhe
bëjnë shkatërime në tokë, të tillët janë ata të dështuarit.
28. Si e mohoni All-llahun, e dihet se ju ishit të vdekur, e Ai ju
ngjalli, mandej ju bën të vdisni e pastaj ju ringjall, e mandej tek Ai
do të ktheheni?
3
29. Ai (All-llahu) është që për juve krijoi gjithçka ka në tokë, pastaj
vullnetin e vet ai drejtoi qiellit dhe i përsosi ata shtatë qiej. Ai
është i gjithdijshmi për çdo gjë.
30. (Përkujto Muhammed) Kur Zoti yt u tha engjëjve: "Unë po krijoj (po
përcaktoj) në tokë një zëvendës"! Ata thanë: "A do të vëshë në te atë
që bënë çrregullime dhe që derdh gjaqet, e ne të madhërojmë Ty me
lavdërimin Tënd dhe plotësisht të adhurojmë"! Ai tha: "Unë di atë që ju
nuk e dini"!
31. E Ai (Zoti) ia mësoi Ademit të gjithë emrat (e sendeve), pastaj ata
ua prezentoi engjëjve dhe u tha: "Më tregoni për emrat e këtyre
(sendeve të emërtuara), nëse jeni të drejtë (çka mendoni)?"
32. (engjëjt) Thanë: "ti je i pa të meta, ne nuk kemi dije tjetër
përveç atë që na e mësove Ti. Vërtetë, Ti je i gjithdijshëmi, i urti!"
33. (Zoti) Tha: "O Adem, njoftojë ata (engjëjt) me emrat e atyre
(sendeve)!" E kur u rrëfeu atyre për emrat e tyre, (Zoti) tha: "A nuk u
kam thënë juve se Unë, më së miri e di fshehtësinë e qiejve e të tokës
dhe më së miri e di atë, që ju e publikoni dhe atë që e mbani fshehtë."
34. E kur u thamë engjëjve: përuluni (bini në sexhde) Ademit, ata
menjëherë iu përulën, me përjashtim të iblisit (djallit). Ai rrefuzoi
dhe u mbajtë në të madh dhe u bë pabesimtar.
35. E Ne i thamë: "O Adem, ti dhe bashkëshortja juaj banoni në Xhennet
dhe hani lirisht nga frutat e tij kah të doni, po mos iu afroni asaj
bime (peme) e të bëheni zulumqarë (të vetvetes suaj).
36. Po djalli i bëri që ata të dy të mashtrohen në atë (pemë ose
Xhennetin) dhe i nxori ata nga ajo (e mirë) që ishin në te, e Ne u
thamë: "Zbritni (dilni), jeni armik i njëri-tjetrit, e ju deri në një
kohë në tokë keni vendbanim dhe dëfrim".
37. E Ademi prej Zotit të vet pranoi disa fjalë (lutje), prandaj Ai ia
fali (gabimin), Ai është mëshirues dhe pranues i pendimi.
38. Ne u thamë: "Dilni prej atyhit që të gjithë, e juve gjithqysh do
t'u arrijë udhëzim prej Meje, e kush pranon udhëzimin Tim, për ata nuk
ka as frikë as që do të brengosen".
39. E ata që mohuan dhe përgënjeshtruan argumentet tona, të tillët janë
banues të zjarrit, ata do të jenë aty përgjithmonë.
40. O bijtë e israilit, kujtoni (jini mirënjohës për) të mirat e Mia,
të cilat ua dhurova juve dhe zbatoni premtimin që më keni dhënë Mua.
Unë zbatoj atë që u premtova dhe të më keni frikë vetëm Mua.
41. Dhe besonie atë, që e shpalla (Kur'anin), e që vërteton atë që e
keni ju e mos u bëni mohues të parë të tij, dhe mos i ndërroni ajetet e
Mia (Kur'anin) me një vlerë të paktë, por vetëm Mua të ma keni dronë.
42. E mos e ngatërroni të vërtetën me të pavërtetën dhe me vetëdije të
fshehni realitetin.
43. Falnie namazin dhe jepni zeqatin, dhe falnu me ata që falen (bini
në rukuë me ata që bijnë).
44. A po i urdhëroni (thirrni) njerëzit për punë të mira, e veten tuaj
po e harroni? Ndërsa ju e lexoni librin (Tevratin). A nuk po mendoni?
4
45. Kërkoni ndihmë (në të gjitha çështjet) me durim dhe me namaz,
vërtet, ajo është e madhe (vështirë), por jo edhe për ata që kanë frikë
(Zotin).
46. Të cilët janë të bindur se do të takojnë Zotin e vet dhe se ata do
t'i kthehen Atij.
47. O bijtë e israilit, përkujtone dhuntinë Time, të cilën ua dhurova,
dhe Unë ju pata (të parët tuaj) dalluar ndaj njerëzve të tjerë (të asaj
kohe).
48. Dhe ruajuni një ditë kur askush askujt nuk do të mund t'i kryejë
asgjë, kur nuk pranohet për te (jobesimtarin) ndonjë ndërmjetësim dhe
nuk pranohet për te kompensim, e as që do të ndihmohen ata (fajtorët).
49. Përkujtoni edhe kur u shpëtuam prej popullit të faraonit, që nga ai
shijuat dënimin më të idhët, duke ua therrur bijtë tuaj, e duke ua lënë
gjallë gratë tuaja. Në këtë torturë përjetuat një sprovim të madh nga
Zoti juaj.
50. Dhe kur për ju e ndamë detin, e ju shpëtuam, ndërsa ithtarët e
faraonit i fundosëm, e ju i shihnit (me sytë tuaj).
51. E kur i premtuam Musait (t'ia japim Tevratin) dyzet netë, pas tij
ju (pasi shkoi ai për Tevrat) e adhuruat viçin, ju ishit dëmtues (të
vetës suaj).
52. Mandej edhe pas asaj ua falëm (gabimin), ashtuqë të falënderoni.
53. Dhe (përkujtoni) kur ia dhamë Musait librin, dalluesin në mënyrë që
të udhëzoheni në rrugë të drejtë.
54. Dhe kur Musai popullit të vet i tha: "O populli im, me adhurimin e
viçit (në vend të Zotit), ju i bëtë zullum vetvetes, pra pendohuni para
Krijuesit tuaj, dhe mbytne vetveten. Kjo për ju është më së miri te
Krijuesi juaj. E Ai ua pranoi pendimin tuaj, Ai është mëshirues, ndaj
pranon shumë pendimin.
55. Dhe kur i thatë: "O Musa, ne nuk të besojmë ty derisa ta shohim
All-llahun haptazi, e atëherë juve u rrëmbeu rrufeja (zjarri) dhe ju e
shihnit.
56. Pastaj, që të jeni mirënjohës pas vdekjes suaj juve ju ngjallëm.
57. Dhe Ne bëmë që retë t'u bëjnë juve hije, ju furnizuam me rrëshirë
(të ëmbël) dhe me shkurtëza. (Ju thamë) Hani nga të mirat që ju
furnizuam! (ata nuk qenë mirënjohës). Po Neve ata nuk na bënë kurrfarë
dëmi, por ata dëmtuan vetveten.
58. E kur ju thamë: "Hyni në këtë fshat (vendbanim), dhe hani në të
lirisht ku të dëshironi, e hyni në derën (e fshatit) përulur dhe
thuani: "Hittatun" - ndjesë, Ne ua falim mëkatet tuaja, e bamirësve ua
shtojmë shpërblimin.
59. E ata që ishin mizorë atë që u ishte thënë e ndryshuan me një fjalë
tjetër, e Ne për shkak se ata kundërshtuan, lëshuam nga qielli një
dënim kundër atyre që ishin mizorë.
60. Dhe (përkujtoni) kur Musai kërkoi ujë për popullin e tij, e Ne i
thamë: "Bjeri gurit me shkopin tënd", atëherë nga ai gufuan dymbëdhjetë
kroje që secili grup e dinte vendin ku do të pinte ujë. (U thamë) Hani
dhe pini nga begatitë e All-llahut e mos vazhdoni të jeni çrregullues
në tokë.
5
61. Madje kur ju thatë: "O Musa, ne nuk mund të durojmë (hamë) vetëm
një ushqim (të njëjtë), lute pra Zotin tënd për ne të na furnizojë me
çka mbinë toka prej perimeve të saj, prej trangujve, prej hudrave, prej
thjerze (groshë) dhe prej qepëve të saj"! (Musai) Tha: "A kërkoni ta
ndërroni të mirën për atë që është me e thjeshtë"? Zdirgjuni pra në
qytet, se aty do të keni atë që kërkoni! E mbi ta rëndoi poshtrimi dhe
skamja, e ata kundër vetes shkaktuan hidhërimin e All-llahut. Kjo
ndodhi ngase ata mohonin argumentet e All-llahut, mbytnin pejgamberët
pa kurrfarë të drejte, dhe për shkak se kundërshtuan dhe i kalonin
kufijt në të keqe.
62. Vërtet, ata që besuan, ata që ishin jehudi, krishterët sabejët,
(kishun lëshuar fenë e adhuronin engjëjt), kush besoi prej tyre
(sinqerisht) All-llahun, dhe botën tjetër dhe bëri vepra të mira, ata e
kanë shpërblimin te Zoti i tyre. Për ta nuk ka frikë as nuk kanë përse
të pikëllohen (pasi që besuan All-llahun, librat të dërguarit në mesin
e të cileve edhe Muhammedin).
63. (përkujtoni) Kur Ne patëm marrë prej jush besën tuaj, ngritëm mbi
ju (kodrën) Turin (u thamë): veproni sipas atij (Tevratit) që ua dhamë
me seriozitet, e mësoni atë që është në te, ashtuqë të ruheni.
64. E pas asaj (besës) ju më vonë ia kthyet shpinën e po të mos ishte
mirësia dhe mëshira e All-llahut ndaj jush, ju do të ishit prej të
dëshpruarve (në të dy jetërat).
65. Ju tanimë e keni të njohur çështjen e atyre nga mesi juaj që nuk
respektuan (urdhërin) në të shtunën, e Ne u thamë: Shndërrohuni në
majmunë të përbuzur!
66. Atë (shndërrimin e tyre) e bëmë masë ndëshkuese për ata që e
përjetuan (me sy) dhe për të pastajshmit, por edhe si këshillë për të
devotshmit.
67. (Përkutjoni) Edhe kur Musai popullit të vet i tha: "All-llahu ju
urdhëron ta therrni një lopë! Ata thanë: "A bën tallje me ne?" Ai tha:
"All-llahut i mbështetem të më ruaj e të mos bëhem nga injorantët!"
68. Ata thanë: "Lute Zotin tënd për ne të na sqarojë çfarë është ajo?
Ai tha: "Ai thotë se ajo është një lopë as e vjetër (e moshuar) as e re
(mëshqerë), është e mesme, zbatoni pra atë që urdhëroheni!"
69. Ata thanë: "Lute Zotin tënd për ne që të na sqarojë çfarë është
ngjyra e saj! A tha: "Ai thotë se ajo është një lopë e verdhë, ngjyra e
saj është e fortë që kënaqë shikuesit".
70. Ata thanë: "Lute Zotin tëndë për ne që të na sqarojë çfarë është
ajo, se lopët na janë përzier (janë bërë të ngjashme) e ne do të gjejmë
të vërtetën në dashtë All-llahu!
71. Ai tha: "Ai thot se ajo është lopë jo e lodhur duke lëruar tokën as
duke ujitur bimët, ajo është pa të meta dhe në të nuk ka shenjë (ngjyrë
tjetër)!" Ata thanë: "E tash na e sqarove saktë dhe e therrën atë, e
për pak e lanë pa e kryer punën.
72. (përkujtoni) Kur e patët mbytur një njeri dhe u kundërshtuat mes
veti për te, e All-llahu është zbulues i asaj që e mbanit fshehtë.
73. E ne u thamë: "Mëshoni atij (të vdekurit) me një pjesë të saj (të
lopës së therrur!") Ja, kështu All-llahu ngjallë të vdekurit dhe ua
sqaron argumentet e veta, ashtu që të kuptoni.
6
74. Edhe pas (fakteve të qarta) zemrat tuaja u bënë pasandej të forta
si guri, e edhe më të forta, sepse ka nga gurët prej të cilëve gufojnë
lumenj, e ka disa prej tyre që çahen dhe prej tyre buron ujë, madje ka
prej tyre që nga frika ndaj Zotit rrokullisen tatëpjetë (nga maja e
kodrës). All-llahu nuk është i pakujdesshëm ndaj asaj që veproni ju.
75. A shpresoni se do t'u besojnë ata juve (jehuditë), kur dihet se një
grup prej tyre dëgjuan fjalët e All-llahut, edhe pse i kishin kuptuar,
e duke qenë të vetëdijshëm (ç'bënin) i ndryshuan ato.
76. E kur takonin ata që kishin besuar (muslimanët) thonin: "Ne kemi
besuar! E kur veçoheshin ata mes veti thonin: "A po ju tregoni atyre
(muslimanëve) për atë që All-llahu ua shpalli juve (në Tevrat rreth
Muhammedit) që ata para Zotit tuaj të kenë argumente kundër jush. A nuk
jeni duke kuptuar.
77. A thua nuk e dinë ata (jehuditë) se All-llahu e di atë çka e
fshehin dhe atë çka e publikojnë?
78. E ka disa prej tyre që janë analfabetë, nuk e kuptojnë librin, por
jetojnë vetëm në shpresa, duke mos qenë të sigurt.
79. Është shkatërrim për ata që me duart e veta e shkruajnë librin, e
pastaj thonë: "Ky është prej All-llahut!, e për të arritur me te një
fitim të paktë, pra është shkatërrim i madh për ta çka shkruan duart e
tyre dhe është shkatërrim i madh për ta ajo çka fitojnë.
80. Ata edhe thanë: "Neve nuk do të na kapë zjarri vetëm për disa ditë
të numëruara!" Thuaj: "A mos keni marrë prej All-llahut ndonjë premtim,
e All-llahu nuk e thyen premtimin e vet, ose jeni duke thënë për Allllahun
atë që nuk e dini?
81. Po, (do të ju kapë zjarri) ai që bën keq dhe që e vërshojnë gabimet
e tij, ata janë banues të zjarrit, aty janë përgjithmonë.
82. E ata që besuan dhe bënë vepra të mira, ata janë banues të
Xhennetit, aty janë përgjithmonë.
83. (përkujtoni) Kur ne morëm zotimin e bijve të israilit; mos adhuroni
tjetërkë, përveç All-llahun, të silleni mirë ndaj prindërve, ndaj të
afërmëve, ndaj jetimëve, ndaj të varfërve dhe njerëzve u thuani fjalë
të mira; falnie namazin dhe jepni zeqatin, e pastaj ju e thyet zotimin
dhe përveç një pakice prej jush, ia kthyet shpinën zotimit.
84. Dhe kur morëm zotimin tuaj që të mos derdhni gjakun tuaj, të mos
dëboni vetën tuaj nga vendi juaj, e ju e pranuat, ndaj dëshmonie.
85. Pastaj qe, ju jeni ata që mbytni njëri-tjetrin, i dëboni disa prej
jush nga vendi i tyre duke bashkëpunuar kundër tyre si është mëkatë e
padrejtë, e nëse ata bien te ju në robëri, ju jepni kompensim për (t'i
liruar) ata, e dëbimi i tyre nga vendi është i ndaluar për ju. A e
besoni një pjesë të librit, e tjetrën e mohoni Ç'mund të jetë ndëshkimi
ndaj atij që punon ashtu prej jush, pos poshtërim në jetën e kësaj
bote, e në ditën e gjykimit ata hidhen në dënimin më të ashpër. Allllahu
nuk është i pakujdesshëm ndaj asaj që veproni ju.
86. Të tillë janë ata, që e vlerësuan jetën e kësaj bote mbi botën
tjetër, andaj atyre as nuk do t'u lehtësohet dënimi, e as që do të
ndihmohen ata.
87. Ne i patëm dhënë Musait librin dhe pas tij patëm dërguar shumë
pejgamberë. Isait, birit të Merjemës i dhamë argumente (mrekulli) dhe e
fuqizuam me (xhibrilin) shpirtin e shenjtë. E saherë që u erdhi ndonjë
7
i dërguar me çka nuk u pëlqeu juve, a nuk u bëtë kryelartë dhe disa
prej tyre i përgënjeshtruat e disa i mbytët?
88. E (jehuditë e kohës së Muhammedit) thonë: "Zemrat tona janë në
këllëf!" Jo, por për shkak të mosbesimit të tyre, All-llahu i ka
mallkuar, andaj pak janë që besojnë (ose: pak send besojnë).
89. E kur u erdhi atyre prej All-llahut libri (Kur'ani) që është
vërtetus i atij, që e kishin pranë, e që para se t'u vinte e kërkonin
ndihmën e tij kundër mosbesimtarëve, e mohuan atë (Muhammedin) që e
njihnin, kur u erdhi. Pra mallkimi i All-llahut qoftë kundër
mosbesimtarëve!
90. E shëmtuar është ajo për çka ata e shitën vetvetën. Atë që e
shpalli All-llahu të mos e besojnë nga zilia, për shkak se All-llahu
nga mirësia e Tij t'i shpallë atij që dëshiron nga robtë e vet. Andaj
merituan zemërim mbi zemërim (gazep mbi gazep). Mosbesmtarët kanë dënim
që i poshtërson.
91. Dhe kur atyre u thuhet: "Besoni atë që e shpalli All-llahu", ata
thonë: "Ne besojmë atë që na u shpall neve", kurse e mohojmë atë pas
tij, edhe pse është vërtetues i atij, që e kanë ata dhe është i
vërtetë. Thuaj: "Nëse jeni besimtarë, pse i mbytnit më parë pejgamberët
e All-llahut?"
92. Juve u pat ardhur Musai me argumente, por pas tij ju e adhuruat
viçin, pra ju ishit mizorë.
93. (përkujtoni) Kur morëm premtimin tuaj dhe mbi ju ngritëm kodrën
Tur, (u thamë) merrni këtë që u dhamë seriozisht dhe dëgjoni
(respektoni). Ata thanë: "Dëgjuam (me vesh) e kundërshtuam". E për
shkak të mosbesimit të tyre, adhurimi ndaj viçit ishte përzier me gjak
në zemrat e tyre. Thuaj: "Nëse jeni besimtarë, besimi juaj është duke u
udhëzuar keq".
94. Thuaj: "Nëse bota tjetër (Xhenneti) tek All-llahu është vetëm për
ju, e jo edhe për njerëzit e tjerë, nëse jeni të sinqert, kërkone
vdekjen (e shkoni më shpejtë).
95. E për shkak të veprave të tyre (mëkateve), ata kurrë nuk e
dëshirojnë atë. All-llahu di për zullumqarët.
96. Është e sigurtë se njerëzit më lakmues për të jetuar, ti ke për të
gjetur ata (jehuditë), bile edhe më lakmues se idhujtarët. Ndonjëri
prej tyre dëshiron të jetojë njëmijë vjet, por edhe sikur të jetojë,
ajo (jeta e gjatë) nuk do ta shpëtoj atë prej dënimit. All-llahu sheh
çka veprojnë ata.
97. Thuaj:" Kush është armik i Xhibrilit (është armik i All-llahut), e
ai me urdhërin e All-llahut e zbriti Kur'anin në zemrën tënde, që është
vërtetues i asaj që ishte më parë dhe udhërrëfyes e përgëzues për
besimtarët.
98. Kush është armik i All-llahut, i engjëjve të Tij, i të dërguarve të
Tij, i Xhibrilit dhe i Mikailit (ai është mosbesimtar), All-llahu pa
dyshim është armik i mosbesimtarëve.
99. Ne të kemi shpallur ty (Muhammed) argumente të qarta dhe ato nuk i
mohon askush, përveç atyre që kanë dalë respektit.
100. (nuk besojnë argumentet tona se) Saherë që ata kanë dhënë ndonjë
premtim, një grup prej tyre e hodhi atë, por shumica e tyre nuk beson.
8
101. E kur u erdhi atyre ndonjë i dërguar prej All-llahut, vërtetues i
asaj që kishin ata, një grup prej tyre të cilëve iu kishte dhënë libri,
e hodhi pas shpine librin e All-llahut, kinse nuk dinin (asgjë).
102. (e hodhën librin e Zotit) E ndoqën atë që thonin djajt në kohën e
sundimit të Sulejmanit. Por Sulejmani nuk ishte i pafé, djajt ishin të
pafé, sepse u mësonin njerëzve magjinë. (Ndoqën) Edhe çka u zbriti në
Babil dy engjëjve, Harutit dhe Marutit. E ata të dy nuk i mësonin
askujt (magjinë) para se t'i thonin: "Ne jemi vetëm sprovë, pra mos u
bën i pa fé!" E, mësonin (njerëzit) prej atyre dyve atë (magji) me çka
ndanin burrin prej gruas së vet, por pa lejën e All-llahut me atë
askujt nuk mund t'i bënin dëm dhe ashtu mësonin çka u sillte dëm e nuk
u sillte dobi atyre. E ata (jehuditë) e kanë ditur se ai që (hodhi
librin) e zgjodhi atë (magjinë), ai në botën tjetër nuk ka ndonjë të
drejtë (në mëshirën e Zotit). Po ta dinin, ata se për ç'ka e shitën
vetveten, ajo është shumë e keqe.
103. E sikur të kishin besuar ata dhe sikur të ishin ruajtur (prej
mëkateve), po të dinin, shpërblimi prej All-llahut do të ishte shumë më
i dobishëm.
104. O ju që keni besuar, mos thuani: "Raina" - po thuani: "Undhurna"
dhe respektoni! Mosbesimtarët kanë dënim të dhëmbshëm.
105. As ata, ithtarët e librit që nuk besuan, e as idhujtarët nuk duan
që juve të ju vijë ndonjë e mirë nga Zoti juaj. Mirëpo, All-llahu me
mëshirën e vet veçon atë që dëshiron, All-llahu është Zot i mirësisë së
madhe.
106. Ne nuk abrogojmë (pezullojmë) asnjë nga argumentet tona, apo ta
hedhim në harresë e të mos sjellim edhe më të dobishëm se ai, ose të
ngjashëm me te. A nuk e ke ditur se All-llahu është i plotfuqishëm për
çdo send?
107. A nuk e ke ditur se vetëm All-llahut i takon sundimi i qiejve e i
tokës, dhe se pos All-llahut nuk keni as mbrojtës as ndihmëtar.
108. A doni të pyetni të dërguarin tuaj sikurse u pyet më parë Musai.
Ai që e ndërron besimin me mosbesimin, ai tanimë e ka humbur rrugën e
drejtë.
109. Shumë ithtarë të librit (jehudi, krishterë), edhe pasiqë iu është
bërë e qartë e vërteta, nga vetë zilia e tyre personale dëshiruan që
pas besimit tuaj t'iu kthejnë në mosbesimtarë, pra ju lini dhe
largohuni prej tyre derisa All-llahu ta sjellë urdhërin e vet. Allllahu
ka mundësi për çdo send.
110. Kryeni faljen (namazin) dhe jepne Zeqatin, e çfardo të mirë që e
përgatitni për veten tuaj, atë e gjeni tek All-llahu. S'ka dyshim Allllahu
përcjell çdo veprim tuajin.
111. Ata edhe thanë: "Kurrsesi nuk ka për të hyrë kush në Xhennet,
përveç atij që është jehudi ose i krishterë! Ato janë fantazi të tyre!
Thuaju: "Sillni argumentin tuaj (çka thoni) po qe se jeni të drejtë?
112. Nuk është ashtu (si thonë ata), po ai që është dorëzuar All-llahut
dhe është bamirës, ai e ka shpërblimin e vet te Zoti i tij, për ata nuk
ka frikë, as nuk kanë pse të mërziten.
113. Jehuditë thanë se të krishterët nuk janë të mbështetur në asgjë
(nuk kanë fé të vërtetë). Edhe të krishterët thanë se jehudit nuk janë
të mbështetur në asgjë, e duke qenë se ata të dy palët e lexojnë
9
librin. Po kështu si thëniet e tyre, thanë edhe ata që nuk dinin
(idhujtarët për Muhammedin). Po në ditën e gjykimit për atë që ata nuk
pajtoheshin, All-llahu gjykon ndërmjet tyre.
114. E kush mundet të jetë më mizor se ai që në xhamitë e All-llahut
pengon të përmendet emri i Tij (të bëhet ibadet) dhe përpiqet për
shkatërrimin e tyre. Atyre ndryshe nuk u takoi të hyjnë vetë në to,
vetëm duke qenë rrespektues (të tyre e jo rrënues). Ata në këtë jetë
kanë nënçmim e në botën tjetër dënim të madh.
115. Të All-llahut janë edhe (anët nga) lindja edhe nga perëndimi, dhe
kahdo që të ktheheni, aty është anë e All-llahut. Vërtetë, All-llahu
është i gjerë (në bujari) e i dijshëm.
116. Ata (ithtarët e librit) thanë: "All-llahu ka fëmijë"!? I pastër
është Ai nga kjo e metë! E Tij është gjithçka në qiej e në tokë,
gjithçka i është nënshtruar Atij.
117. Ai është shpikës i qiejve e i tokës (pa kurrfarë modeli të
mëparshëm) e kur dëshiron diçka, ai vetëm i thotë: "Bëhu!" në atë
moment bëhet.
118. E ata që nuk dinë (kurejshitët politeistë) thanë: "Përse të mos na
flasë neve All-llahu, ose të na vijë ndonjë argument!" Po kështu,
thëniet e tyre në mënyrë të njëjtë i patën përsëritur edhe ata që ishin
para tyre. Të njëjta janë zemrat e tyre. Ne tanimë sqaruam argumentet
për një popull që dëshiron të bindet.
119. Ne të dërguam ty me të vërtetën (Kur'anin), përgëzues dhe qortues,
e ti nuk je përgjegjës për banuesit e Xhehenemit.
120. As jehuditë, e as krishterët kurrë nuk do të jenë të kënaqur me ty
deri që të pasosh fenë e tyre. Thuaju: "Udhëzimi i All-llahut është
udhëzim i drejtë. E nëse pasiqë të ka ardhur ty e vërteta shkon pas
mendimeve të tyre, nuk ka kush të ndihmojë e as të mbrojë nga Allllahu.
121. Atyre, të cilëve u dhamë librin dhe të cilët e lexojnë drejtë
ashtu si është, ata e besojnë atë (Kur'anin). E ata që e mohojnë atë,
të tillët janë ata që dështuan (në dynja e në ahiret).
122. O bijtë e israilit, kujtoni të mirat e Mia që ua dhurova, që ju
dallova mbi njerëzit tjerë (të asaj kohe).
123. Dhe ruajuni një ditë kur askush nuk do të mund ta ndihmojë tjetrin
për asnjë send, nuk pranohet prej askujt kompensim, nuk do t'i bëjë
dobi askujt ndonjë ndërmjetësim dhe as që do të ndihmohen (mëkatarët).
124. Përkujto (O i dërguar) kur Zoti i vet, Ibrahimin e provoi me disa
obligime, e ai i përmbushi ato, e Ai i tha: "Unë po të bëj ty prijës
(imam) të njerëzimit!" Ai tha: "(bën o Zot) Edhe nga pasardhësit e mi!"
(Zoti) Tha: "Mirësinë Time nuk mund ta gëzojnë mizorët!"
125. Dhe kur shtëpinë (Qaben) e bëmë vendkthimi dhe vendsigurie për
njerëzit, (u thamë) Vendin ku qëndroi Ibrahimi pranonie për
vendfaljeje! Ibrahimin dhe Ismailin i urdhëruam: ju të dy pastrone
shtëpinë Time për vizituesit, për ata që qëndrojnë aty dhe për ata që
falen aty.
126. Dhe kur Ibrahimi tha: "Zoti im, bëne këtë një qytet sigurie dhe
banorët e tij, që besuan All-llahun dhe jetën tjetër, furnizoj me lloje
të frutave!" Ai (All-llahu) tha: "(e furnizoj) Edhe atij që nuk besoi
do t'ia mundësojë shfrytëzimin e frutave për një kohë të shkurtër, e
10
pastaj do ta shtyejë në dënimin e zjarrit, e sa përundim i shëmtuar
është ai.
127. Edhe kur Ibrahimi dhe Ismaili, duke i ngritur themelet e shtëpisë
(Qabes - luteshin): "Zoti ynë, pranoje prej nesh, se me të vërtetë Ti
je që dëgjon dhe di!"
128. Zoti ynë, bëna neve dyve besimtarë të sinqertë ndaj Teje dhe nga
pasardhësit tanë, njerëz të bindur ndaj Teje, na i mëso rregullat e
ibadetit (adhurimit) tanë dhe falna neve, vërtetë Ti je që falë, je
mëshirues!"
129. Zoti ynë, dërgo ndër ta, nga gjiu i tyre të dërguar që t'u lexojë
atyre ajetet Tua, t'u mësojë atyre librin dhe urtësinë, e t'i pastroj
(prej ndytësisë së idhujtaris) ata. S'ka dyshim se Ti je ngadhënjyesi,
i dijshmi.
130. E kush largohet prej fesë së Ibrahimit përveç atij që poshtron
vetveten. Ne atë e bëmë të zgjedhur në këtë botë, kurse në botën tjetër
ai është njëri prej të lartëve.
131. Kur Zoti i vet atij i tha: "Dorëzohu"! Ai tha: "Iu kam dorëzuar
Zotit të gjithësisë"!
132. E Ibrahimi i porositi bijtë e tij me këtë (fe), e edhe Jakubi, (u
thanë) "O bijtë e mi, All-llahu ua zgjodhi fenë (islame) juve, pra mos
vdisni ndryshe, por vetëm duke qenë muslimanë!"
133. A ishit ju (ithtarë të librit) dëshmitarë kur Jakubit iu afrua
vdekja, e ai bijve të vet u tha: "Çka do të adhuroni pas meje"? Ata
thanë: "Do të adhurojmë Zotin tënd, dhe Zotin e prindërve tuaj:
Ibrahimit, Ismailit, Is'hakut, një të vetmin Zot dhe ne, vetëm Atij i
jemi dorëzuar!"
134. Ai ishte një popull që kaloi, atij i takoi ajo që fitoi, e juve u
takon ajo që fituat, prandaj ju nuk jeni përgjegjës për atë që vepruan
ata.
135. Ata (ithtarët e librit) thanë: "Bëhuni jehudi ose të krishterë, e
gjeni rrugën e drejtë"! Thuaj: "jo, (asnjërën) por fenë e drejtë të
Ibrahimit që ai nuk ishte nga idhujtarët.
136. Ju (besimtarë) thuani: "Ne i besuam All-llahut, atë që na u shpall
neve, atë që iu shpall Ibrahimit, Ismailit, Is'hakut, Jakubit dhe
pasardhësve (të jakubit që ishin të ndarë në dymbedhjetë kabile), atë
që i është dhënë Musait, Isait dhe atë që iu është dhënë nga Zoti i
tyre pejgamberëve, ne nuk bëjmë dallim në asnjërin prej tyre dhe ne
vetëm atij i jemi bindur.
137. Në qoftë se ata besuan ashtu siç besuat ju ata vërtetë kanë gjetur
rrugën e drejtë, e nëse refuzojnë, atëherë ata janë kundërshtarë
(opozitë), po ty (Muhammed) kundër tyre do të mjaftojë All-llahu. Ai
është dëgjuesi, i dijshmi.
138. (kjo fe jona është) Njgyrosje e All-llahut, e kush ngjyros (me fe)
më mirë se All-llahu. Ne vetëm atë e adhurojmë.
139. Thuaj: "A doni të grindeni me ne për All-llahun, e Ai është Zoti
ynë dhe Zoti juaj dhe ne kemi vepra (shpërblimin e veprave) tona, e ju
keni veprat tuaja. Por ne jemi (besimtarë) të sinqertë ndaj Tij.
140. A pretendoni se Ibrahimi, Ismaili, Is-haku, Jakubi dhe pasardhësit
kanë qenë jehudi ose të krishterë? Thuaj: "A e dini ju më mirë apo All11
llahu? Kush është më mizor se ai, që e ka dëshminë e All-llahut pranë
veti dhe e fshehë. All-llahu nuk është i panjoftuar me veprimet tuaja".
141. Ai ishte një popull që shkoi, të cilit i takoi ajo që fitoi, e
juve u takon ajo që fituat, prandaj ju nuk jeni përgjegjës për atë që
ata vepruan.
142. Disa mendjelehtë nga njerëzit do të thonë: "Çka i ktheu ata
(muslimanët) prej kiblës (drejtimit) në të cilin ishin ata (Kudsi)?
Thuaj: "Të All-llahut janë lindja dhe perëndimi, Ai e vë në rrugën e
drejtë atë që do".
143. Dhe ashtu (sikur u udhëzuam në fenë islame) Ne u bëmë juve një
pupull të drejtë (një mes të zgjedhur) për të qenë ju dëshmitarë (në
ditën e gjykimit) ndaj njerëzve, dhe për të qenë i dërguari dëshmitar
ndaj jush. E kiblen nga e cila ti u drejtove nuk e bëmë për tjetër,
vetëm se për të provuar atë që shkon pas të dërguarit, nga ai që
kthehet prapa, ndonëse kjo ka qenë vështirë (për disa), por jo edhe për
ata që All-llahu i drejtoi. All-llahu nuk është që t'ua humbë besimin
tuaj. S'ka dyshim se All-llahu është shumë i butë dhe mëshirues ndaj
njerëzve.
144. Ne shumë herë po shohim kthimin e fytyrës tënde kah qielli, e Ne
gjithqysh do të drejtojmë ty në drejtim të një kibleje (Qabja) që ti e
do atë. Pra kthehu anës së xhamisë së shenjtë (Qabes), dhe kudo që të
jeni (o besimtarë) kthehuni kah ajo anë. E atyre që u është dhurruar
libri, ata e dinë sigurisht se kjo (kthesë) është e vërtetë nga Zoti i
tyre. E All-llahut nuk mund t'i fshihet ajo që veprojnë ata.
145. Po edhe sikur t'u sillshe ti çdo lloj argumenti atyre që u është
dhënë libri, ata nuk pasojnë kiblen tënde, e as ti nuk do të pasosh
kiblen e tyre, po asnjëra palë nuk do ta pasojë kiblen e tjetrës. E pas
dijes, e cila të ka ardhur, po e zëmë se ishe vënë pas dëshirave të
tyre, atëherë ti do të ishe mizor.
146. Atyre që u kemi dhënë librin, ata e njohin ate (Muhammedin) siç i
njohin bijtë e vet, e një grup pre tyre edhe pse e dinë këtë, janë duke
e fshehur të vërtetën.
147. E vërteta është nga Zoti yt, pra kurrsesi mos u bën nga ata që
dyshojnë.
148. Secili (popull) ka një anë, të cilës ai i kthehet, ju shpejtoni
kah punët e mbara, kudo që të jeni All-llahu ka për t'ju tubuar të
gjithëve, All-llahu ka fuqi për çdo send.
149. Kahdo që të shkosh ktheje fytyrën tënde kah ana e xhamisë së
shenjtë, kjo është e vërtetë nga Zoti yt. All-llahu përcjell gjithçka
veproni ju.
150. Dhe kahdo që të dalësh, ktheje fytyrën tënde kah ana e xhamisë së
shenjtë (Qabja) dhe kudo që të gjendeni ktheni fytyrat tuaja kah ana e
saj, ashtuqë njerëzit mos të kenë argument kundër jush, përveç atyre që
janë mizorë nga ata (që nga inati nuk ranojnë kurrfarë fakti), por mos
ia keni frikën atyre, frikësohuni prej Meje (e bëra këtë) që të gjeni
rrugën e drejtë dhe që të plotësojë mirësinë Time ndaj jush.
151. (sikurse plotësova mirësinë Time ndaj jush) Ashtu siç dërguam nga
gjiu i juaj të dërguar t'u lexojë ajetet Tona, t'ju pastrojë, e t'ju
mësojë librin dhe traditën, e edhe t'ju mësojë atë që nuk e dinit.
12
152. Pra ju më kujtoni Mua (me adhurime), Unë ju kujtoj juvem (me
shprëblim). Më falënderoni e mos Më mohoni.
153. O ju që keni besuar, kërkoni ndihmë me durim e me të falur, se
vërtetë All-llahu është me durimtarët.
154. E për ata që u mbytën në rrugën e All-llahut mos thoni: "Janë të
vdekur", Jo, ata janë të gjallë, por ju nuk kuptoni (gjallërinë e
tyre).
155. Ne do t'ju sprovojmë me ndonjë frikë, me uri, me ndonjë humbje nga
pasuria e nga jeta e edhe nga frytet, po ti jepju myzhde durimtarëve.
156. Të cilët, kur i godet ndonjë e pakëndëshme thonë: "Ne jemi të Allllahut
dhe ne vetëm tek Ai kthehemi!"
157. Të tillët janë që te Zoti i tyre kanë bekime e mëshirë dhe të
tillët janë ata të udhëzuarit në rrugën e drejtë.
158. "Safa" dhe "Merve" janë nga shenjat (për adhurim) e All-llahut, e
kush e mësyen shtëpinë për haxh (Qaben për haxh) ose për umre (vizitë
jashtë kohës së haxhit), nuk është mëkat për te t'i vizitojë ato dyja
(të ece në ato dy vende). E kush bën ndonjë të mirë nga vullneti (jo
obliguese), s'ka dyshim se All-llahu është shpërblyes i gjithdijshëm.
159. Ata, të cilët fshehin argmentet dhe faktet që Ne i shpallëm, e
pasi që ato ua sqaruam njerëzve në librin, të tillët i mallkon Allllahu,
i mallkojnë edhe ata që mallkojnë.
160. Përveç atyre që pendohen, që përmirësohen dhe që u shpjegojnë
njerëzve (të vërtetën), të tillëve ua pranoj pendimin, se Unë pranoj
shumë pendimin, jam mëshirues.
161. Ata, të cilët mohuan dhe vdiqën si pabesimtarë, kundër tyre është
mallkimi i All-llahut, i engjëjve dhe i të gjithë njerëzve.
162. Ata përgjithmonë janë aty (në zjarrë), as nuk u letësohet dënimi,
as nuk u jepet afat.
163. Zoti juaj (që meriton adhurim) është një, All-llahu, nuk ka zot
pos Atij që është mëshrëplotë, gjithnjë mëshiron.
164. Është fakt se në krijimin e qiejve e të tokës, në ndërrimin e
natës e të ditës, të anijes që lundron në det që u sjell dobi njerëzve,
në atë shi që e lëshon All-llahu prej së larti e me të ngjall tokën pas
vdekjes së saj dhe përhapë në te nga çdo lloj gjallese, në qarkullimin
e erërave dhe reve të nënshtruara mes qiellit e tokës, (në të gjitha
këto), për një popull që ka mend ka argumente.
165. E nga njerëzit ka asish që në vend të All-llahut besojnë idhujt,
që i duan (i madhërojnë) ata, sikur (që besimtarët e vërtetë e duan)
All-llahun, po dashuria e atyre që besuan All-llahun është shumë më e
fortë. E sikur që dinin ata që bënë mizori se kur do ta shohin dënimin
(në botën tjetër), do të binden se e tërë fuqia i takon vetëm Allllahut
(e jo idhujve) dhe se All-llahu është ndëshkues i rreptë.
166. Dhe (sikur të shihnin) kur do të largohen ata që u prinin prej
atyre që i ndiqnin (paria largohet prej atyre që u shkuan pas), e të
gjithë e shohin dënimin dhe këputen lidhjet e tyre.
167. E Ata, të cilët u patën shkuar pas do të thonë: "Ah, sikur të na
lejohej një kthim (në dynja) e të largohemi prej tyre (prijësve) siç u
larguan ata tash prej nesh!" Kështu All-llahu do t'ju paraqesë veprat
që janë dëshprim për ta, e ata nuk kanë të dalë prej zjarrit.
13
168. O ju njerëz, hani nga ajo që është në tokë e që është e lejuar dhe
e mirë, e mos shkoni hapave të djallit se ai është armik i hapët i
juaji.
169. Ai ju urdhëron vetëm me të këqia e turpësi, dhe ju shtyen të thoni
për All-llahun atë që nuk e dini.
170. E kur u thuhet atyre (idhujtarëve): "Pranoni atë që All-llahu e
shpalli!" Ata thonë: "Jo, ne ndjekim atë rrugë në të cilën i gjetëm
prindërit tanë!" Edhe sikur prindërit e tyre të mos kenë kuptuar dhe të
mos jenë udhëzuar në rrugën e drejtë (ata do t'i pasonin)?
171. Shembulli i (i thirrësit të) atyre që nuk besuan është sikurse i
atij (bariut) që u lëshon britmë atyre (bagëtive) që nuk dëgjojnë
tjetër vetëm se britmë e zë (e nuk kuptojnë). Ata janë të shurdhër,
memecë e të verbër, ata nuk kuptojnë.
172. O ju që besuat, hani nga të mirat që u kemi dhënë, dhe falenderoni
All-llahun, nëse jeni që vetëm Atë e adhuroni.
173. (All-llahu) Ua ndaloi juve vetëm të ngordhtën, gjakun, mishin e
derrit dhe atë që therret (ngritet zëri me te) jo në emër të Allllahut.
E kush shtrëngohet (të hajë nga këto) duke mos pasur për qëllim
shijën dhe duke mos tepruar, për të nuk është mëkat. Vërtetë All-llahu
falë, është mëshirues.
174. Ata që fshehin nga libri atë që shpalli All-llahu dhe për te
fitojnë shumë të paktë, ata në barqet e tyre fusin vetëm zjarr. Atyre
All-llahu nuk do t'u flasë në ditën e gjykimit dhe as nuk i shfajson
ata, por për ta pason dënimi i rëndë e i padurueshëm.
175. Ata janë që në vend të udhëzimit e morën humbjen dhe dënimin në
vend të shpëtimit. Sa të durueshëm qenkan ata ndaj zjarrit?
176. Atë (dënim) për shkak se All-llahu e zbriti librin (Tevratin), me
sqarim të drejtë, e ata që bënë ndryshime në librin, janë në një
përçarje të largët nga e vërteta.
177. Nuk është tërë e mira (e kufizuar) të ktheni fytyrat tuaja kah
lindja ose perëndimi, por mirësi e vërtetë është ajo e atij që i beson
All-llahut, ditës së gjykimit, engjëjve, librit, pejgamberëve dhe
pasurinë që e do, ua jep të afërmve, bonjakëve, të vërfërve,
udhëtarëve, lypësve dhe për lirimin e robërve, dhe ai që e fal namazin,
e jep zeqatin, dhe ata që kur premtojnë e zbatojnë, dhe të durueshmit
në skamje, në sëmundje dhe në flakën e luftës. Të tillët janë ata të
sinqertit dhe të tillët janë ata të devotshmit.
178. O ju që besuat, u është bërë obligim gjurmimi për dënim për
mbytje: i liri për të lirin, robi për robin, femra për femrën. Kurse
atij që i falet diçka nga vëllau i vet atëherë ajo le të përcillët (e
atij që e fal) kuptueshëm dhe shpagimi (nga dorasi) atij le t'i bëhet
me të mirë. kjo është një lehtësim dhe mëshirë prej Zotit tuaj. E kush
tejkalon pas këtij (pajtimi), ai ka një dënim të idhët.
179. O ju të zotët e mendjes, kjo masë e dënimit është jetë për ju,
ashtu që të ruheni (nga mbytja e njëri tjetrit).
180. Kur ndonjërit prej jush i është afruar vdekja, nëse lë pasuri pas
vete, testamenti (vasijeti) për prindërit dhe për të afërmit u është
bërë juve obligim, por ashtu siç është drejtë. Për ata që janë të
devotshëm kjo është detyrë që lypet kryer.
14
181. Kush bën ndryshimin e tij pasi që ta ketë dëgjuar (ditur) atë,
mëkati për te u takon atyre që ndryshojnë. All-llahu dëgjon dhe di.
182. E kush frikësohet prej testamentuesit se gabimisht po largohet nga
drejtësia, ose qëllimisht do të bëjë mëkat, ai që bën pajtim ndërmjet
tyre, ai nuk ka mëkat. Vërtetë All-llahu shumë falë dhe shumë mëshiron.
183. O ju që besuat, agjërimi u është bërë obligim sikurse që ishte
obligim edhe i atyre që ishin para jush, kështu që të bëheni të
devotshëm.
184. (jeni të obliguar për) Ditë të caktuara, e kush është i sëmurë
prej jush ose është në udhëtim (e nuk agjëroi), atëherë ai (le të
agjërojë) më vonë aq ditë. E ata që i rëndon ai (nuk mund të
agjërojnë), janë të obliguar për kompenzim, ushqim (ditor), i një të
varfëri ai që nga vullneti jep më tepër, ajo është aqë më mirë për te.
Mirëpo, po që se dini, agjërimi është më i mirë për ju.
185. (ato ditë të numëruara janë) Muaji i Ramadanit që në te (filloi
të) shpallet Kur'ani, që është udhërëfyes për njerëz dhe sqaruesi i
rrugës së drejtë dhe dallues (i të vërtetës nga gënjeshtra). E kush e
përjeton prej jush këtë muaj, le të agjërojë, ndërsa kush është i
sëmurë ose në udhëtim, le të agjërojë aqë ditë nga ditët e mëvonshme.
All-llahu me këtë dëshiron lehtësim për ju, e nuk dëshiron vështërsim
për ju. (të agjëroni ditët e lëshuara më vonë) Që të plotësoni numrin,
të madhëroni All-llahun për atë se u udhëzoi dhe që të falenderoni.
186. E kur robët e Mi të pyesin ty për Mua, Unë jam afër, i përgjigjem
lutjes kur lutësi më lutet, pra për të qenë ata drejt të udhëzuar, le
të më përgjigjen ata Mua dhe le të më besojnë Mua.
187. Natën e agjërimit u është lejuar afrimi të gratë tuaja, ato janë
prehje për ju dhe ju jeni prehje për ato. All-llahu e di se ju e keni
mashtruar vetveten, andaj ua pranoi pendimin tuaj dhe ua fali gabimin.
Tash e tutje bashkohuni me to dhe kërkoni atë që ua ka caktuar Allllahu
dhe hani e pinin derisa qartë të dallohet peri i bardhë nga peri
i zi në agim, e pastaj agjërimin plotësojeni deri në mbrëmje. E kur
jeni të izoluar (në i'tikafë) në xhamia, mos t'u afroheni atyre (për
marëdhënie intime). Këto janë dispozitat e All-llahut, pra mos i
kundërshtoni. Ja kështu, në këtë mënyrë All-llahu ua sqaron njerëzve
argumentet e veta që ata të ruhen.
188. Dhe mos e hani pasurinë e njëri- tjetrit në mënyrë të palejuar, e
as mos u paraqitni me te (me ryshfet) te gjyakatësit për të grabitur në
mënyrë të padrejtë një pjesë të pasurisë së njerëzve, kur ju e dini (se
pa të drejtë po e hani atë).
189. Të pyesin ty për hënën e re (dhe fazat e saj) Thuaj: "Ato janë
përcaktime të kohës prë njerëzi dhe për haxh. Nuk është mirësi të hyni
nga mbrapa në shtëpitë por është mirësi kush ruhet (nga të këqiat). Në
shtëpia hyni kah dyert e tyre dhe kinie frikë All-llahun që ashtu të
gjeni shpëtim.
190. Dhe luftoni në rrugën e All-llahut kundër atyre që ju sulmojnë e
mos e teproni se All-llahu nuk i do ata që e teprojnë (e fillojnë
luftën).
191. Dhe luftoni ata kudo që t'i zini, dëboni prej vendit ata sikurse
ju përzuan ata juve. Provokimi (fitneja) është më e rëndë se vrasja.
Mos i luftoni ata pranë xhamisë së shenjtë (Qabes) deri që ata t'ju
15
luftojnë juve aty, e nëse ju sulmojnë, atëherë sulmoni edhe ju ata. I
këtillë është ndëshkimi ndaj pabesimtarëve.
192. Dhe nëse heqin dorë, pra All-llahu është Ai që fal dhe që
mëshiron.
193. Luftoni ata (idhujtarët) derisa të zhduket propagandimi i
idhujtarëve dhe deri sa të aplikohet feja vetëm për All-llahun. E në
qoftë se ndalen (nga propaganda dhe lufta), atëherë lereni armiqësinë,
përveç atyre që janë zullumqarë.
194. Muaji i shenjtë (i sivjetit) është për muajin e shenjtë (të
vjetit), e shenjtëritë (shkelja e tyre) janë masë ndëshkuese. Pra, kush
ju sulmon juve, kthenia sulmin atij edhe ju po në atë masë dhe kini
frikë nga All-llahu e ta dini se All-llahu është me të devotshmit.
195. Dhe jepni për një rrugë të All-llahut e mos hidhni veten në rrezik
dhe bëni mirë, se me të vërtetë All-llahu i do bamirësit.
196. E kryenie haxhin dhe umrën për hir të All-llahut, po në qoftë se
pengoheni, atëherë (therrni për kurban) çka t'ju vijë më lehtë prej
kurbanëve, e mos i rruani kokat tuaja derisa të arrijë kurbani vendin e
caktuar. Po kush është prej jush i sëmurë ose ka mundim koke (e rruhet
para kohe) kompensimi është: agjërim, sadaka ose kurban. E kur jeni të
sigurt, ai që bënë umrën para haxhit (duhet therrë) një kurban që i
vjen më lehtë, mirëpo nëse nuk ka, le të agjëroj tri ditë gjatë haxhit
e shtatë ditë kur të ktheheni, këto jeni dhjetë ditë të plota. Ky është
rregull për ata që nuk kanë familjen pranë xhamisë së shenjtë. Pra
kinie dro All-llahun dhe dine se All-llahu është ndëshkues i rreptë.
197. Haxhi është në muajt e caktuar e kush bën (ia fillon të zbatojë)
haxhin në këta muaj, nuk duhet afruar gruas, nuk bën të merr nëpër
këmbë dispozitat e sheriatit, as nuk duhet shkaktuar grindje. Çka
punoni nga e mira All-llahu di për to. Dhe përgatituni me furnizim (për
rrugë), e furnizimi më i mirë është devotshmëria, e ju të zotët e
mendjes keni dronë Time.
198. Nuk është mëkat për ju të kërkoni begati nga Zoti juaj (të bëni
ndonjë tregti gjatë haxhit). E kur të derdheni (hiqeni) prej Arafatit,
përmendeni All-llahun në vend të shenjtë (Muzdelife), përmendeni Atë,
ashtu si u ka udhëzuar Ai, sepse më parë ishit të humbur.
199. Pastaj zdirgjuni andej kah zdirgjen njerëzit, kërkoni All-llahut
falje, se All-llahu fal e është mëshirues.
200. E kur t'i kryeni detyrat tuaja, përmendeni All-llahun sikurse i
përkujtoni prindërit tuaj, bile përmendeni edhe më fortë. Ka disa prej
njerëzve që thonë: "Zoti ynë, na jep Ti neve në këtë botë!" për të nuk
ka asgjë në botën tjetër.
201. E, ka prej tyre asish që thonë: "Zoti ynë na jep të mira në këtë
jetë, të mira edhe në botën tjetër, dhe na ruaj prej dënimit me zjarr!"
202. Të tillët e kanë shpërblimin nga ajo që e fituan. All-llahu është
i shpejtë në llogari.
203. All-llahun përmendeni në ditët e caktuara (në ditët e bajramit).
Kush ngutet (të largohet prej Mines) për dy ditë, nuk bën mëkat, po
edhe ai që e shtyen (edhe për një ditë) nuk bënë mëkat, këto rregulla
janë për atë që don të jetë i përpikët. Pra, kini kujdes All-llahun dhe
dine se ju, te Ai tuboheni.
16
204. Ka ndonjë nga njerëzit që fjala e tij të mahnit, por vetëm në këtë
botë (pse në botën tjetër gjykon Ai që e di të fshehtat), dhe për atë
që ka në zemrën e tij, e paraqet All-llahun dëshmues, e në realitet ai
është kundërshtari më i rreptë.
205. E posa të kthehet, ai në tokë vepron të bëjë shkatërrim në te, të
asgjësojë të korrat (mbjelljet) dhe gjallesat. E All-llahu nuk e do
çrregullimin (fesadin).
206. Dhe kur i thuet atij: "Kij frikë All-llahun!", atë e kap eufori
për punë mëkati. Shtrat i shëmtuar është ai që i takon atij
(Xhehennemi).
207. Ka nga njerëzit, i cili për hirë të All-llahut e flijojnë
vetveten, e edhe All-llahu është shumë i mëshirshëm për robtë e vet.
208. O ju që besuat, hyni në islamizmin e tërësishëm (Përqafoni fenë
islame në tërësi), e mos ndiqni rrugën e djallit, sepse ai është armik
i juaji i hapët.
209. E nëse devijoni pasi u kanë ardhur argumentet e qarta, ta dini pra
se All-llahu është i plotëfuqishëm, i vetëdijshëm.
210. Ata nuk janë duke pritur tjetër, por vetëm t'u vijë All-llahu
(urdhëri i All-llahut në ditën e gjykimit) nën hije të reve, (t'u
vijnë) engjëjt dhe çështja të jetë e kryer (kush për Xhennet e kush për
Xhehennem). Vetëm te All-llahu është fundi i të gjitha çështjeve.
211. Pyeti bijtë e Israilit, se sa argumente të qarta u kemi dhënë
atyre (dhe nuk besuan). E kush e ndërron të mirën e All-llahut pasi që
t'i ka ardhur ajo, s'ka dyshim se ndëshkimi i All-llahut është i
ashpër.
212. Atyre që nuk besuan, u është bërë e hijshme jeta e kësaj bote dhe
bëjnë tallje me ata që besuan. Po ata që u ruajtën (besimtarët) në
ditën e kijametit. All-llahu i jep (shpërblim) pa masë atij që e do.
213. Njerëzit ishin një popull (të fesë së natyrshme islame) e (kur u
përçanë) All-llahu dërgoi pejgamberët përgëzues dhe qortues, dhe atyre
Ai u zbriti edhe librin me fakte të sakta për të gjykuar në atë që u
kundërshtuan ndërmjet veti.Në atë (libër)kundështuan vetëm ata që
kishin libër (ithtarët e librit). E përpos atyre që iu kishte dhënë ai
(libri) dhe u kishin ardhur argumente të qarta, nuk kundërshtoi kush në
te (në librin), po edhe atë (kundërshtim e bënë), nga zilia ndërmjet
tyre, mirëpo All-llahu me mëshirën e Tij i udhëzoi ata që besuan tek e
vërteta e asaj për çka ishin kundërshtuar. All-llahu e vënë në rrugë të
drejtë atë që dëshiron.
214. Po ju menduat se do të hyni në Xhennet, pa u provuar edhe ju me
shembullin e atyre që ishin para jush, të cilët i patën goditur skamjet
e vuajtjet dhe qenë tronditur, sa që i dërguari thoshte, e me te edhe
ata që kishin besuar: "Kur do të jetë ndihma e All-llahut?!" Ja (u
erdhi ndihma) vërtetë ndihma e All-llahut është afër!"
215. Të pyesin se ç'do të japin. Thuaj: "Atë që jepni prej pasurisë
jepni për prindërit, për të afërmit, për bonjakët, për të varfërit, për
gurbetçinjtë. E çdo të mirë që punoni, s'ka dyshim se All-llahu e di.
216. Juve u është bërë obligim lufta, ndonëse ju e urreni atë. Por mund
që ju ta urreni një send, e ai është shumë i dobishëm për ju, dhe mund
që ju ta doni një send, e ai është dëm për ju. All-llahu di (fundin e
çdo sendi) e ju nuk dini.
17
217. Të pyesin për luftën në muajin e shenjtë, thuaj: "Lufta në te
është e madhe (mëkat i madh), por pengimi nga rruga e All-llahut,
mosbesimi ndaj Tij, pengimi nga xhamia e shenjtë (Qabja) dhe dëbimi i
banorëve të saj nga ajo, janë mëkate edhe më të mëdha tek All-llahu. E
provokimi (kundër muslimanëve) është edhe më i madh se mbytja. Ata do
t'u luftojnë juve vazhdimisht për t'ju zbrapsur, nëse munden, nga feja
juaj. E kush zbrapset prej jush nga feja e tij dhe vdes si pabesimtar,
ata i kanë zhdukur veprat e veta në këtë jetë dhe në jetën tjetër. Të
tillët janë banorë të zjarrit dhe në të do të qëndrojnë përjetshëm.
218. Ata të cilët besuan, ata që u shpërngulën dhe luftuan në rrugën e
All-llahut, ata meritojnë të shpresojnë në mëshirën e Tij. All-llahu
falë shumë dhe është mëshirues.
219. Të pyesin ty për verën dhe bixhozin. Thuaj: "Që të dyja janë mëkat
i madh, e ka edhe dobi në to (të pakta) për njerëz, por dëmi i tyre
është më i madh se dobia e tyre. Të pyesin ty edhe se ç'do të japin.
Thuaj: "Tepricën!" Kështu ua sqaron All-llahu juve argumentet ashtu që
të mendoni (çka është mirë e çka është keq).
220. (të mendoni) Për këtë botë dhe për botën tjetër. Dhe të pyesin ty
për bonjakët. Thuaj: "Po t'i ndihmoni në punët e tyre është më mirë, e
nëse i përzieni (pasurin e tyre me tuajën), ata janë vëllezërit tuaj.
All-llahu di të dallojë qëllimkeqin nga qëllimmiri. E sikur të
dëshironte All-llahu do t'ju rëndojë. All-llahu është më i fuqishëm, më
i urti.
221. Mos u martoni me idhujtare deri që ato të besojnë (Zotin). Një
robëresh besimtare është më e vlefshme se një idhujtare, edhe nëse ajo
(idhujtarja) ju mahnitë. Mos u martoni as me idhujtarë deri që ata të
besojnë (Zotin). Një rob besimtar është më i vlefshëm se idhujtari edhe
nëse ai ju mahnit. Ata ju ftojnë për në zjarr, e All-llahu me mëshirën
e vet ju fton për në Xhennet, për në shpëtim dhe u sqaron njerëzve
argumentet e veta, ashtu që ata të përkujtojnë.
222. Të pyesin ty për menstruacionin (hajdin). Thuaj: "Ajo është
gjendje e neveritur, andaj largohuni prej grave gjatë menstruacionit
dhe mos iu afroni atyre (për marëdhënie) derisa të pastrohen. E kur të
pastrohen, atëherë afrohuni atyre ashtu siç u ka lejuar All-llahu. Allllahu
i do ata që pendohen, dhe ata që ruhen prej punëve të ndyta e të
neveritshme.
223. Gratë tuaja janë vendmbjellje e juaj, afrohuni vendmbjelljes suaj
si të dëshironi, por përgatitni për vetën tuaj, dhe kinie frikë Allllahun,
e ta dini se fundi juaj është te Ai, e besimtarëve jepu myzhde.
224. E mos e bëni All-llahun peng të betimeve tuaja (kur betoheni në
Te), kur doni të bëni vepra të mira, të silleni mirë dhe të bëni pajtim
ndërmjet njerëzve. All-llahu dëgjon të gjitha dhe i di.
225. All-llahu nuk ju merr në përgjegjësi për betimet tuaja të
paqëllimta, por ju merr për ato që i bëni qëllimisht me gjithë zemër.
All-llahu është i butë dhe falë shumë.
226. Ata që betohen se do të largohen prej grave të tyre (të mos bëjnë
kontakt me to), afati i pritjes është katër muaj. Në qoftë se kthehen
ata (heqin dorë nga betimi), s'ka dyshim All-llahu bën falje dhe
mëshiron.
227. E në qoftë se ata kanë vendosur për shkurorëzim, All-llahu dëgjon
(fjalët e tyre) i di (qëllimet e tyre).
18
228. E ato gra që janë shkurorëzuar janë të obliguara të presin tri
menstruacione. Nëse ato i besojnë All-llahut dhe ditës së mbramë, atyre
nuk u lejohet të fshehin atë që All-llahu krijoi në mitrat e tyre. E
burrat e tyre kanë më shumë të drejta që gjatë asaj kohe, nëse duan
pajtim, t'i rikthejnë ato. Edhe atyre (grave) u takon e drejta sikurse
edhe përgjegjësia në bashkëshortësi, e burrave u takon një përparësi
ndaj tyre. All-llahu është i gjithfuqishëm, i urtë.
229. Lëshimi (pas së cilit mund të bëhet rikthimi) është dy herë, e
(pastaj) ose jetë e njerëzishme (bashkëshortore) ose shkurorëzim me
mirëkuptim. E juve (burrave) nuk u lejohet t'u merrni asnjë send nga
ajo që u keni dhuruar (si niqah), vetëm nëse që të dy frikësoheni se
nuk do të mund t'i ruajnë dispozitat e All-llahut (në bashkëshortësi).
E nëse keni frikë se ata të dy nuk do të mund t'i ruajnë dispozitat e
All-llahut, atëherë për atë, me çka ajo bën kompensim, për ata të dy
nuk ka mëkate. Këto janë dispozita të All-llahut, pra mos i
kundërshtoni, sepse kush i tejkalon dispozitat e All-llahut, pikërisht
të tillët janë zullumqarët.
230. E në qoftë se ai (burri) e lëshon atë (për herë të tretë), pas
atij (lëshimi) nuk lejohet më derisa të martohet ajo për një burrë
tjetër. E nëse ai (burri i dytë) e lëshon atë, atëherë për ata dy, po
qe se mendojnë se do t'i zbatojnë dispozitat e All-llahut, nuk ka
pengesë të rikthehen (në bashkëshortësi). Këto janë dispozita të Allllahut
që ia sqaron një populli që kupton.
231. E kur t'i keni lëshuar gratë dhe ato i afrohen afatit të tyre,
atëherë ose mbani si duhet, ose i lëni si duhet (të kryejnë fatin), e
mos i mbani sa për t'i dëmtuar, e të bëheni të padrejtë. E kush bën
atë, ai e ka dëmtuar vetveten. Dispozitat e All-llahut mos i merrni për
shaka. Përkujtoni të mirat e All-llahut, ndaj jush edhe atë që ju
shpalli Kur'anin dhe dispozitat e sheriatit me të cilat ju udhëzon, dhe
keni frikë All-llahun e dine se All-llahu është i gjithdijshëm për çdo
send.
232. Dhe kur i lëshoni gratë, e ato e përmbushin afatin e tyre (të
pritjes), nëse pëlqejnë mes vete ashtu si kërkojnë rregullat, mos i
pengoni që të martohen për burrat e tyre. Me këtë këshillohet ai që
prej jush e beson All-llahun dhe botën tjetër, kjo është më e dobishme
për ju, më e pastër, se All-llahu e di, e ju nuk e dini.
233. Nënat, ato që duan ta plotësojnë gjidhënien, janë të obliguara t'u
japin gji fëmijëve të vet dy vjet të plota. I ati i fëmijës është i
obliguar për furnizim dhe veshmbathjen e tyre (gruas) ashtu si është
rregulli. Askush nuk ngarkohet më tepër, vetëm aq sa ka mundësin e tij.
Asnjë nënë nuk bën të dëmtohet me fëmijën e saj, e as babai me fëmijën
e tij. Po ashtu është i obliguar edhe trashëgimtari (i fëmijës). E nëse
pas një konsultimi dhe pëlqimi (prindërit) shfaqin dëshirën për
ndërprerjen (më heret) e gjinit, nuk është ndonjë mëkat për ta. Nëse ju
baballarët) për fëmijën tuaj dëshironi gjidhënëse tjetër me kusht që
pagesën t'ia bëni në mënyrë të duhur, nuk është ndonjë mëkat. Kini
frikë nga All-llahu dhe dine se All-llahu sheh çka punoni.
234. E ata që vdesin dhe lënë gra pas vete, ato (gratë) presin katër
muaj e dhjetë ditë. E kur ta kryejnë ato afatin e tyre, nuk është mëkat
për ju (familja kujdestare) për atë që bëjnë ato në mënyrë të
njerëzishme më veten e tyre. All-llahu hollësisht e di çka veproni.
235. Paraqitja juaj për martesë ndaj grave (që kanë kryer afatin e
tyre), në mënyrë të tërthortë, ose mbajtja fshehtë në veten tuaj, nuk
19
është mëkat për ju. All-llahu e di se ju do t'ua përmendni atyre
(dëshirën për martesë), por kursesi mos u premtoni atyre fshehtazi (diç
tjetër), përpos t'u thoni fjalë të lejuara. Dhe mos vendosni lidhjen e
kurorës derisa të përfundojë afati i caktuar. Ta dini se All-llahu e di
çka fshehni në vete, pra kini frikë prej Atij, dhe dine se All-llahu
shumë falë është i butë.
236. Nuk është mëkat për ju nëse i lëshoni gratë pa pasur kontakt
(martesë) me to dhe para se t'u caktoni atyre ndonjë caktim (kurorënikah),
po pajisni ato (me ndonjë pajisje), pasaniku sipas mundësisë së
tij dhe i varfëri sipas mundësisë së tij. Një pajisje e zakonshme është
obligim për bëmirësit.
237. E nëse i lëshoni ato para se të kontaktoni, por u keni pas caktuar
atyre një caktim (kurorës), atëherë duhet t'u jepni gjysmën e asaj që e
keni caktuar, përveç nëse ju falin ose ju falë ai në duart e të cilit
është lidhja e kurorës. E të falni (burra ose gra) është më afër
devotshmërisë, e mos e harroni bamirësinë ndërmjet jush. Vërtetë, Allllahu
sheh atë që veproni.
238. Vazhdoni rregullisht namazet (faljet), e edhe atë namazin e mesëm,
dhe ndaj All-llahut të jeni respektues (në namaze).
239. E nëse këni frikë (nga armiku), atëherë falnu duke ecur ose duke
kalors, por kur të jeni të siguruar, përkujtonie (me namaz) All-llahun
ashtu si u mësoi Ai për atë që ju nuk dinit.
240. Ata që vdesin nga mesi i juaj dhe lënë pas vete gra, le të
testamentojnë (lënë porosi) për gratë e tyre, furnizimin për një vjet,
duke mos i nxjerrë prej shtëpisë. E nëse (me dëshirën e vet) dalin, nuk
është mëkat për ju për atë punë të lejueshme që bëjnë ato me vetveten.
All-llahu është më i fuqishmi, më i dituri.
241. Për të devotshmit është obligim që edhe për gratë e lëshuara të
bëjnë një furnizim të zakonshëm.
242. Kështu, që t'i kuptoni, All-llahu ua shpjegon argumentet e veta.
243. A nuk di për ata, të cilët nga frika prej vdekjes u larguan prej
atëdheut të vet, e të cilët ishin me mijëra, e All-llahu atyre u tha:
"Vdisni!" (ata vdiqën) Pastaj i ngjalli. All-llahu është shumë bamirës
për njerëz, por shumica e njerëzve nuk janë mirënjohës.
244. Luftoni për hirë të All-llahut, e të dini se All-llahu dëgjon, di.
245. Kush është ai që i huazon All-llahut një hua të mirë, e Ai t'ia
shtojë atij shumëfish atë? All-llahu shtrëngon (varfëron) dhe çliron
(begaton) dhe kthimi juaj është vetëm tek Ai.
246. A nuk ke marrë vesh për parinë e bijëve të israilit pas Musait?
Kur i patën thënë një të dërguarit të tyre (Shem'unit): "Cakto për neve
një sundues e të luftojmë në rrugën e All-llahut!" Ai (pejgamberi) tha:
"A mund të ndodhë që nëse lufta u bëhet obligim ju të mos luftoni!" ata
thanë: "E ç'kemi ne që të mos luftojmë në rrugën e All-llahut, kur
dihet se ne jemi dëbuar nga atdheu dhe bijt tanë?" E kur u obliguan me
luftë, përveç një pakice prej tyre, ata u zbrapën. All-llahu është i
njohur për punët e zullumqarëve.
247. Pejgamberi i tyre u tha: "All-llahu caktoi sundues tuajin
Talutin". Ata thanë: "Si mund të jetë ai sundues yni, kur ne kemi më
shumë meritë se ai për sundim, madje ai edhe nuk është i pasur? Ai tha:
"All-llahu e zgjodhi atë sundues tuajin dhe e pajisi me dituri të gjerë
20
e me fuqi trupore!" All-llahu ia jep sundimin e vet atij që do, Allllahu
është dhurues i madh, i dijshëm.
248. Pejgamberi i tyre u tha: "Shenjë e sundimit të tij është që t'ju
sjellë arkën, që e bartin engjëjt, dhe që në te gjeni qetësim
(shpirtëror) nga Zoti juaj, e edhe diçka që ka mbetur nga thesari i
familjes së Musait dhe Harunit. S'ka dyshim se ky, po qe se jeni
besimtarë, është një fakt për ju".
249. E kur doli (prej qytetit) Taluti me ushtrinë, tha: "All-llahu do
t'ju sprovojë me një lumë, e ai që pi prej atij, ai nuk është me mua, e
kush nuk shijon atë, ai është me mua, përveç atij që me dorën e vet e
pi një grusht!" Mirëpo, me përjashtim të një pakice prej tyre, të
tjerët pinë nga ai. E kur e kaloi ai (Taluti) atë së bashku me te edhe
ata që ishin besimtarë thanë: "Ne sot nuk kemi fuqi kundër Xhalutit dhe
ushtrisë së tij!" Po ata që ishin të bindur se do ta takonin All-llahun
thanë: "Sa e sa grupe të vogla me dëshirën e All-llahut kanë triumfuar
ndaj grupeve të mëdha!" All-llahu është me durimtarët.
250. E kur dualën përballë Xhalutit dhe ushtrisë së tij, thanë: "Zoti
ynë! na dhuro durim! na i përforco këmbët tona dhe na ndihmo kundër
pabesimtarëve!
251. Me ndihmën e All-llahut i thyen ata, e Davudi e mbyti Xhalutin dhe
All-llahu i dha atij (Davudit) sundimin, prjgamberllëkun dhe e mësoi
atë për çdo gjë që deshi. Dhe sikur All-llahu të mos i mbronte njerëzit
me disa prej disa të tjerëve, do të shkatërrohej toka, po All-llahu
është bamirës i madh ndaj njerëzimit.
252. Këta janë argumente të All-llahut, po t'i lexojmë ty me saktësi, e
s'ka dyshim se ti (Muhammed) je prej të dërguarve.
253. Këta (për të cilët të rrëfyem) janë të dërguarit, disa prej tyre i
dalluam nga të tjerët, prej tyre pati që All-llahu u foli, disa i
ngriti në shkallë më të lartë, Isait, birit të Merjemës i dhamë
argumente dhe e përfocuam me shpirtin e shenjtë (Xhibrilin). E sikur të
donte All-llahu, nuk do të mbyteshin ndërmjet vete ata (populli) që
ishin pas tyre, pasi që atyre u patën zbritur argumentet, por ata
megjithatë u përçanë. E pati prej tyre që besuan dhe pati të tillë që
nuk besuan,e sikur të dëshironte All-llahu ata nuk do të mbyteshin, por
All-llahu punon çka dëshiron.
254. O ju që keni besuar, para se të vijë një ditë kur nuk do të ketë
as shitblerje, as miqësi, e as ndërmjetësi, jepni nga ajo me çka Ne u
furnizuam juve. Pabesimtarët janë mizorë.
255. All-llahu - s'ka zot pos Tij. I Gjalli, Vigjiluesi. Nuk e ze të
koturit, e as gjumi. E Tija është ç'ka në qiej dhe ç'ka në tokë. Kush
mund të ndërmjetësojë te Ai, pos me lejën e Tij? Ai e di se ç'po u
ndodhë dhe ç'do t'u ndodhë. Dhe asgjë nga dija e Tij nuk mund të
përvetësojnë, pos sa të dojë Ai. Ndërsa pushteti i Tij përfshin qiejt
dhe tokën. E nuk lodhet duke i ruajtur (mirëmbajtur), ngase Ai është i
Larti, Madhështori. (Ky ajet quhet edhe "Ajetul-Kursij")
256. Në fe nuk ka dhunë. Është sqaruar e vërteta nga e kota. E kush nuk
i beson të pavërtetat, e i beson All-llahut, ai është kapur për lidhjen
më të fortë, e cila nuk ka këputje. All-llahu është dëgjues i dijshëm.
257. All-llahu është mbikëqyrës i atyre që besuan, i nxjerr ata prej
errësirave në dritë. E kujdestarë të atyre që nuk besuan janë djajtë që
21
i nxjerrin ata prej drite e i hudhin në errësira. Ata janë banues të
zjarrit, ku do të qëndrojnë përgjithmonë.
258. A nuk ke arritur të dijsh për atë që përse All-llahu i kishte
dhënë pushtet, ai (Nemrudi) polemizoi me Ibrahimin rreth Zotit të tij.
Kur Ibrahimi tha: "Zoti im është Ai që jep jetë dhe vdekje!" Ai tha:
"Edhe unë jep jetë dhe vdekje!" Ibrahimi tha: "Zoti im e sjell diellin
nga lindja, sille pra ti atë nga perëndimi?" Atëherë ai që nuk besoi
mbeti i hutuar. All-llahu nuk e shpie në rrugë të drejtë popullin
mizor.
259. Ose (nuk je i njohur) me shembullin e atij që kaloi pranë një
fshati që ishte rrënuar në kulmet e tij, e tha: "Si e ngjallë All-llahu
këtë pas shkatërrimit të tij?" e All-llahu e bëri të vdekur atë
(pyetësin - Uzejrin) njëqind vjet, pastaj e ringjalli dhe i tha: "Sa
qëndrove (i vdekur)?" Ai tha: "Një ditë, ose një pjesë të ditës!" Ai
(All-llahu) Tha:"Jo, por ke ndejur (i vdekur) njëqind vjet, shikoje
ushqimin dhe pijen tënde si nuk është prishur, e shikoje edhe gomarin
tënd (si i janë shkapërderdhur eshtrat). E për të bërë ty argument për
njerëzit (bëmë këtë sprovë), shiko se si i kombinojmë eshtrat e pastaj
i veshim me mish. E kur iu bë e qartë atij tha: "U binda se me të
vërtetë All-llahu ka mundësi për çdo send!"
260. "Përkujto kur Ibrahimi tha: "Zoti im, më mundëso të shoh se si i
ngjallë të vdekurit?" Ai (Zoti) tha: "A nuk je i besueshëm?" Ai
(Ibrahimi) tha: "Po, por desha që zemra e ime të ngopet (bindje)!" Ai
(Zoti) tha: "Merri katër shpendë pranë vete (therri e copëtoji), e
pastaj në çdo kodër vëne nga një pjesë të tyre, mandej thirri ato, do
të vijnë ty shpejt, e dije se All-llahu është i Gjithëfuqishmi, i
Urti."
261. Shembulli i pasurisë së atyre që e japin në rrugën e All-llahut
është si një kokërr prej të cilës mbijnë shtatë kallinj, ndërsa në
secilin kalli ka nga njëqind kokrra. All-llahu ia shumëfishon
(shpërblimin) atij që dëshiron, All-llahu është Bujar i Madh, i di
qëllimet.
262. Ata që për hir të All-llahut e japin pasurinë e tyre, e pastaj atë
që e dhanë nuk e përcjellin me të përmendur e me mburrje, ata e kanë
shpërblimin e vet të Zoti i tyre, për ata nuk ka frikë, ata as që do të
brengosen.
263. Një fjalë e mirë dhe një lehtësim (që i bëhet lypësit) është më e
dobishme se një lëmoshë që përcillet me të keqe. All-llahu nuk ka
nevojë për askë, është i Butë.
264. O ju që besuat, mos i prishni lëmoshat tuaja me të krenuar e me
ofendim siç bën ai që e jep pasurinë e vet sa par sy e faqe të
njerëzve, e nuk e beson All-llahun dhe as botën tjetër. Shembulli i tij
është si një gur i madh e i lëmuar që mbi të ka pak dhe, e kur e godet
atë një shi i madh e lë të zhveshur (lakuriq). Ata (formalistët) nuk
arrijnë asgjë nga ajo që punuan. All-llahu nuk udhëzon popullin
jobesimtar.
265. E shembulli i atyre që pasurinë e vet e japin nga bindja e tyre e
duke kërkuar kënaqësinë e All-llahut, i përngjan një kopshti në një
rrafshnaltë që i bie shi i madh, e ai jep fruta të dyfishtë. Po edhe
nëse nuk i bie shi i madh, i bie një rigë (që i mjafton). All-llahu
sheh atë që veproni.
22
266. A dëshiron ndonjëri prej jush që ka një kopsht me hurma e rrush,
në të cilin rrjedhin lumenj,që në të ka nga të gjitha frutet, e atë
(pronarin e kopshtit) ta ketë kapur pleqëria dhe ai të ketë pasardhës
të mitur, e atë (kopshtin) ta godasë ndonjë stuhi me zjarr e ta djegë.
Kështu All-llahu jua sqaron argumentet që të mendoni.
267. O ju që besuat, jepni nga më e mira e asaj që e fituat dhe nga ajo
që u dhamë prej tokës, e mos nxitoni ta jepni atë më të pavlefshmen nga
ajo, e që ju nuk do ta pranonit për vete vetëm symbyllas. E,dinë se
All-llahu s'ka nevojë për ju, është i Madhëruar.
268. Djalli ju frikëson nga varfëria dhe ju urdhëron për të këqija, e
All-llahu ju garanton falje (mëkatesh) e begati; All-llahu është
Dhurues i Madh, i Dijshëm.
269. Ai ia dhuron urtësinë atij që do, e kujt i është dhënë urtësia,
atij pra i është dhuruar mirësi e madhe, përveç të mençurve këtë nuk e
kupton kush.
270. All-llahu di për atë që e keni dhënë nga pasuria ose keni zbatuar
ndonjë premtim (nedhër), e për ata mëkatarët nuk ka ndonjë ndihmëtarë.
271. Nëse lëmoshat i jepni haptazi, ajo është mirë, por nëse ato ua
jepni të varfërve fshehurazi, ajo është edhe më e mirë për ju dhe Ai ua
largon (me punë të mira) të këqiat. All-llahu është i njohur hollësisht
për veprat tuaja.
272. "Nuk është obligim yti (Muhammed) udhëzimi i tyre (në rrugë të
drejtë), All-llahu e shpie në rrugë të drejtë ate që do. Çkado që të
jepni nga pasuria, e keni për veten tuaj, po mos jepni për tjetërkë,
por vetëm për hir të All-llahut, e çkado që t'u jepni të tjerëve nga
pasuria, ajo do t'u kompensohet në mënyrë të plotë duke mos u dëmtuar
ju."
273. (jepni) për të varfërit që janë të angazhuar në rrugën e Allllahut
dhe nuk kanë mundësi të gjallërojnë me tokë, duke qenë se ata
nuk lypin, prandaj ai që nuk e di gjendjen e tyre mendon se ata janë të
pasur. Ata i njeh nga vetë pamja e tyre (të rraskapitur), por nuk
kërkojnë e as nuk i mërzitin njerëzit. Pra çkado që të jepni nga
pasuria, s'ka dyshim se atë All-llahu e di shumë mirë.
274. Ata, të cilët pasurinë e vet e shpërndajnë (në rrugë të Zotit)
natën e ditën, fshehurazi ose haptazi, ata shpërblimin e vet e kanë të
Zoti i tyre dhe për ta nuk ka as frikë, as pikëllim.
275. Ata që e hanë kamatën, ata nuk ngrehen ndryshe pos siç ngrehet i
çmenduri nga të prekurit e djallit. (Bëjnë) kështu ngase thanë: "Edhe
shitblerja nuk është tjetër, por njësoj edhe kamata!" e All-llahu ka
lejuar shitblerjen, ndërsa ka ndaluar kamatën. Atij që i ka aritur
këshillë (udhëzim) prej Zotit të tij dhe është ndalë (prej kamatës)
atij i ka takuar e kaluara dhe çështja e saj mbetet te All-llahu, e
kush e përsërit (pas ndalimit), ata janë banues të zjarrit, ku do të
mbesin përgjithmonë.
276. All-llahu e zhduk kamatën dhe e shton lëmoshën, All-llahu nuk e do
asnjë besëprerë dhe mëkatar.
277. S'ka dyshim se ata që besuan dhe bënë vepra të mira, e falën
namazin dhe e dhanë zekatin, ata i pret shpërblim i madh te Zoti i
tyre, ata nuk do të kenë kurrfarë frike as brengosje.
23
278. O ju që besuat, keni frikë All-llahun dhe nëse jeni besimtarë të
sinqertë hiqni dorë prej asaj që ka mbetur nga kamata.
279. E në qoftë se nuk e bëni këtë (nuk heqni dorë nga kamata), atëherë
binduni se jeni në konflikt me All-llahun dhe të dërguarin e Tij. E
nëse jeni penduar, atëherë juve ju takon kryet e mallit tuaj - askë nuk
dëmtoni, e as vetë nuk dëmtoheni.
280. Po në qoftë se ai (borxhliu) është në gjendje të vështirë, atëherë
bëni një pritje deri sa të vijë në një çlirim. E t'ia falni (borxhin)
në emër të lëmoshës, ajo,nëse e dini është shumë më e mirë për ju.
281. Dhe ruajuni ditës kur do të ktheheni te All-llahu, dhe secilit
njeri i plotësohet ajo që ka fituar, dhe atyre nuk u bëhet e padrejtë.
282. O besimtarë, kur merrni hua prej njëri-tjetrit për një afat të
caktuar, shkruajeni atë. Dhe nga gjiu juaj le të shkruajë një shkrues i
drejtë dhe të mos ngurrojë nga të shkruarit ashtu siç e ka mësuar Allllahu.
Le të shkruajë, ndërsa atij le t'i diktojë ai që pranon borxhin,
le t'i frikësohet All-llahut, Zotit të tij e të mos lërë mangët asnjë
send nga ai. E në qoftë se ai që ngarkohet me borxh është i paaftë
mentalisht, është i mitur ose nuk është në gjendje të diktojë, atëherë
le të diktojë drejt kujdestari i tij. Kërkoni të dëshmojnë dy
dëshmitarë burra nga mesi juaj, e në qoftë se nuk janë dy burra,
atëherë një burr e dy gra, nga dëshmitarët që i pëlqeni. (Dy gra në
vend të një burri) Për atë se nëse njëra prej tyre gabon, t'ia
përkujtojë tjetra. Dëshmitarët të mos refuzojnë kur të thirren. Dhe mos
përtoni për ta shkruar atë dhe afatin e tij, i vogël qoftë ose i madh,
sepse kjo është më e drejtë te All-llahu, më e fortë për dëshmi dhe më
afër mosdyshimit. Vetëm nëse është tregti e menjëherëshme (dora-doras)
që e praktikoni mes jush, atëherë nuk është ndonjë mëkat të mos e
shënoni. Por, kur bëni shitblerje, dëshmojeni. E ai (pronari i
pasurisë) nuk dëmton as shkruesit as dëshmitarët, e nëse bëni
(dëmtimin), ai është mosrespekt i juaj (ndaj dispozitave të Allllahut).
Keni frikë All-llahun se All-llahu ju dhuron dituri (të
jashtzakonshme), All-llahu është i Gjithdijshëm për çdo send.
283. E në qoftë se gjendeni në udhëtim dhe nuk gjeni shkrues, atëherë
merrni peng (paradhënie ose kapar). E nëse i besoni njëri-tjetrit, atij
që i është besuar le ta zbatojë atë (emanetin) që i është besuar, dhe
le të ketë frikë All-llahun, Zotin e tij. Mos e fshehni dëshminë, sepse
ai që e fsheh atë është mëkatar me zemrën e vet, All-llahu di atë që
veproni.
284. Të All-llahut janë ç'ka në qiell dhe ç'ka në tokë, e për atë që e
keni në shpirtin tuaj, e shfaqët haptazi ose e mbajtët fshehtë, Allllahu
do t'ju marrë në përgjegjësi, e Ai ia fal atij që do dhe dënon
atë që do. All-llahu ka mundësi për çdo send.
285. I dërguari i besoi asaj që iu shpall prej Zotit të Tij, si dhe
besimtarët. Secili i besoi All-llahut, engjëjve të Tij, shpalljeve të
Tij, të dërguarve të Tij. Ne nuk bëjmë dallim në asnjërin nga të
dërguarit e Tij, dhe thanë: "Dëgjuam dhe respektuam. Kërkojmë faljen
tënde o Zoti ynë! Vetëm te Ti është ardhmëria jonë."
286. All-llahu nuk ngarkon askë përtej mundësive të veta, atij
(njeriut) i takon ajo që e fitoi dhe atij i bie ajo (e keqe) që e
meritoi. "Zoti ynë, mos na dëno nëse harrojmë ose gabojmë! Zoti ynë,
mos na ngarko neve barrë të rëndë siç i ngarkove ata para nesh! Dhe
Zoti ynë, mos na ngarko me atë për të cilën nuk kemi fuqi! Na i shlyej
24
mëkatet, na i mbulo të këqiat, na mëshiro. Ti je Mbrojtësi ynë, na
ndihmo kundër popullit pabesimtar!
SURA 3. ALI IMRAN
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Elif, Lamë, Mimë.
2. All-llahu është Një, e nuk ka të adhuruar (Zot) pos tij, është i
përjetshëm mbikëqyrës.
3. Ai ta zbret ty (Muhammed) librin me argument që është vërtetues i
librave të mëparshme. Ai e zbriti më parë Tevratin dhe Inxhilin.
4. Udhërrëfim për njerëz, e zbriti edhe Furkanin (dalluesin e së
vërtetës nga gënjeshtra). S'ka dyshim se ata që mohojnë argumentet e
All-llahut i pret ndëshkimi i rreptë. All-llahu është ngadhënjyes,
shpagimtar.
5. S'ka dyshim se All-llahu nuk mund t'i fshihet asgjë në tokë e as në
qiell.
6. Ai është që ju krijon (formon) juve në mitra ashtu si të dojë. S'ka
Zot pos Tij, e që është fuqiplotë i urti.
7. Ai është që ta zbriti ty e që në të ka ajete të qarta dhe ato janë
bazë e librit, e ka të tjerë që nuk janë krejtësisht të qartë
(muteshabih). E ata, që në zemrat e tyre kanë anim kah e shtrembëta,
ata gjurmojnë atë që nuk është krejt e qartë për të shkaktuar huti, e
kinse kërkojnë komentin e tyre. Po, pos All-llahut askush nuk e di
domethënien e tyre të saktë. Dijetarët e pajisur me dituri thonë: "Ne u
kemi besuar atij (atyre që janë të paqarta), të gjitha janë nga Zoti
ynë! Por këtë e kuptojnë vetëm ata që janë të zotët e mendjes.
8. "Zoti ynë, mos na i lako zemrat tona pasi na drejtove, na dhuro
mëshirën Tënde, pse vetëm Ti je dhuruesi i madh".
9. "Zoti ynë Ti je ai që në një ditë do t'i tubosh njerëzit, ditë që
për të cilën nuk ka dyshim. All-llahu nuk shkel premtimin e vet.
10. Është e vertetë se atyre që nuk besuan nuk do t'u vlejë asgjë para
All-llahut, as pasuria e as fëmijët e tyre. Ata vetë janë lëndë e
zjarrit.
11. Si gjendja e pasardhësve të faraonit dhe e atyre që ishin para
tyre, që përgënjeshtruan argumentet tona, e All-llahu i shkatërroi me
fajet e tyre, All-llahu ndëshkon shumë ashpër.
12. Thaju atyre që nuk besuan: "Do të jeni të mposhtur (në këtë jetë)
dhe do të hidheni në xhehenem. Sa i shëmtuar është ai djep (shtrat).
13. Ju (jehudi) patët një përvojë të madhe në ato dy grupet që u
konfrontuat ndërmjet vete. Njëri grup luftonte në rrugën e All-llahut,
e tjetri ishte pabesimtar, dhe me shikimin e syve të tyre i shihnin se
ishin dy herë më shumë se besimtarët. Po, All-llahu me ndihmën e vet
përforcon atë që do. Vërtetë, në këtë është një përvojë e madhe për ata
që kanë mendje të kthjelltë.
14. Njerëzve u është zbukuruar dashuria ndaj të këndshmeve, ndaj grave,
djemve e ndaj pasurisë së grumbulluar nga ari e argjendi, ndaj kuajve
të stolisur, bagëtisë e bujqësisë. Këto janë kënaqësi të kësaj bote, po
te All-llahu është e ardhmja më e mirë.
25
15. Thuaj: "A t'ju kumtoj për diç shumë më të mirë se ato (kënaqësitë e
dynjasë)? Për ata që janë ruajtur, ata kanë te Zoti i tyre Xhennete
nëpër të cilat rrjedhin lumenj dhe aty do të jenë përgjithmonë, kanë
bashkëshorte të pastra, dhe kënaqësinë e All-llahut. All-llahu është i
kujdesshëm për robtë.
16. Ata të cilët thonë: "Zoti ynë, ne vërtet besuam, na i falë mëkatet
tona dhe na ruaj prej ndëshkimit të zjarrit!"
17. Dhe ata që janë të durueshëm, të drejtë, të devotshmëm e
dorëdhënës, dhe të cilët në kohën e agimit (syfyrit) kërkojnë ndjesë.
18. All-llahu vërtetoi se nuk ka zot tjetër përveç Tij, edhe engjëjt e
dijetarët, dhe se Ai është Zbatues i drejtësisë. Nuk ka zot përveç Tij,
Fuqiplotit, e të Urtit.
19. Feja e pranueshme tek All-llahu është islami, e atyre që është
dhënë libri, pasi mësuam për të vërtetën, vetëm nga zilia mes vete
kundërshtuan. E kush mohon argumentet e All-llahut, le ta dijë se Allllahu
shpejt do t'I jape llogarinë.
20. E, nëse ata të polemizojnë me ty, ti thuaj: "Unë me tërë qenien
time i jam dorzuar All-llahut, e edhe ithtarët e mij!" E thuaju edhe
atyre që u është dhënë libri dhe injorantëve: "A pranuat fenë islame?"
Nëse pranuan islamin, atëherë e kan gjetur të vërtetën, e nëse
refuzojnë, ti ke për obligim vetëm t'u kumunikosh; All-llahu I di shumë
mirë punët e robërve.
21. Ata që mohojnë argumentet e All-llahut, mbysin pejgamberët pa farë
të drejte, mbysin njerëz që këshillojnë për të drejtën, ti ata lajmëroi
për një ndëshkim të dhëmbëshëm e pikëllues.
22. Ata veprat e tyre i asgjësuan në këtë botë dhe në botën tjetër, ata
nuk kanë ndonjë mbrojtës.
23. A nuk i sheh ti ata, të cilëve u është dhënë mjaft nga libri, kur
të thirrën që ndërmjet tyre të gjykojë libri i All-llahut, se si një
grup prej tyre prapsohet. Ata janë refuzues.
24. E atë (e bënin) ngase ata thonin: "Neve nuk do të na djegë zjarri
vetëm për pak ditë të numëruara, e ajo që shpifën për fenë e tyre, i
mashtroi keq.
25. E, si do të jetë gjendja e tyre kur Ne do t'i tubojmë ata një ditë,
për të cilën nuk ka dyshim dhe çdo njeriu do t'i ofrohet ajo që e ka e
fituar, duke mos iu bërë atyre kurrnjë e padrejtë.
26. Thuaj: "O All-llah, Sundues i çdo sendi, Ti ia jep pushtetin atij
që do, Ti ia heq prej dore pushtetin atij që do dhe e përul atë që do,
e lartson atë që do. Çdo e mirë është në dorën Tënde, vërtet, Ti ke
mundësi për çdo gjë!"
27. Ti e fute natën në ditë dhe Ti e fute ditën në natë, Ti nxjerr nga
i vdekuri të gjallin dhe nga i gjalli të vdekurin dhe Ti e begaton pa
masë atë që do!
28. Besimtarët të mos i mësojnë mosbesimtarët, e t'i lënë manash
besimtarët. E kush bën atë, ai nga feja e All-llahut nuk ka asgjë,
përveç për qëllim ruajtja prej të keqës së tyre. All-llahu ju tërheq
vërejtjen me dënim prej Tij, pse vetëm tek All-llahu është e ardhmja.
26
29. Thuaj: "Edhe nëse e fshehni atë që keni në zemrat tuaja ose, e
publikoni, All-llahu e di gjithçka ka në qiej e ç'ka në tokë; All-llahu
është i plotëfuqishëm për çdo send.
30. Ditën kur çdo njeri e gjen pran vete atë që veproi mirë ose keq, e
për atë të keqe që bëri, do të dëshiroj që në mes tij dhe në mes asaj
të jetë një distancë shumë më e madhe (e mos ta shohë). All-llahu u jep
të frikësohen prej dënimit që vjen prej Tij, megjithqë All-llahu është
i mëshirshëm ndaj robëve.
31. Thuaj: Nëse e doni All-llahun, atëherë ejani pas meje që All-llahu
të ju dojë, t'ju falë mëkatet tuaja, se All-llahu është që fal shumë,
mëshiron shumë.
32. Thuaj: "Binduni All-llahut dhe të dërguarit, e ata refuzojnë,
atëherë All-llahu nuk i do pabesimtarët!"
33. All-llahu e zgjodhi (pejgamber) Ademin, Nuhun, familjen Ibrahimit,
familjen e Imranit mbi popujt tjerë (të asaj kohe).
34. Që janë pasardhës njëri prej tjetrit. All-llahu dëgjon gjithçka dhe
i di të gjitha.
35. (Përkujtohu) Kur gruaja e Imranit pat thënë: "Zoti im, Unë këtë që
është në barkun tim, vendosa ta kushtoj thjesht vetëm për shërbimin
Tënd, pra pranoje këtë prej meje, vertetë Ti je Ai që dëgjon e di!"
36. E kur ajo e lindi tha: "Zoti im, unë e linda femër!" Po All-llahu e
di më së miri atë që ajo e lindi. E mashkulli nuk është si femra. "Dhe
unë e emërtova atë Merjeme, e atë dhe pasardhësit e saj po t'i lë Ty në
mbrojtje prej djallit të mallkuar.
37. Zoti i saj e pranoi premtimin e saj si është më mirë, e rriti me
një edukatë të mirë e të plotë dhe e vuri nën kujdesin e Zekirjas. Sa
herë që hynte Zekirjaja në mihrabin (dhomën) e saj gjente te ajo ushqim
e thonte: "Ai është nga All-llahu, se All-llahu atë që do pa masë e
furnizon!"
38. Aty në atë moment Zekirjaja e lut Zotin e tij e thotë: "Zoti im, më
falë edhe mua nga ana Juaj një pasardhës (fëmijë) të mirë,vërtet, Ti je
dëgjues i lutjes!"
39. E duke u falur ai në faltore, engjëjt e thërrasin: "All-llahu të
përgëzon ty me Jahjanë, që do të vërtetojë fjalën (Isain) e ardhur nga
All-llahu, e që do të jetë prijës i matur dhe pejgamber nga të
dalluarit!"
40. Ai (Zekirjaja) tha: "Zoti im,si mund të kem unë djalë kur mua më ka
arritu pleqëria dhe shoqja ime beronjë (sterile)?" Tha (All-llahu):
"Kështu,All-llahu punon çka të dojë!"
41. Ai (Zekirjaja) tha: "Zoti im më jepë mua një shenjë!" Shenja e jote
- tha Ai - është që tri ditë nuk do të mund t'u flasësh njerzve, pos me
gjeste (mimikë), e ti përmende shumë Zotin tënd dhe madhëroje mbrëmje e
mëngjes!"
42. Përkujto kur engjujt i thanë: "Oj Mejreme, All-llahu të dalloi ty
(me besim e karakter), dhe të lartësoi mbi gratë e botës.
43. Oj Mejreme, vazhdoje adhurimin ndaj Zotit tënd, bën sexhde dhe falu
për Zotin bashkë me ata që falen!
27
44. Këto janë nga lajmet e fshehta (të hershme) që po t'i shpallim ty.
Ti nuk ishe ndër ta kur i hidhnin shortet se kush prej tyre do të bëhej
kujdestar i Mejremes, nuk ishe pranë tyre as kur ata ziheshin mes vete.
45. Përkujto kur engjujt i thanë: "Oj Mejreme, All-llahu të përgëzon me
fjalën e vet (me lindjen e një fëmije si rezultat i fjalës së Zotit)
emri i të cilit është Mesih, Isa, bir i Merjemes, i famshëm në dynja e
ahiret dhe nga të afërmit (e Zotit).
46. E që duke qenë në djep (foshnje) u flet njerëzve, e edhe si i
rritur e që është nga të përsosurit.
47. Ajo tha: "Zoti im, si mund të kemë unë djalë e mua s'më ka prekur
njeriu (nuk jam e martuar)? Ai (All-llahu) tha: "Ja, kështu, All-llahu
krijon çka të dojë. Kur Ai vendos për një çështe, vetëm i thotë: Bëhu!
Ajo menjëherë bëhet.
48. Ai (All-llahu) ia mëson atij librin (besimin), urtësinë, Tevratin
dhe Inxhilin.
49. Dhe, të dërguar te bijtë e Israilit: unë kam ardhur nga Zoti juaj
me argument, unë nga balta ju bëj diç si shpendi, i fryej atij dhe ai
me lejen e All-llahut bëhet shpend, unë i sheroj të verbërit, të
sëmurit në lëkurë, dhe unë me lejen e All-llahut ngjalli të vdekurit:
unë ju tregoj për atë që e hani dhe për atë që e depononi në shtëpitë
tuaja. Vertetë, kjo është fakt për ju nëse jeni besimtarë.
50. Dhe (kam ardhur) që t'ju vërtetoj Tevratin që e keni para duarsh,
t'ju lejoj disa që u ishin ndaluar juve, kam ardhur me argument nga
Zoti juaj, pra kini frikë All-llahun dhe më dëgjoni mua.
51. All-llahu është Zoti im dhe Zoti juaj. Adhuronie Atë; kjo është
rrugë e drejtë!
52. E kur e kuptoi Isai vendosmërinë e tyre në mosbesim (dhe qëllmin që
ta mbysin), tha: "Kush janë ndihmëtarët e mij për në rrugë të Allllahut?"
Havarijjunët thanë: "Ne jemi ndihmëtarë të fesë së All-llahut,
ne i besuam All-llahut, e ti dëshmo për ne se jemi muslimanë (të
bindur, të dorëzuar)!
53. Zoti ynë, ne e besuam atë që e zbrite (shpalljen), e pasuam të
dërguarin (Isain), pra shënona bashkë me ata që dëshmojnë (besimin e
drejtë)!"
54. E, ata (jehuditë) i kurdisën një dredhi (mbytjen e Isait), Allllahu
iu kundëvu dredhisë së tyre, All-llahu është asgjësuesi më i
fuqishëm kundër atyre që bëjnë dredhi.
55. (Përkujto, o i dërguar) Kur All-llahu tha: 'O Isa, Unë po të marr
ty, po të ngris te Unë, po të shpëtoj prej sherrit të atyre që nuk
besuan. E ata që të besuan ty, do t'i ngrisë lart mbi ata që nuk besuan
deri në ditën e kijametit, pastaj vetëm te Unë është kthimi juaj, Unë
gjykoj mes jush për atë që kudështoheshit.
56. Për sa u përket atyre që nuk besuan, Unë do t'i ndëshkoj me një
ndëshkim të ashpër në këtë botë dhe në botën tjetër, dhe ata nuk do të
kenë ndihmëtarë.
57. E për sa u përket atyre që besuan dhe bënë vepra të mira, atyre u
japë shpërblim të plotë. All-llahu nuk i do të padrejtit.
58. Këto që po t'i lexojmë ty (o i dërguar) janë nga ajetet, janë nga
Kur'ani i pa të meta (i rrezistueshëm).
28
59. Vërtet, çështja e Isait (të lindur pa baba) te All-llahu është
sikurse çështja e Ademit. Atë e krijoi Ai nga dheu, e pastaj atij i tha
"Bëhu!" ai u bë.
60. E vërtetë është (kjo) nga Zoti yt, e ti kurrsesi mos u bën nga ata
që dyshojnë.
61. E kush të kundërshton ty në çështjen e tij (Isait) pasi të është
bërë e ditur e vërteta, ti thuaj: "Ejani i thërrasim bijtë e tanë dhe
bijtë tuaj, gratë tona dhe gratë tuaja, vetë ne dhe vet ju, mandej
sinqerisht të lutemi për mallkim, dhe mallkimi nga ana e All-llahut ta
hedhim kundër gënjeshtarëve.
62. S'ka dyshim, ky është lajm i vërtetë. Nuk ka asnjë të adhuruar
tjetër pos All-llahut. All-llahu është Ai, i plotëfuqishmi, i
vetëdijshmi.
63. E nëse ata refuzojnë (besimin e drejtë), ata janë ngatërrestarë,
për të cilët All-llahu e di shumë mirë.
64. Thuaju (o i dërguar): "O ithtarë të librit (Tevrat e Inxhil), ejani
(të bashkohemi) te një fjalë që është e njejtë (e drejtë) mes nesh dhe
mes jush: të mos adhurojmë, pos All-llahut, të mos ia bëjmë Atij asnjë
send shok, të mos konsiderojmë njëri - tjetrin zotër pos All-llahut!" E
në qoftë se ata refuzojnë, ju thoni: "Dëshmoni pra, se ne jemi
muslimanë (besuam një Zot)!"
65. (madje thuaju): "O ithtarë të librit, pse po polemizoni me ne rreth
Ibrahimit? E, nuk ja në shpallur as Tevrati as Inxhilli, vetëm se pas
tij?! A nuk e kuptoni (gënjeshtrën tuaj)?"
66. Ja ju jeni ata që polemizuat edhe për atë që e dinit (për Isain) e
përse polemizoni për atë që s'keni kurrfarë dije (për Ibrahimin)? Allllahu
e din të vërtetën e ju nuk e dini.
67. Ibrahimi nuk ka qenë as jehudi as i krishterë, por ai ishte larg
besimeve të kota, ishte musliman dhe nuk ishte prej idhujtarëve.
68. Njerëzit më me meritë për t'u thirrur në Ibrahimin, ishin ata që e
ndoqën atë (besimin e tij) dhe ky Pejgamber me ata që besuan (ymeti i
këtij). All-llahu është mbrojtës i besimtarëve.
69. Një grup nga ithtarët e librit kishin dëshirë t'u shpiejnë në rrugë
të gabuar por ata nuk mashtrojnë tjetër pos vetes së tyre, dhe nuk e
vërejnë.
70. O ithtarë të librit, përse nuk i besoni ajetet (Kur'anin) e Allllahut,
e duke e ditur të vertetën?
71. O ithtarët e librit, përse, duke qenë se ju e dini të vertetëne
ngatërroni me gënjeshtrën dhe fshihni realitetin?
72. Një grup nga ithtarët e librit thanë (të vetëve): "Besoni para dite
në atë që u është shpallur atyre që besuan (muslimanëve), e pasdite mos
e besoni, e ndoshta edhe ata (muslimanët), do të zbrapsen (nga besimi i
tyre).
73. Dhe (u thonin): Mos i besoni askujt përveç atij që është në fenë
tuaj!" Thuaj (o i dërguar):"I vetmi udhëzim është udhëzimi nga Allllahu!"
(u thoni të vetëve mos besoni nga droja) Se po i jepet ndokujt
(pejgamberllëku) sikurse u është dhënë juve dhe (nga droja) se t'ju
paraqesin fakte (muslimanët) para Zotit tuaj (ditën e gjykimit).
29
Thuaju: "E tërë e mira është në duar të All-llahut, Ai ia jep atë kujt
të dojë; All-llahu është dhurues i gjërë, i gjithdijshëm"
74. Ai veçon me mëshirën e vet (me pejgamerllëk) ke të dojë. All-llahu
është Zot i mirësisë së madhe.
75. Ndër ithtarë të librit ka, që po ia besove një sasi të madhe (ari),
ai ta kthen ty atë, por ka të atillë që po ia besove një dinarë, ai nuk
ta kthen ty atë, përveç nëse gjithnjë i rri gati (ia kërkon pajada).
Këtë (e bëjnë) për arsye se ata thonin: "Ne nuk kemi kurrfarë
përgjegjësie ndaj (pasurisë që u marrim) të të paditurëve (arabëve
analfabetë). Pra duke e ditur të vertetën, ata bëjnë gënjeshtër ndaj
All-llahut.
76. Jo, (nuk është ashtu si thonë ata) po kush e përmbush emanetin e
vet (është besnik) dhe ruhet nga mëkatet, s'ka dyshim, All-llahu i do
ata që ruhen.
77. Ata që për një vlerë të paktë e shesin besën e dhënë All-llahut,
ndryshojnë edhe zotimet e tyre, të tillët nuk kanë pjesë (mëshirë) në
botën tjetër, dhe në ditën e kijametit All-llahu nuk u flet atyre, nuk
i shikon ata dhe i pastron (prej barrës së gabimeve), ata kanë një
dënim të dhembshëm.
78. Në të vertetë, një grup prej tyre janë ata që pështjellojnë gjuhët
e tyre kur lexojnë librin (për të deformuar kuptimin) ashtu që ju të
mendoni se ajo (shprehje) është nga libri, po ajo nuk është nga (i
vertetë), madje thonë: Kjo është nga All-llahu!" Po ajo nuk është nga
All-llahu. Ata duke ditur thonë gënjeshtra për All-llahun.
79. S'është e drejtë as nuk i takoi asnjë njeriu që t'i ketë dhënë Allllahu
librin, urtësinë dhe pejgamberllëkun,e pastaj ai t'u thotë
njerëzve: "Bëhuni rob të mij (adhuromëni mua) e jo të All-llahut!" por
(ju thotë): "Bëhumi dijetarë të mësimeve të Zotit, ngase e keni mësuar
njerëzve librin dhe e keni studiuar atë.
80. Dhe as që ju urdhëron ai (pejgamberi) që të adhuroni engjëjt, as
pejgamberët për zota. Vallë, a ju urdhëoi ai juve mosbesimin pasiqë ju
jeni muslimanë?
81. Përkujtoni (o ithtarë të librit) kur All-llahu mori zotimin e
pejgamberëve: nga ajo se juve ju dhashë libër e urtësi, e që verteton
atë që ju keni pranë veti. Tha (All-llahu): "A pranuat, a e morët sipër
obligimin Tim? "Ata thanë: "Ne e pranuam!" Tha (All-llahu): "Dëshmoni
pra, edhe Unë dëshmoj bashkë me ju!"
82. E kush shkel këtë (zotim) pas kësaj, ata janë jashtë respektit ndaj
All-llahut.
83. A mos kërkojnë ata (ithtarët e librit) fe, pos fesë së shpallur nga
All-llahu? E Atij i është dorëzuar gjithë ç'ka në qiej e në tokë, me
dashje dhe te Ai kthehen.
84. Thuaj: "Ne i kemi besuar All-llahut, edhe asaj që na u zbrit neve,
edhe asaj që i është zbritur Ibrahimit, Ismailit, Is-hakut, Jakubit dhe
pasardhësve. Edhe asaj që i është dhënë Musait dhe Isait, edhe asaj që
i është zbritur të gjithë pejgamberëve nga Zoti i tyre. Ne nuk bëjmë
kurrfarë dallimi në mes tyre dhe ne vetëm Atij i jemi dorzuar.
85. E, kush kërkon fe tjetër përveç fesë islame, atij kurrsesi nuk do
ti pranohet dhe ai në botën tjetër është nga të dëshpruarit.
30
86. E, si ta udhëzojë All-llahu një popull që pas besimit të tyre u
bënë pabesimtarë dhe pasi dëshmoi se i dërguari është i vërtetë, dhe
pasi t'ju kenë ardhur atyre argumente të qarta? All-llahu nuk i
mundëson udhëzimin e Vet popullit zullumqarë.
87. Ndëshkimi i të tillëve është: mallkimi nga All-llahu, nga engjëjt
dhe nga gjithë njerëzimi tok.
88. Ata përgjithmonë janë në te (në zjarr), atyre as nuk ju lehtësohet
dënimi dhe as nuk u jepet afat.
89. Përveq atyre që pas asaj u penduan dhe u përmirsuan. Vërtet, Allllahu
falë shumë dhe mëshiron.
90. Ata, të cilët pas besimit të tyre u bënë pabesimtarë, e pastaj e
shtuan mosbesimin, atyre kurrsesi nuk du pranohet pendimi. Të tillët
janë mu ata të humburit.
91. Ata që nuk besuan dhe vdiqën si mosbesimtarë, anjërit prej tyre nuk
do t'u pranohet për kompensim, qoftë edhe plotë faqen e dheut ari. Ata
i pret dënim dhëmshëm dhe për ta nuk ka ndihmëtarë.
92. Kurrë nuk do të arrini sinqeritetin e plotë me besim (as kënaqësinë
e lumtur në xhennet) derisa të mos e jepni më të dhembshmen (më të
dashurën) e pasurisë suaj. Çkado që jepni (për Zotin), All-llahu atë e
di.
93. I tërë ushqimi ishte i lejuar për bijtë e Israilit, përveç atij që
Israili (Jakubi) para se të zbriste Tevrati, ia ndaloi vetvetes.
Thuaju: "Sillne pra një Tevrat dhe lexoni atë, nëse jeni të vërtetë (në
çka thoni)?
94. Ai që edhe pas kësaj shpif gënjeshtra kundër All-llahut, ata vërtet
janë mizorë.
95. Thuaj: "All-llahu e tha të vërtetën, pra ndiqne fenë e pastër të
Ibrahimit, sepse ai nuk u takonte idhujtarëve.
96. Shtëpia (xhamia) e parë e ndërtuar për njerëz, është ajo në Bekë
(Mekë), e dobishme udhërrëfyese për mbarë njerzëimin.
97. Aty ka shenja të qarta: vendi iIbrahimit, dhe kush hyn në te, ai
është i sigurt. Për hirë të All-llahut, vizita e shtëpisë (Qabes) është
obligim për atë që ka mundësi udhëtimi te ajo, e kush nuk e beson (ai
nuk e viziton); All-llahu nuk është i nevojshëm për (ibadetin që e
bëjnë) njerëzit.
98. Thuaj: "O ithtarë të librit, përse i mohoni ajetet (argumentet) e
All-llahut? E All-llahu mbikëqyr atë që veproni.
99. Thuaj: "O ithtarë të librit, përse e pengoni atë që besoni nga
rruga e All-llahut, duke u angazhuar që ta paraqitni atë të shtrembër,
ndërsa vetë ju, jeni dëshmues se është e vërtetë! Veprimi juaj nuk mund
t'i shmanget mbikëqyrjes së All-llahut.
100. O ju që besuat, në qoftë se ju i bindeni një grupi të atyre që iu
është dhënë libri, ata, pas besimit tuaj, do t'ju kthejnë në
mosbesimtarë.
101. Si bën të mos besoni, kur juve janë duke iu lexuar (duke iu
shpallur) ajetet e All-llahut dhe kur në mesin tuaj gjendet i derguari
i Tij? E kush i përmbahet fesë së All-llahut, ai padyshim është i
udhëzuar në rrugën e drejtë.
31
102. O ju që besuat, kinie frikë All-llahun me sinqeritet të vërtetë
dhe mos vdisni, pos vetëm duke qenë muslimanë (besimtarë)!
103. Dhe kapuni që të gjithë ju për litarin (fenë dhe Kur'anin) e Allllahut,
e mos u përçani! Përkujtonie nimetin e All-llahut ndaj jush,
kur ju (para se ta pranonit fenë islame) ishit të armiqësuar, e Ai
bashkoi zemrat tuaja dhe ashtu me dhuntinë e Tij aguat të jeni
vëllezër. Madje ishit në buzë të greminës së xhehennemit, e Ai ju
shpëtoi prej tij. Po kështu All-llahu ua sqaron juve argumentet e veta
që ju të gjeni të vërtetën e lumtur.
104. Nga ju le të jetë grup që thërret në atë që është e dobishme,
urdhëron për punë të mbara dhe ndalon nga e keqja. Të tillët janë ata
të shpëtuarit.
105. E mos u bëni si ata që u ndanë dhe u përçanë pasi u patën zbritur
argumentet. Ata do të pësojnë një dënim të madh.
106. Në ditën kur ka fytyra që zbardhen dhe ka fytyra që nxihen. E për
sa u përket atyre fytyrave që janë nxirë (u thuhet): "A edhe pasbesimit
tuaj u bëtë pabesimtarë? Vuanie pra, dënimin për shkak se ishit që nuk
besojshit!"
107. Ndërsa atyre që fytyrat e tyre u janë zbardhur, ata janë në
mëshirën (Xhennetin) e All-llahut dhe aty janë përgjithmonë.
108. Ja, këto që po t'i lexojmë ty janë argumentet e sakta të Allllahut.
E All-llahu nuk është ai që e do padrejtsinë për njerëz.
109. Të All-llahu janë ç'ka në qiej dhe ç'ka në tokë dhe vetëm te Allllahu
kthehen çështjet.
110. Je jeni populli më i dobishëm, i ardhur për të mirën e njerëzve,
të urdhëroni për mirë, të ndaloni nga veprat e këqia dhe të besoni në
All-llahun. E sikur ithtarët e librit të besonin drejt, do të ishte
shumë më e mirë për ta. Disa prej tyre janë besimtarë, por shumica e
tyre janë larg rrugës së Zotit.
111. Ata kurrsesi nuk mund t'ju sjellin ndonjë dëm juve, përveç ndonjë
shqetësimi, po edhe në ju luftofshin, ata do të zmbrapsen prej jush.
Mandej ata nuk janë të ndihuar.
112. Atyre (jehudive) u është vënë njollë e nënçmimit kudo që të
gjenden, vetëm nëse kapen për litarin (fenë) e All-llahut dhe kthehen
në besën e njerëzve (të muslimanëve), ata kanë shkaktuar kundër vetes
përbuzje nga All-llahu, andaj atyre u është shtruar shtypja e mjerimi.
Këtë për shkak se ata i mohonin argumentet e All-llahut, i mbytnin
mizorisht pejgamberët dhe për shkak se kundërshtonin (udhëzimet e
Zotit) dhe tejkalonin (çdo normë njerëzore).
113. Ata (ithtarët e librit) nuk janë të njejtë. Nga ithtarët e librit
ka që janë në rrugë të drejtë, gjatë natës lexojnë ajetet e All-llahut
duke u lutur.
114. I besojnë All-llahut dhe së ditës, këshillojnë për të mirë dhe
largojnë nga të këqijat përpiqen për punë të dobishme, edhe ata janë
prej të mirëve.
115. E çfarëdo të mire që bëjnë, ajo nuk u mohohet. All-llahu i di
shumë mirë të devotshmit.
32
116. S'ka dyshim se atyre që nuk besuan, nuk do t'u bëjnë dobi ndaj
(dënimit të) All-llahut as pasuria e as fëmijët e tyre.Ata janë banues
të zjarrit dhe aty janë përgjithmonë.
117. Shembulli i asaj që ata e japin në këtë jetë (për t'u lavdëruar e
për e përmendur) është si i një erë me breshër që godet dhe shkatërron
të mbjellat e një populli që e ka lëshuar rrugën në dëm të vetes. Allllahu
nuk u bëri zullum atyre, por ata ishin që i benë të padrejtë
vetes së vet.
118. O ju që besuat, mos i zini për miq të ngushtë të tjerët jashtë
mesit tuaj, ata nuk pushojnë së vepruari në dëm tuajin, u dëshirojnë
çka u mundon juve. Urrejta kundër jush duket nga gojët e tyre, por ajo
që fshehin në gjoksat tyre, është edhe më e madhe. Ne pra, u kemi
sqaruar faktet nëse ju i kuptoni.
119. Ja, ju (muslimanë) jeni që i doni ata, e ata nuk u duan juve.
Madje ju i besoni librat në tërësi (të gjitha shpalljet), e kur u
takojnë thonë:"Ne kemi besuar!" e kur veçohen,ata mllefi kundër grisin
majet e gishtrinjve. Thuaju: "Vdisni me atë mllef tuajin!" All-llahu i
di shumë mirë se çka mbajnë (të fshehtat) zemrat e tyre.
120. Nëse ju përjetoni ndonjë të mirë, ata i dëshpron ajo, e nëse u
godet ndonjë e keqe, ata gëzohen për atë. Po, në qoftë se ju bëhi të
durueshëm dhe ruheni (mëkateve), dinakëria e tyre nuk do të t'u dëmtojë
aspak. Është e sigurt se All-llahu e ka në dorë atë që punojnë ata.
121. Përkujto (O i dërguar) kur dole nga familja jote që t'ua
përcaktosh besimtarëve vendet për luftë, e All-llahut është që dëgjon
(fjalët) dhe që kupton (qëllimet).
122. Kur dy grupe prej jush gati u treguan të dobëta, po All-llahu
ishte që u ndihmoi atyre (që të mos largoheshin), andaj besimtarët le
t'i mbështeten vetëm All-llahut.
123. All-llahu u ndihmoi juve në Bedr kur ju ishit pak në numër, e për
të qenë mirënjohës, keni frikë nga Zoti.
124. Kur ti u thoshe besimtarëve: "A nuk është mjaft për ju që Zoti
juaj t'ju vazhdojë ndihmën me tre mijë engjëjt e zbritur?"
125. Po, nëse jeni të qëndrushëm e të matur, e ata (armiqtë) t'ju vinë
tash në këtë momoent, Zoti juaj ua vazhdon juve ndihmën me pesë mijë
prej engjëjve të ushtruar (për luftë) ose të shënuar.
126. E atë (ndihmë) All-llahu nuk e bëri për tjetër por vetëm për t'ju
gëzuar dhe me të të qetësojë zemrat tuaja, për ndryshe ndihma vjen
vetëm prej All-llahut, ngadhënjyesit, të urtit.
127. (u ndihmoi) Që ta këpusë një grup nga ata që nuk besuan (duke i
mbytur a zënë robër), ose për t'i demoralizuar dhe ashtu të kthehen të
dëshpruar.
128. Ty nuk të takon asgjë rreth çështjes se a do t'u pranojë Ai
pendimin apo do t'i dënojë ata, në të vërtetë ata janë zullumqarë.
129. Vetëm e All-llahut është gjith ç'ka në qiej e në tokë, Ai i fal
atij që do dhe Ai dënon atë që do. All-llahu është mëkatfalës,
mëshirues.
130. O ju të cilët besuat, mos e hani kamatën që po e shumëfishoni dhe
kini frikë (dënimin e) All-llahut ashtu që të gjeni shpëtim.
131. Dhe ruajuni zjarrit që është përgaditur për pabesimtarët.
33
132. E bindjuni All-llahut dhe të dërguarit, ashtu qëtë mëshiroheni.
133. Dhe ngutuni (me punë që meritoni) në falje mëkatesh nga Zoti juaj
dhe për në një Xhennet, gjerësia e të cilit është si gjerësia e qiejve
dhe e tokës, i përgatitur për të devotshmit.
134. Të cilët japin kur janë shlirë edhe kur janë në vështirësi dhe që
e frenojnë mllefin, që u falin (të keqen) njerëzve, e All-llahu i do
bamirësit.
135. Edhe ata të cilët kur bëjnë ndonjë (mëkat) të shëmtuar ose i bëjnë
zullum vetës së tyre, e përmendin All-llahun dhe kërkojnë falje për
mëkatet e tyre - e kushi i falë mëkatet përveç All-llahut? - dhe që
duke ditur, nuk vazhdojnë në atë që kanë punuar (në të keqen).
136. Shpërblimii të tillëve është falja nga Zoti i tyre dhe xhennetet
nëpër të cilët rrjedhin lumenj e aty do rrijnë përgjithmonë. Sa i mirë
është shpërblimi i atyre që punojnë.
137. Përpara jush kanë kaluar popujt ndaj të cilëve janë zbatuar
ligjet, ndaj, udhtoni nëpër tokë dhe shikoni si qe përfundimi i atyre
që përgenjeshtruan.
138. Ky (Kur'ani) është sqarim për njerëzit, është dhëzim dhe këshillë
për të devotshmit.
139. E mos u dobësoni (fizikisht) dhe mos u dëshproni (shpirtërisht)
derisa ju jeni më të lartit, po qe se jeni besimtarë të sinqert.
140. Në qoftë se juve u preku çka u dhemb (në Uhud), edhe atë popull
(armikun) e pat prekur dhembje si kjo e juaja (në Bedr). Ne, këto ditë
i ndrrojmë (u japim në përdorim) mes njerëzve për t'u ditur tek Allllahu
ata që besuan dhe për t'i zgjedhur disa prej jush për dëshmorë
(ose dëshmues). All-llahu nuk i do zullumqarët.
141. Dhe që All-llahu t'i pastrojë besimtarët, ndërsa gradualisht t'i
shkatërrojë mosbesimtarët.
142. A mos menduat ju se do të hyni në xhennet e All-llahu pa i ditur
(pa u vërtetua në praktikë) se cilët prej jush kanë luftuar, dhe pa u
ditur cilët prej jush ishin të durueshëm.
143. Ju ishit ata që dëshironit vdekjen para se të ballafaqoheshit me
te. Ja pra, atë e patë dhe e shikuat me sytë tuaj.
144. Muhammedi nuk është tjetër vetëm se i dërguar. Edhe përpara tij
pati të dërguar (që vdiqën ose u vranë). E nëse ai vdes ose mbytet, a
do të ktheheshit ju prapa (nga feja ose lufta)? E kushdo që kthehet
prapa, ai nuk i bën dëm All-llahut aspak, kurse All-llahu do t'i
shpërblejë mirënjohësit.
145. Askush nuk vdes pa vullnetin dhe lejen e All-llahut. Ai është
shënim i afatit të caktuar. E kush e dëshiron shpërblimin e kësaj bote,
Ne atij ia japim, e kush e dëshiron shpërblimin e botes tjetër, edhe
atij do t'ia japim atë, kurse mirënjohësit Ne do t'i shpërblejmë.
146. E sa pejgamberë pati që së bashku me të luftuan turma të mëdha
besimtarësh dhe për atë që i goditi në rrugën e All-llahut, ata nuk u
dobësuan dhe nuk u përulën. All-llahu i do durimtarët.
147. Fjala e tyre nuk ishte tjetër pos vetëm të thonin: "Zoti ynë, na i
falë mëkatet tona dhe lëshimet në punët tona dhe na forco në vendet
tona (në luftë), ndihmona kundër popullit jobesimtar!"
34
148. Ndaj All-llahu ua dha atyre shpërblimin e kësaj bote dhe
shpërbllimin më të mirë të botës tjetër; All-llahu i do punëmirët.
149. O besimtarë, nëse u nënshtroheni jobesimtarëve, ata ju kthejnë
prapa aty ku ishit (në kufr) dhe atëherë do të jeni të humbur.
150. Sepse vetëm All-llahu është ndihmëtar i juaji dhe Ai është më i
miri ndihmës.
151. Ne do të mbjellim frikën në zemrat e atyre që nuk besuan sepse ata
All-llahut i trillojnë e i mveshin zota të tjerë, duke mos pasur për të
kurrëfar fakti, ndaj vendbanimi i tyre do të jetë xhehnemi. Sa i
shëmtuar është vendi i mizorëve.
152. All-llahu përmbushi premtimin e vet ndaj jush, ngase me vullnetin
e Tij i korrët ata (me shpata) deri kur u dobësuat dhe u përçatë
ndërmjet vete, në çështjen e vendit (që u pat caktuar Pejgamberi) dhe
pasi vrejtët atë që e dëshironit (prenë e luftës), e atëherë
kundërshtuat (urdhërin e Pejgamberit). Pati prej jush që e deshën këtë
jetë (ata që u ngutën pas presë) e pati prej jush që e deshtën botën
tjetër. Pastaj, për t'ju sprovur u zmbrapi juve nga ata. Po All-llahu u
fali juve; All-llahu është dhurues i madh ndaj besimtarëve.
153. Dhe kur largoheshit e nuk përfillshit as njëri-tjetrin, ndërsa i
dërguari ju thërriste mbrapa. Atëherë u goditi me dëshprim për dëshprim
(që i shkaktuat Pejgamberit), ashtu që mos pikëlloheni për atë që u
shpëtoi (preja e luftës) e as për atë që u goditi. All-llahu është i
njohur hollësisht me atë që veproni.
154. Mandej, pas asaj tronditjeje të rëndë, Ai u lëshoi sa për qetësim,
një kotje (gjumi të lehtë) që i kaploi një grup prej jush, kurse një
grup i kishte preokupuar vetëm çështja e vetvetes. Ata formuan bindje
të padrejtë ndaj All-llahut, bindje injorante, e thonin: "Ne nuk kemi
në dorë asgjë nga kjo çështje!" Thuaj: "E tërë çështja është vetëm në
duar të All-llahut!" Ata fshehin në vetvete atë që ty nuk ta shprehin.
Thonin: "Sikur ne të kishim diçka në dorë në këtë çështje, ne nuk do të
mbyteshim këtu!" Thuaj: "Edhe sikur të ishit në shtëpitë tuaja, atyre
që është caktuar mbytja (vdekja), do të dilnin në vendin e flijimit të
tyre!" Në mënyrë që All-llahu të provojë atë që është në zemrat e tuaja
(sinqeritetin, ose hipokrizinë) dhe që të pastrojë atë që është në
zemrat tuaja. All-llahu i di shumë mirë të fshehtat në zemrat.
155. Vërtet, ata që u zbrapsën prej jush ditën e ndeshjes së dy grupeve
(besimtarë dhe idhujtarë në Uhud), ata vetë djalli i shtyri të
rrëshqasin me disa punë të tyre që i bënë, po All-llahu ua fali atyre
gabimin; All-llahu është mëkatfalës dhe i butë.
156. O besimtarë, mos u bëni si ata që nuk besuan dhe, për vëllezërit e
tyre që kishin dalë në udhëtim (tregtie e gjallërimi) ose që kishin
shkuar në luftë thonin: " Sikur të kishin ndejtur pranë nesh (e të mos
dilnin), atë (bindje), All-llahu ua bëri një dëshprim në zemrat etyre.
Pse All-llahu është Ai që jep jetë dhe jep vdekje dhe All-llahu sheh
atë që ju punoni.
157. E sikur të ishit mbytur në rrugën e All-llahut, ose t'u kishte
zënë vdekja, do të gëzonit falje e mëshirë prej All-llahut që është
shumë më e dobishme se ajo çka ata grumbullojnë.
158. Po edhe nëse vdiqët (në shtrat) ose u vratë, pa tjetër do të
tuboheni te All-llahu.
35
159. Ti ishe i butë ndaj atyre, ngase All-llahu të dhuroi mëshirë, e
sikur të ishe i vrazhdë e zemërfortë, ata do shkapërderdheshin prej
teje, andaj ti falju atyre dhe kërko ndjesë për ta, e konsultohu me ta
në të gjitha çështjet, e kur të vendosësh, atëherë mbështetu në Allllahun,
se All-llahu i do ata që mbështeten.
160. Nëse All-llahu dëshiron t'ju ndihmojë, s'ka kush që mund t'ju
mposhtë, e nëse Ai iu lë pa ndihmë, atëherë kush është ai pas Tij, që
dot'ju ndihmojë? Pra vetëm All-llahut le t'i mbështeten besimtarët.
161. Asnjë pejgamberi nuk i takoi të bëjë hile dhe kush bën hile (në
ndarjen e plaçkës së luftës), ai në ditën e kijametit vjen i ngarkuar
me atë që ka bërë, pastaj secilit njeri i jepet ajo që e ka fituar,
duke mos iu bërë e padrejtë.
162. A është i njëjtë ai që iu bind All-llahut dhe kërkoi kënaqësinë e
Tij, si ai që tërhoqi kundër vetes hidhërim të madh nga All-llahu dhe e
ardhmja e tij është xhehennemi, që është përfundim shumë i keq?
163. Ata kanë dallim te All-llahu, e All-llahu sheh shumë mirë atë që
veprojnë.
164. Është e vërtetë se All-llahu u dha dhuratë të madhe besimtarëve,
kur ndër ta nga mesi i tyre dërgoi të dërguar që atyre t'u lexojë
shpalljen e Tij, t'i pastrojë ata, t'ua mësojë Kur'anin dhe sheriatin,
edhe pse, më parë ata ishin krejtësisht të humbur.
165. E kur juve u goditi një dështim (në Uhud) e që ju ia patët dhënë
atë dyfish (armikut në Bedr), thatë: "Prej nga kjo?" thuaj: "Ajo është
nga vetë ju!" S'ka dyshim se All-llahu është i plotëfuqishëm për çdo
send.
166. Ajo që ju goditi juve ditën e ballafaqimit të dy grupeve
(besimtarë dhe idhujtarë), ishte me lejen e All-llahut, për t'u dalluar
besimtarët e sinqert.
167. Dhe, për t'u ditur ata që ishin hipokritë. E atyre u është thënë:
"Ejani e luftoni në rrugën e All-llahut ose mbroni vetën!" E ata thanë:
"Sikur të dinim se do të luftohej, ne do të vinim pas jush!" Në atë
moment ata ishin më afër mosbesimit se besimit. Flisnin me gojët e tyre
atë që nuk e kishin në zemrat e tyre, po All-llahu e di mirë për atë që
fshehin.
168. Dhe ata që nuk luftuan dhe atyre të vetëve u thanë: " Sikur të na
dëgjon neve (e të ktheheshin siç u kthyem ne), nuk do të mbyteshim!"
thuaju: "Largonie pra vdekjen prej vetes suaj, nëse jeni të sigurt çka
thoni?"
169. Kurrsesi të mos mendoni se janë të vdekur ata që ranë dëshmorë në
rrugën e All-llahut. Përkundrazi, ata janë të gjallë duke u ushqyer te
Zoti ityre.
170. Janë të gëzuar me atë që u dha All-llahu nga të mirat e Tij, dhe
atyre që kanë mbetur ende pa i bashkuar rradhëve të tyre, u marrin
myzhde se për ta nuk ka as frikë dhe as që kanë pse të brengosen.
171. Ata janë të gëzuar me begati e dhurata që ua dha All-llahu, e s'ka
dyshim se All-llahu nuk ua humb shpërblimin besimtërëve.
172. Të cilët edhe pasi i goditi plaga iu përgjegjën All-llahut dhe të
dërguarit. E për ata prej tyre që bënë, mirë dhe u rujtën, është një
shpërblim i madh.
36
173. E atyre (shokëve të pejgamberit) që dikush u tha: "Populli
(idhujtarët) është tubuar t'ju sulmojë, pra kini frikë!" Ajo, vetëm ua
shtoi edhe më shumë besimin e thanë: "Neve na mjafton që kemi Allllahu,
Ai është mbrojtësi më i mirë!".
174. Dhe atë pa i gjetur kurrfarë e keqe fituan begati e mirësi të
mëdha nga All-llahu dhe e arritën kënaqësinë e Tij, All-llahu është
dhurues i madh.
175. Po atë (propagandë) e bëri vetëm shejtani që dëshironte me miqtë e
vet (idhujtarët), t'ju friksojë, po ju mos u frikësoni prej tyre,
frikësomënu Mua, nëse jeni besimtar.
176. E ty të mos të brengosin ata që përpiqen për mosbesim, ata
kurrsesi nuk mund të dëmtojnë asgjë All-llahun. All-llahu me urtësinë e
vet dëshiron që atyre të mos u takojë kurrfarë e mire në botën tjetër
dhe ata kanë një dënim të madh.
177. Ata që në vend të besimit pranuan kufrin, nuk i bëjnë asgjë dëm
All-llahut, ata i pret një dënim i idhët.
178. Të mosmendojnë ata që nuk besuan se afatin që u dhamë Ne atyre të
jetojnë, është në dobi të tyre. Ne i lamë të jetojnë vetëm që shtojnë
edhe më shumë mëkate, se ata i pret dënim nënçmues.
179. All-llahu nuk është që t'i lë besimtarët ashtu siç jeni, pa
dalluar të keqin nga i miri. All-llahu nuk ju zbulon juve të fshehtat
(e të dini se ç'mbajnë në zemrat e tyre. Por All-llahu është Ai që nga
të dërguarit e vet zgjedh atë që do (e i zbulon ndonjë të fshehtë).
Prandaj, besoni All-llahut dhe të dërguarit të Tij, e në i besofshit
dhe nëse ruheni, atëherë ju keni një shpërblim të madh.
180. Ata, të cilët bëjnë koprraci me atë që nga të mirat e veta u dha
All-llahu, të mos mendojnë kurrsesi se ajo është në dobi të tyre. Jo,
ajo është në dëm të tyre. Ajo e mirë me çka bënë koprraci, në ditën e
kijametit do t'u mbështillet në qafën e tyre. All-llahut i mbesin
trashëgim qiejt dhe toka, All-llahu është i njohur mirë më atë që
veproni.
181. All-llahu ka dëgjuar fjalën e tyre që thanë: " All-llahu është i
varfër e ne jemi të pasur!" Ne do të shënojmë atë që thanë ata dhe që i
mbytën pejgamberët pa kurrfarë faji, e do t'ju themi: "Vuane mundimin e
djegies së zjarrit.
182. Kjo është meritë e duarve tuaja, se All-llahu nuk është zullumqar
ndaj robëve.
183. Ata janë që thanë: "All-llahu na ka porositur që të besojmë asgjë
të dërguar derisa ai të na sjellë një kurban që do ta ngrënë zjarri.
Thuaju: "Para meje juve u erdhën të dërguar me argumente dhe me atë që
e thatë, e përse i mbytët ata, nëse thoni të vërtetën?"
184. Po nëse ata ty të përgënjeshtrojnë, janë përgënjeshtruar edhe para
teje të dërguar që u erdhën me argumente të prera, me shkrime qiellore
dhe me libër të ndritshëm.
185. Secili njeri do të shijojë vdekjen, e shpërblimet tuaja u
plotësohen ditën e kijametit, e kush shmanget zjarrit e futet në
xhennet, ai ka arritur shpëtim, e jeta e kësaj bote nuk është tjetër
pos një përjetim mashtrues.
186. Ju patjetër do të sprovoheni si në pasurinë tuaj, si në vetën
tuaj, madje do të dëgjoni ofendime të shumta prej atyre që u është
37
libri para jush, e edhe prej idhujtarëve, po në qoftë se duroni dhe
ruheni, ajo është gjëja më vendimtare.
187. Dhe kur All-llahu mori zotimin nga ata që i pat dhënë libri: që
gjithqysh t'ua publikoni atë njerëzve, e të mos e fshehni, por ata e
lanë pas dore atë për pak send të kësaj jete; pra, bënë punë të keqe.
188. Mos mendo se janë të shpëtuar ata që gëzohen për atë që bënë (e
fshehen çështjen tënde) dhe dëshirojnë të jenë të lavdëruar për atë që
nuk e punuan mos llogarit shpëtim për ta (nuk e thanë të vërtetën), ata
kanë një dënim të dhëmbshëm.
189. Vetëm All-llahut i takon sundimi i qiejve e i tokës dhe All-llahu
është i gjithfuqishëm për çdo send.
190. Në krijimin e qiejve e të tokës, në ndryshimin e natës dhe të
ditës, ka argumente të qarta për ata që kanë arsye dhe intelekt.
191. Për ata që All-llahun e përmendin me përkujtim kur janë në këmbë,
kur janë ulur, kur janë të shtrirë dhe thellohen në mendime rreth
krijimit të qiejve e të tokës (duke thënë): Zoti ynë, këtë nuk e
krijove kot, i lartësuar qofsh, ruana prej dënimit të zjarrit!
192. Zoti ynë, atë Ti e fute në zjarr, atë e ke poshtëruar; për mizorët
nuk ka ndihmëtarë!
193. Zoti ynë, ne dëgjuam një thirrës që ftonte për besim (e që
thoshte): Të besoni Zotin tuaj! E ne besuam! Zoti ynë, na i falë
mëkatet tona, na i mbulo të metat dhe pas vdekjes na bashko me të
mirët!
194. Zoti ynë, jepna atë që nëpërmjet të dërguarëve Tu, na e premtove
dhe në ditën e kijametit mos na turpëro; vërtet Ti je Ai që nuk e shkel
premtimin!"
195. Zoti i tyre iu përgjegj lutjes së tyre (e tha): Unë nuk ia humb
mundin asnjërit prej jush, mashkull qoftë apo femër. Ju jeni njëri nga
tjetri por ata që u dëbuan prej shtëpive të tyre dhe emigruan, u
munduan vetëm pse ishin në rrugën Time, luftuan dhe u vranë, atyre
patjetër do t'ua shlyej mëkatet e tyre dhe do t'i vejë në xhennete në
të cilët burojnë lumenj. Ai është shpërblim nga ana e All-llahut, se më
i miri i shpërblimeve është tek All-llahu.
196. Të mos mashtrojë bredhja nëpër qytete e atyre që nuk besuan.
197. Ajo është një kënaqësi e pakët, e pastaj vendi i tyre është
xhehennemi që është vend mjerimi.
198. Por ata që ia patën frikën Zotit të tyre, ata i kanë xhennetet
nëpër të cilat rrjedhin lumenj dhe aty janë përgjithmonë. Ajo është
pritje nga ana e All-llahut, e për të mirët më e dobishmja është ajo që
është tek All-llahu.
199. Po edhe nga ithtarët e librit ka që besojnë All-llahun, e besojnë
atë që u është shpallur juve, e besojnë atë që është shpallur atyre,
janë të bindur ndaj All-llahut, dhe argumentet e All-llahut në shpallje
nuk i shesin për pak send të kësaj jete, të tillët kanë shpërblimin e
vet te Zoti i tyre, e All-llahu është që llogarinë e bën shpejt.
200. O ju besimtarë, bëni durim, bëhuni të qëndrueshëm kundër armikut,
rrini të përgaditur dhe, që të shpëtoni, ruajuni dënimit të All-llahut.
38
SURA 4. NISA
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. O ju njerëz! Kinie frikë Zotin tuaj që ju ka krijuar prej një veteje
(njeriu) dhe nga ajo krijoi palën (shoqën) e saj, e prej atyre dyve u
shtuan burrra shumë e gra. Dhe kinie frikë All-llahun që me emrin e Tij
përbetoheni, ruajeni farefisin (akraballëkun), se All-llahu është
mbikëqyrës mbi ju.
2. Bonjakëve (jetimëve) jepnu (kur të rriten) pasurinë e tyre, dhe mos
e ndërroni të pastërtin (mallin tuaj që e keni hallall) me të ndytin
(me haramin) edhe mos ehani pasurinë e tyre (të përzier) me pasurinë
tuaj, pse ky është mëkat i madh.
3. Në qoftë se frikoheni se nuk do të jeni të drejtë ndaj bonjakëve,
atëherë martohuni me ato gra që ju pëlqejnë; me dy, me tri e me katra.
E nëse i frikoheni padrjtësisë (ndaj tyre), atëherë vetëm me një, ose
(martohuni) me ato që i keni nën pushtetin tuaj (robëreshat). Ky
(përkufizim) është më afër që të mos gaboni.
4. Grave jepnu dhuratën e kurorës së tyre (niqahin) më të mirë, e në
qoftë se ato nga vullneti i vet ju falin diçka nga ajo, atëherë hane
atë hallall të mirë.
5. Mendjelehtësve (të papjekurve) mos u jepni pasurinë tuaj që Allllahu
e bëri për ju mëkamje, e ata ushqeni nga ajo, veshni dhe u thoni
fjalë të mira.
6. Provoni bonjakët derisa të bëhen për martesë,e nëse vëreni te ta
pjekuri, atëherë dorëzonju atyre pasurinë e tyre. Mos e hani atë duke
shkapërderdhur dhe duke u ngutur para se të rriten ata. Kush është i
pasur le të ruhet (shfrytëzimit të pasurisë të jetimëve), e kush është
i varfër, le të hajë me maturi. E kur t'ju dorëzoni atyre pasurinë e
vet, dëshmoni atë (që ju dorëzoni). Mjafton që All-llahu është
llogaritës.
7. Meshkujve ju takon pjesë nga pasuria që e lënë prindërit e të
afërmit (pas vdekjes), edhe femrave ju takon pjesë nga ajo që lënë
prindërit e të afërmit, le të jetë pak ose shumë ajo që lënë, ju takon
pjesë e caktuar (nga Zoti).
8. Kur të prezentojnë në pjestimin e pasurisë që ka lënë i vdekuri të
afërmë, bonjak dhe varfnjak (që nuk janë pjestarë në trashëgim), jepnu
nga ajo (pasuri e lënë) dhe atyre thuanu fjalë të mira.
9. Le të frikësohen ata (në prag të vdekjes) sikur të linin pas vete
pasardhës të paaftë për të cilët kanë dro (si do të jetë gjendja e
tyre) le t'i ruhen All-llahut (dënimit të Tij) dhe le t'ju thonë
(jetimëve) fjalë prindore.
10. Ata që e hanë pa të drejtë pasurinë e jetimëve, në të vërtetë ata
hanë atë që mbush barkun e tyre zjarr dhe do të futen në zjarrin e
Xhehennemit.
11. All-llahu ju urdhëron për (çështjen e trashëgimis) fëmijët tuaj:
për mashkullin hise sa për dy femra; nëse janë (trashëgimtare) vetëm
femra, dy e më shumë, atyre ju takojnë dy të tretat e pasurisë që
trashëgohet; nëse është një femër, asaj i takon gjysma; për prindërit,
për secilin nga ata, ju takon e gjashta nga ajo që ka lënë (i vdekuri)
nëse ka fëmijë; e në qoftë se (i vdekuri) nuk ka fëmijë e atë e
trashëgojnë (vetëm) prindërit, atëherë nënës së tij i takon një e
39
treta; në qoftë se ai (i vdekuri) ka vëllezër, nënës së tij i takon
vetëm një e gjashta, (kjo e drejtë në trashëgim bëhet) pasi të kryhet
(vasijeti) që ka lënë dhe pasi të lahet borgji; ju nuk dini se kush
është më afër dobisë suaj, prindërit tuaj ose fëmijët tuaj. (Ky
përcaktim është) Urdhër nga All-llahu. Vërtet All-llahu është më i
Dijshmi, më i Urti.
12. Juve ju takon gjysma e asaj (pasurie) që e lënë gratë e tuaja, nëse
ato nuk kanë fëmijë, por nëse ato kanë fëmijë juve ju takon një e
katërta nga ajo që lënë ato, pasi të kryhet testamenti i tyre dhe pasi
të lahet borgji. Atyre (grave) ju takon një e katërta nga ajo që lini
ju, nëse nuk keni fëmijë, por nëse keni fëmijë, atyre ju takon një e
teta nga ajo që leni pas kryrjes së testamentit që keni përcaktuar ose
borxhit. Në qoftë se (i vdekuri) është mashkull ose femër, e
trashëgohet nga ndonjë i largët (pse s'ka as prindër as fëmijë) po ka
një vëlla ose një motër (nga nëna), atëherë secilit prej tyre u takon
një e gjashta, e në qoftëse se janë më shumë (se një vëlla ose se një
motër) ata janë pjesmarrës të barabartë në të tretën (e tërë pasurisë),
pas testamentit të porositur ose borxhit, e duke mos dëmtuar
(trashëguesit). Ky përcaktim është porositur prej All-llahut. All-llahu
është i gjithëdijshëm, jo i ngutshëm.
13. Këto janë (dispozita) të caktuara prej All-llahut. Kush i bindet
All-llahut, (urdhërave të Tij) dhe të dërguarit të Tij, atë e dërgon në
xhennete nën të cilin burojnë lumenj. Aty do të jenë përgjithmonë. E ky
është shpëtim i madh.
14. Kush e kundërshton All-llahu dhe të dërguarin e Tij, dhe i shkel
dispozitat e Tij, atë e shtie në zjarr të përjetëshëm. E për të është
një dënim i rëndë.
15. Ato nga gratë tuaja që bëjnë imoralitet (zina), kërkoni që kundër
tyre të dëshmojnë katër vetë prej jush (burra); nëse vërtetohet më
dëshmitarë (imoraliteti), mbyllni ato në shtëpia derisa t'i marrë
vdekja ose derisa All-llahu të përcaktojë ndonjë rrugë për to.
16. Ata të dy prej jush që bëjnë atë (imoralitet-zina), ndëshkoni; e në
qoftë se ata pendohen dhe përmirësohen, atëherë hiqni dorë prej tyre,
pse All-llahu pranon fort pendimin dhe mëshiron shumë.
17. Pendim i pranueshëm te All-llahu është vetëm ai i atyre që e bëjnë
të keqen me mosdije shpejt pendohen; të tillëve All-llahu ju pranon
pendimin, se All-llahu është më i dijshmi, më i urti.
18. Nuk është pendim (i pranueshëm) i atyre që vazhdimisht bëjnë punë
të këqia dhe vetëm atëherë kur t'i vjen vdekja ndonjërit prej tyre, të
thotë: "Unë tash u pendova!" e as i atyre që vdesin duke qenë
jobesimtarë. Ndaj tyre kemi përgatitur dënim të ashpër.
19. O ju që besuat, nuk është lejuar për ju të trashëgoni gratë (e të
vdekurve) në mënyrë të dhunshme, e as t'i shtrëngoni për t'u marrë
diçka nga ajo që ju keni dhënë atyre, përveç nëse ato bëjnë ndonjë
imoralitet të hapur. Çoni jetë të mirë me to. Nëse urreni ato, bëni
durim që All-llahu të japë shumë të mira në një send që ju e urreni.
20. Në qoftë se dëshironi të ndërroni (ta merrni) një grua në vend të
një gruaje (të lëshuares) i keni pas dhënë shumë të madhe, mos merrni
prej saj asnjë send. A do të merrni atë pa të drejtë e në mënyrë
mizore?
40
21. Dhe si mund të merrni atë kur njëri-tjetri iu keni bashkuar (në një
shtrat) dhe kur ato kanë marrë prej jush një besë të fortë?
22. Mos u martoni me ato gra me të cilat qenë të martuar prindërit
tuaj, me përjashtim të asaj që ka kaluar (para islamizmit) pse ajo
ishte turpësi, përbuzje e traditë e shëmtuar.
23. U janë ndaluar juve (të martoheni me): nënat tuaja, bijat tuaja,
motrat tuaja, hallat tuaja, tezet tuaja, bijat tuaja, bijat e motës,
nënat tuaja që ju kanë dhënë gji, motrat nga gjiri, nënat e grave tuaja
(vjehrrat) dhe vajzat që janë nën kujdesin tuaj e të lindura (prej
tjetër babai) nga gratë tuaja me të cilat patët kontakt, e nëse nuk ken
pasur kontakt me to (me gratë), atëherë s'ka pengesë (të martoheni me
ato vajza), dhe (janë të ndaluara) gratë e bijve tuaj që janë të
lindjes suaj (jo të bijëve të afoptuar), dhe të bashkoni (përnjeherë në
një niqah) dy motra, përpos asaj që ka kaluar. Vërtetë, All-llahu falë
shumë, është mëshirues i madh.
24. (Nuk u lejohet të martoheni) Edhe me gra të martuara (që kanë
burrat e nuk janë të lëshuara), përveç atyre që i keni futur në
pushtetin tuaj (robëreshat e luftës). (Ky është) obligim mbi ju nga
All-llahu. U janë lejuar, pos këtyre (që u përmendën), të tjerat që t'i
merrni me pasurinë tuaj (me niqah) duke pasur për qëllim bashkëshorësi
e jo prostitucion (kurvëni). E për atë që përjetuat ju nga ato (gratë
me të cilat patët kurorë), jepnu shpërblimin e tyre të caktuar se është
obligim. E nuk ka pengesë për ju, pas përcaktimit (të niqahut), në atë
që ju pëlqeni mes vete. All-llahu është i gjithëdijshëm, i urti.
25. Dhe kush nuk ka prej jush mundësi materiale që të martohet me femra
të lira besimtare, le të martohet me ato besimtare tuaja që i keni nën
pushtetin tuaj (robëreshat). All-llahu di më së miri për besimin tuaj.
Ju jeni nga njëri- tjetri (të një origjine)
26. All-llahu dëshiron t'ju sqarojë çështjet et'ju drejtojë në rrugën e
atyre që ishin para jush (pejgamberët) dhe t'ju pranojë pendimin. Allllahu
e di më së miri gjendjen e robërve dhe është më i urti.
27. All-llahu dëshiron t'ju pranojë pendimin, e ata që ndjekin dëshirat
e epsheve, dëshirojnë që ju të shmangeni në tërësi (nga rruga e
drejtë).
28. All-llahu dëshiron t'ju lehtësoj (dispozitat), e megjithatë njeriu
është i paaftë (për t'ju përballuar epsheve).
29. O ju që besuat, mos e hani mallin e njëri-tjetrit në mënyrë të
palejuar, përpos tregtisë në të cilën keni pajtueshmëri mes vete, dhe
mos mbytni veten tuaj (duke mbytur njëri-tjetrin). Vërtet, All-llahu
është i mëshirueshëm për ju.
30. Kush bën këtë (që ndaloi Zoti) qëllimisht dhe tejkalon kufijtë, Ne
do ta hudhim atë në një zjarr të fortë. Dhe kjo është leht për Allllahun.
31. Nëse lagoheni prej mëkateve të mëdha, të cilat u janë të
ndalueshme, Ne ju shlyejmë mëkatet e vogla dhe ju fusim në një vend të
ndershëm.
32. Mos lakmoni në atë, që All-llahu gradoi disa nga ju mbi disa të
tjerë. Burrave ju takon hise nga ajo që fituan ata dhe grve gjithashtu
ju takon hise nga ajo që fituan ato. All-llahut kërkoni nga të mirat e
Tij. All-llahu është i dijshëm për çdo send.
41
33. Ne u kemi caktuar për secilin trashëgimtarë, pjesën e pasurisë që e
lënë prindërit ose të afërmit. E atyre që ju keni premtuar, jepnu
pjesën ë tyre. All-llahu është dëshmues mbi çdo send.
34. Burrat janë përgjegjës për gratë, ngase All-llahu ka graduar disa
mbi disa të tjerët dhe ngase ata kanë shpenzuar nga pasuria e tyre.
Prandaj, me atë që All-llahu i bëri të ruajtura, gratë e mira janë
respektuese, janë besnike ndaj të fshehtës. E ato që keni dro
kryelartësisë së tyre, këshilloni, madje largohuni nga shtrati (e më në
fund), edhe rrahni (lahtë, nëse nuk ndikojnë këshillat as largimi), e
nëse ju respektojnë, atëherë mos u sillni keq ndaj tyre. All-llahu
është më i larti, më i madhi.
35. Nëse i frikësohen përçarjes mes tyre (burrit e gruas), dërgoni një
pari të drejtë nga familja e tij dhe një pari të drejtë nga familja e
saj. Nëse ata të dy (ndërmjetësuesit) kanë për qëllim pajtimin, Allllahu
ju mundëson afrimin mes tyre (burrit e gruas). All-llahu është i
dijëshëm, është njohës i mirë.
36. Adhurone All-llahun e mos i shoqëroni Atij asnjë send, sillnu mirë
ndaj prindërve, ndaj të afërmve, ndaj jetimëve, ndaj të varfërve, ndaj
fqiut të afërt, ndaj fqiut të largët, ndaj shokut pranë vetes, ndaj
udhëtarit të largët dhe ndaj robërve. All-llahu nuk e do atë që është
kryelartë dhe atë që lavdërohet.
37. Ata që vetë janë koprracë dhe urdhërojnë njerëzit për koprraci, dhe
e fshehin atë që ju ka dhënë All-llahu nga mirësitë e veta. Ne kemi
përgatitur dënim të turpshëm për jobesimtarët;
38. Edhe ata që e japin pasurinë e tyre për sy e faqe të botës, e nuk e
besojnë All-llahun as ditën e mbramë. E ai që e ka shok djallin, ai pra
është shok i shëmtuar.
39. Dhe çka do t'i gjente ata, po ta besonin All-llahun, ditën e
gjykimit dhe të jepnin nga ajo që i dhuroi All-llahu? Po All-llahu di
më së miri për ta.
40. S'ka dyshim se All-llahu nuk bën pa drejtë as sa grimca, e nëse ajo
vepër është e mirë, Ai e shumëfishon atë dhe Vetë Ai i jep shpërblim të
madh.
41. Dhe si do të jetë gjendja e atyre (që nuk besuan), kur Ne do të
sjelli dëshmitarë për çdo popull, e ty do të sjellim dëshmitarë mbi ata
(që nuk besuan)?
42. Atë ditë ata që nuk besuan dhe kundërshtuan të dërguarin, do të
dëshironin (të varroseshin) të rrafshohej mbi ta toka ngase nuk mund
t'i fshehin All-llahut asgjë.
43. O ju që besuat, mos iu afroni namazit duke qenë të dehur, derisa të
dini se ç'flitni, e as duke qenë xhuhubë (të papastër) derisa të
laheni, përpos kur jeni udhëtarë. Nëse jeni të sëmurë, jeni në ndonjë
udhëtim, ose ndonjeri prej jush vjen nga ultësira (nevojtorja), ose
keni takuar gratë, e nuk gjeni ujë, atëherë mësyne dheun dhe fërkoni me
duart (tejemmum). All-llahu shlyen e falë mëkatet.
44. A nuk i vure re (Muhammed) ata që iu pate dhënë pjesë nga libri
(paria fetare jehude) se si e vazhdojnë rrugën e gabuar dhe dëshirojnë
që e edhe ju të humbni!?
45. All-llahu di mësë miri për armiqtë tuaj. Mjafton që All-llahu është
përkrahës i juaj dhe mjafton që All-llahu është ndihmëtar i juaji.
42
46. Një palë nga jehuditë është që ndryshojnë fjalët (e Zotit) nga
vendet e veta, e (kur i thërret ti) ata thonë: "Dëgjuam (fjalën tënde)
dhe kundërshtuam (thirrjen tënde), dhe thonë: "dëgjo mos dëgjofsh!"
(dhe thonë): "Raina" (këto i thonë) duke përdredhur gjuhët e tyre dhe
duke atakuar fenë. E sikur të thoshin ata: "Dëgjuam, respektuam, dëgjo
dhe vështrona", do të ishte më e drejtë, por për shkak të refuzimit të
tyre, All-llahu i mallkoi, prandaj besojnë vetëm pak (besim gjysmak).
47. O ju që u është dhënë libri, besone atë që e zbritëm (Kur'anin) e
që është vërtetues i atij që e keni (Tevratit), para se të shlyjmë
fytyra (t'ua fshijmë shqisat) dhe t'i rrotullojmë ose t'i mallkojmë ata
si i mallkuam ata të së shtunës. Urdhëri i All-llahut është i kryer.
48. S'ka dyshim se All-llahu nuk falë (mëkatin) t'i përshkruhet Atij
shok (idhujtarinë), e përpos këtij (mëkati) i falë kujt do. Kush
përshkruan All-llahut shok, ai ka trilluar një mëkat të madh.
49. A nuk ke kuptuar për ata që vlerësojnë vetveten? Jo, All-llahu
vlerëson atë që do dhe nuk bën padrejtë asnjë fije.
50. Shiko se si shpifin kundër All-llahut! Mjafton kjo (shpifje) si
mëkat i hapët.
51. A nuk u vure re atyre që iu është dhënë pjesë nga libri? Besojnë
idhuj e djallëzi dhe për ata që nuk besuan thonë: "Këta janë në rrugë
të drejtë, se ata që besuan!"
52. Ata janë që All-llahu i mallkoi, e atë që e mallkon All-llahu, për
të nuk ka ndihmëtarë.
53. A mos kanë ata ndonjë pjesë të pushtetit? Ata nuk do t'u jepnin
njerëzve as sa grimca.
54. A u kanë zili atyre njerëzve për atë që All-llahu u tha nga
mirësitë e Tij? Ne u patëm dhënë pasardhësve të Ibrahimit librin e
sheriatin dhe u patëm dhënë atyre pushtet të madh.
55. Po disa prej tyre i besuan atij (Muhammedit), e disa e refuzuan.
Për ta mjafton zjarri i xhehennemit.
56. Është e vërtetë se ata që mohuan argumentet Tona, do t'i hudhim në
zjarr. Sa herë që u digjen lëkurat e tyre, Ne ndërrojmë lëkura të tjera
që të shijojnë dënimin. All-llahu është i plotëfuqishëm, i drejtë.
57. Ata që besuan dhe bënë vepra të mira, Ne do t'i fusim në xhennet
nën të cilin burojnë lumenj, ku do te jenë përgjithmonë. Aty kanë edhe
bashkëshorte të pastra e hije të mrekullueshme.
58. All-llahu ju urdhëron që t'u jepni amanetin të zotëve të tyre dhe
kur të gjykoni, ju urdhëron të gjykoni me të drejt mes njerëzve. Sa e
mirë është kjo që ju këshillon. All-llahu dëgjon dhe sheh si veproni.
59. O ju që besuat, bindjuni All-llahut, respektoni të Dërguarin dhe
përgjegjësit nga ju. Nëse nuk pajtoheni për ndonjë çështje, atëherë
parashtrone atë te All-llahu (te libri i Tij) dhe te i Dërguari, po qe
se i besoni All-llahut dhe ditës së fundit. Kjo është më e dobishmja
dhe përfundimi më i mirë.
60. A i vure re ata që mendojnë se besuan atë që të zbriti ty, dhe atë
që zbriti para teje, se si dëshirojnë mes tyre të gjykojë djalli, e
duke qenë se janë urdhëruar që të mos e besojnë atë. E djalli dëshiron
t'i humbë në pafundësi.
43
61. Kur u thuhet atyre: "Ejani (për të gjykuar) te ajo që e zbriti Allllahu
dhe te i dërguari!" i sheh se si dyfytyrëshit ta kthejnë shpinën.
62. E qysh do të jetë (gjendja e tyre) kur t'i godasë ata ndonjë e
keqe, e shkaktuar nga vetë duart e tyre, e pastaj vinë te ti (për t'u
arsyetuar) dhe betohen në All-llahun: "Ne nuk patëm tjetër qëllim,
vetëm afrim e pajtim" (e jo refuzimin e gjykimit tënd).
63. Ata janë për të cilët e di All-llahu çka mbajnë në zemrat e tyre.
Po ti hiqu tyre, tërhiqu vërejtjen (për hipokrizi) dhe thuaju fjalë që
lënë përshtypje në veten e tyre.
64. Ne nuk dërguam asnjë të dërguar vetëm që me urdhërin e All-llahut
t'i bëhet respekt (nga njerëzit) atij. E sikur të vinin ata te ti, pasi
që ta kenë dëmtuar veten e tyre (nuk kanë pranuar gjykimin tënd), e të
kërkonin ata vetë ndjesë te All-llahu, e edhe i dërguari të kërkojë
ndjesë për ta, ata do të kuptonin se All-llahu pranon pendimin dhe
është mëshirues.
65. Për Zotin tënd jo, ata nuk janë besimtarë (të asaj që të zbriti ty
as të asaj para teje) derisa të mos zgjedhin ty për të gjykuar në atë
konflikt mes tyre, e pastaj (pas gjykimit tënd) të mos ndiejnë
pakënaqësi nga gjykimi yt dhe (derisa) të mos binden sinqerisht.
66. Sikur t'i kishim obliguar ata: mbytni vetvetn tuaj, atë (obligim)
nuk do ta zbatonin, me përjashtim të një pakice prej tyre. Po sikur të
zbatonin atë që këshilloheshin do të ishte më mirë për ta dhe do t'i
përforconte më shumë.
67. Dhe atëherë do t'u jepnim atyre nga ana Jonë shpërblim të madh.
68. Dhe do t'i udhëzonim në rrugë të drejtë.
69. E kush do që i bindet All-llahut dhe të dërguarit, të tillët do të
jenë së bashku me ata që All-llahu i shpërbleu: (me) pejgamberët,
besnikët e dalluar,dëshmorët dhe me të mirët. Sa shokë të mirë janë
ata!
70. Ky shpërblim i madh është prej All-llahut. Mjafton që All-llahu di
më së miri.
71. O ju që besuat, rrini të përgatitur (të armatosur) dhe dilni (për
në luftë) grup pas grupi apo të gjithë së bashku.
72. Ka disa prej jush që zvaritet (nuk del në luftë). E nëse ju godet
juve ndonjë e papritur thotë: "Zoti më favorizoi që nuk isha i
pranishëm bashkë me ta" (në luftë).
73. Po nëse ju takon juve ndonjë e mirë nga All-llahu, ai (munafiku) me
siguri do të thoshte: si mos të kishte ekzistuar mes jush dhe mes tij
ndonjë njoftësi, për fat, të kisha qenë së bashku me ta e të kisha
arritur një fitim të madh.
74. Le të luftojnë në rrugën e Allaut, ata që e japin jetën e kësaj
bote për botën tjetër. Kush lufton në rrugën e All-llahut e mbytet (bie
dëshmor) ose triumfon, Ne do t'i japim atij shpërblim të madh.
75. Ç'keni që nuk luftoni për Zotin dhe për (t'i shpëtuar) të paaftit:
nga burrat, nga gratë e nga fëmijët, të cilët luten: "Zoti ynë! nxirrna
nga ky fshat (Meka), banorët e të cilit janë mizorë. Jepna nga ana Jote
shpëtim e ndihmë!"
44
76. Ata që besuan luftojnë në rrugë të All-llahut, e ata që nuk besuan
luftojnë në rrugë të djallëzuar. Luftoni pra miqtë e djallit, s'ka
dyshim se intriga e djallit është e dobët.
77. A nuk i vure re ata të cilëve iu pate thënë: "Ndalni duart tuaja
jepne zeqatin!" E kur iu bë atyre obligim lufta, që një grup prej tyre
u frikësoheshin njerëzve siç është frika ndaj All-llahut, e edhe më
fort. Thonin: "Zoti ynë, pse na e bëre obligim luftën? Sikur të na e
kishe shtyrë deri në një afat të afërt!" Thuaju: "Përjetimi i kësaj
bote është pak, e për atë që është i devotshëm, bota tjetër është shumë
më e dobishme. Nuk do t'ju bëhet pa drejtë as sa fija.
78. Kudo që të jeni vdekja do t'ju kapë, po edhe në qoftë se jeni në
pallate të fortifikuara. E nëse i qëllon ata (munafikët) ndonjë e mirë,
thonë: "Kjo është nga All-llahu". E nëse i qëllon ata ndonjë e keqe:
"Kjo është nga ti (Muhammed)". Thuaju: "Të gjitha janë nga All-llahu!"
Ç'është me këtë popull që nuk kupton gati asnjë send?
79. Çfarëdo e mire që të vjen është nga All-llahu, e çka të ndodhë nga
ndonjë e keqe është nga vetë ti. Ne të dërguam ty Pejgamber për mbarë
botën. Mjafton që All-llahu është dëshmues për këtë.
80. Kush i bindet Pejgamberit, ai i është bindur All-llahut, e kush e
refuzon, Ne nuk të dërguam roje kundër tyre.
81. Dhe thonë: "(jemi) Të bindur". E kur largohen prej teje, një grup
prej tyre (natën) planifikon diçka tjetër nga ajo që u thua ti. Allllahu
shënon atë që e ndryshojnë. Mos u vë veshin atyre e mbështetu
All-llahut.
82. A nuk e përfillin ata (me vëmndje) Kur'anin? Sikur të ishte prej
dikujt tjetër, përveç prej All-llahut, do të gjenin në te shumë
kundërthënie.
83. Madje kur u vjen atyre (munafikëve) ndonjë lajm qetësues (kur
fitojnë myslimanët) ose shqetësues (kur dështojnë), ata e përhapin atë,
sikurt'ia linin atë (përhapjen lajmit) Pejgamberit dhe përgjefgjësve të
tyre, ata do dinin të nxjerrin përfundime (se si do të duhej shpallur).
Por sikur të mos ishte dhuntia e All-llahut ndaj jush dhe mëshira e
Tij, u, pos një pakice, do të ndiqnit rrugën e djallit.
84. Lufto në rrugën e All-llahut! Nuk obligohet kush pos teje. Ngacmoi
besimtarët (për luftë), All-llahu do të zmbrapsë fuqinë e të
pabesëve.All-llahu është më fuqiforti, më ndëshkuesi.
85. Kush ofron ndihmë të mirë, do të ketë pjesë nga ajo,dhe kush ofron
ndihmë të keqe do të ngarkohet me të. All-llahu është i plotfuqishëm
ndaj çdo sendi.
86. Kush përshëndeteni me ndonjë përshëndetje, ju ktheni përshëhdetje
edhe më të mirë, ose kthenie ashtu. All-llahu llogarit për çdo send.
87. Për All-llahun, që s'ka tjetër pos Tij, pa tjetër Ai do t'ju tubojë
në ditën e gjykimit për të cilën gjë nuk ka dyshim. E mund të jetë më i
vërtetë se All-llahu në thënie?
88. E çka është me ju që në çështjen e munafikëve jeni dy grupe; derisa
për atë që bën, All-llahu i përmbysi ata? A mos doni ta vini në rrugë
të drejtë atë që All-llahu e ka humbur? Për atë që All-llahu e ka
humbur, nuk do të gjeni rrugë!
89. Ata dëshirojnë që edhe ju të mos besoni sikurse nuk besuan vetë dhe
bëheni të njejtë. Mos zini miq prej tyre deisa ata të shpëngulen (si
45
ju) për hirë të All-llahut, e nëse refuzojnë, ataherë kudo që t'i
gjeni, kapni dhe mbytni dhe prej tyre mos zini as mik as ndihmës.
90. Përpos atyre që srtehohen te një popull, me të cilin keni
marrveshje, e ju u vjen rëndë të luftojnë kundër jush ose kundër
popullit të vet. Sikur All-llahu të donte do t'ju jepte atyre fuqi e
pushtet mbi ju dhe do t'ju luftonin. Në qoftëse ata tërhiqen prej jush,
nuk ju luftojnë dhe ju ofrojnë paqe, atëherë All-llahu nuk ju lejon
rrugë (luftë) kundër tyre.
91. Ju do të hasni në të tjerë, që duan të sigurohen te ju (duke u
paraqitur si besimtarë) dhe të sigurohen te populli i vet (si
jobesimtarë). E, saherë që thirren, (kundër jush) i përgjigjen
thirrëjes. Në qoftë se nuk largohen prej jush, nuk ju ofrojnë paqe dhe
nuk heqin dorë nga lufta kundër jush, atëherë kapeni dhe mbytni kudo që
t'i takoni. Kundër tyre u kemi dhënë fakte të qarta.
92. Asnjë besimtarëi nuk i është i lejuar të mbysë besmitarin tjetër,
përpos gabimisht. E kush e mbytë gabimishht një besimtarë, ai është i
obliguar ta lirojë një rob besimtarë dhe shpagimin (e gjakut). Nëse ia
falin (familja gjakun). Në qoftë se ai (i mbyturi gabimisht) është
besimtarë, por i takon popullit që është armik i juaji, atëherë është
obligim vetëm lirimi i një robi besimtar. Në qoftëse se ai (i mbyturi)
është nga ai popull që keni marrveshjen me të, atëherë është obligim
shpagmi i (gjakut) që i dorëzohet familjes së tij dhe lirimi i një robi
besimtar. E kush nuk ka mundësi (të lirojë një rob), letë agjëroj dy
muaj rresht, si pendim (i pranuar) ndaj All-llahut. All-llahu është më
idijshmi, ligjdhënësi më i drejtë.
93. Kush e mbytë një besimtarë me qëllim, dënimi i tij është Xhehenemi,
në të cilin do të jetë përgjithmonë. All-llahu është i hidhëruar ndaj
tij, e ka mallkuar dhe i ka përgaditur dënim të madh.
94. O ju që besuat, kur marshoni në rrugën e All-llahut (për në luftë),
të jeni të matur (të mos nguteni), e mos i thoni atij që ju shpreh
selamin (besimin): "Nuk je besimtarë!", duke kërkuar me të mjet (mall)
të kësaj bote, pse te All-llahu janë begatitë e mëdha. Ashtu (jo
besimtarë) ishit edhe ju më parë, e All-llahu ju dhuroi (besimin), pra
sqaroni mirë! All-llahu e di në hollësi çka veproni.
95. Nuk janë të barabartë prej besimtarëve ata që ndejtën (nuk luftuan)
dhe ata që me pasurinë dhe me jetën e tyre luftuan në rrugën e Allllahut,
me përjashtim të atyre që ishin të penguar pa vullnetin e vet.
Ata që luftuan me pasurinë dhe jetën e tyre,All-llahu i gradoi në një
shkallë më të lartë mbi ata që ndejtën (me arsye). Por të gjithëve Allllahu
u premtoi shpërblim, ndërsa ata që ndejtën (pa arsye) All-llahu
gradoi luftëtarët me një shpërblim të madh.
96. Vende të larta me falje gabimesh e mëshirë nga Ai. All-llahu është
që falë shumë dhe mëshiron.
97. Engjëjt që ua morën shpirtine atyre që ishin mizorë të vetëvetës ju
thanë: "Në çka ishit ju? - Ata thanë: "Ne ishim të paftë në atë tokë!"
(engjëjt) ju thanë: "A nuk ishte e gjërë toka e All-llahut e të
migronit në të?" (e të praktikonit lirisht fenë e Zotit). Vendi i tyre
është Xhehennemi dhe sa vend i keq është ai!
98. Përveç atyre që ishin të paaftë nga burrat, grat e fëmijët që nuk
kishin mundësi të gjenin, as mënyrë, as rrugë (për shpërngulje).
46
99. Atyre do t'ua falë All-llahu. All-llahu është që shlyen e falë
shumë (gabime).
100. Kush shpërngulet për hirë të (të fesë) All-llahut, ai gjen mundësi
të madhe dhe begati në tokë. E kush del prej shtëpisë si migrues te
All-llahu dhe i dërguari i Tij, dhe e zë vdekja (në rrugë), te Allllahu
është mëshirues, mbulon të metat.
101. Kur të jeni në udhëtim e sipër, nuk është mëkat për ju të
shkurtoni namazin, nëse frigoheni se jobesimtarët dot'ju sjellin ndonjë
të keqe. Jobesmtarët janë armiq tuaj të hapët.
102. Kur të jesh ti (Muhammed) bashkë me ta dhe ju falë namazin, një
grup prej tyre, duke i bartur armët, le të vijë e le të falet me ty
(grupi tjetër në roje),e kur të bien në sexhde (të kryejnë një reqatë),
këta le të qëndrojnë mbrapa jush (në roje) e le të vijë grupi tjetër,
që nuk është falur, e të falet me ty dhe le t'i bartin armët dhe të
jenë në gjendje gadishmërie. Ata që nuk besojnë, e dëshirojnë
moskujdesin tuaj ndaj armëve e mjeteve që t'iu vërsulen njëherë me të
gjitha fuqitë. Nëse jeni të lodhur nga ndonjë shi ose jeni të sëmurë,
nuk është mëkat të mos i bartni armët, por mbani gadishmërinë tuaj.
All-llahu ka përgaditë dënim nënçmues për jobesimarët.
103. Kur të kryeni namazin (e frikës) përmendeni All-llahun, kur jeni
në këmbë, ulur, të mbështetur. E kur të qetësoheni (nga lufta), atëherë
faleni namazin në mënyrë të rregullt, pse namazi është obligim (për
kohë) i caktuar për besimtarët.
104. Mos u tregoni të dobët në ndjekjen e armikut, pse nëse ndieni
dhëmbje edhe ata ndjejnë dhëmbje sikurse ju, e ju shpresoni nga Allllahu
çka ata nuk shpresojnë. All-llahu është i Dijshëm, Ligjdhënës i
Matur.
105. Ne të zbritëm ty (Muhammed) librin (Kur'anin) me plot të vërteta,
që të gjykosh mes njerëzve me atë që të mësoi All-llahu. Mos u ngatërro
për tradhtarët (mos u dil në ndihmë).
106. Kërko falje (për këtë) All-llahut. All-llahu falë, mëshiron.
107. Mos polemizo për ata që tradhtojnë vetveten. All-llahu nuk e do
atë që është gënjeshtar e mëkatar.
108. Ata fshihen (turpërohen) prej njerëzve, e nuk turpërohen prej Allllahut,
e Ai është me ta edhe kur planifikojnë fshehtas thënie me të
cilat nuk është i kënaqur Ai. All-llahut nuk mund t'i shpëtojnë
veprimet e tyre.
109. Ja, ju jeni ata që i mbrojtët (gënjeshtarët) në jetën e kësaj
bote, kush do të polemizojë me All-llahun për ta ditën e gjykimit, apo
kush do ti marrë në mbrojtje?
110. Kush bën ndonjë të keqe apo ngarkon veten, pastaj kërkon falje te
All-llahu, ai e gjen All-llahun falës dhe mëshirues.
111. Kush bën ndonjë mëkat, ai ka ngarkuar vetveten. All-llahu i di
hollësitë, është gjykatës i drejtë.
112. Kush bën ndonjë gabim ose mëkat, e pastaj atë ia hudh një të
pafajshmit, ai ngarkohet me një shpifje e me një mëkat të hapët.
113. E sikur të mos ishte dhuntia e All-llahut dhe mëshira e Tij ndaj
teje, një grup prej tyre do të humbte ty, por ata nuk humbin tjetër,
pos vetes së tyre. Ty nuk mund të dëmtojë asgjë. All-llahu të shpalli
47
ty, librin dhe sheriatin, të mësoi çka nuk dije. Dhuntia e All-llahut
ndaj teje është shumë e madhe.
114. Në shumë biseda të tyre të fshehta nuk ka kurrfarë dobie, përveç
(bisedës) kush këshillon për lëmoshë, për ndonjë të mirë ose pajtim mes
njerëzve. E kush i bën këto duke pasur për qëllim vetëm kënaqësinë e
All-llahut, Ne do ti japim më vonë (në botën tjetër) shpërblim të madh.
115. Kush i kundërvihet të dërguarit, pasi që i është bërë e qatë e
vërteta dhe ndjek rrugë tjetër nga ajo e besimtarëve, Ne e lëmë në atë
që ka zgjedhur (në dynja) e fusim në Xhehennem. Përfundim i keq është
ai.
116. Është e vërtetë se All-llahu nuk falë (mëkatin) t'i bëhet Atij
shok, pos këtij (mëkati), të tjerat i falë atij që dëshiron. Ai që i
përshkruan shok All-llahut, ai ka humbur dhe bërë një largim të madh
(prej të vërtetës).
117. Ata nuk lusin tjetër pos Tij vetëm (emra idhujsh) femra dhe nuk
tjetër pos djallit plot sherr.
118. Atë e mallkoi All-llahu. Ai ka thënë: "Unë do të përfitoj një
pjesë të caktuar të robërve të Tu".
119. Do t'i shmangë (nga e vërteta), do t'i bëjë të shpresojnë në gjëra
të kota; do t'i urdhëroj dhe ata dotë shqyejnë veshët e bagëtive; do ti
urdhëroj dhe ata do të shëmtojnë krijesat e All-llahut. E kush bën mik
djallin, e jo All-llahun, ai ka dështuar sheshazi.
120. Ai u premton atyre dhe i bën të shpresojnë, por djalli nuk premton
tjetër vetëm se mashtrim.
121. Të tillët (që ndjekin djallin) kanë vendin në Xhehennem dhe prej
tij nuk kanë të ikur (shpëtim).
122. E ata që besuan dhe bënë vepra të mira, Ne do t'i vendosim në
xhennete, ku rrjedhin lumenj e ku do jenë përgjithmonë. Premtimi i
saktë i All-llahut. E kush mund të jetë më saktë në fjalë se All-llahu?
123. Nuk është (shpëtim) sipas shpresave tuaja as sipas shpresave të
ithtarëve të librit. Kushdo që bën keq, do të ndëshkohet me te dhe, pos
All-llahut, nuk ka për t'i gjetur vetes as mbrojtës as ndihmës.
124. Kush bën ndonjë nga punët e mira, qoftë mashkull ose femër duke
qenë besimtarë, të tillët hyjnë në xhennet dhe nuk u bëhet farë
padrejtësie.
125. Kush ka fe më të mirë se ai i që sinqerisht i është bindur Allllahut
dhe, duke qenë bamirës, e ndjek fenë e drejtë të Ibrahimit? Allllahu
e zgjodhi Ibrahimin të dashurin më të ngushtë.
126. Vetëm të All-llahut janë ç'ka në qiej dhe ç'ka në tokë. All-llahu
ka përfshirë çdo send.
127. Kërkojnë prej teje (Muhammed) përgjigje - fetva për (çështjen)
gratë. Thuaju: "All-llahu ju sqaron nga libri (Kur' ani) përkitazi me
gratë jetime, me të cilat lakmoni të martoheni me to, e nuk u jep atë
që është caktuar (niqah ose miras), (ju sqaron) lidhur me të paaftit
(fëmijët jetimë) dhe që të mbani drejtësi ndaj jetimëve! Dhe, çfarëdo
të mire që punoni, All-llahu di shumë për të.
128. Nëse ndonjë grua i frikësohet largimit ose ftohjes së burrit të
vet ndaj asaj, atëherë nuk gabojnë po qe se bëjnë mes vete mbarim
(pajtim). Pajtimi është më i dobishmi. Megjithë këtë, koprracia është e
48
pranishme ndër njerëz. Por, nëse silleni mirë dhe ruheni, s'ka dyshim
se All-llahu hollësisht është i njohur me gjithçka veproni.
129. Ju kurrsesi nuk do të mund ta mbani drejtësinë mes grave edhe nëse
përpiqeni, pra mos anoni plotësisht nga ndonjëra e të lini tjetrën si
të varur. E nëse përmirësoheni dhe ruheni se (padrejtësisë), All-llahu
ju falë dhe ju mëshiron.
130. Por nëse ndahen prej njëri tjetrit, All-llahu begaton me mirësinë
e Tij secilin prej tyre. All-llahu është bujar i madh, i plotdijshëm.
131. Vetëm e All-llahut është ç'ka në qiej e ç'ka në tokë. Ne patëm
sugjeruar atyre që iu pat dhënë libri para jush, e edhe juve që të keni
frikë nga All-llahu. Po në mos besofshit, (dine) e All-llahut është
ç'ka në qiej e ç'ka ka në tokë. All-llahu është i panevojë e i
falënderuar.
132. Të All-llahut janë gjithë ç'ka në qiej e ç'ka në tokë. Mjafton që
All-llahu është i përkujdesshëm.
133. Nëse Ai dëshiron, ju zhduk juve or njerëz, e sjell të tjerë. Për
këtë është i plotfuqishëm.
134. Kush (me punën e vet) dëshiron shpërblimin e kësaj bote, (ai
gabon), shpërblmi i kësaj dhe i asaj botës tjetër është te All-llahu, e
All-llahu dëgjon, sheh.
135. O ju që besuat, vazhdimisht të jeni dëshmues të drejtë për hirë të
All-llahut edhe nëse është kundër (interesit) vetvetes suaj, kundër
prindërve ose kundër të afërmve, le të jetë ai (për të cilin dëshmohet)
pasanik ose varfnjak, pse All-llahu di më mirë për ta. Mos ndiqni pra
emocionin e t'i shmangeni drejtësisë. Nëse shtrëmbëroni ose tërhiqeni,
All-llahu plotësisht di ç'ka punoni.
136. O ju që besuat, besoni vazhdimisht All-llahun, të dërguarit të
Tij, librit që gradualsht ia shpalli të dërguarit të Tij dhe librit që
e pat zbritur më parë. Kush nuk i beson All-llahut, engjëjve të Tij,
librave të Tij, të dëguarve të Tij dhe botës tjetër, ai ka humbur tepër
larg.
137. Vërtet, ata që besuan e pastaj tradhëtuan, përsëri besuane pastaj
tradhtuan dhe e shtuan mosbesimin, All-llahu nuk u falë atyre as nuk i
udhëzon në rrugë të drejtë.
138. Ti (Muhammed) lajmëroj munafikët se me të vërtetë ata kanë një
dënim të dhembshëm.
139. Janë ata që, përkundër besimtarëve, i miqësojnë jobesimtarët.
Vallë, a mos kërkojnë fuqi te ta? S'ka dyshim, e tërë fuqia i takon
All-llahut.
140. Juve u është shpallur në librin (Kur'anin) që, kur të dëgjoni se
po mohohet Kur'ani i All-llahut dhe po bëhet tallje me të, mos rrini me
ata derisa të mos hyjnë në bisedë tjetër. Përndyshe, ju do të jeni si
ata. All-llahu do t'i tubojë tradhëtarët dhe jobesimtërët që të gjithë
në Xhehennem.
141. Ata janë që presin se ç'po ju ngjanë juve. Nëse me ndihmën e Allllahut
ngadhënjeni, ata thonë: "A nuk ishim me ju?" E nëse
jobesimtarëve u takon ndonjë fitim, ata thonë: "A nuk mbizotëruam ne
mbi ju (por nuk deshtëm të mposhtim) dhe penguam prej jush besimtarët!"
All-llahu do të gjykojë mes jush ditën e gjykimit. All-llahu kurrsesi
nuk iu mëndëson jobesimtarëve mbizotërim të plotë mbi besimtarët.
49
142. Munafikët përpiqen të mashtrojnë All-llahun (duke u paraqitur
rrejshëm si besimtarë), por All-llahu mbizotëron dinakëritë e tyre. Ata
edhe kur falen, falen me përtaci dhe vetëm sa për t'u dukur te njerëzit
dhe fare pak e përmendin All-llahun.
143. Ata janë të luhatshëm ndërmjet atij dhe atij (besimit dhe
mosbesimit) e nuk janë as me ata (me jobesimtarët). Po atë që e mposht
All-llahu, ti nuk mund të gjesh shpëtim për te.
144. O ju që besuat, mos zini miq jobesimtarët e t'i lini manash
besimtarët! A doni t'i sillni All-llahut argument të qartë kundër
vetës!
145. S'ka dyshim, munafikët do të jenë në shtresën më të ulët (në fund)
të zjarrit dhe për ta nuk do të gjesh mbrojtës,
146. Përveq atyre që u penduan, u përmirësuan, iu përmbajtën All-llahut
(mësimeve të Tij) dhe praktikojnë sinqerisht fenë e tyre për Allllahun.
Të tillët do të jenë bashkë me besimtarët, e All-llahu ka për
t'iu dhënë besimtarëve shprblim të madh.
147. Çfarë ka All-llahu me dënimin tuaj? E falënderuat dhe i besuat? (e
para nuk i pakëson sundimin e as e dyta nuk ishton) All-llahu është
mirënjohës i dijshëm.
148. All-llahu nuk do publikimin e shprehjeve të këqia përveç
(publikimit) të atij që i bërë padrejt. All-llahu është dëgjues, i
dijshëm.
149. Nëse publikoni ndonjë të mirë ose e fshihni, ose i falni ndonjë të
keqe (dikujt), All-llahu i plotfuqishëm falë shumë.
150. S'ka dyshim se ata që nuk besojnë All-llahun dhe të dërguarin e
Tij, dëhirojnë të bëjnë dallim mes All-llahut dhe të dërguarve të Tij e
thonë: "Ne i besojmë disa e nuk i besojmë disa të tjerë" e mes këtij
duam të marrin rrugë.
151. Të tillët lanë jobesimtarët e vërtetë; e Ne kemi përgatitur dënim
të fortë e nënçmues për jobesimtarët.
152. E ata që besuan All-llahun dhe të dërguarin e Tij dhe nuk bënë
kurrfarë dallimi në asnjë prej tyre, të tillëve do t'u jepet shpërblim
i merituar. All-llahu falë shumë dhe është mëshirues.
153. Ithtarët e librit (jehuditë) kërkojnë prej teje t'u sjellësh një
libër (komplet) nga qielli. Po ata patën kërkuar prej Musait edhe më
tepër e i patën thënë: "Dëftona Zotin sheshas" (ta shohim me sy) e për
shkak të mizorisë së tyre i kapi rrufeja. mandej edhe pasi që iu patën
shfaqur atyre mrekulli të qarta, ata adhuruan. Ne u patëm falur atë, e
Musait i dhamë argumente të forta.
154. Ne ngritëm mbi ta (bregun) Tur'in pse ishin zotuar (ta pranojnë
Tevratin)' u patëm thënë: "Hyni në derë (të bejtul mukadesit) të
përulur, dhe u patëm thënë: "Mos e thyeni të shtunën" (mos gjuani
peshk). Ashtu Ne patëm marrë prej tyre besë të fortë.
155. Dhe për shkak të thyerjes së besës së dhënë, të mohimit të ajeteve
(shpalljes) të All-llahut, të mbytjes së pejgamberëve pa kurrfarë të
drejtë dhe thënies së tyre: "Zemrat tona janë të mbuluara" (me perde).
Jo, por për shkak të mohimit të tyre All-llahu ua vulosi ato (zemrat),
e nuk besojnë prej tyre vetëm pakkush.
50
156. Edhe për shkak të mosbesimit dhe të thënies së tyre shpifëse
kundër Merjemes;
157. Madje për shkak të thënies së tyre: "Ne e kemi mbytur mesihun,
Isain, birin e Merjemes, të dërguarin e All-llahut". Po ata asnuk e
mbytën as nuk e gozhduan (nuk e kryqëzuan në gozhda), por atyre u
përngjau. Ata që nuk u pajtuan rreth (mbytjes së) tij, janë në dilemë
për të (për mbytje) e nuk kanë për të kurrfarë dije të saktë, përveç që
iluzojnë. E ata me siguri nuk e mbytën atë.
158. Përkundrazi, All-llahu e ngriti atë pranë Vetes. All-llahu është i
poltfuqishëm, i dijshëm.
159. Nuk ka asnjë nga ithtarët e librit vetëm se ka për t'i besuar atij
(Isait) para vdekjes së vet, e në ditën e gjykimit ai dëshmon kundër
tyre.
160. Dhe për shkak të mizorisë së tyre, që ishin jahudi, dhe për shkak
se penguan shumë nga rruga e All-llahut, Ne ua ndaluam (ua bëmë haram)
disa (lloje ushqimesh) të mira që u ishin të lejuara.
161. Edhe për shkak të marrjes së kamatës edhe pse e kishin të ndaluar
atë dhe ngrënies së pasurisë së njerëzve në mënyrë të padrejtë. Ne kemi
përgatitur dënim të mundimshëm për ata që nuk besuan prej tyre.
162. Por ata, prej tyre që kanë thesar të diturisë, dhe besimtarët,
besojnë atë që tu shpall ty dhe atë që u shpall para teje, besojnë edhe
ata që e falin namazin dhe japin zeqatim dhe besimtarët në All-llahun e
në jetën e ardhshme. Të tillëve do t'u japim shpërblim të madh.
163. Ne të frymëzuam ty me shpallje sikurse e patëm frymëzuar Nuhun dhe
pejgamberët pas tij; e patëm frymëzuar Ibrahimin, Ismajlin, Is-hakun,
Jakubin dhe pasardhësit e tij, Isain, Ejubin, Junusin, Harunin,
Sulejmanin, e Davudit i patëm dhënë Zeburin.
164. Dhe (dërguam) të dërguar më parë që të rrëfyem për ta,dhe të
dërguar të tjerë për të cilët nuk të rrëfyem, e Musait i foli All-llahu
me fjalë.
165. Të dërguar që ishin lajmgëzues e kërcënues, ashtu që pas dërgimit
të dërguarve njerëzit të kenë fakt (arsyetim) para All-llahut. Allllahu
është i pavarur në sundimin e vet dhe di si të veprojë.
166. (Jehuditë i thanë se nuk të besojnë në shpallje Muhammedit) Por
All-llahu dëshmon për atë që t'u zbrit ty, atë ta zbriti sipas dijes së
Vet, edhe engjëjtë dëshmojnë, po mjaft është All-llahu dëshmues.
167. Ata që nuk besuan dhe penguan nga rruga e All-llahut, ata kanë
humbur shumë larg.
168. Aa që nuk besuan dhe bënë zullum, All-llahu as nuk ka për t'i
falur as nuk ka për t'i drejtuar në rrugë.
169. Përpos rrugës së xhehennemit, në të cilin do të jenë përjetë të
përsosur. E për All-llahun kjo është lehtë.
170. O ju njerëz, juve u erdhi i dërguari me të vërtetën (fenë e
drejtë) nga Zoti juaj, pra të i besoni se është më e dobishme për ju.
Po nëse vazhdoni ta refuzoni, ta dini se ç'ka në qiej e tokë është
vetëm e All-llahut. All-llahu di (gjendjen e robëve), është më urti.
171. O ithtarët e librit, mos teproni në fenë tuaj dhe mos thuani
tjetër gjë për All-llahun, përveç asaj që është e vërtetë. Mesihu Isa,
bir i Merjemes, ishte vetëm i dërguar i All-llahut. Ishte fjalë e Tij
51
(bëhu) që ia drejtoi Merjemes dhe ishte frymë (shpirt) nga Ai. Besonie
pra All-llahun dhe të dërguarin e Tij e mos thoni: "Tre" (trini).
Pushoni (së thëni), se është më mirë për ju. All-llahu është vetëm një
All-llah; larg qoftë asaj që Ai të ketë fëmijë. Ç'ka në qiej dhe çka në
tokë është vetëm e Tij. Mjafton që All-llahu është planifikues i
pavarur.
172. Mesihu nuk tërhiqet prej asaj se është rob i All-llahut, nuk
tërhiqet as engjëjt më të zgjedhur. Kush tërhiqet prej adhurimit ndaj
Tij dhe bën mendjemadhësi, Ai do t'i ringjallë dhe do t'i tubojë të
gjithë pranë Tij.
173. E përsa i përket atyre që besuan dhe vepruan mirë, Atyre do t'ju
përmbushet shpërblimi i merituar, por edhe do t'iu shtohet prej
dhuntisë së Tij. Përsa i përket atyre që u tëhoqën dhe mbajtën veten
kryelartë, ata do t'i ndëshkojë me një ndëshkim fort të dhëmbshëm dhe
pos All-llahut nuk do t'i gjejnë vetes as mbrojtës as ndihmës.
174. O ju njerëz, juve ju erdhi nga Zoti juaj argument dhe Ne ju
zbritëm dritë të qartë.
175. Ata që i besuan All-llahut dhe iu përmbajtën Atij (librit të Tij),
Ai do t'i fusë në mëshirën (xhennetin) e Tij dhe do t'i gradojë e do
t'i udhëzojë për në rrugë të drejtë.
176. Kërkojnë përgjigjen tënde. Thuaju: "All-llahu ju përgjigjet për
çështjen e "kelale-s" (ai që nuk ka prindër as fëmijë që e
trashigojnë). Nëse vdes një njeri që nuk ka fëmijë, por ka motër,
atëherë asaj (motrës) i takon gjysma e pasurisë së lënë. Ai (vëllau)
trashëgon tërë atë (që le motra) nëse ajo nuk ka fëmijë. Në qoftë se
ato janë dy (motra që trashëgojnë), atyre dyjave u takojnë dy të tretat
që lë ai. Në qoftë se janë vëllezër dhe të përzier burra dhe gra,
atëherë mashkullit i takon hise dy fish më shumë se sa femrës. Allllahu
ju sqaron, ashtu që të mos humbni. All-llahu di për çdo send.
SURA 5. MAIDE
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. O ju që besuat! Zbatoni premtimet (obligimet). U janë (lejuar t'i
hani) kafshët shtëpiake, me përjashtim të atyre që po ju lexohen (në
këtë kaptinë si të ndaluara) dhe përveç gjuetisë, që nuk është e lejuar
derisa jeni në ihram. Vërtetë, All-llahu vendos atë që dëshiron.
2. O ju që besuat! Mos i shkelni simbolet e All-llahut, as muajin e
shejtë (mos lejoni luftën), as kurbanin (mos e pengoni), as atë me
qafore (të caktuar për kurban), as (mos pengoni) ata që duke kërkuar
begati nga Zoti i tyre dhe kënaqësinë e Tij, kanë mësyrë (për vizitë)
shtëpinë e shejntë (Qaben). E kur të hiqni ihramin, atëherë gjahtoni.
Urrejtja ndaj një populli, që iu pat penguar nga xhamia e shenjtë, të
mos iu shtyej të silleni në mënyrë të padrejtë kundër tyre. Ndihmohuni
mes vete me të mira dhe në të mbara, e mosni në mëkate e armiqësi. Kini
dro dënimit të All-llahut, se me të vërtetë All-llahu është ndëshkues i
fortë.
3. Juve u janë ndaluar (t'i hani): ngordhësira, gjaku, mishi i derrit,
ajo që therret jo në emrin e All-llahut, e furmja, e mbytura, e
rrëzuarja, e shpuarja (nga briri i tjetrës), ajo që e ka ngrënë
egërsira, përveç asaj që arrini ta therrni (para se të ngordhë), ajo që
është therrur për idhuj, dhe (u është e ndaluar) të kërkoni me short
fatin. Kjo është mëkat ndaj All-llahut. Tashmë, ata që mohuan, humbën
52
shpresën për fenë tuaj (se do të ndërroni), andaj mos u frikësonju
atyre, por Mua të më frikësoheni. Sot përsosa për ju fenë tuaj,
plotësova ndaj jush dhuntinë Time, zgjodha për ju islamin fe. E kush
detyrohet nga uria (të hajë nga të ndaluarat), duke mos anuar dhe duke
mos patur qëllim mëkatin, All-llahu falë shumë dhe është mëshirues.
4. Të pyesin ty (Muhammed), çka u është lejuar atyre? Thuaju: "U janë
lejuar të gjitha ushqimet e mira dhe ai (gjahu) i gjahtarëve (shtazëve)
të dresuara që i mësoni ashtu si ju ka mësuar juve All-llahu. Hani,
pra, atë që gjahtuan për juve dhe më parë përmendie emrin e All-llahut.
Kini dro nga All-llahu pse All-llahu shpejt merr masa.
5. Sot u lejuan për ju ushqimet e mira, edhe ushqimet (të therrurat) e
ithtarëve të librit janë të lejuara (hallall) për ju, edhe ushqimet (të
therrurat) tuaja janë të lejuara për ta (u janë lejuar). Gratë e
ndershme besimtare, dhe (gra) të ndershme nga ata të cilëve u është
dhënë libri para jush, kur atyre u jepni pjesën e caktuar të kurorës,
por duke pasur për qëllim martesën, jo imoralitetin dhe jo si dashnore
ilegale. E kush mohon (tradhton) besimin, ai ka asgjësuar veprën e vet
dhe ai në botën tjetër është prej të shkatërruarve.
6. O ju që besuat! Kur doni të ngriteni për të falur namazin, lani
fytyrat tuaja deri në bërryla; fërkoni kokat tuaja, e këmbët lani deri
në dy zogjt. Nëse jeni xhunubë, atëherë pastrohuni (lahuni)! Në qoftë
se jeni të sëmurë, ose në ndonjë udhëtim,ose ndonjëri prej jush vjen
prej vendit të nevojës, ose keni kontaktuar me gratë dhe nuk gjeni ujë,
atëherë mësyne (merrni tejemum) dheun e pastër dhe me të fërkoni
fytyrat dhe duart tuaja. All-llahu nuk dëshiron (me obligim për abdest
e larje) t'iu sjellë ndonjë vështirësi, por dëshiron t'ju pastroj (prej
mëkatëve), t'ju plotësoj të mirën e Tij ndaj jush e që t'i
falënderoheni.
7. Përkujtoni dhuntinë e All-llahut, që ju dha (fenë Islame) dhe
zotimin e Tij, të cilin e pat marr prej jush kur thatë: "Dëgjuam e
respektuam". Kinie frikë All-llahun, pse All-llahu i di shumë mirë të
fshehtat në gjoksa (në zemra).
8. O ju që besuat! Bëhuni plotësisht të vendosur për hirë të Allllahut,
duke dëshmuar të drejtën, dhe të mos u shtyjë urrejtja ndaj një
populli e t'i shmangeni drejtësisë; bëhuni të drejtë, sepse ajo është
më afër devotshmërisë. Kinie dro All-llahun se All-llahu di hollësisht
për atë që veproni.
9. Atyre që besuan dhe bënë vepra të mira, All-llahu u premtoi falje
për mëkate dhe shpërblim të madh.
10. E ata që mohuan dhe përgënjeshtruan argumentet Tona, ata janë
banues të xhehennemit.
11. O ju që besuat! Përkujtone të mirën e All-llahut ndaj jush kur, një
popull tentoi të zgjasë duart e veta (për mbytje) kundër jush, kurse Ai
zmbrapsi duart e tyre prej jush. Respektonie All-llahun (duke zbatuar
urdhërat e Tij) dhe vetëm All-llahut le t'i mbështeten besimtarët.
12. Në të vërtet All-llahu pat marrë zotimin e beni israilve. Dhe prej
tyre dërguam (caktuam) dymbëdhjetë prijës. All-llahu tha: "Unë jamë
(mbrojtës) me ju!" Në qoftë se falni namazin, e jepni zeqatin, u besoni
të dërguarve të Mi dhe u ndihmoni atyre, huazoni për hirë të All-llahut
hua të mirë, Ai patjetër do t'ju shlyejë mëkatet tuaja dhe do t'ju
shtie në xhennete nën të cilët rrjedhin lumenj. E kush kundërshton pas
këtij (zotimi) prej jush, ai e ka humbur rrugën e drejtë.
53
13. Për shkak se ata e thyen zotimin e tyre, Ne i mallkuam ata, dhe
zemrat e tyre i bëmë të forta (të shtangura). Ata i ndryshojnë fjalët
(në Tevrat) nga domethënia e tyre dhe braktisën një pjesë me të cilën
ishin urdhëruar. Ti vazhdimisht do të vërejsh tradhtinë e një pjese të
tyre, përpos një pakice nga ata. Pra falju dhe hiqu tyre. All-llahu i
do ata që bëjnë mirë.
14. Ne e morëm zotimin edhe të atyre që thanë: "Ne jemi nesara" e edhe
ata e harruan një pjesë të saj me të cilën ishin udhëzuar, andaj Ne
kemi ndërsyer armiqësinë e urrejtjen ndërmjet tyre deri në ditën e
kijametit. E më vonë All-llahu do t'i njohtojë ata me atë që bënë.
15. O ithtarë të librit, juve ju erdhi i dërguari Jonë që ju sqaron
shumë nga ajo që fshihnit prej librit, e për shumë nuk jep sqarime.
Juve ju erdhi nga All-llahu dritë, dhe libër i qartë.
16. All-llahu e vë me atë (me Kur'anin) në rrugët e shpëtimit atë që
ndjek kënaqësinë e tij dhe me ndihmën e Tij i nxjerr ata prej
errësirave në dritë dhe i udhëzon në një rrugë që është e drejtë.
17. E mohuan (e bënë kufr) të vërtetën ata që thanë se: "Zot është ai,
Mesihu bir i Merjemes" Thuaju: " Nëse dëshiron All-llahu ta shkatërrojë
Mesihun, birin e Merjemes, nënën e tij dhe gjithë ç'ka në tokë, kush
mund ta pengojë atë?" Vetëm Atij i takon pushteti i qiejve, i tokës dhe
ç'ka në mes tyre. Ai krijon çdo gjë që dëshiron. All-llahu është i
gjithfuqishëm për çdo gjë.
18. Jehuditë dhe të krishterët thanë: "Ne jemi bijtë e All-llahut dhe
të dashurit e Tij". Thuaju: "E pse pra, Ai ju dënon me mëkatet tuaja?"
Jo, ju jeni njerëz që Ai ju krijoi. Ai i falë atij që do dhe dënon atë
që do. Sundimi i qiejive, i tokës dhe i githë ç'ka ka në mes tyre është
vetëm i All-llahut dhe vetëm te Ai është e ardhmja.
19. O ithtarë të librit, ju erdhi i dërguari i Jonë, ju sqaron
(çështjet e fesë) pas ndërprerjes së të dërguarve, në mënyrë që të mos
thoni: "Neve nuk na erdhi as i dërguar që të na përgëzojë, e as të na
tërheqë vërejtjen ". Pra ja, ju erdhi përgëzuesi dhe kërcenuesi. Allllahu
është fuqiplotë për çdo send.
20. Përkujto (O i dërguar) kur Musai i tha popullit të vet: "O popull
imi, përkujtonie dhuratën e All-llahut ndaj jush, kur në mesin tuaj
dërgoi pejgamberë, ju mundësoi të jeni sundues dhe ju dha çka nuk i dha
askujt nga popujt.
21. O popull imi, hyni në tokën e shenjtë, të cilën All-llahu ua
premtoi, dhe mos u ktheni mbrapa, pse atëherë khteheni të dëshpruar.
22. Ata (populli i Musait) thanë: O Musa, aty është një popull i
fuqishem (dhunues), prandaj ne nuk do të hyjmë aty kurrë derisa ata të
mos dalin nga ajo (të na e lirojnë pa luftë), nëse dalin ata nga ajo,
ne do të hyjmë.
23. Dy burra, prej atyre (prijësve) që All-llahu i kishte pajisur me
bindje dhe kishin frikën e Tij, thanë: "Hynju atyre nga dera, e kur t'u
hyni nga ajo, atëherë ju jeni ngadhënjyes. Dhe vetëm All-llahut
mbështetjuni, nëse jeni besimtarë të sinqertë.
24. Ata thanë: "O Musa, ne kurrë nuk hyjmë në të derisa ata janë aty,
shko pra ti dhe Zoti yt e luftoni, ne po rrimë këtu!"
54
25. (Musai) Tha: "Zoti im! Unë nuk kam në dorë pos vetes sime dhe as
vëllai im (Haruni nuk ka në dorë pos vetvetes, ose: pos vetes sime dhe
vëllai tim), ndana, pra, neve prej popullit të fëlliqtë.
26. (All-llahu) Tha: "Ajo (tokë) është e ndaluar (haram) për ta
katërdhjetë vjet. Do të sillen nëpër tokë (të hutuar). Ti mos u keqëso
për popullin e shfrenuar.
27. Lexoju (Muhammed) atyre (jehudive e të tjerëve) ngjarjen e vërtetë
të dy djemve të Ademit, kur të dy flijuan kurbanë, nga të cilët njërit
iu pranua. Ai (që nuk iu pranua) tha: "Unë do të të mbys ty" (Kabili i
tha Habilit). E ai (që iu pranua) tha: "All-llahu pranon vetëm prej të
sinqertëve",
28. Dhe, nëse ti e zgjatë te unë dorën tënde për të më mbytur, unë nuk
e zgjas te ti dorën time për të mbytur; unë i frikësohem All-llahut,
Zotit të botërave!"
29. Unë (nuk dua të të mbys, por) dua që ta bartësh mëkatin tim dhe
mëkatin tënd, e të bëhesh nga banorët e zjarrit, e ai është dënim i
zullumqarëve.
30. Atëherë epshi i tij e bindi atë për mbytjen e të vëllait dhe e
mbyti atë. Ai mbeti prej më të dëshpruarve (hidhëroi prindëtit, mbeti
pa vëlla, u përbuz prej Zotit dhe u fut në xhehennem).
31. All-llahu dërgoi një sorrë, e cila groponte në dhe, për t'i treguar
atij se si ta mbulojë trupin e të vëllait. E ai i tha: "I mjeri unë, a
nuk qesh i aftë të bëhem si kjo sorrë, e ta mbuloja trupin e vëllait
tim?" Ashtu mbeti i penduar.
32. Për këtë (shkak të atij krimi) Ne u shpallëm (ligj) beni israilve
se kush mbyt një njeri (pa të drejtë), pa pasë mbytur ai ndonjë tjetër
dhe pa pasë bërë ai ndonjë shkatërrim në tokë, atëherë (krimi i tij)
është si t'i kishte mbytur gjithë njerëzit. E kush e ngjall (bëhet
shkak që të jetë ai gjallë) është si t'i kishte ngjallur (shpëtuar) të
gjithë njerëzit. Atyre (beni israilve) u erdhën të dërguarit Tanë me
argumente, mandej edhe pas këtij (vendimi) shumë prej tyre e teprojnë
(kalojnë kufinjt në mbytje) në këtë tokë.
33. Dënimi i atyre që luftojnë (kundërshtojnë) All-llahun dhe të
dërguarin e Tij dhe bëjnë shkatërrime në tokë, nuk është vetëm se të
mbyten ose të gozhdohen, ose (të gjymtohen), t'u priten duart dhe
këmbët e tyre të anëve të kundërta, ose të dëbohen nga vendi. Kjo (masë
ndëshkuese) është poshtërim për ta në dynja, dhe në botën tjetër ata do
të kenë dënim të madh.
34. Përveç atyre që janë penduar para se t'i kapni. E, dine pra se Allllahu
bën falje të madhe, është mëshirues.
35. O ju që besuat! Kinie frikë All-llahun dhe kërkoni afrim te Ai,
luftoni në rrugën e Tij që të gjeni shpëtim.
36. Atyre që mohuan, edhe sikur të ishte e tyre e gjithë ajo që është
në tokë, e edhe njëherë aq për ta dhënë shpagim (zhdëmtim) nga dënimi i
ditës së kijametit, nuk u pranohet. Ata kanë dënim të dhembshëm.
37. Ata përpiqen të dalin nga zjarri, por s'kanë të dalë nga ai, ata
kanë dënim të përhershëm.
38. Vjedhësit dhe vjedhëses preniu duart, si shpagim i veprës që bën,
(kjo masë është) dënim nga All-llahu. All-llahu është i fuqishëm,
ligjdhënës i urtë.
55
39. E kush pendohet pas punës së keqe (vjedhjes) dhe përmirësohet, s'ka
dyshim, All-llahu ia pranon pendimin, All-llahu është që falë shumë,
është mëshirues.
40. A nuk di se All-llahu është Ai që sundimi i qiejve dhe i tokës
është vetëm i Tij, andaj Ai që sundimi i qiejve dhe tokës është vetëm i
Tij, andaj Ai dënon atë që do dhe e falë atë që do. All-llahu është i
plotfuqishëm për çdo gjë.
41. O ti i dërguar! Të mos brengos vrapimi në mosbesim i atyre që me
gojët e tyre thanë: "Ne kemi besuar", e zemrat e tyre nuk kanë besuar
(munafikët), e as i atyre që janë jehudi, të cilët shumë i përgjigjen
gënjeshrës dhe shumë e dëgjojnë (fjalën) një populli që nuk vjen te ti,
ata janë që i menjanojnë fjalët pas vënies së tyre në vendin e vet (nga
ana e All-llahut) e thonë: "Nëse u jepet kjo, pranoni, e nëse nuk u
jepet, atëherë refuzoni. Po atë që All-llahu do, ta humbë, ti nuk mund
të bësh asgjë për te (nuk mund ta shpëtosh). Janë ata të cilëve Allllahu
nuk deshi t'iu pastrojë zemrat (prej kufrit). Janë ata që në këtë
jetë kanë poshtërim, kurse në jetën tjetë kanë denim të madh.
42. Janë ata që i përgjigjen të pavërtës dhe hanë shumë haramin
(ryshfetin). Në qoftë se vijnë te ti (për ndonjë gjykim), gjyko mes
tyre ose hiqu tyre. Nëse prapsesh prej tyre (nuk gjykon), ata nuk mund
të sjellin ty kurrfarë dëmi. Po nëse gjykon mes tyre, gjyko drejtë;
All-llahu i do të drejtit.
43. E si kërkojnë ata gjykimin tënd, kur ata kanë Tevratin, e në të
cilin është vendimi i Allauhut, e pastaj ata refuzojnë më vonë atë
(vendimin tënd)? Ata nuk janë besimtarë.
44. Ne e zbritëm Tevratin, në të cilin është udhëzimi i drejtë dhe
drita. Sipas tij gjykuan ndaj atyre që ishin jehudi, pejgamerët që
ishin të bindur, gjykuan edhe dijetarët e devotshëm e paria fetare,
ngase ishin të obliguar ta ruanin librin e Allauhut dhe ishin mbrojtës
të tij. Prandaj, mos u frikësoni nga njerëzit, vetëm Mua të më
frikësoheni dhe mos i ndërroni argumentet e Mia për pak send. E kush
nuk gjykon me atë që e zbriti All-llahu, ata janë mohues.
45. Ne u caktuam atyre në të (në Tevrat) kundërmasat ndëshkuese: njeriu
(mbytet) për njeriun, syri për syrin, hunda për hundën, veshi për
veshin, dhëmbi për dhëmbin, por edhe plagët kanë kundërmasë. E kush e
falë atë (hakmarrjen), ajo është shpagim (nga mëkatet) për të. E kush
nuk vendos sipas asaj që zbriti All-llahu, ata janë mizorë (të pa
drejt).
46. Ne vazhduam gjurmët e tyre (të pejgamberëve) me Isain, birin e
Merjemes, vërtetues i Tevratit që kishin më parë. Atij i dhamë
Inxhilin, që është udhëzim i drejtë dhe dritë, që është vërtetues i
Tevratit që kishin pranë, që ishte udhëzues e këshillues për të
devotshmit.
47. (E zbritëm) Që ithtarët e Inxhilit të gjykojnë sipas asaj që Allllahu
e zbriti në të. E kush nuk gjykon sipas asaj që All-llahu e
zbriti, të tillët janë mëkatarë të dalë jashtë rrugës së Zotit.
48. Ne edhe ty (Muhammed) ta zbritëm librin (Kur'anin) e vërtetë që
është vërtetues i librave të mëparshme dhe garantues i tyre. Gjyko,
pra, mes tyre me atë që All-llahu e zbriti, e mos pëlqe epshet e tyre e
të largohesh nga e vërteta që i erdhi. Për secilin prej jush, Ne
caktuam ligje program (të posaçëm në çështje të veprimit). Sikur të
donte All-llahu, do t'ju bënte një popull (në fe e sheriat), por deshi
56
t'ju sprovojë në atë që iu dha juve, andaj ju (besimtarë) përpiquni për
punë të mira. Kthimi i të gjithë juve është te All-llahu, e Ai do t'ju
njoftojë me atë që kundërshtoheshi.
49. (Ta zbritëm) Që edhe ti të gjykosh me atë që të zbriti All-llahu, e
mos ndiq dëshirat e tyre dhe ruaju rrezikut të tyre që të mos të
shmangin nga një pjesë e asaj që ta zbriti All-llahu. Nëse ata
refuzojnë (gjykimin tënd), ti dije se All-llahu ka për qëllim t'i
ndëshkojë për disa mëkate të tyre. Në të vërtetë, një shumicë e
njerëzve janë jashtë rrugës.
50. A thua mos po kërkojnë gjykimin e kohës së injorancës, po për një
popull që bindshëm beson, a ka gjykim më i mirë se ai i All-llahut?
51. O ju që besuat! Mos zini miq as jehuditë, e as të krishterët. Ata
janë miq të njëri-tjetrit. E kush prej jush i miqëson ata, ai është
prej tyre. Vërtetë All-llahu nuk vë në rrugë të drejtë popullin
zullumqarë.
52. E ata që në zemrat e tyre kanë sëmundje, i sheh se ngarendin te ta
(për miqësi) duke thënë: "Po frikësohemi se mos po na sillet ndonjë e
keqe". Po All-llahu do të sjellë fitoren, ose diç tjetër nga ana e Tij,
e atëherë do të pendohen për atë që e mbanin fsheht në shpirtin e tyre.
53. Ata që besuan ju thonë: "A këta ishin që u betuan në Zotin me
betimin më të fortë të tyre se ishin me ju? I shkatërruan veprat e veta
dhe aguan të dëshpëruar.
54. O ju që besuat! Kush largohet prej nga feja e vet (i bën dëm vetes)
s'ka dyshim se All-llahu do të sjellë një popull që Ai e do atë
(popull) dhe ata e duan Atë (Zotin), (një popull) që është modest e i
butë ndaj besimtarëve, por i ashpër dhe i fortë ndaj mohuesve, që
lufton në rrugën e All-llahut dhe që nuk i frikësohet kërcënimit të
asnjë kërcënuesi. Kjo (cilësi e atij populli) është dhuratë e Allllahut
që i jep atij që do. All-llahu është dhurues i madh, i dijshëm.
55. Mik (i afërt) juaji është vetëm All-llahu, është i dërguari i Tij
dhe ata që besuan e që falin namazin dhe japin zeqatin duke bërë rukuë
(duke qenë respektues).
56. E kush ka për mik All-llahun, të dërgurin e Tij dhe ata që besuan,
s'ka dyshim se ana (pala-krahu) e All-llahut është ngadhënjyese.
57. O ju që besuat! Mos i merrni për miq ata të cilëve u është dhënë
libri para jush edhe as jobesimtarët që me fenë tuaj tallen dhe luajnë.
Kinie dro All-llahun po qe se jeni besimtarë.
58. Edhe thirrjen (ezanin) tuaj për namaz ata e marrin për tallje e
lojë. Me këtë vërtetojnë se janë popull që nuk kupton.
59. Thuaj: "O ithtarë të librit, a na shihni për të metë vetëm pse
besuam All-llahun; besuam atë që na zbriti neve dhe atë që zbriti më
parë! S'ka dyshim, shumica jush janë të shfrenuar.
60. Thuaj: " A t'ju lajmëroj për një të keqe (të zezë) më të dëmshme
(nga ajo e metë që na e shihni) si dënim nga All-llahu? (Ajo është)
Mallkimi i atij që e mallkoi All-llahu dhe hidhërimi ndaj tij, që disa
rej tyre i shdërroi në majmunë e në derra, e i bëri të djallit. Të
tillët janë në pozitë më të keqe dhe më të humburit prej rrugës së
drejtë.
57
61. E kur vijnë te ju, thonë: "Kemi besuar", ndërsa ata me (kufr)
mosbesim kanë hyrë dhe me të kanë dalë. Po All-llahu di më së miri se
çka fshihnin ata.
62. Dhe, shumë prej tyre i sheh se nguten në mëkat, në mizori e në
ngrënie të haramit. Sa e shëmtuar është ajo që bënë ata.
63. E, pse paria fetare (e krishterë dhe jehude) të mos i ndalin nga
ato thënie të tyre të rreme dhe nga ngrënia e haramit (e ryshfetit)! Sa
punë e keqe është ajo e tyre (e parisë fetare).
64. Jehuditë thanë: "Dora e All-llahut është e shtrënguar!" Qofshin të
shtangur duart e tyre dhe qofshin të mallkuar, pse thanë atë. Jo, duart
e Tij janë të shlira. Ai furnizon ashtu si të dojë. Kjo që t'u zbrit ty
do t'u shtojë disave nga ata (nga paria fetare) shumë largimin dhe
mohimin. Ne ndërmjet tyre hodhëm armiqësi dhe urrejtje që do t'u
vazhdojë deri në ditën e kijametit. Sa herë që ndezën zjarr për luftë,
All-llahu e shuajti atë, e ata përpiqen për shkatërrime në tokë. Allllahu
nuk i do ngatërrestarët.
65. Sikur ithtarët e librit të besonin dhe të ruheshin (haramit), Ne do
t'ua shlyenim mëkatet e tyre dhe do t'i fusnim në xhennete me përjetime
të begatshme.
66. Dhe, sikur ta zbatonin Tevratin, Inxhilin dhe Kur'anin, që u
zbritën nga Zoti i tyre, ata do të kishin furnizim me bollëk nga qielli
dhe toka. Është një grup i drejtë (i matur) prej tyre, por është e keqe
ajo që punojnë shumica prej tyre.
67. O ti i dërguar! Komunikoje atë që t'u zbrit prej Zotit tënd, e nëse
nuk bën (kumtimin në tërësi), atëherë nuk e ke kryer detyrën
(revalatën-risalen). All-llahu të garanton mbrojtjen prej njerëzve
(prej armiqve). All-llahu nuk vë në rrugë të drejtë popullin që mohon.
68. Thuaj: "O ithtarë të librit, ju nuk jeni asgjë (në fe) derisa të
mos zbatoni Tevratin, Inxhilin dhe atë që ju zbriti nga Zoti i juaj. E
kjo që t'u zbrit ty nga Zoti yt do të shtojë te shumica prej tyre
rezistencë e mohim. Po ti, mos u keqëso për popullin që nuk beson.
69. S'ka dyshim se kush e beson All-llahun (sinqerisht) e beson ditën e
gjykimit dhe bën vepra të mira, qoftë prej atyre që besuan, prej
jehudivë, prej sabiinëve (të krishterë që adhurojnë yjtë), prej të
krishterëve, për ta nuk do të ketë frikë as pikëllim (me kusht që të
kenë pranuar të dërguarin e fundit- Muhammedin).
70. Ne patëm marrë besën prej beni israilve, atyre u dërguam
pejgamberë, por sa herë që u erdhi atyre ndonjë pejgamber që (me
mësime) nuk u pëlqeu epsheve të tyre, ata disa prej tyre i
përgënjeshtruan, kurse disa të tjerë i mbytën.
71. Ata menduan se nuk do të kenë telashe (që i mbytën pejgamberët),
mirëpo ashtu u verbuan (nga rruga e drejtë) dhe u shurdhuan (nga e
vërteta). Pastaj (pasi i zuri belaja) All-llahu u pranoi pendimin.
Mirëpo, më vonë shumë prej tyre mbetën të verbër e të shurdhër. Allllahu
di për atë që punuan.
72. Bënë kufr (mohuan të vërtetën) ata që thanë: "All-llah është ai,
Mesihu, bir i Merjemes". E vetë Mesihu, (Isai) tha: "O beni israil,
adhuronie All-llahun, Zotin tim dhe Zotin tuaj, sepse ai që i
përshkruan Zotit shok, All-llahu ia ka ndaluar (ia ka bërë haram) atij
xhennetin dhe vendi i tij është zjarri. Për mizorët nuk ka ndihmës.
58
73. Gjithashtu bënë kufr (mosbesim) ata që thanë: " All-llahu është i
treti i treve". S'ka në gjithësi tjetër pos një All-llahu, e nëse nuk
pushojnë nga ajo që thanë (tre zotëra), do t'i kapë dënim i dhëmbshëm,
ata që nuk besuan prej tyre.
74. E pse të mos pendohen dhe të kërkojnë te All-llahu falje, kur Allllahu
dihet se falë shumë, është mëshires.
75. Mesihu, bir i Merjemes, nuk është tjetër, vetëm se i dërguar; para
tij pati shumë të dërguar. Nëna e tij ishte e drejtë (e ndershme). Që
të dy ata ishin që ushqeheshin (si njerëzit tjerë). Ja, si u sqarohen
atyre argumentet dhe shih pastaj sesi i kthejnë shpinën të vërtetës!
76. Thuaju: A adhuroni pos All-llahut atë që nuk mund t'ju sjellë as
dëm as dobi? All-llahu është që dëgjon (ç'thoni) që di (ç'veproni).
77. Thuaju: "O ithtarë të librit, mos e teproni në fenë tuaj jashtë të
vërtetës dhe mos shkoni pas epsheve të një populli të mëparshëm që ka
humbur, që ka shkaktuar humbjen e shumë të tjerëve dhe që u largua në
tërësi prej rrugës së drejtë.
78. Ata që mohuan të vërtetën nga beni israilët, u mallkuan prej gjuhës
së Davudit dhe të Isait, të birit të Mejremes. Kështu u veprua sepse
kundërshtuan dhe e tepruan.
79. Ata ishin që nuk ndalonin njëri-tjetrin nga e keja që punonin. E
ajo që bënin ishte e shëmtuar.
80. I sheh shumë prej tyre që i miqësojnë ata që mohuan. E keqe është
ajo që i përgaditën vetës së tyre ngase All-llahu është i hidhëruar
kundër tyre dhe ata përjetë janë në azab (në vuajtje të dënimit).
81. Sikur të ishin ata që vërtet e besojnë All-llahun, pejgamberin dhe
atë që i zbriti atij, nuk do t'i zinin për miq ata (idhujtarët), por
shumica prej tyre janë fasika (mëkatarë).
82. Gjithqysh ti do të vëresh se jehuditë dhe ata që i përshkruan Zotit
shok (idhujtarët) janë njerëzit me armiqësi të fortë kundër besimtarëve
(kundër muslimanëve). Ndërsa do të vëresh se më të afërmit si miq për
besimtarët thanë: "Ne jemi nesara-krishterë". Këtë ngase prej tyre (të
krishtrëve) ka dijetarë (ulema) dhe të devotshëm, dhe se ata nuk janë
kryeneçë.
83. Kur e dëgjojnë atë që i është zbritur të dërguarit (Kur'anin), prej
syve të tyre rrjedhin lotë, ngase e kanë kuptuar të vërtetën dhe thonë:
"Zoti ynë, ne kemi besuar, pra regjistro ndër ata që dëshmojnë (ndër
ymetin e Muhammedit).
84. (the thonë) Përse të mos besojmë All-llahun dhe atë të vërtetë që
na erdhi, duke qenë se ne shpresojmë që Zoti ynë do të na çojë (në
xhennet) së bashku me njerëzit e mirë.
85. Për ata që thanë, All-llahu i shpërbleu me xhennete, nën të cilët
rrjedhin lumenj, ku do të jenë përgjithmonë. Ky është shpërblimi për
njerëzit bamirës.
86. Ndërkaq, ata që mohuan dhe përgenjeshtruan arumentet Tona, janë
banues të zjarrit.
87. O ju që besuat! Mos i ndaloni (mos i bëni haram) të mirat që për ju
i lejoi (i bëri hallall) dhe mos teproni, se All-llahu nuk i do ata që
e teprojnë (i kalojnë kufijtë e dispozitave të Zotit).
59
88. Hani nga ajo që All-llahu ju furnizoi si hallall të mirë dhe, duke
qenë se ju All-llahut i besoni, ruanu dënimit të Tij!
89. All-llahu nuk ju merr në përgjegjësi për betimiet e juaja të
paqëllimta (për betim), por ju merr për ato që jeni zotuar qëllimisht.
E shpagimi i tij (i betimit të bërë) është duke i ushqyer dhjetë të
varfër me ushqim mesatar që ushqeni familjen tuaj, ose duke i veshur
ata (të dhjetë), ose duke liruar një rob. E kush nuk ka mundësi t'i
bëjë këto, le të agjërojë tri ditë. Ky është shpagim për betimet tuaja
kur i theni ato. Ruani betimet tuaja. Kështu All-llahu ju sqaron
dispozitat e veta, ashtu që jeni mirënjohës.
90. O ju që besuat, s'ka dyshim se vera, bixhozi, idhujt dhe hedhja e
shigjetës (për fall) janë vepra të ndyta nga shejtani. Pra, largohuni
prej tyre që të jeni të shpëtuar.
91. Shejtani nuk dëshiron tjetër, përveç se nëpërmjet verës dhe
bixhozit të hedh armiqësi mes jush, t'ju pengojë nga të përmendurit
Zotit dhe t'ju largojë nga namazi. Pra, a po i jepni fund (alkoolit e
bixhozit)?
92. Bindjuni All-llahut dhe bindjuni të dërguarit e kini kujdes (mos
kundërshtoni). E nëse refuzoni, atëherë pra, dine se obligim i të
dërguarit Tonë është vetëm komunikimi i qartë.
93. Ata që besuan dhe bënë punë të mira, nuk kanë mëkat për atë që u
ushqyen (më herët) derisa ata ruhen (prej haramit), besojnë dhe bëjnë
vepra të mira, mandej ruhen (nga ajo që ka qenë e lejuar e është e
ndaluar) dhe besojnë dhe pastaj ruhen (nga çdo mëkat) dhe bëjnë mirë.
All-llahu i do ata që bëjnë mirë.
94. O ju që besuat, All-llahu do t'ju sprovojë me diçka nga gjahu që e
arrijnë duart ose shigjetat tuaja, për t'u dalluar te All-llahu ai që i
frikësohet Atij në heshtje (në bazë besimi). E kush i shkel
(dispozitat) pas këtij (sqarimi) ai ka dënim të dhëmbshëm.
95. O ju që besuat, mos e mbytni gjahun, duke qenë ju në ihram. E kush
e mbyt atë me qëllim, atëherë dënimi është therrorizimi i një kafshe
shtëpiake të ngjashme me atë (të egrën) që e ka mbytur. Për këtë
çështje vendosin dy njerëz të drejtë nga mesi juaj, duke bërë at kurban
për Qabe, ose (dënimi është) duke ushqyer të varfër, ose sa ai
(ushqimi), agjërim, këtë për ta shijuar të keqen e punës së tij. Allllahu
ka falur të kaluarën. E kush bën përsëri, (gabimin) All-llahu
dënon ashpër. All-llahu mbizotëron (çështjet), hakmerret (me dënim).
96. Gjahu dhe ushqimi në det u është lejuar, si përjetim për ju dhe për
udhëtarët, kurse gjahu tokësor u është ndaluar sa të jeni në ihram.
Kinie dro All-llahun, te i cili do të tuboheni!
97. All-llahu e bëri Qaben, shtëpinë e shenjtë, vend jetësimi (çështjet
të fesë të jetës) për njerëz, dhe muajin e shenjtë, edhe kurbanin edhe
(ato kafshë të shënuara për kurban) atë me qafore. Këtë (përcaktim nga
Zoti) që ta dini se All-llahu e di ç'ka në qiej dhe ç'ka në tokë dhe se
All-llahu ka përfshirë me urtësinë e dijen e vet çdo send (përcaktimi i
Zotit për këto është me qëllim të caktuar, e për të mirën e njerëzve).
98. Dine se All-llahu është ndëshkues i rreptë, dhe dine se All-llahu
është dhurues, është mëshirues.
99. I dërguari nuk ka tjetër obligim vetëm të kumtojë (shpalljen); Allllahu
di ç'publikoni dhe ç'bani fshehtë.
60
100. Thuaj: "Nuk është e njejtë e keqja dhe e mira, po edhe nëse të
mahnit ty shumimi i së keqes, pra kini frikë All-llahun (e mos pranoni
të keqen) o ju të zotët e mendjes, ashtu që të shpëtoni.
101. O ju që besuat, mos pyetni për sende që, nëse u thuhet ajo
(pyetja) haptazi, ju vjen keq juve, e nëse pyetni për to gjatë kohës
kur zbritej Kur'ani, do t'ju dalë në shesh (dhe do ta ngarkoni veten pa
nevojë). All-llahu u fali atë (pyetjet që i bëtë më herët); All-llahu
falë shumë, është i bute.
102. Një popull që ishte para jush pat bërë aso pyetjesh, e pastaj (nuk
i zbatoi) u bë mohues i tyre.
103. All-llahu nuk emëroi (për të shenjtë) Behirën, as Saibën, as
Vesilën, dhe as Hamën, por ata që nuk besuan trillojnë rrenë për Allllahun,
(duke thënë se All-llahu i përcaktoi) dhe shumica e tyre nuk
kuptojnë (se janë duke shpifur).
104. E kur ju thuhet atyre: "Ejani te ajo që e zbriti All-llahu dhe te
(çka thotë) i dërguari, ata thonë: "Na mjafton ajo që i gjetëm
prindërit tanë", (a mjafton) edhe nëse prindërit e tyre ishin që nuk
dinin asgjë dhe nuk ishin në rrugë të drejtë.
105. O ju që besuat, ruane veten tuaj! Ai që ka humbur, nuk ju dëmton
juve kur jeni në rrugë të drejtë. Kthimi i të gjithë juve është te Allllahu
dhe Ai ju njohton për atë që vepruat.
106. O ju që besuat, dëshmimi me rastin e atij që lë testament
(vasijjet) kur i është afruar ndonjërit prej jush vdekja, bëhet me dy
dëshmitarë të drejtë nga mesi juaj, ose nga dy të tjerë pos jush, nëse
jeni në udhëtim (në rrugë e s'keni të afërm) dhe ju gjen telashja e
vdekjes. E nëse dyshoni (në dëshminë e tyre) i ndalni ata të dy pas
namazit (të iqindisë) dhe ata betohen në All-llahun: "Ne nuk e japim
betimin në All-llahun për asgjë edhe sikur të jetë (ai për të cilin
betohemi) i afërm dhe nuk e fshehim dëshminë e (porositur prej) Allllahut,
pse atëherë ne do të jemi mëkatarë!"
107. E nëse dihet se ata të dy kanë merituar mëkat (kanë gënjyer)
atëherë në vend të tyre merren dy të tjerë prej atyre që kanë meritë
(meritë trashëgimi) dhe ata të dy betohen në All-llahun: "Dëshmimi ynë
është më i drejtë nga dëshmimi i atyre (dy të parëve), dhe ne nuk e
tejkaluam (drejtësinë), pse atëherë do të ishim nga mizorët!"
108. Ky (rregull) është më afër që të bëjnë dëshmimin (dëshmitarët e
testamentit) ashtu si është drejt, dhe që të frikësohen (dëshmitarët
trashëgimtarë) se po thyhet betimi i tyre me një betim tjetër. Kini
frikë All-llahun dhe bindjuni, se All-llahu nuk vë në rrugë të drejtë
popullin shkatërrues.
109. (Përkujtonie o njerëz) Ditën kur All-llahu i tubon të dërguarit e
u thotë: "Çfarë përgjigje (popujt) u dhanë juve?" Ata (pejgamberët)
thonë: "Ne nuk dimë, vërtet Ti je që i di të gjitha të fshehtat!"
110. All-llahu (atë ditë) i thotë: "O Isa, bir i Merjemes, përkujtoj të
mirat e Mia ndaj teje dhe ndaj nënës sate, kur të fuqizova me shpirtin
e shenjtë (Xhibrilin), e ti u fole njerëzve (kur ishe) në djep dhe (kur
ishe) i pjekur (si burrë), kur ta mësova ty librih e urtësinë Tevratin
e Inxhilin, kur me lejen Time formove nga balta si formë shpeze e i
fryve asaj dhe me urdhërin Tim u bë shpezë, kur e shërove të verbërin
dhe të sëmurin nga sëmundja e lëkurës me dëshirën Time, kur me urdhërin
Tim i nxore (të gjallë) të vdekurit, kur i zbrapa beni israilët prej
61
teje (që deshën të të mbysin) atëherë kur erdhe me argumente, e disa
prej tyre që nuk besuan than: "Kjo (mrekullia e Isait) nuk është tjetër
vetëm se magji e qartë!"
111. Dhe kur i frymëzova Havarijjunët (i urdhërova): "Të më besoni Mua
dhe të dërguarin Tim!" E ata thanë: " Ne besuam, e ti dëshmo se ne jemi
muslimanë".
112. Dhe (përkujto) kur Havarijjunët thanë: " O Isa, bir i Merjemes,
Zoti yt a mund të na zbresë një tryezë nga qielli?" (Isai) tha: "Keni
frikë All-llahun nëse jeni besimtarë!"
113. (Ata) Thanë: "Ne dëshirojmë të hamë nga ajo dhe të na binden (edhe
më shumë) zemrat tona dhe të vërtetojmë bindshëm se na e the të
vërtetën e të bëhemi dëshmues të saj!"
114. Isai, bir i Merjemes, tha: "O All-llah, Zoti ynë, zbritna nga
qielli një tryezë, të na jetë festë (gëzim) për ne dhe për ata (që
vijnë) pas nesh, të jetë argument prej Teje, dhe dhurona se Ti je
furnizuesi më i mirë!"
115. All-llahu tha: "Unë atë ua zbres, e kush prej jush mohon pastaj,
Unë atë e dënoj me një dënim që nuk e dënoj asnjë nga njerëzit".
116. Dhe kur All-llahu tha: "O Isa, bir i Merjemes, a ti njerëzve u
the: "Më besoni mua dhe nënës time dy zota pos All-llahut!?" (Isai)
Tha: "Larg asaj të mete je Ti (o Zoti im). Nuk më takon mua ta them atë
që s'është e vërtetë. Ta kisha thënë unë atë, ti do ta dije. Ti e di
ç'ka në mua, e unë nuk di ç'ka në Ty. Ti je më i dijshmi i të
fshehtave!"
117. Unë nuk u kam thënë tjetër atyre, pos asaj që Ti më urdhërove;ta
adhuroni All-llahun, Zotin tim dhe Zotin tuaj,dhe sa isha ndër ta, kam
qenë përcjellës i tyre, e pasi që më more mua, Ti ishe roje (dhe
dëshmues) i tyre. Ti je dëshmitar për çdo send!"
118. Nëse i dënon ata, në të vërtetë ata janë robër Tu, e nëse u falë
atyre, Ti je i gjithëfuqishmi, i urti.
119. All-llahu tha: "Kjo është dita që të drejtëve u bën dobi drejtësia
e tyre. Ata kanë xhennete në të cilët rrjedhin lumenj, janë për jetë të
pasosur në ta. All-llahu është i kënaqur me ta dhe ata janë të kënaqur
ndaj Tij. Ky është shpëtim i madh.
120. Vetëm i All-llahut është sundimi ndaj qiejve e tokës dhe çka ka në
to. Ai është i plotëfuqishëm për çdo send.
SURA 6. EN'AM
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Falënderimi i qoftë vetëm All-llahut, që krijoi qiejt dhe tokën, që
formuloi errësirat e dritën, e megjithkëtë (që Ai meriton lavdërim) ata
që mohuan, i barazojnë (idhujt) me Zotin e tyre.
2. Ai është që ju krijoi nga balta, e mandej ju caktoi një afat (për
vdekje) dhe një afat është i caktuar pranë dijes së Tij, dhe pas
(gjithë kësaj të vërtete) ju dyshoni.
3. Ai është All-llahu (që adhurohet e madhërohet prej çka ka) në tokë;
Ai i di fshehtësitë dhe publikimet tuaja dhe Ai e di atë që bëni.
4. Nuk ka argument që u vjen atyre nga argumentet e Zotit të tyre, e që
ata nuk i shmangen.
62
5. Ata përgënjeshtruan të vërtetën kur u erdhi, e më vonë do të
kuptojnë lajmin e asaj me të cilën talleshin.
6. A e vërejtën ata sa gjenerata para tyre i shkatërruam që Ne u patëm
mundësuar atyre (komoditet) në tokë çfarë juve nuk ju mundësuam; u
patëm lëshuar nga qielli shi me bollëk dhe u patëm bërë që të rrjedhin
lumenj ndër ta, e për shkak të mëkateve të tyre i shkatërruam dhe pas
tyre sollëm (breza) tjerë.
7. Edhe sikur të zbritnim ty një libër të shkruar në letër, e ta
preknin atë me duart e tyre, ata që mohuan do të thoshin: "Kjo nuk
është tjetër përveç një magji e qartë".
8. E pastaj thanë: "Pse të mos i zbret atij (Muhammedit) një engjëll
(të na thotë për Muhammedin se është i dërguar)". E sikur të zbritnim
Ne një engjëll, çështja do të merrte fund duke mos u dhënë atyre një
afat.
9. Sikur ta bënim Ne atë (të dërguarin) engjëll, atë do ta bënim (në
formë) njeriu e do t'ua përzienim (ngatërronim) atyre atë që i përzien
ata vetes së tyre.
10. Edhe të dërguarit të tjerë para teje janë përqeshur, e ata që u
tallën pësuan (dënim) për shkak se talleshin.
11. Thuaj: "Ecni nëpër tokë e mandej shikoni se si qe përfundimi i
gënjeshtarëve.
12. Thuaj: "E kujt është e tërë kjo në qiej e tokë?" Thuaj: "Vetëm e
All-llahut". Ai ia përcaktoi mëshirën Vetes. Ai do t'ju tubojë në ditën
e gjykimit, për të cilën gjë nuk ka dyshim. Ata që i shkaktuan humbje
vetvetes, ata nuk besojnë.
13. Vetëm e Tij është gjithëçka pushon e lëviz natën e ditën. Ai
gjithëçka dëgjon dhe gjithëçka di.
14. Thuaj: "A pos All-llahut, krijues i qiejve dhe i tokës, që ushqen
të tjerët, ndërsa vetë nuk ushqehet, të pranoj Zot tjetër?" Thuaj: "Unë
jam urdhëruar të jem i pari që bindem dhe (urdhërohem): të mos bëhem
kurrsesi nga idhujtarët.
15. Thuaj: "Vërtet, unë i frikësohem dënimit të ditës së madhe, nëse
nuk i përulem Zotit tim".
16. Kush mënjanohet atë ditë nga ai (dënimi), atë Ai e ka mëshiruar,
dhe ai është shpëtim i qartë.
17. Nëse All-llahu të godet me ndonjë të keqe, s'ka kush që ta largojë
atë pos Tij, e nëse të dhuron ndonjë të mirë, duhet ditur se Ai është i
gjithëfuqishëm për çdo send.
18. Ai është mbizotërues ndaj robërve të Tij. Ai hollësisht di punët e
Tij dhe të robërve të Vet.
19. Thuaj: "Cili send ka dëshminë më të madhe?" Thuaj: "All-llahu është
dëshmues mes meje e jush, e mua më është shpallur ky Kur'an që me të
t'ju tërheqë vërejtjen juve dhe atij që i komunikohet (dhe të gjithë
atyre që vijnë pas jush deri në ditën e kijametit). Ju po dëshmoni se
pos All-llahut ka edhe zota tjerë, a?" Thuaj: "Unë nuk dëshmoj!" Ai
është vetëm një Zot dhe unë jam i pastër nga ajo që ju i shoqëroni!"
20. Atyre që Ne u kemi dhënë librin, e njohin atë (Muhammedin) sikurse
i njohin bijtë e tyre. Janë ata që asgjësuan vetveten, andaj nuk
besojnë.
63
21. Kush është më mizor se ai që ndaj All-llahut shpif gënjeshtra apo
ka përgënjeshtruar faktet e Tij? S'ka dyshim, shpifësit dhe
gënjeshtarët nuk kanë shpëtim.
22. Përkujto ditën kur Ne i tubojmë të gjithë dhe u themi atyre që i
shoqëruan: "Ku janë ata të shoqëruarit tuaj, që i trillonit?"
23. Atëherë (pas atij sprovimi) përgjigje tjetër s'u mbetet përveç të
thonë: "Për All-llahun, o zoti ynë, ne nuk ishim dhujtarë!"
24. Shih, se si bëjnë gënjeshtra kundër vetes dhe si u shkoi huq ajo që
trillonin!
25. Ka prej tyre që ty të dëgjon (kur lexon Kur'anin). Po Ne kemi
krijuar mbulesë mbi zemrat e tyre që të mos e kuptojnë atë dhe në
veshët e tyre sajuam shurdhim, dhe edhe sikur t'i shohin të gjitha
faktet, ata nuk besojnë, derisa kur vijnë te ti e të polemizojnë ata që
mohuan thonë: "Nuk është tjetër ky (Kur'ani) vetëm se mit i hershëm.
26. Ata ndalojnë (të tjerët) nga ai dhe vetë largohen prej atij
(Kur'anit), e me atë nuk shkatërrojnë tjerët vetëm vetveten, dhe nuk e
hetojnë.
27. E sikur t'i shihje ata kur janë ndalur pranë zjarrit e thonë: "Ah
sikur të ktheheshim (në dynja), të mos gënjejmë faktet e Zotit tonë e
të bëhemi nga besimtarët!"
28. Jo, (s'është ashtu) po atyre u doli në shesh ajo që e mbanin
fshehtë më parë, prandaj edhe sikur të ktheheshin ata do të përsëritnin
atë që e kishin të ndaluar, e s'ka dyshim, ata janë gënjeshtarë.
29. Ata thanë: "Nuk ka tjetër, vetëm kjo jeta jonë në këtë botë, dhe ne
nuk do të rigjallemi.
30. Dhe, sikur t'i kishte parë ata kur të ndalohen para Zotit të tyre e
u thuhet atyre: "A nuk është kjo (ringjalja) e vërtetë?" Ata thonë: "
Po, për zotin tonë!" thotë: "Shijoni pra dënimin për atë që mohonit!"
31. Ata që përgënjeshtruan se do të takohen me All-llahun (në ditën e
gjykimit) kanë humbur përderisa t'u vijë momenti (kijameti) befas e të
thonë: "Të mjerët ne për atë që lëshuam" (nga punët e mira në dynja), e
duke i bartur gabimet e veta në shpinë, dhe, e shëmtuar është ajo që
bartin.
32. Jeta e kësaj bote nuk është gjë tjetër vetëm se një përjetim e
mashtrim. S'ka dyshim se bota tjetër është më e dobishmja për ata që
ruhen. A nuk logjikoni?
33. Ne dimë se ty të brengos ajo që thonë, e ata nuk të gënjejnë ty,
por ata mizorë mohojnë argumentet e All-llahut.
34. Janë përgënjeshtruar të dërguar para teje, duruan atë gënjeshtër,
dhe u torturuan përderisa u erdhi ndihma Jonë, prandaj s'ka kush që
ndryshon fjalët (premtimet) e All-llahut. E ti je i njohur me disa nga
ngjarjet e të dërguarve (edhe ti do të ndihmohesh sikurse ata).
35. Por, nëse refuzimi i tyre të është bërë brengë e madhe, ti kërkoje,
nëse ke mundësi, ndonjë vrimë në tokë ose në qiell e t'u sjellësh atyre
ndonjë argument (po ti s'mund ta bësh këtë). Të kishte dashur All-llahu
i kishte tubuar në rrugë të drejtë; po ti mos u bë nga të padijshmit
(dhe mos u brengos).
64
36. Vetëm ata që kanë dëgjim të shëndoshë i përgjigjen (ftesës). Të
vdekurit (ata që dëgjojnë dhe nuk besojnë) All-llahu i ringjall, e
pastaj te Ai kthehen (u jep atë që e meritojnë).
37. Dhe thanë: "Përse të mos i zbret atij (Muhammedit) një mrekulli nga
Zoti i tij?" Thuaj: "S'ka dyshim se All-llahu ka fuqi t'ia zbresë një
mrekulli, por shumica e tyre nuk e dinë (se çka do t'i gjente më pas).
38. Nuk ka asnjë gjallesë në tokë dhe as shpendë që fluturojnë me dy
krahë e që nuk janë të ndara në grupe (të ndryshme), sikurse edhe ju
(Zoti i krijoi, i pajisi si juve). Asgjë nuk kemi lënë pas dore nga
evidenca. Më në fund te Zoti i tyre do të tubohen.
39. E ata që i bënë të rreme faktet Tona janë shurdhmemecë të mbetur në
errësira. All-llahu e humb kë të dojë dhe e vë në rrugë të drejtë atë
që do.
40. Thuaju: " Nëse u vjen dënimi nga All-llahu ose u vjen kijameti, më
tregoni,nëse jeni të sinqertë, a do të thirrni kë pos All-llahut (për
ndihmë)?"
41. Jo, vetëm Atij (All-llahut) do t'i luteshi, e nëse do Ai, ju heq
atë për çka i luteni, e do t'i harronit ata (zota) që ia shoqëronit.
42. Ne kemi dërguar (pejgamberë) edhe te popjt para teje (e derisa nuk
dëgjuan), i dënuam me skamje e mjerim, ashtu që të përulen.
43. E pse të mos përuleshin kur ju erdhi atyre dënimi jonë? Por zemrat
e tyre ishin ngurosor, po edhe djalli ua hjeshoi atë që bënin.
44. Meqë lanë pas dore atë me çka u këshilluan (t'i i drejtohen Zotit),
Ne ua hapëm dyrt e çdo gjëje (begatie) derisa kur u gëzuan për atë që
ju kishte dhënë, i kapëm befas, e ata mbetën të zhgënjyer.
45. Ndaj u zhduk mbeturina e popullit mizor, pra Falënderim i qoftë
Zotit të botave.
46. Thuaj: "Nëse All-llahu ua merr të dëgjuarit, të pamurit dhe ua
mbyll zemrat, pos All-llahut cili zot tjetër do t'ju sjellë atë?". Shih
se si ua sqarojmë faktet e megjithkëtë ata nuk ua vënë veshin!
47. Thuaj: "Më tregoni nëse dënimi nga All-llahut u vjen befas ose me
parashenja, a shkatërrohet kush tjetër pos popullit mizor?"
48. Ne të dërguarit nuk i dërgojmë ndryshe vetëm si përgëzues dhe
qortues. E kush besoi dhe u përmirësua, ata nuk kanë as frikë as
brengë.
49. Ata që i përgënjeshtruan faktet tona, ata i kap dënimi ngase nuk
respektuan normat.
50. Thuaj: "Unë nuk u them juve se i kam në kompetencë depotë e Allllahut
(e t'ju sjellë mrekulli), as nuk pretendoj se i di fshehtësitë
(e t'ju tregojë se kur do t'ju vijë dënimi), as nuk u them se unë jam
engjëll. Unë ndjek vetëm atë që më shpallet mua. Thuaj: "A janë baras i
verbëti dhe ai që sheh?" A nuk mendoni?
51. Ti tërhiqju vërejtjen me këtë (Kur'an) atyre që i frikësohen
tubimit para zotit të tyre, në mënyrë që të ruhen, sepse pos Tij nuk do
të ketë as mbrojtës as ndërmjetësues.
52. Dhe mos i përze ata që adhurojnë Zotin e tyre pa pra mëngjes e
mbrëmje, duke qenë të sinqertë ndaj Tij. Ti nuk përgjigjesh asgjë nga
65
llogaria e tyre e as ata nuk kanë kurrfarë përgjegjësie nga llogaria
jote, e po i dëbove ata do të bëhesh nga të padrejtit.
53. Kështu Ne i sprovojmë disa me disa tjerë (pasanikun me varfnjakun,
atë me autoritet me atë pa të) ashtu që të thonë: " A këto janë mes
nesh që All-llahu i dhuroi?" A nuk është All-llahu më i dijshmi për ata
që janë mirënjohës?!
54. E kur të vijnë ty ata që i besojnë ajetet tona, thuaju: "Selamun
alejkum, Zoti juaj ia ngjeshi vetes mëshirën. Kush bën prej jush ndonjë
të keqe pa dije, e mandej pas asaj (të keqe) pendohet dhe përmirësohet,
s'ka dyshim se All-llahu është që falë shumë dhe është Mëshirues.
55. Ja, kështu Ne i sqarojmë argumentet, në mënyrë që të dalë në shesh
rruga e kriminelëve.
56. Thuaj: "Unë jam i ndaluar të adhuroj ata që adhuroni ju, pos Allllahut!
Thuaj: "Unë nuk ndjeki dëshirat tuaja, pse atëherë do të isha i
humbur e jo prej të udhëzuarve (në rrugë të drejtë).
57. Thuaj: "Unë i përmbahem të vërtetës (që më erdhi) nga Zoti im. Ju e
gënjet atë, e për atë që nguteni ju (dënimin), nuk e bëj unë, vendimi i
takon vetëm All-llahut; Ai e rrëfen të vërtetën dhe Ai është më i miri
i gjykatësve.
58. Thuaj: "Sikur të ishte ajo për të cilën nguteni ju te unë, çështja
mes meje dhe jush do të ishte e përfunduar. All-llahu më së miri i di
për mizorët.
59. Çelësat e fshehtësive janë vetëm te Ai, atë (fshehtësinë) nuk e di
kush pos Tij. Ai e di çka ka në tokë dhe në det, Ai e di për çdo gjeth
që bie dhe s'ka kokërr në thellësi të tokës, s'ka të njomë dhe s'ka të
thatë që nuk është (shënuar) në librin e qartë (Levhi Mahfudh).
60. Ai është që ju vë në gjumë natën dhe e di çka vepruat ditën, pastaj
ju ngjall-zgjon në të (ditën) për deri në afatin e caktuar (vdekje).
Pastaj do të ktheheni e do t'ju njohtojë me atë që keni pas vepruar.
61. Vetëm Ai është mbizotërues ndaj robërve të vet. Ndaj juve dërgon
rojë (cakton engjëj) derisa kur t'i vijë ndonjërit prej jush vdekja,
atij ia marrin shpirtin të dërguarit tanë (të tjerë) dhe ata nuk bëjnë
kurrfarë lëshimi.
62. Pastaj i kthehen All-llahut, Sunduesit të vërtetë të tyre. Vetëm i
tij është sundimi (gjykimi) dhe Ai është më i shpejti i llogaritësve.
63. Thuaj: "Kush ju shpëton prej errësirave (trishtuese) të tokës e të
detit e (nga trishtimi) ju e lutni atë haptas e fshehtas (duke thënë),
nëse Ai na shpëton prej kësaj, ne do të jemi (besimtarë) mirënjohës?"
64. Thuaj: "All-llahu ju shpëton nga ajo dhe nga çdo brengosje.
Megjithëkëtë ju Atij i përshkruani shok.
65. Thuaj: "Ai ka fuqi (t'ju shpëtojë, por edhe) t'ju sjellë dënim prej
së larti ose prej së poshti nën këmbët tuaja apo t'ju ndaj në grupe e
ta luftoni njëri-tjetrin. Shih se si i sqarojmë faktet në mënyrë që të
kuptojnë".
66. E populli yt e konsideroi atë (Kur'anin) të rremë, porse ai
(Kur'ani) është i vërtetë. Thuaj: "Unë nuk jam rojë e juaj".
67. Çdo lajm e ka afatin e realizimit, e më vonë, ju do të kuptoni.
66
68. Kur sheh ata se janë thelluar (me tallje) në çështjet Tona, largohu
prej tyre derisa të kalojnë në bisedë tjetër. Nëse djalli të bën të
harrosh (e rri me ta), pasi të bie ndër mend, mos rri me popullin
mizor.
69. Për ata që ruhen (për besimtarët) s'ka kurrfarë përgjegjësie (që
tallen), por duhet t'ju përkujtojmë në mënyrë që të ruhen edhe ata (që
tallen).
70. Hiqu atyre që e marrin fenë (në vend që ta respektojnë) për lojë e
dëfrim dhe i ka mashtruar jeta e kësaj bote. Ti përkujto me të
(Kur'anin) që të mos bjerë njeriu viktimë e asaj që ka vepruar, e që
s'ka mbrojtës as ndërmjetësues për te pos All-llahut. Madje ai (njeri)
edhe nëse jep, çdo lloj shpagimi nuk i pranohet. Të tillët janë ata që
ranë viktimë e asaj që punuan. Ata, për shkak se mohuan, për pije kanë
ujë të vluar e dënim të idhët.
71. Thuaj: "A pos All-llahut të adhurojmë çka nuk na sjell as dobi as
dëm dhe të kthehemi mbrapa (në kufr) pasi që All-llahu na vuri në rrugë
të drejtë? Dhe atëherë të bëhemi sikur ai, të cilin djallëzit e kanë
rrëmbyer (e kanë hedhur) në tokë (në një humnerë) e lënë të hutuar që,
edhe pse ai ka shokë që e thërrasin në rrugë të drejtë (i thonë): "Eja
te ne" (ai nuk përgjigjet). Thuaj: "I vetmi udhëzim është ai udhëzimi i
All-llahut, dhe se jemi urdhëruar që t'i dorëzohemi zotit të botëve.
72. (Na është thënë) Dhe falne namazin dhe kini frikë prej Tij, se Ai
është te i cili do të tubohemi.
73. E Ai është që krijoi qiejt dhe tokën me qëllim të caktuar, e
(ruajuni dënimit) ditën kur thotë: "Bëhu"! Ajo bëhet. Fjala e Tij është
e njëmendtë dhe Atij i takon sundimi ditën kur i fryhet "Surit" (kjo
është hera e dytë). Ai e di të fshehtën dhe konkretën, është më i urti
që di për çdo gjë në hollësi.
74. Përkujtoju (o i dërguar) kur Ibrahimi i tha babait të vet Azerit:
"A statuja (idhuj) adhuron për zota? Unë po të shoh ty dhe popullin
tënd në një humbje të sigurt.
75. E kështu Ibrahimit ia mundësuam t'i shohë madhësitë e qiejve e të
tokës për t'u bërë edhe më i bindur.
76. E kur atë e mbuloi nata, ai e pa një yll e tha: "Ky është Zoti im!"
E kur u zhduk ai (perëndoi) tha:" Unë nuk i dua ata që humbën".
77. Kur e pa hënën të posa lindur tha: "Ky është Zoti im! e kur
perëndoi ajo, tha: Nëse Zoti im nuk më udhëzon, unë do të jem prej
njerëzve të humbur!"
78. Kur e pa diellin të lindur, tha: "Ky është Zoti im, ky është i
madh!" e kur ai perëndoi, tha: O populli im, unë jam i pastër nga ajo
që ju i shoqëroni!"
79. Unë me veten time i drejtohem Atij që krijoi qiejt e tokën, larg
besimeve të tjera; unë nuk jam prej atyre që i përshkruajnë shok!
80. Po atë e (me Ibrahimin) polemizoi populli i tij e ai tha: "A
polemizoni me mua, rreth All-llahut e Ai më udhëzoi?" Unë nuk u
frikohem atyre që ju ia bëni shok, vetëm nëse Zoti im do ndonjë send
(të më godas, ai më godet). Me dijen e Tij Zoti im ka përfshirë çdo
send, a nuk e merrni me mend?"
67
81. E si t'ju frikohem atyre që ju ia shoqëruat, e ju nuk frikoheni për
atë që i shoqëruat All-llahut pa pasur kurrfarë argumenti. E cili grup,
pra, është më e drejtë të jetë i sigurt, nëse jeni që kuptoni?
82. Ata që besuan dhe besimin e tyre nuk e ngatërruan me besim të kotë,
atyre u takon të jenë të sigurt dhe ata janë në rrugë të drejtë.
83. Këto janë argumentet tona që ia dhamë Ibrahimit kundër popullit të
tij. Ne ngrisim në shkallë të lartë atë që duam. Zoti yt çdo send e vë
në vendin e vet, asgjë nuk mund t'i fshehet.
84. Ne atij (Ibrahimit) i falëm Is-hakun dhe Jakubin dhe secilin prej
tyre e udhëzuam. Më parë edhe Nuhun e patëm udhëzuar. E nga pasardhësit
e tij (të Ibrahimit) udhëzuam Davudin, Sulejmanin, Ejjubin, Jusufin,
Musain dhe Harunin. Kështu i shpërblejmë bamirësat.
85. (shpërblyem) Edhe Zekerijanë, Jahjanë, Isain, Ilijasin të gjithë
prej të mirëve të përsosur.
86. (shpërbylem) Edhe Ismailin, Eljesanë, Junusin dhe Lutin. Të gjithë
këta i veçuam mbi njerëzit tjerë.
87. Edhe disa nga prindërit, nga pasardhësit dhe nga vëllezërit e tyre
i zgjodhëm (për pejgamberë) dhe i udhëzuam në rrugë të vërtetë.
88. Ky është udhëzim i All-llahut, udhëzon me të kë të dojë nga robët e
Tij. E sikur t'i përshkruajnë shok Zotit (edhe ndonjë nga këta) kishte
për t'iu shkuar huq ajo që kanë vepuar.
89. Ata ishin që u patëm dhënë librin, urtësinë e pejgamberllëkun; e
nëse këta (idhujtarët mekas) e refuzojnë këtë (pejgamberllëkun tënd),
Ne e kemi siguruar këtë me një popull që nuk e refuzon.
90. Ata (të dërguarit e përmedur) ishin që All-llahu i vuri në rrugë të
drejtë, andaj ti merri shembull në udhëzim. Thuaj: "Unë nuk kërkoj për
këtë (komunikimin e Kur'anit) shpërblim prej jush. Ky nuk është tjetër,
përveç një këshillë për mbarë njerëzit.
91. Ata (mohuesit) nuk e njohën All-llahun sa duhet njohur Atë kur
thanë; "All-llahu nuk i shpalli gjë asnjë njeriu!" Thuaj: "Kush e
zbriti librin, me të cilin erdhi Musai e që ishte dritë e udhërrëfyes
për njerëz, e të cilin ju e bëni të shpërndarë në letra,që disa i
prezentoni, kurse shumicën e fshehni. Dhe u mësuat çka nuk e dinit ju
as prindërit tuaj? Thuaj: (e zbriti) All-llahu". Mandej lëri ata që
luajnë në atë kotësinë e tyre.
92. Edhe ky (Kur'an) është libër që e zbritëm; është i bekuar,
vërtetues i të mëparshmes, e që t'i tërheqësh vërejtjen nënës së
fshatrave (të banorëve mekas) dhe atyre përreth saj (mbarë botës). Ata
që e besojnë Ahiretin, besojnë në të (Kur'anin), ata edhe e falin
namazin rregullisht.
93. E kush është më gabimtar i madh se sa ai që trillon rrenë ndaj
Zotit, ose thotë: "Mua po më shpallet e nuk i është shpallur asgjë, ose
se sa ai që thotë: "Do të thur diçka të ngjajshme me atë që e ka
zbritur All-llahu". E, sikur t'i shihje mizorët kur janë në agoni të
vdekjes, e engjëjt kanë shtrirë duart e veta (me ndëshkim) e (u thonë):
"Shpëtonie pra vetveten (nëse mundeni)". "Tash përjetoni dënimin e
turpshëm për shkak se e thoshit të pavërtetën për All-llahun, dhe ndaj
argumenteve të Tij ishit kryeneç.
94. Në të vërtetë ju na erdhët një nga një (të vetmuar), ashtu si ju
krijuam së pari; keni lënë prapa shpinës atë që u patëm dhënë, e nuk po
68
shohim se i keni me vete ndërmjetësuesit tuaj, të cilët i mendonit se
për ju janë ndihmëtarë (i shoqëronit All-llahut). S'ka dyshim, është
këputur lidhja mes jush, dhe mbaroi ajo çka mendonit (ndërmjetësues apo
zotëra tjerë).
95. S'ka dyshim, All-llahu është zbërthyes i farës (i kokrrës së saj)
dhe i bërthamës (së pemës). Ai nxjerr të gjallin nga i vdekuri dhe Ai
është nxjerrës i të vdekurit nga i gjalli. Ky është All-llahu, e si
atëherë shmangeni (nga besimi)?
96. Ai është krijues i dritës së mëngjesit. Natën e bëri kohë pushimi,
e diellin dhe hënën për llogaritje të kohës. Ky (rregull) është caktim
i plotfuqishmit, i gjithëdijshmit.
97. Ai është, që krijoi yjet për ju që me ta të orientoheni në errësira
kur jeni në tokë ose në det. Vërtet Ne i shpjeguam argumentet tona për
një popull që di të mendojë.
98. Ai është që ju krijoi (filloi) prej një njeriu; aty (mbi tokë)
jetoni (qëndroni) dhe nën te do të pushoni. Ne i sqaruam argumentet një
populli që di të kuptojë.
99. Ai është që lëshoi nga lartë shiun e me të nxori bimën e çdo sendi
dhe prej bimës gjelbërim dhe prej tij (prej gjelbërimit) kokrra të
dendura në kallinj. E nga hurmet, nga sythat e tyre kalaveshë të afërt
(për t'i vjelë). Edhe kopshtie me hardhi, ullinj e shegë të ngjajshme
(në dukje) e të llojllojshme (në shije). Shikoni pra frutat e tyre kur
i formojnë dhe kur piqen (të gjitha këto nga shiu). Edhe në këto ka
fakte për njerëzit që besojnë.
100. E xhinët ia bëjnë shokë All-llahut, e në të vërtetë Ai i krijoi
ata (xhinët) dhe duke mos patur kurrfarë dije, ata shpifën se Ai (Zoti)
ka djem e vajza. Larg (shpifjeve) është madhëria e Tij e lartë.
101. Ai (All-llahu) është që krijo (pa kurrfarë shembulli) qiejt dhe
tokën (e duke qenë i tillë), e si do të ketë Ai fëmijë kur nuk pati
bashkëshorte? Çdo send e krijoi Ai, dhe është më i dijshmi për të
gjitha sendet e krijuara.
102. Ky është All-llahu, Zoti juaj, nuk ka të adhuruar përveç Tij,
Krijues i çdo sendi, pra adhuronie Atë; Ai është mbikëqyrës ndaj çdo
sendi.
103. Të parët (e njerëzve) nuk mund ta përfshinë Atë, e Ai i përfshinë
të parët. Ai është shumë i kujdesshëm, hollësisht i njohur.
104. Juve ju erdhën argumente të qarta nga Zoti i juaj e kush i sheh
(kupton) ai e ka për vete, e kush verbërohet, ai e ka për të zezën e
vet. E unë (Pejgamberi) nuk jamë rojë e juaj.
105. E kështu Ne i sqarojmë dëshmitë, ashtu që ata thonë: "Ke mësuar
ti" (nga librat, po fjalës së tyre nuk i vihet veshi) dhe që për t'ia
bërë edhe më të qarta një populli që di të dallojë (të vërtetën nga e
kota).
106. Ti (Muhammed) praktiko atë që t'u shpall nga Zoti yt. S'ka Zot,
përveç Tij. Largohu prej idhujtarëve.
107. E sikur të donte All-llahu, ata nuk do të ishin idhujtarë. Ne nuk
të bëmë përcjellës të tyre e as që je mbikëqyrës i tyre.
108. Ju mos ua shani ata (zota) që u luten (idhujtarët), pos Allllahut,
e (si hakmarrje) të fyejnë All-llahun nga armiqësia, duke mos
69
ditur (për madhërinë e Tij). Kështu Ne i kemi zbukuruar çdo populli
veprimin e vet, mandej e ardhmja e tyre është te Zoti i tyre, e Ai i
shpërblen për atë që vepruan.
109. Ata u betuan me një betim të fortë në All-llahun, se nëse u vjen
atyre ndonjë mrekulli, do ta besojnë. Thuaj: "Çështja e atyre
mrekullive është te All-llahu". E ku e dini ju, ndoshta kur të vijnë
ato nuk u besojnë.
110. Ne i rrotullojmë zemrat dhe të parët e tyre (prej besimit) ashtu
sikundër nuk e besuan atë (Kur'anin) për herë të parë, dhe i lëmë të
bredhin të hutuar në atë mashtrimin e tyre.
111. E edhe sikur t'ju zbritnim Ne atyre engjëjt, t'ju flitnin të
vdekurit, t'ju tubonin atyre çdo send (gjallesë) konkretisht, ata nuk
kishin për të besuar, vetëm po të donte All-llahu, por shumica e tyre
nuk dinë (se besimi është dhuratë nga Zoti).
112. Dhe kështu (sikurse edhe ty) çdo pejgamberi i bëmë armiq disa nga
njerëzit dhe nga xhinët e djallëzuar, që me fjalë të shkëlqyeshme në
mënyrë të fshehtë nxit njëri-tjetrin në mashtrime. E sikur të donte
Zoti yt, ata nuk do të bënin atë (armiqësi), po ti lëri ata me ato
trillime.
113. Dhe që të anojnë (te ato fjalë mashtruese) zemrat e atyre që nuk
besojnë botën e ardhshme dhe që të kënaqen e ngarkohen me atë që janë
duke u ngarkuar (ty nuk të dëmtojnë asgjë).
114. (Thuaj) A pos All-llahut të kërkoj unë gjykatës (mes meje dhe
juve)? Kur Ai është që zbriti librin në mënyrë të shkoqitur? Atyre që u
dhamë librin e dinë se ai (Kur'ani) është i zbritur prej Zotit tënd
saktësisht, pra mos u bë prej atyre që dyshojnë.
115. Fjalët e Zotit tënd janë plot të vërteta (çka lajmërojnë) dhe plot
të drejta (çka gjykojnë). S'ka kush që të ndryshoj fjalët (vendimet) e
Tij. Ai është që dëgjon e di.
116. Në qoftë se u bindesh shumicës (mohuese që janë) në tokë, ata do
të largojnë ty nga rruga e All-llahut. Ata nuk ndjekin tjetër vetëm
supozime dhe nuk janë tjetër vetëm se rrenacakë.
117. S'ka dyshim, Zoti yt e di më së miri për atë që është larguar
rruga e Tij dhe Ai është më i dijshmi për të udhëzuarit.
118. Ju (besimtarë) hani nga ajo që (është therrur dhe) është përmendur
emri i All-llahut, po qe se jeni të bindur në faktet e Tij.
119. Ç'keni ju që të mos hani nga ajo për të cilën është përmendur emri
i All-llahut, e Ai ju sqaroi juve se çka është ndaluar për ju, përveç
kur jeni detyruar (atëherë edhe harami është hallall). Një shumicë (e
mohuesve), duke mos pasur kurrfarë dije, por vetëm nga pasionet e tyre,
duan t'i largojnë nga e vërteta (njerëzit). Po Zoti yt di më së miri
për ata që i shkelin dispozitat.
120. Dhe mos bëni mëkate as haptas as fshehtas. Ata që bëjnë mëkatin do
të ndëshkohen për mëkatin e bërë.
121. Dhe mos hani nga ajo që (para therjes së saj) nuk është përmendur
emri i All-llahut, vërtet ajo (ngrënia) është mëkat. Djallëzit i nxisin
miqtë e vet që t'ju polemizojnë juve, e nëse i dëgjoni ata, atëherë
jeni si ata (idhujtarë).
70
122. Vallë, a është ai që qe i vdekur kurse Ne e ngjallëm dhe i dhamë
dritë, me të cilën ecën mes njerëzve, si ai që ka mbetur në errësirë (i
humbur) dhe nuk mund të shpëtojë nga ajo? Ja, kështu (si këtij në
errësirë) iu duket mirë mohuesve ajo që veprojnë.
123. Dhe ashtu (sikurse në Mekë) në çdo qytet kemi bërë kriminelët e
tij pari, në mënyrë që të bëjnë dredhi në të, por nuk mashtrojnë tjetër
kë pos veten e tyre dhe prapëseprapë nuk kuptojnë.
124. E kur u vjen atyre ndonjë argument i prerë (për Muhammedin), ata
thonë: "Kurrsesi nuk e besojmë atë (dërgesën e Muhammedit) derisa të
mos na jepet edhe neve ngjajshëm me atë që iu pat dhënë të dërguarve të
All-llahut"! Më së miri All-llahu e di ku ta vërë dërgesën (risalen) e
vet. Ata që bënë krim do t'i godasë poshtrimi dhe dënimi i fortë te
All-llahu për shkak se vazhdimisht bënin hile.
125. Atë që All-llahu dëshiron ta udhëzojë, ia zgjeron zemrën për (të
pranuar) islamin. Atë që dëshiron ta lërë të humbur, zemrën e tij ia
bën shumë të ngusht sikur të ngjitej në qiell. Kështu All-llahu lëshon
dënimin mbi ata që nuk besojnë.
126. Kjo është rruga e Zotit tënd, është e drejtë, Ne shpjeguam
argumentet për njerëz që përkujtojnë.
127. Ata e kanë vendin e shpëtimit (Xhennetin) te Zoti i tyre; Ai është
mbrojtës i tyre, për atë që ata vepruan.
128. Përkujto ditën kur Ai i tubon ata të gjithë (e u thotë): "O
grumbull i xhinve, ju mashtruat shumë njerëz!" E nga njerëzit që ishin
miq të tyre (të xhinve) thonë: "Zoti ynë ne përfituam njëri prej
tjetrit, dhe e arritëm afatin të cilin e caktove!" Tha: "(Zoti) Zjarri
është vendi juaj, përgjithmonë jeni në të, pos (kohës) çka do Allllahu"
Vërtet Zoti yt është më i urti, më i dijshmi.
129. Po ashtu (sikur u dhamë xhinve dhe njerëzve përjetim), Ne i bëjmë
sundues disa mizorë mbi mizorët e tjerë për shkak të asaj që fituan
(vepruan).
130. O grumbull i xhinve dhe i njerëzve! A nuk ju erdhën nga mesi juaj
të dërguar t'ju rrëfejnë argumentet e Mia dhe t'ju tërheqin vërejtjen
për takimin tuaj në këtë ditë? Ata thonë: "Dëshmojmë kundër vetvetes".
I pat mashtruar ata jeta e kësaj bote dhe ashtu (të detyruar) dëshmuan
kundër vetvetes se me të vërtetë e refuzonin (të vërtetën).
131. Këtë (dërgimin e të dërguarve) ngase Zoti, yt nuk është që për
shkak të mëkatit të shkatërrojë një vend, e banorët e tij të jenë të
painformuar.
132. Po për secilin (veprues) ka shkallë (që do t'i arrijë) sipas asaj
që vepruan. All-llahu nuk është i pakujdesshëm ndaj asaj që veprojnë.
133. Zoti yt nuk ka nevojë për asgjë, Ai është mëshirues. Nëse do Ai,
juve ju zhduk dhe sjell kë të dojë pas jush, ashtu sikurse ju solli
juve nga pasardhësit e atyre që ishin para jush.
134. Ajo që iu kërcënohet (kijameti, ringjallja, llogaria,
përgjegjësia) pa tjetër do të vijë, e ju nuk mund ta pengoni. (Nuk mund
ta menjanoni caktimin e Zotit).
135. Thuaj: "O populli im (kurejshit)! veproni në atë që jeni, e unë do
ta vazhdoj të veproj në atë që jam, e më vonë do ta dini se kujt do t'i
takojë e ardhmja e lavdishme. Është e ditur se zullumqarët nuk gjejnë
shpëtim.
71
136. Dhe nga ajo që krijoi Ai prej të lashtave dhe prej kafshëve
shtëpiake, ata (idhujtarët) ndanë një pjesë për All-llahun dhe thanë:
"Kjo është për All-llahun, si mendonin ata, e kjo është e idhujve
tanë". Ajo që ishte për idhujt, nuk shkon te All-llahu, e ajo që është
për All-llahun, shkon te idhujt e tyre. Sa gjykim i shëmtuar është ai
që gjykojnë (pjesën e idhujve e plotësonin nga ajo e All-llahut, në
rast nevoje, e të All-llahut jo).
137. Kështu shumicës së idhujtarëve, idhujt ua hijeshuan atyre mbytjen
e fëmijëve të vet, për t'i shkatërruar (me mashtrime) dhe për ua
ngatërruar fenë (që e kishin pasur të Ismailit). Po sikur të donte Allllahu,
ata nuk do të bënin atë, andaj hiqu tyre dhe asaj që shpifin.
138. Dhe sipas bindjes së tyre ata thoshin: "Këto kafshë dhe këto bimë
janë të ndaluara, nuk mund të ushqehet me to, përveç ata, të cilëve ne
ua lejomë; këto janë kafshë që është e ndaluar t'u hipet; këto janë
kafshë gjatë therrjes së tyre nuk përmendin emrin e All-llahut, duke
shpifur ndaj Tij. Ai do t'i ndëshkojë ata për shpifjet e tyre.
139. Madje ata thonin: "Çka është në barqet e këtyre kafshëve është
vetëm për mashkujt tanë, e ndaluar për gratë tona. E nëse ishte e
ngordhtë (fruti në bark) ata (mashkuj e femra) ishin të barabartë në
të. Do të ndëshkojë Ai cilësimin e tyre të rrejshëm. Ai është i
përsosur në punët e Tij, i dijshëm për krijesat e Tij.
140. S'ka dyshim se kanë dështuar keq ata që mbytën fëmijët e tyre nga
mendjelehtësia e pa kurrfarë dije dhe ata që duke i shpifur Zotit,
shpallën të ndaluar atë që Zoti u kishte dhuruar. Ata kanë humbur
rrugën e drejtë dhe prej fillimit nuk ishin në udhëzim.
141. Ai (All-llahu) është që krijoi kopshte (bimët e të cilave) të
ngritura lart (në shtylla) dhe të rrafshta (të shtrira në tokë), edhe
hurmet dhe drithërat me frute (shije) të ndryshme; (krijoi) ullinjtë
dhe shegët e ngjashme (nga shija). Hani frutat e tyre kur të piqen dhe
ditën e korrjes (të vjeljes) së frutave jepne atë pjesë që është
obligim (të varfërve e nevojlive) dhe (hani-jepni) mos teproni, pse Ai
nuk i do shkapërderdhësit.
142. Nga kafshët (shtëpiake krijoi) edhe aso për ngarkim (për hipje)
dhe aso, prodhimi i të cilave përdoret për shtrojë (leshi i tyre ose
për therrje). Hani nga ajo që All-llahu ju dhuroi, e mos ndiqni gjurmët
(rrugët) e shejtanit, pse ai është armik juaj i hapët.
143. Ai (krijoi) tetë lloje (nga kafshët shtëpiake): prej deleve dy
(dash e dele), prej dhive dy (cjap e dhi). Thuaj: "A janë të ndaluar
(haram) dy meshkuj apo dy femra apo çka mbanë (pjell) mitra e dy
(llojeve të tyre) femrave?" Më tregoni, pra, me fakte të ditura (e jo
me trillime) nëse jeni të sinqertë.
144. Ai (krijoi) edhe nga devet dy (lloje) dhe nga lopët dy (lloje).
Thuaj: "A dy meshkuj i ka ndaluar (haram), a dy femrat, ose çka mban
mitra e dy (llojeve të tyre) femrave?" A mos ishit të pranishëm kur
All-llahu ju porositi me këtë (hallall apo haram)?" E kush është më
mizor se ai që trillon rrenë për All-llahun dhe ashtu t'i humbë
njerëzit në mungesë të dijes. All-llahu nuk vë në rrugë të drejtë
mizorët.
145. Thuaj: "Në atë që më është shpallur mua (në Kur'an) nuk po gjej
diçka të ndaluar nga ushqimi, përveç në qoftë se ai (ushqimi) është:
coftinë, gjak i derdhur ose mish derri, ai i ndytë, dhe pos asaj që
është therrur jo në emër të All-llahut (por të ndonjë idhulli) e që
72
është mëkat. E kush detyrohet (t'i hajë këto të ndaluara), por duke mos
pasur për qëllim shijen dhe duke mos e tepruar; Zoti yt është që falë e
mëshiron shumë.
146. E (posaqërisht) ndaj atyre që janë jehudi Ne kemi ndaluar çdo
(kafshë) thundrake: nga lopët dhe delet u kemi ndaluar dhjamin e tyre,
pos atij (dhjami) në shpinën dhe në zorrët e tyre dhe pos atij të
përzier me ndonjë asht. Këtë (masë-ndalesë) e morëm si ndëshkim ndaj
mëkatit të tyre. S'ka dyshim, Ne jemi të vërtetë (në çka ju rrëfejmë).
147. Po, në qoftë se (për këtë jehuditë) të përgënjeshtrojnë Thuaj: "Sa
mëshirues i madh është ky Zoti juaj, po (mos u mashtroni) dënimi i Tij
për njerëzit kriminelë nuk mund të prapësohet!"
148. E ata që i shoqëruan Zotit, do të thoshin: "Sikur të donte Allllahu
nuk do t'i bënim shok (nuk do të ishim idhujtarë), as ne, as
prindërit tanë, e as nuk do të ndalonim asnjë send."Kështu patën
gënjyer edhe ata që ishin para tyre derisa (për shkak të mëkatit)
përjetuan dënimin tonë të ashpër. Thuaj: "A mos keni ndonjë fakt e të
na prezentoni atë neve?" Ju i mbështeteni vetëm hamendjes, në të
vërtetë,vetëm gënjeni.
149. Thuaj: "All-llahu ka argumentin më të plotë dhe sikur të donte Ai
do t'ju vinte në rrugë të drejtë të gjithëve.
150. Thuaj: "Sillni dëshmitarët, të cilët dëshmojnë se All-llahu ndaloi
(bëri haram) ato (që i ndalonin vetë). Nëse duan të dëshmojnë rrejshëm,
ti mos dëshmo bashkë me ta dhe mos shko pas dëshirave të atyre që
argumentet Tona i bënë të rreme dhe pas atyre që nuk besojnë jetën e që
largohen prej Zotit të tyre (adhurojnë tjetër).
151. Thuaj: "Ejani t'ju lexojë atë që me të vërtetë ju ndaloi Zoti
juaj: të mos i shoqëroni Atij asnjë send, të silleni mirë me prindërit,
të mos i mbytni fëmijët tuaj për shkak të varfërisë, sepse Ne u
ushqejmë juve dhe ata, të mos u afroheni mëkateve të hapta apo të
fshehta, mos e mbytni njeriun sepse mbytjen e tij e ndaloi All-llahu,
përpos kur është me vend. Këto janë porositë e Tij, kështu të mendoni
thellë.
152. Mos iu afronu pasurisë së jetimit derisa ai të arrijë pjekurinë,
(mund t'i afroheni) vetëm në mënyrë më të mirë, zbatoni me drejtësi
masën dhe peshojën, Ne nuk ngarkojmë asnjë njeri përtej mundësive të
tij. Kur të flitni (të dëshmoni), duhet të jeni të drejtë edhe është
çështja për (kundër) të afërmit, dhe zotimin e dhënë All-llahut
plotësonie. Këto janë me çka Ai ju porositë kështu që të përkujtoni.
153. Dhe se kjo është rruga (feja) Ime e drejtë (që e caktova për ju),
pra përmbajuni kësaj, e mos ndiqni rrugë të tjera e t'ju ndajnë nga
rruga e Tij. Këto janë porositë e Tij për ju, ashtu që të ruheni.
154. E Musait i dhamë librin plotësim (i të mirave) për atë që tregon
bindje të mirë, dhe sqarues për çdo send, udherrëfyes e mëshirë, ashtu
që të besojnë se do të takohen me Zotin e tyre.
155. Dhe ky është libër, dobiprurës, Ne e zbritëm, përmbanju këtij,
ruajuni ashtu që të mëshiroheni.
156. (E zbritëm Kur'anin) Që të (mos) thoni: "Libri u zbriti vetëm dy
grupeve para nesh (jehudive e të krishterëve) dhe se ne ishim të
panjohur me librat (me mësimet) e tyre.
73
157. Dhe që të (mos) thoni: "Sikur të na kishte zbritur neve libri,
(sikurse u zbriti atyre dy grupeve) ne do të ishim edhe më të udhëzuar
se ata. Juve ju erdhi nga Zoti juaj argumenti (Kur'ani), ju erdhi
udhëzimi, mëshira. E kush është më zullumqar se ai që argumentet e
Zotit i bën të rreme dhe ua kthen shpinën atyre? Ne do t'i ndëshkojmë
me ndëshkim më të rëndë ata që ua kthyen shpinën argumenteve Tona, për
shkak të prapësimit që bënë.
158. A mos janë duke pritur tjetër ata (pas këtyre fakteve) vetëm t'ju
vijnë engjëjt (t'ua marrin shpirtin), të vijë Zoti yt (urdhëri për
shkatërrim) ose të vijnë disa nga shenjat e Zotit tënd, (në) ditën kur
vijnë disa shenja të Zotit tënd, asnjë njeriu nuk i vlen besimi i Tij
nëse nuk ka besuar më parë ose nuk ka bërë në besimin e tij kurrfarë të
mire. Thuaj: "Pritni, edhe ne jemi duke pritur!"
159. Vërtet ata që e përçanë fenë e tyre dhe u ndanë në grupe, ti
(Muhammed) nuk ke kurrfarë përgjegjësie. çështja e tyre është vetëm te
All-llahu, Ai do t'i njohë me atë që punuan.
160. Kush vjen me një (punë) të mirë, ai (në ditën e gjykimit)
shpërblehet dhjetë fish, e kush vjen me (vepër) të keqe, ai ndëshkohet
vetëm për të. Atyre nuk u bëhet e padrejtë.
161. Thuaj: "Vërtet Zoti im më udhëzoi në rrugë të drejtë, që është fé
e drejtë, fé e Ibrahimit, që ishte larg besimeve të kota. Ai (Ibrahimi)
nuk ishte idhujtar!
162. Thuaj: "Namazi im, kurbani im dhe vdekja ime janë thjesht për Allllahun,
Zotin e botëve.
163. Ai nuk ka shok (nuk adhuroj tjetër). Me këtë (thjeshtësi të
adhurimit vetëm për Zotin) jam i urdhëruar dhe jam i pari i muslimanëve
(i pari që pranoj dhe bindem)!
164. Thuaj: " A të kërkojë Zot pos All-llahut, e Ai është Zot i çdo
sendi (ekzistues) dhe dëmi i secilit person është kundër vetes. Askush
nuk do të bartë barrën e tjetrit. Mandej, kthimi juaj është te Zoti
juaj; e Ai ju njofton për atë që përçaheshit.
165. Ai është që ju bëri sundues (zëvendësues) në tokë (pas
shkatërrimit të atyre që ishin më parë) dhe lartësoi në një shkallë më
të lartë disa nga ju mbi të tjerët, për t'ju sprovuar në atë që ju dha.
All-llahu është ndëshkues i shpejtë, është që falë e Mëshirues.
SURA 7. A'RAF
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Elif, Lam, Mim, Sadë.
2. (Ky është) Libri, që të është zbritur ty, që me të t'u tërheqësh
vërejtjen dhe t'i këshillosh besimtarët, pra të mos ketë shtrëngim në
gjoksin tënd (për kumtimin e tij).
3. Përvetësoni atë që ju është zbritur nga Zoti juaj, e mos zini miq
(përkrahës) pos Tij. Pak është ajo që po merrni përvojë.
4. Sa fshatra (banorë) kemi shkatërruar (me fajin e tyre) e dënimi Jonë
u erdhi atyre natën, a (ditën) kur ishin duke pushuar (duke fjetur).
5. Kur u erdhi atyre dënimi Jonë, s'kishin ç'të kërkonin tjetër, vetëm
të thonë: "Vërtetë,ne ishim zullumqarë" (të pranojnë gabimin).
74
6. Ne patjetër do të marrim në përgjegjësi ata, të cilëve u është
dëguar (pejgamber), e do t'i marrim në pyetje edhe të dërguarit.
7. Dhe duke e ditur mirë Ne do t'u rrëfejmë atyre (për atë që punuan),
se Ne nuk ishim që mungonim (ishim të pranishëm).
8. Atë ditë peshimi (masa) është i drejtë. Atij që i rëndohen peshojat,
ata janë të shpëtuar.
9. Kujt i vijnë lehtë peshojat, ata e humben vetveten, ngase i refuzan
argumentet Tona me të padrejtë.
10. Ne ju vendosëm në tokë dhe ju mundësuam jetesën (mjetet për të
jetuar), e pak prej jush po falënderoni.
11. Ne ju krijuam pastaj ju dhamë formën, e mandej engjëjve u thamë:
"Bëni sexhde për Ademin". Ata i bënë sexhde pos Iblisit. Ai nuk qe prej
atyre që bënë sexhde.
12. (All-llahu) Tha: "Çka të pengoi ty të bësh sexhde, kur Unë të
urdhërova?" Ai (Iblisi) tha: "Unë jam më i vlefshëm se ai, më krijove
mua nga zjarri, e atë e krijove nga balta!"
13. (All-llahu) Tha: "Zbrit nga ai (Xhenneti), nuk të takon të bësh
kryelartësi në të, dil jashtë, s'ka dyshim ti je i poshtëruar".
14. (Iblisi) Tha: "Më afatizo gjer ditën kur ringjallen (njerëzit)!"
15. (All-llahu) Tha: "Ti je i Afatizuar!"
16. (Iblisi) Tha: "Për shkak se më humbe mua, unë do t'u ulem atyre (do
t'u zë pusi) në rrugën Tënde të drejtë,
17. Mandej, do t'ju sillem atyre para, prapa, nga e djathta dhe nga e
majta e tyre, e shumicën e tyre nuk do ta gjejsh që të falënderohen (të
besojnë)!"
18. (All-llahu) Tha: "Dil nga ai (Xhenneti), i urrejtur, i dëbuar. Kush
prej tyre vjen pas teje, Unë kam për ta mbushur Xhehennemin me të
gjithë ju.
19. (Ne i thamë) O Adem, ti dhe bashkëshortja jote zini vend në
Xhennet, hani nga të doni, e mos iu afroni kësaj peme, pse do të bëheni
prej zulumqarëve (të vetvetes suaj).
20. Shejtani i nxiti ata të dy (i mashtroi), që t'ua zbulojë atyre
pjesët e turpshme që u ishin të mbuluara dhe tha: "Zoti juaj nuk ua
ndaloi ju dyve atë pemë vetëm që të mos bëhi meleqë (engjëj), ose të
mos bëheni prej të përjetshmëve.
21. Dhe ju bëri be atyre (duke u thënë) se: unë jam këshillues për ju.
22. Atëherë me mashtrim i zbriti (në nivel të palakmueshëm). E kur e
shijuan pemën u zbulua vendturpi i tyre dhe filluan të mbulojnë atë
(duke vënë gjeth mbi gjeth) nga gjethet e (pemëve të) Xhennetit. Zoti i
tyre i thirri (duke u thënë): "A nuk ua ndalova ju dyve atë pemë dhe a
nuk ju thashë ju dyve se shejtani është armik i haptë për ju?!"
23. Ata të dy thanë: "Zoti ynë, ne i bëmë të padrejtë(i dëmtuam)
vetvetes sonë, në qoftë se nuk na falë dhe nuk na mëshiron, ne me
siguri do të jemi prej të shkatërruarve!"
24. (All-llahu) Tha: "Zbritni, jeni armik i njëri-tjetrit. Në tokë ju e
keni vendqëndrimin (vendbanimin) dhe përjetim deri në një kohë.
75
25. Tha: "Në të (në tokë) do të jetoni (do të gjallëroni), në të do të
vdesni (do të varroseni) dhe prej saj do të nxirreni (do të
ringjalleni).
26. O bijtë e Ademit, Ne krijuam për ju petk që ju mbulon vendturpësinë
dhe petk zbukurues. Po petku i devotshmërisë, ai është më i miri. Këto
janë argumentet e All-llahut, ashtu që ata të përkujtojnë.
27. O bijtë e Ademit, të mos ju mashtrojë kurrsesi shejtani sikurse i
nxori prindërit tuaj nga Xhenneti, zhveshi prej tyre petkun e tyre që
t'ju dalë në shesh lakuriqësia e tyre. Vërtetë ai dhe shoqëria e tij ju
sheh, ndërsa ju nuk e shihni. Ne i kemi bërë shejtanët miq të atyre që
nuk besojnë.
28. Kur punojnë ata (idhujtarët) diçka të shëmtuar, thonë: "Ne i gjetëm
që kështu prindërit tanë, edhe All-llahu na urdhëroi këtë (vizitën reth
Qabes lakuriq). Thuaju: "All-llahu nuk urdhëron të shëmtuarën, a thoni
për All-llahun çka nuk dini?"
29. Thuaj: "All-llahu më urdhëroi mua drejtësinë dhe në tërësi kthejuni
Atij në çdo namaz (lutje) dhe adhuronie Atë duke qenë të sinqertë në
lutje vetëm për të. Ashtu sikur që ju filloi (krijoi) së pari do të
ktheheni te Ai.
30. Një grup (nga ju) Ai e vuri në rrugë të drejtë, e një grup meritoi
të jetë i humbur, pse ata (të humburit) shejtanët i morën për miq, e
megjithatë mendonin se ishin në rrugë të drejtë.
31. O bijtë e Ademit, vishuni bukur për çdo namaz (lutje), hani dhe
pini e mos teproni, pse Ai (All-llahu) nuk i do ata që e teprojnë
(shkapërderdhin).
32. Thuaj: "Kush i ndaloi bukuritë dhe ushqimet e mira që All-llahu i
krijoi për robtë e vet?" Thuaj: "Ato janë në këtë botë për ata që
besuan, e në ditën e kijametit janë të posaçme për ta. Kështu i
sqarojmë argumentet një populli që kupton.
33. Thuaj: "Zoti im i ndaloi vetëm të këqijat e turpshme, le të jenë të
hapta ose të fshehta, ndaloi mëkatin, ndaloi shtypjen e tjetrit pa të
drejtë, ndaloi t'i mvishni All-llahut shok pa patur për të kurrfarë
argumenti, dhe ndaloi të thoni për All-llahun atë që nuk e dini se
është e vërtetë.
34. Çdo popull (që përgënjeshtroi pejgamberët) ka afatin e vet, e kur
t'u vijë afati tyre, ai nuk mund të shtyhet për asnjë moment, e as të
përngutet më parë.
35. O bijtë e Ademit, juve ju vijnë të dërguar nga mesi juaj, ju
përkujtojnë faktet e Mia (shkoni pas tyre). E kush ruhet dhe
përmirësohet, për ta s'ka as frikë as s'kanë përse të pikëllohen.
36. E ata që i konsideruan të rreme faktet tona dhe me kryelartësi u
larguan prej tyre, ata janë banues të zjarrit dhe në të janë përjetë.
37. Kush është më mizor se ai që trillon shpifje ndaj All-llahut, apo i
përgënjeshtron argumentet e Tij? Ata e arrijnë pjesën e tyre që u është
caktuar (në shënime) deri kur t'u vijnë atyre të dërguarit tanë
(melaiket) t'ju marrin shpirtin e u thonë: "Ku janë ata që pos Zotit i
lutshit?" Ata thonë: "Kanë humbur prej nesh" dhe ashtu dëshmojnë për
vete se ishin mohues (kafira).
38. (All-llahu) Ju thotë: "Hyni në Xhehennem me atë popull që ishte
para jush nga xhinët dhe njerëzit (e që ishin si ju). Sa herë që një
76
grup hyn në të, e mallkon atë të mëparshmin derisa kur të arrijnë në të
të gjithë, grupi i fundit i tyre thotë për grupin e parë: "Zoti ynë,
këta (paria) na kanë humbur neve (nga rruga e drejtë), pra shtoju
dënimin me zjarr atyre!" (All-llahu) Thotë: "Për secilin (grup) është
(dënimi) i shtuar, por ju nuk po dini.
39. Të parët e tyre (paria) të mbramëve të tyre ju thotë: " Ju nuk keni
përparësi ndaj nesh (pse vetë keni bërë kufur), shijone pra dënimin për
atë që e fituat!"
40. Nuk ka dyshim se ata që përgënjeshtruan argumentet Tona dhe nga
mendjemadhësia u larguan prej tyre, atyre nuk u hapen dyert e qiellit
dhe nuk do të hyjnë në Xhennet deri të përbirojë devja nëpër vrimën e
gjilpërës. Ja, kështu i shpërblejmë kriminelët.
41. Për ata është përgatitur shtrat nga zjarri dhe mbulojë (nga
zjarri). E kështu pra i shpërblejmë zullumqarët.
42. Ata që besuan dhe bënë vepra të mira, e Ne as që obligojmë ndoken
çka nuk ka mundësi (të veprojë), të tillët janë banues të Xhennetit dhe
në të janë përgjithmonë.
43. Nga zemrat e tyre kemi hequr (kemi zhdukur) çdo gjë që ishte
krijuar nga zilia (nga urrejtja), janë në Xhennet, ku rrjedhin lumenj,
e ata thonë: "falënderojmë All-llahun që na udhëzoi për këtë (për iman,
për punë të mira,na hoq zilinë, na futi në Xhennet), pse sikur të mos
na drejtonte All-llahu, ne nuk do të dinim të udhëzohemi. Vërtetë, të
dërguarit e Zotit na e thanë të vërtetën dhe ne i besuam!" E atyre u
drejtohet thirrje: "Ky është Xhenneti, iu dha juve për atë që vepruat.
44. Ata të Xhennetit i thërrasin (i pyesin) banuesit e zjarrit e u
thonë: "Ne e gjetëm të vërtetë atë që na e pat premtuar Zoti ynë, e ju
(banues të zjarrit) a e gjetët të vërtetën atë që u pat premtuar Zoti
juaj?" Ata (banuesit e zjarrit) thonë: "Po". Atëherë në mes të tyre
(mes dy grupeve) thërret një zë: "Mallkimi i All-llahut qoftë mbi
zullumqarët!"
45. Ata që penguan nga rruga (imani) e All-llahut dhe që kërkuan
shtrembërimin e saj dhe ata që ishin mohues të botës tjetër.
46. E mes atyre dyve (dy grupeve) është një perde (mur), e mbi A'raf
(lart mbi mur) janë burra që i njohin secilin (të Xhennetit dhe të
Xhehennemit) me shenjat e tyre. Ata i thërrasin banuesit e Xhennetit:
"Paqja (shpëtimi) qoftë mbi ju!" Ata (të A'rafit) nuk kanë hyrë në të,
po shpresojnë.
47. E kur u shkon shikimi i tyre nga ata të Xhehennemit, Thonë: "Zoti
ynë mos na bë neve me mizorët!"
48. Ata të Arafit i thërrasin do burra që i njohin me shenjat e tyre
dhe u thonë: "Çka ju vlejti ai grumbullimi juaj (në pasuri e numër) dhe
ajo që bënit kryelartësi?" (e tash jeni në Xhennenem).
49. A këta janë ata (besimtarët), për të cilët betoheshi se nuk ka për
t'i përfshirë mëshira e All-llahut?" (në mënyrë ironike i përqeshin
kufarët, mandej u thonë besimtarëve): "Vazhdoni në Xhennet, as nuk ka
frikë për ju, as nuk keni për t'u brengosur!"
50. Banuesit e zjarrit i thërrasin (dhe i lusin) ata në Xhennet (duke
ju thënë): "Na qitni diç nga uji apo nga ajo që u ka furnizuar Allllahu
(se mbaruam nga etja)!" Ata (në Xhennet) thonë: "All-llahu i ka
ndaluar që të dyja këto për jobesimtarët!"
77
51. Ata që fenë e tyre e morrën tallje e lojë dhe të cilët i mashtroi
jeta e dynjas. Sot, pra, Ne i harrojmë ata sikurse e patën harruar
takimin e kësaj dite të tyre dhe, sikurse i refuzonin argumentet Tona!"
52. Ne u sollëm atyre (mekasve) një libër (Kur'anin) që ua shkoqitëm në
baza të diturisë, e që është udhërrëfyes e mëshirë për ata që besojnë.
53. Ata nuk presin tjetër, por vetëm atë që do t'u vijë. E atë ditë kur
t'u vijë (dënimi i premtuar) ajo që e pritnin, ata të cilët më parë e
kishin harruar thonë: "Vërtetë të dërguarit e Zotit tanë erdhën me
fakte të vërteta, a kemi ndonjë ndërmjetsues që të na shpëtojë, ose të
kthehemi (në dynja) e të veprojmë tjetër nga ajo që vepruam" Ata
shkatërruan vetveten dhe u shkoi huq trillimi që e bënin.
54. Vërtetë, Zoti juaj, All-llahu është Ai që krijoi qiejt dhe tokën
brenda gjashtë ditësh, pastaj qëndroi mbi Arshin, Ai e mbulon ditën me
natën, që me të shpejtë e kërkon atë (mbulimin e dritës së ditës), edhe
dielli, edhe hëna e edhe yjet i janë nënshtruar sundimit të Tij. Ja,
vetëm Atij i takon krijimi dhe sundimi. I madhëruar është All-llahu,
Zoti i botëve.
55. Lutnie Zotin tuaj të përulur e në heshtje, pse Ai nuk i do ata që e
teprojnë.
56. Mos bëni çrregullime në tokë pas rregullimit të saj (me të ardhur
të pejgamberëve) dhe lutnie Atë duke pasur frikë (dënimin) dhe duke
shpresuar (mëshirën). S'ka dyshim se mëshira e All-llahut është pranë
atyre të mirëve.
57. Ai është që i lëshon erërat si myzhde pranë mëshirës (shiut) së
Tij. E kur ato (erërat) bartin re të mëdha mbi, ne i sjellim mbi një
tokë të vdekur dhe lëshojmë në të ujin (shiun), dhe me të (me ujin)
nxjerrim të gjithë frutat. Kështu i nxjerrim (i ngjallim) të vdekurit,
ashtu që të përkujtoni (fuqinë e Zotit).
58. Me lejen e All-llahut toka e mirë mbinë bimët, e ajo që nuk është
kualitative, ajo nuk mbinë vetëm (pak) me vështirësi. Kështu Ne i
rradhisim argumentet Tona për ata që falenderojnë.
59. Ne e patëm dërguar Nuhun te populli i vet, e ai tha: "O populli im,
adhuronie All-llahun, nuk keni zot tjetër pos Tij. Unë kam frikë për
dënimin Tuaj në një ditë të madhe!"
60. Paria nga populli i tij tha: "Ne po të shohim (në këtë që na
thërret) plotësisht të humbur!"
61. (Nuhu) Tha: "O populli im, unë nuk kam kurrfarë humbje, por unë jam
i dërguar prej Zotit të botëve!"
62. "Unë ju kumtoj juve shpalljet e Zotit tim, ju këshilloj dhe unë di
nga Zoti im çka ju nuk dini!"
63. "A mos u çuditët që shpallja ju erdhi nga Zoti juaj përmes (gjuhës
së) një njeriu nga mesi juaj, për t'ju tërhequr vërejtjen që të ruheni
dhe ashtu të shpëtoni!"
64. Po ata e përgënjeshtruan atë (Nuhun), e Ne e shpëtuam atë dhe ata
që ishin me të në anije, ndërsa ata që përgenjeshtruan faktet tona i
fundosëm. Vërtet, ata ishin popull i verbër.
65. Edhe te (populli) Ad-i (dërguam) vëllain e tyre Hudin, e ai tha: "O
populli im, adhuronie (një Zot) All-llahun, ju nuk keni zot pos Tij, a
nuk po frikësoheni?!"
78
66. Paria që nuk besoi nga populli i tij tha: "Ne po të shohim
mendjelehtë dhe të konsiderojmë vërtetë rrenacak!"
67. Tha (Hudi): "O populli im, nuk jam mendjelehtë (nuk kam të metë
mendore), por unë jam i dërguar prej Zotit të botëve".
68. (Jam i dërguar) Që t'u komunikoj shpalljet e Zotit tim dhe unë jam
këshillues besnik për ju.
69. A mos ju erdhi çudi që ju erdhi shpallja nga Zoti juaj përmes një
njeriu nga mesi juaj, e për t'ju tërhequr vërejtjen. Perkujtoni kur Ai
ju bëri sundues pas popullit të Nuhut dhe ju shtoi fuqinë fizike.
Përkujtoni të mirat e All-llahut që të gjeni shpëtim.
70. Ata thanë: "A na erdhe (të na frikësosh) që ta adhurojmë vetëm Allllahun
e të braktisim atë çka adhuronin prindërit tanë? Nëse je i
vërtetë (çka thua) sillna atë që na premton (kërcenohesh)".
71. (Hudi) Tha: "Juve ju gjeti dënimi dhe përbuzja nga Zoti juaj. A më
polemizoni mua për emra (të idhujve) që i emëruat ju dhe prindërit
tuaj, e që për ta All-llahu nuk shpalli kurrfarë argumenti? Pritni pra,
(dënimin) edhe unë së bashku me ju jam duke pritur".
72. Ne me mëshirën Tonë e shpëtuam atë dhe ata që ishin me të, dhe i
shkulëm nga rrënja, ata që përgenjeshtruan argumentet Tona dhe nuk
ishin besimtarë.
73. Edhe te (populli) Themud u dërguam vëllain e tyre, Salihun, e ai u
tha: "O populli im, besonie All-llahun (një) nuk keni Zot tjetër pos
Tij. Qe, ju erdhi argumenti nga Zoti juaj. Ja, kjo devja është mrekulli
për ju. Linie këtë të lirë të hajë në tokën e All-llahut dhe kurrsesi
mos e merrni me të keq, e t'ju kapë dënim i dhembshëm.
74. Përkujtoni All-llahun kur Ai ju bëri sundues pas Adit, ju vendosi
në tokë e ju në rrafshin e saj ndërtoni pallate, kurse në kodrina
ngritni shtëpia, përkujtoni të mirat e All-llahut e mos u bëni
shkatërrues në tokë.
75. Krerët kryelartë nga populli i tij u thanë atyre që ishin më të
dobët e që kishin besuar: "A e dini se me të vërtetë Salihu është i
dërguar nga Zoti i tij?" Ata thanë: "Vërtet, ne jemi besimtarë të asaj
me çka është dërguar".
76. Ata kryelartit thanë: "Ne jemi mohues (jobesimtarë) të asaj që ju i
besuat".
77. Ata e therrën devën dhe me kryelartësi shkelën dispozitën e Zotit
të tyre dhe thanë: "O Salih, sillna atë me çka na u kërcenove, nëse je
prej të dërguarve".
78. Atëherë ata përjetuan tërmetin dhe u gdhinë në shtëpitë e tyre
kufoma të ngrira.
79. Ai u zmbraps prej tyre e tha: "O populli im, unë ju komunikova
dërgesën e Zotit tim, ju këshillova sa munda, por ju nuk i përfillni
këshilluesit".
80. Përkujto kur popullit të vet Luti i tha: "A punoni të shëmtuarën,
që asnjë nga popujt e botës nuk e bëri para jush".
81. Vërtet, ju të shtyrë nga epshet u afroheni burrave duke i lënë
gratë. Po ju jeni popull i shfrenuar".
79
82. Përgjigja e popullit të tij nuk ishte tjetër vetëm se të thonë:
"Dëboni ata (Lutin me besimtarë) nga vendbanimi juaj, ata janë njerëz
që ruhen shumë (i largohen të shëmtuarës)".
83. Ne shpëtuam atë dhe familjen e tij, pos gruas së tij që mbeti aty
(ndër të shkatërruarit).
84. Ne lëshuam mbi ata një lloj shiu (me gurë). E shiko se si ishte
fundi i kriminelëve!
85. E në Medjen (dërguam) vëllain e tyre Shuajbin. Ai tha: "O populli
im, adhuronie All-llahun (një), ju nuk keni zot tjetër pos Tij. Juve ju
erdhi mrekullia nga Zoti juaj. Zbatoni drejtë matjen dhe peshojën, e
mos u bëni padrejtësi njerëzve në sendet e tyre, dhe mos bëni
çrregullime në tokë pas përmirësimit të saj. Këto janë më të dobishme
për ju, nëse jeni besimtarë.
86. Mos zini pusi në çdo rrugë e të kërcënoheni dhe të pengoni nga
rruga e All-llahut atë që i ka besuar atij (Shuajbit), e të kërkoni
shtrembërimin e asaj (e rrugës).Përkujtoni kur ishit pakicë e Ai ju
shumoi dhe shikoni se si qe fundi i çrregulluesve.
87. E në qoftë se një grup prej jush është që i besoi asaj me të cilën
unë u dërgova, e një grup nuk besoi, duroni deri të gjykojë mes nesh
All-llahu, e Ai është gjykatësi më i mirë.
88. Paria, që ishte krjelartë nga populli i tij, tha: "O Shuajb, ne do
të dëbojmë ty dhe së bashku me ty edhe me ata që besuan nga fshati ynë,
ose pa tjetër të ktheheni në fenë tonë". Ai (Shuajbi) tha: "A edhe nëse
ne nuk e dëshirojmë atë (kthimin)?".
89. Ne do të kemi shpifur gënjeshtër ndaj All-llahut, nëse ktheheni në
fenë tuaj (idhujtare), pasi që All-llahu na shpëtoi nga ajo. Nuk është
për ne të kthehemi në të vetëm nëse është dëshira e All-llahut, Zotit
tonë. Zoti ynë ka përfshirë me diturinë e vet çdo send, ne ju kemi
mbështetur All-llahut. Zoti ynë, vendos mes nesh dhe mes popullit tonë
gjykimin tënd të drejtë, se Ti je më i miri gjykatës.
90. Krerët prej popullit të tij, që nuk besuan, i thanë: (Popullit i
thanë) Nëse shkoni (pranoni) pas Shuajbit, (pas fesë së tij) atëherë ju
jeni me siguri të dëshpëruar.
91. Ata (popullin e padëgjueshëm) i kapi tërmet i fortë dhe aguan në
shtëpitë e tyre kufoma të gjunjëzuara.
92. Ata që përgënjeshtruan Shuajbin, sikur nuk ekzistuan fare aty, ata
që konsideruan Shuajbin rrenacak, vërtet ishin të dështuarit.
93. E ai (Shuajbi) u kthye e tha: "O populli im, vërtet unë ju kumtova
porositë e Zotit tim, ju dhashë këshilla, e si të brengosem për një
popull që nuk besoi".
94. Ne nuk e dërguam asnjë pejgamber në ndonjë vendbanim e që nuk e
ndëshkuam atë (popullin) me skamje e vështirësi të tjera, në mënyrë që
ata të përulen (të binden).
95. Mandej e zëvendësuam të keqen me të mirën derisa u shumuan ato (të
mirat) e thanë: "Prindërit tanë i pat goditur skamja e mjerimi" (ky
është rregull natyror, po ata nuk falënderuan). Atëherë befas i dënuam
pa e vërejtur ata.
80
96. E sikur banorët e këtyre vendbanimeve të kishin besuar dhe të ishin
ruajtur, Ne do t'ju hapnim begati nga qielli e toka, por ata
përgënjeshtruan, andaj i dënuam me shkatërrim për atë që merituan.
97. A mos u siguruan banorët e fshatrave nga dënimi jonë kur ata ishin
fjetur (natën)?
98. A mos u siguruan banorët e fshatrave nga dënimi jonë para dite kur
ata ishin duke luajtur?
99. A mos u siguruan ata prej ndëshkimit të All-llahut? Nuk sigurohet
kush prej frikës së ndëshkimit të All-llahut pos njerëzve të humbur.
100. A nuk e kanë të qartë ata që trashëguan tokën pas banorëve të saj
(që u shkaktërruan) se, nëse dëshirojmë Ne i godasim (i dënojmë) për
mëkatet e tyre, ua mbyllim zemrat e tyre, dhe ata nuk dëgjojnë
(këshillat).
101. Këto janë fshatra për të cilat po të tregojmë disa nga lajmet e
tyre. Atyre iu patën ardhur të dërguarit e tyre me argumente (me
mrekulli), por ata nuk i besuan asaj të cilën më parë e kishin gënjyer.
Ja, kështu vulos All-llahu zemrat e atyre që nuk besojnë.
102. Ne te shumica e tyre nuk gjetëm zbatimin e premtimit, e gjetëm
shumicën e tyre jashtë bindjes (respektit).
103. Mandej pas tyre dërgam Musain me mrekulli të argumentuara te
faraoni dhe rrethi i tij, e ata i refuzuan ato, e shih se si ishte
përfudimi i shkatruesve?
104. Musai tha: O faraon, s'ka dyshim, unë jam i dërguar prej Zotit të
botëve".
105. Është dinjitet për mua ta them për All-llahun vetëm të vërtetën.
Unë u kam ardhur me argumente nga Zoti juaj, lejoi pra beni israilët të
vijnë me mua!"
106. Ai (faraoni) tha: "Nëse ke ardhur me ndonjë argument, dhe nëse je
ai që thua, na trego pra atë argument".
107. Ai (Musai) e hodhi shkopin e vet, kur ja, u shfaq gjarpër i
vërtetë.
108. Dhe e nxori dorën e vet, kur qe, për shikuesit dritë e bardhë.
109. Rrethi i parisë nga populli i faraonit tha: "Ky nuk është tjetër
pos magjistar i përsosur".
110. Ai dëshiron t'ju nxjerrë prej tokës suaj: "E çka më urdhëroni
(propozoni ju)?"
111. Ata (krerët) thanë: "Ndale atë dhe vëllain e tij, e dërgo nëpër
qytete tubues (të magjistarëve).
112. Të sjellin çdo magjistarë të dijshëm (të aftë).
113. Magjistarët erdhën te faraoni, e thanë: " Ne do të kemi shpërblim,
në qoftë se dalim fitues!"
114. Ai (faraoni) tha: "Po, dhe ju do të jeni prej të afërmëve të mi".
115. Ata (magjistarët) thanë: "O Musa, (zgjidh) ose do të hedhësh ti
ose ne po hedhim?"
81
116. Ai (Musai) tha: "Hidhni ju"! E kur hodhën ata (shkopinjë e
litarë), magjepsën sytë e njerëzve, i frikësuan ata dhe sollën një
magji të madhe.
117. E Ne e frymëzuam Musain (duke i thënë): "Hidhe shkopin tënd!" Kur
qe, ai gëlltiste atë që kishin magjepsuar.
118. Atëherë u dëshmua e vërteta dhe u zhduk ajo që kishin përgatitur.
119. Aty u mundën ata (magjistarët dhe faraoni) dhe u kthyen të
poshtëruar.
120. E magjistarët u hodhën (u përulën) në sexhde.
121. Dhe thanë: "Ne i besuam Zotit të gjithësisë,
122. Zotit të Musait dhe të Harunit!"
123. E faraoni tha: "Ibesuat atij (Musait) para se t'ju lejoja unë? Kjo
është një dredhi që ju e përgatitët në qytet (Misir) për t'i dëbuar
prej tij banorët e tij (kibtët), po më vonë do ta kuptoni (çka do t'ju
gjejë).
124. Kam për t'ua prerë duartë dhe këmbët tërthorazi, pastaj të gjithë
juve do t'ju gozhdoj.
125. Ata (që besuan) hanë: "S'ka dyshim, ne jemi të kthyer te Zoti
ynë".
126. Ti nuk hakmerresh ndaj nesh vetëm pse besuam në argumentet e Zotit
tonë, pasi që na erdhën ata. Zoti ynë, na dhuro durim (për dënimin që
do të na bën faraoni) dhe na bën të vdesim muslimanë!"
127. Të parët nga populli i faraonit thanë: "A do të lejosh Musain dhe
popullin e tij të bëj përçarje në tokë dhe të braktisin ty dhe zotat e
tu?" Ai (faraoni) tha: "Do t'ua mbysim djemtë e do t'i lëmë të gjalla
gratë e tyre për shërbim, ne jemi dominues mbi ta".
128. Popullit të vet Musai i tha: "Kërkoni ndihmë prej All-llahut dhe
kini durim. S'ka dyshim se toka është e All-llahut, ia lë në trashëgim
atij që nga robët e tij, e ardhmja e lumtur është për të devotshmit.
129. Ata (populli i Musait) thanë: "Ne ishim të shtypur para se të na
vije ti, e edhe pasi na erdhe". Ai (Musai) tha: "Është shpresë se Allllahu
do ta shkatërrojë armikun tuaj (faraonin), e ju do t'ju bëjë ta
zëvendësoni në këtë vend, e do t'ju shikojë se si ju veproni".
130. (Për madhërinë e Zotit) Ne e provuam popullin e faraonit me skamje
dhe me pakësim të frutave, në mënyrë që të marrin mësim.
131. Kur u vinte atyre e mira (viti i begatshëm), ata thonin: "Kjo
është e (mira) jona thjesht". E kur i godiste ndonjë e keqe, fatin e zi
ia përshkruanin Musait dhe atyre (besimtarëve) që ishin me të. Veni re,
fati i tyre është te All-llahu (e jo te Musai), por shumica e tyre këtë
nuk e dinin.
132. Ata thanë: "Me çfarëdo argumenti të na vijshë që me te të na
magjepsesh (largosh nga feja që kemi), ne nuk do të besojmë ty".
133. Atëherë (për shkak të mohimit) Ne lëshuam kundër tyre: vërshimin,
karkalecat, rriqërat (insekte dëmtuese), bretkocat dhe gjakun, fakte të
gjalla njëra pas tjetrës, po ata mbanin kokëfortësi sepse ishin
mëkatar.
82
134. Pasi që i gjeti belaja (me ato masa dënimi) ata thanë: "O Musa,
lute për ne Zotin tënd me atë meritë që ke (si pejgamber), nëse na e
largon dënimin ne do të pranojmë ty (si të dërguar) dhe do t'i lejojmë
beni israilët bashkë me ty (të shkoni ku të doni).
135. E kur e larguam nga ata dënimin (me lutjen e Musait) për deri në
një afat që do të arrinin, ata e thyen besën.
136. Atëherë ndërmorën kundër tyre dhe i fundosëm në det, ngase
përgënjeshtruan argumentet Tona dhe nuk qanë kokën për to.
137. E atij populli që ishte i nënshtruar i trashëguam lindje e
perëndim të tokës, që Ne e bekuam (me të mira), ndërsa për durimin që
patën, u plotësua fjala më e mirë (premtimi i vërtetë) e Zotit ndaj
beni israilve; rrënuam atë që bënte faraoni i tij, si dhe atë që kishin
ndërtuar ata.
138. Beni israilët i kaluam përtej detit, e ata me një popull që
adhuronte do statuja të tyre, dhe thanë: "O Musa, na e bën edhe ne një
zot (statujë) si zotët që i kanë ata (ai popull)". Ai (Musai) tha: "Ju
jeni popull që nuk dini".
139. Vërtet, ai popull (që po adhuron idhuj) është i shkatërruar në atë
(adhurim) dhe ajo që vepruan është e asgjësuar (s'ka dobi).
140. Musai tha: "Mos deshët, pos All-llahut, të kërkoj për ju zot
tjetër, kurse Ai ju vlerësoi mbi njerëzit e tjerë?"
141. Përkujtoni (o beni israil) kur Ai ju shpëtoi prej popuulit të
faraonit, që u shtroi më të keqen mundim, ua mbyti djemt tuaj, ua la të
gjalla gratë tuaja. E ju me këto ishit në sprovë të madhe nga Zoti
juaj".
142. Dhe Ne i caktuam Musait tridhjetë net (afatin për shpallje), e ato
i plotësuam edhe me dhjetë dhe kështu u mbush afati për takim Zotin e
tij në katërdhjetë net. Ndërsa Musai vëllait të vet Harunit, i tha: "Më
zëvendëso mua te populli im dhe rregullo, e mos shko rrugës së të
këqinjve".
143. E kur Musai erdhi në kohën që i caktuam dhe i foli Zoti i vet, ai
tha: "Zoti im! Më mundëso pamjen tënde e të shikoj!" Ai (Zoti) i tha:
"Ti nuk ke mundësi të më shohësh, por shiko kodrën, e nëse ajo qëndron
në vendin e vet, ti do të shohësh Mua. Kur u drejtua kah kodra, një
pjesë e dritës nga Zoti i tij e bëri atë (kodrën) thërmi, e Musait i ra
të fikët. Kur erdhi në vete, tha: "E lartë është madhëria Jote,
pendohem te Ti (për atë që kërkova), dhe unë jam i pari i besimtarëve!"
144. Ai (All-llahu) tha: "O Musa, Unë të gradova ty mbi njerëzit me
shpalljen Time dhe me të folurit tim. Merr atë që të dhash dhe bëhu
mirënjohës.
145. Dhe i përshkruan atij në pllaka çdo gjë (që i nevojitej), si
këshillim dhe sqarim për secilin send. "Merri këto me seriozitet dhe
urdhëroje popullin tënd që t'i përvetësojë më të mirat e tyre
(dispozitat me shpërblim më të madh). Unë do t'ua tregoj vendbanimin
mëkatarëve.
146. Unë do t'i zbraps nga argumentet e Mia ata të cilët pa pasur
drejtë bëjnë kryelarësi në tokë, të cilët edhe nëse shohin çdo argument
nuk besojnë, dhe nëse shohin udhën e shpëtimit, nuk e marrim atë rrugë,
nëse e shohin rrugën e gabuar atë e marrin rrugë. Këtë (këtë verbërim
83
të tyre), ngase ata i konsideruan të rreme faktet Tona dhe ngase i lanë
pas dore ato.
147. Ata të cilët i mohuan argumentet Tona dhe takimin në ditëne botës
së ardhshme, ata asgjësuan veprat e tyre. A shpërblehen ata (më thevab
ose me dënim) pos sipas asaj si kanë vepruar.
148. Populli i Musait, pas tij (kur ai shkoi në kodrën Tur për pranimin
e shpalljes) e mbaroi nga stolitë e tyre një figurë viçi që kishte
britmë (Pallte). A nuk e shihnin ata se ai nuk ju fliste as nuk i
udhëzonte në ndonjë rrugë të drejtë. E morën atë (e adhuruan si idhull
viçin), e ishin të padrejtë ndaj vetes së tyre.
149. E kur në duart e tyre u thye (ajo vepër e shëmtuar u penduan) dhe
e kuptuan se me të vërtetë kanë gabuar thanë: "Nëse nuk na mëshiron
Zoti ynë dhe nuk na falë gabimin, ne padyshim do të jemi nga më të
dëshpruarit.
150. E kur u kthye Musai shumë i hidhëruar te populli i vet, tha: "Sa
keq më paskeni zëvendësuar pas shkuarjes sime! A e ngutët (pritjen)
urdhërin e Zotit tuaj? I hodhi pllakat dhe e zuri për (flokë) koke
vëllain e vet duke e tërhequr kah vetja". Ai (vëllai Harun) tha: "O bir
i nënës sime, populli më mundi dhe gati më mbyti, mos më konsidero mua
me njerëzit mizorë".
151. (Musai) Tha: "Zoti im, më falë mua dhe vëllain tim dhe na dhuro
mëshirën Tënde, se Ti je mëshirues i mëshiruesve.
152. Nuk ka dyshim se ata që adhuruan viçin ka për t'i përfshirë
përbuzja nga Zoti i tyre dhe nënçmimi në jetën e dynjasë. Kështu, i
shpërblejmë (me dënim) trilluesit e rrenës.
153. E ata që bënë vepra të këqia e pastaj u penduan pas tyre, dhe
besuan sinqerisht, Zoti yt ua falë gabimet dhe është mëshirues pas tij
(pas pendimit të tyre).
154. E kur iu ndalë hidhërimi Musait, ai mori pllakat (që i pat
hedhur), e në tekstin e tyre ishin (shënuar) udhëzime e mëshirë për ata
që kanë frikë ndaj Zotit të tyre.
155. Musai zgjodhi nga populli i vet shtatëdhjetë veta për kohën që Ne
ia caktuam takimin. E pasi që kapi ata dridhja (e tokës), ai tha: "Zoti
im!, sikur të kishe dashur Ti, i kishe zhdukur më parë ata dhe mua. A
po na zhduk për atë që bënë të marrët nga ne? Kjo është vetëm sprovë e
Jotja, që me të e bën të humbur atë që do, dhe e vë në rrugë të drejtë
atë që do. Ti je mbrojtësi ynë, pra falna e mëshirona, se Ti je më i
miri që falë (gabimet).
156. Dhe cakto për ne (jetë) të mirë në dynja dhe të mirë në botën
tjetër, pse vërtet jemi kthyer kah Ti. Ai (Zoti) tha: "Dënimi im është
ai me të cilin e godas cilin dua, e mëshira Ime ka përfshirë secilin
send. Atë (Mëshirën) do ta caktoj për ata të cilët i ruhen (mëkateve),
e japin zeqatin dhe për ata që argumentet tona i besojnë.
157. Që pranojnë të dërguarin (Muhammedin), Pejgamberin arab, (që nuk
shkruan as nuk lexon), të cilin e gjejnë të cilësuar (të përshkruar me
virtytet e tij), te ata në Tevrat dhe në Inxhil, e që i urdhëron ata
për çdo të mirë dhe i ndalon nga çdo e keqe, u lejon ushqimet e
këndëshme dhe u ndalon ato të pakëndshmet, dhe heq nga ata barrën e
rëndë të tyre dhe prangat që ishin mbi ta. Pra, ata të cilët e besojnë
atë, e ndërojnë dhe e ndihmonë, veprojnë me dritën që iu zbrit me të,
të tillët janë të shpëtuarit.
84
158. Thuaj (Muhammed): "O ju njerëz! Unë jam i dërgari i All-llahut te
të gjithë ju. All-llahut që vetëm i Tij është sundimi i qiejve e i
tokës, s'ka të adhuruar tjetër pos Tij; Ai jep jetë dhe Ai jep vdekje,
pra besoni All-llahun dhe të dërguarin e Tij, pejgamberin e
pashkolluar, që beson All-llahun dhe shpalljet e Tij, ndiqnie rrugën e
tij që ta gjeni të vërtetën.
159. Edhe prej popullit të Musait qe një grup që udhëzoi drejtë dhe iu
përmbajt asaj (drejtësisë).
160. Ne i ndamë ata (popullin e Musait) në dymbëdhjetë grupe fises, e
kur Musait i kërkoi ujë populli i vet, Ne e udhëzuam (duke thënë):
"Bjeri me shkopin tënd gurit" (ai i ra) dhe prej tij (gurit) gufuan
dymbëdhjetë kroje, ashtu që secili grup e dinte krojin e vet. Ne bëmë
që retë t'u bëjmë hije atyre dhe u sollëm rrëshirë dhe shkutëza (dhe u
thamë): "Hani nga të mirat me të cilat ju dhuruam!" (e pse ishit
përbuzës). Ata nuk na dëmtuan Ne, por e dëmtuan vetveten e tyre (ngase
u dënuan).
161. (përkujto edhe këtë) Kur atyre iu tha: "Banoni në këtë fshat
(vendbanim) dhe hani nga (frutat e tij) kah të doni e thuani: "Falje"
dhe në derë hyni të përulur, se Ne do t'ua shtojmë edhe më punëmirëve!"
162. E ata prej tyre që ishin mizorë ndrushuan fjalë tjetër nga ajo që
iu kishte thënë, atëherë Ne zbritëm kundër tyre një dënim nga qielli
për shkak se ishin zullumqarë.
163. Dhe pyeti ti (Muhammed) për fshatin që ishte në breg të detit e
ata e shkelën rendin e të shtunës (që e kishin të ndaluar gjuajtjen e
peshqve), kur në të shtunën e tyre peshqit u vinin sheshazi mbi ujë, e
në ditën që nuk festonin nuk u vinin. Ja, kështu i sprovuam ata ngase
ishin mëkatarë.
164. Dhe kur një grup prej tyre thanë: "Përse këshilloni një popull që
All-llahu do ta shkatërrojë ose dënojë me një dënim të ashpër?" Thanë
(këshilluesit): "Arsyetimi para Zotit tuaj dhe me shpresë që t'ju
largohen gabimeve".
165. E kur braktisën atë për të cilën ishin këshilluar, Ne i shpëtuam
ata që pengonin nga të këqiat, ndërsa ata që kundërshtuan i kapëm me
një dënim të fortë, ngase ishin të shfrenuar.
166. E kur ata tejkaluan me arogancë të hapët, nga ajo që ishin të
ndaluar, Ne i shndërruam në majmunë të përbuzur.
167. Përkujto (o i dërguar) kur Zoti Yt shpalli qartas se mbi ta do të
vë, deri në ditën e kijametit, sundimin e ndonjë që ka për t'ua shijuar
atyre mundimin më të shëmtuar. Vërtet Zoti yt ndërmerr shpejt dënimin,
Ai edhe falë e mëshiron shumë.
168. Ne i shpërndajmë ata në grupe nëpër tokë; prej tyre ka të mirë,
por edhe jo të tillë. Ne i provuam me të mira e me të këqia, në mënyrë
që të tërhiqen nga e keqja.
169. E pas tyre erdhi brezi që trashëgoi librin. Këta merrnin mjete të
pavlerë të kësaj bote (lakmues që nuk dallonin të mirën a të keqen) e
thonin: "Do të na bëhet falje", e merrnin atë përsëri. A nuk është
marrë prej tyre zotimi në librin (Tevratin) se nuk do të thonë ndaj
All-llahut tjetër pos të vërtetës dhe ata e dinim mirë se çka në të
(libër). Po, a nuk po kuptoni se bota tjetër është më e mirë (se ajo
çka merrnit ju) për ata që ruhen.
85
170. Po atyre që i përmbahen librit dhe falin namazin, Ne nuk u humbin
shpërblimin të të mirëve.
171. Përkujto kur ngritëm kodrën mbi ta si re, e ata menduan se ajo do
të bie mbi ta. (Ne u thamë): Merrni këtë që u dhamë me kujdes dhe
përkujtoni ç'keni në të, e të ndaleni nga ajo që është e ndaluar.
172. Përkujto kur Zoti Yt nxori nga shpina e bijve të Ademit
pasardhësit e tyre dhe i bëri dëshmues të vetes së tyre (duke u thënë):
"A nuk jam Zoti juaj?" Ata thanë: "Po, dëshmuam!" Të mos thoni në ditën
e kijametit: "Ne nga ky (dëshmim) ishim të panjohur.
173. Ose të mos thoni: "Prindërit tanë më parë ishin idhujtarë, e ne
ishim pasardhës të tyre. A do të na shkatërrosh ne për atë që bënë ata
asgjësues të së vërtetës?"
174. Po kështu u sqarojmë argumentet, që ata të kthehen nga e gabuarja
në të vërtetën.
175. Dhe lexoju atyre tregimin e atij që patëm dhënë dituritë Tona,
ndërsa ai u zhvesh prej tyre dhe atëherë atë e shoqëroi shejtani dhe
kështu ai u bë prej të humburëve.
176. E sikur të donim Ne, do ta ngrisnim lartë me (dituri), por ai nuk
iu largua tokës (dynjasë) dhe shkoi pas epshit të vet. Shembulli i tij
është si ai i qenit, të cilin nëse e përzë ai e nxjerr gjuhën, po edhe
nëse nuk e përzë, ai sërish e nxjerr gjuhën. Ky është shembulli i atyre
që i konsideruan të rreme argumentet Tona. Ti rrëfe tregimet (ymetit
tënd) në mënyrë që ata të mendojnë.
177. Shembulli i keq është populli, ai që përgenjeshtroi faktet Tona
dhe e dëmtoi vetveten.
178. Atë që All-llahu e udhëzon, ai është në rrugë të drejtë, e atë që
e humb, e ata janë të dëshpruarit.
179. Ne krijuam shumë nga xhinët e njerëzit për xhehennem. Ata kanë
zemra që me to nuk kuptojnë, ata kanë sy që me ta nuk shohin dhe ata
kanë veshë që me ta nuk dëgjojnë. Ata janë si kafshët, bile edhe më të
humbur, të tillët janë ata të marrët.
180. All-llahu ka emrat më të mirë, andaj Atë thirrnie me ata e hiquni
nga ata që bëjnë shtrembërime me emrat e Tij. Ata kanë për t'u
shpërblyer (me dënim) për veprimet e tyre.
181. E ndër ata që krijuam Ne, ka njerëz që udhëzojnë në të drejtën e
edhe veprojnë me të.
182. Ndërsa ata që i konsideruan të rreme argumente Tona, Ne do t'i
shpijmë në humbje në mënyrë graduale kah nuk e kuptojnë ata.
183. Mirëpo, atyre u jap afat, se kapja (dënimi) Ime është e fortë.
184. A nuk menduan ata se ai bashkëkohaniku i tyre (Muhammedi) nuk ka
farë çmendurie, ai është vetëm qortues i hapët.
185. A nuk vështruan ata me vëmendje pushtetin e madh në qiej e në tokë
dhe çka krijoi All-llahu prej sendeve, e edhe në atë se ndoshta u është
afruar afati i tyre i vdekjes. Atëherë, cilës bisedë pos kësaj
(Kur'anit) do ti besojnë?
186. Për atë që All-llahu e la në humbje, s'do të ketë udhëzues, dhe
ata do t'i lë të bredhin në vrazhdësinë e tyre.
86
187. Të pyesin ty (Muhammed) për çastin (katastrofën e përgjithshme) se
kur do të ndodhë ai. Thuaj: "Atë e di vetëm Zoti im, kohën e tij nuk
mund ta zbulojë kush pos Tij (e sjell kijametin pa e hetuar asnjë nga
krijesat). Çështja e tij (se kur do të ndodh) është preokupim i rëndë
(për krijesat) në qiej e në tokë. Ai (katastrofa) nuk ju vjen ndryshe,
vetëm befas. Të pyesin ty sikur ti di për të. Thuaj: "Për të di vetëm
All-llahu, por shumica e njerëzve nuk e dinë (pse është e fshehtë)".
188. Thuaj: "Unë nuk kam në dorë për veten time as ndonjë dobi, as
ndonjë dëm, pos çka do All-llahu. Sikur ta dija të fshehtën, do të
shumoja për vete të dobishmet, e nuk do të më prekte gjë e keqe. Unë
nuk jam tjetër vetëm se qortues dhe përgëzues për njerëzit që besojnë.
189. Ai (All-llahu) është Ai që ju krijoi prej një vete, e prej saj për
t'u qetësuar pranë saj. Kur e mbuloi ai (mashkulli) atë (gruan), ajo u
ngarkua me një barrë të lehtë dhe ashtu vazhdoi me të, e kur u bë e
rëndë, ata të dy lutën All-llahun, Zotin e tyre: "Nëse na jep një
(fëmijë) të mirë, ata (pa të meta), ne do të jemi falendërues ndaj
Teje".
190. Pasi që atyre të dyve ju dha (fëmijë) të mirë, ata (fëmijë e
pasardhës) i përshkruan shokë në atë që iu dha. I pastër është Allllahu
nga ajo që ia përshkruajnë.
191. A i përshkruajnë shok atë çka nuk mund të krijojë asnjë send, e
ata (idhujt) vetë janë të krijuar.
192. Ata (idhujt) nuk mund t'ju sjellin atyre ndonjë ndihmë e as veten
e tyre ta ndihmojnë.
193. Dhe, edhe nëse i thirrni për t'i udhëzuar, ata nuk ju përgjigjen.
Për ju është njejtë, i thirrët ata ose heshtët.
194. S'ka dyshim se ata që po i adhuroni ju pos All-llahut, janë të
krijuar sikur ju (njerëzit janë më të përsosur). Thirrni pra ata, e le
t'ju përgjigjen juve nëse thuani të vërtetën.
195. A kanë ata (idhujt) këmbë të ecin me to, a kanë duar të rrëmbejnë
me to, a kanë sy të shohin me ta? Thuaj: "Thirrni shokët (zotat) tuaj e
thurrni kurtha për mua e mos pritni".
196. Mbrojtësi i im është All-llahu që zbriti librin. Ai kujdeset për
të mirët.
198. Dhe nëse i thirrni për udhëzim, nuk dëgjojnë, e të duken se po të
shikojnë ty, po ata nuk shohin.
199. Ti (Muhammed) merre të lehtën, urdhëro për të mirë dhe hiqu prej
të padijshmëve.
200. E nëse të godet shejtani me ndonjë vesvese, ti kërko strehim te
All-llahu, sepse vërtet Ai dëgjon e di.
201. Vërtet, ata që janë të ruajtur, kur i prek ndonjë iluzion nga
djalli, ata përkujtojnë (All-llahun), nga djalli, ata përkujtojnë (Allllahun),
dhe atëherë shohin (të vërtetën).
202. E vëllezërit e tyre (jo të ruajturit) i përkrahin (shejtanët) për
në humbje dhe nuk ndahen.
203. Dhe, kur ti nuk u sjell atyre ndonjë mrekulli (që e kërkojnë)
thonë: "Përse ti nuk e trilove vetë?" Thuaj "Unë (nuk trilloj) i
përmbahem vetëm asaj që më shpallet nga Zoti im, ky (Kur'ani) është
87
argument (me të cilin ndriçohen zemrat) nga Zoti juaj, është
udhërrëfyes dhe mëshirë për popullin që beson.
204. Kur lexohet Kur'ani, ju dëgjoni atë (me vëmendje) dhe heshtni, në
mënyrë që të fitoni mëshirë.
205. Ti përmende Zotin tënd në vete (heshtas), me respekt e me dro, jo
me shprehje të larta, (përmende) në mëngjes e në mbrëmje dhe mos u bërë
prej atyre që nuk kanë kujdes.
206. S'ka dyshim se ata që janë pranë (afër) Zotit tënd (melekët) nuk
tërhiqen nga adhurimi ndaj Tij nga mendjemadhësia, Atë e madhërojnë dhe
vetëm Atij i bëjnë sexhde.
SURA 8. ENFAL
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Të pyesin ty (Muhammed) për plaçkën (e fituar në luftë), thuaju:
"Plaçka, (mënyra e ndarjes së saj) është çështje e All-llahut dhe të
dërguarit, prandaj kini frikë All-llahun, përmirësoni gjendjen e
unitetit tuaj dhe nëse jeni besimtarë, respektone All-llahun dhe të
dërguarin e Tij.
2. E, besimtarë të vërtetë janë vetëm ata, të të cilëve kur përmendet
All-llahu u rrënqethen zemrat e tyre, kur u lexohen ajetet e Tij u
shtohet besimi, dhe që janë të mbështetur vetëm te Zoti i tyre.
3. Dhe, të cilët falin (rregullisht) namazin dhe nga ajo, me çka Ne i
furnizuam, ata japin.
4. Të tillët janë besimtarë të vërtetë dhe për këtë kanë vende të larta
te Zoti i tyre, kanë falje dhe kanë furnizim në mënyrë të ndershme.
5. (Mospajtimi i tyre për plaçkë është) Ashtu si ai kur të nxori Zoti
yt nga shtëpia jote për të vërtetën, e një grup nga besimtarët nuk
ishte i kënaqur.
6. Bëjnë polemikë me ty për të vërtetën pasi që e kishin të qartë (se
ti veron me lejen e Zotit) sikur me qenë se shtyheshin në vdekje të
sigurt.
7. Përkujtoni kur All-llahu ju premtoi njerën prej dy grupeve se është
juaja, e ju dëshironit t'ju takojë ai (grup) i paarmatosur, ndërsa Allllahu
dëshiroi që me premtimet e Tij ta vendosë të vërtetën, e të
zhdukë në themel mbeturinën e mohuesve.
8. Ta forcojë të vërtetën e ta çrrënjosë të kotën, edhe pse këtë e
urrejnë kriminelët.
9. Përkujtoni kur kërkuat ndihmë prej Zotit tuaj, e Ai ju është
përgjigjur: "Unë do t'ju ndihmoj me njëmijë engjëj që vijnë një pas një
(grup pas grupi).
10. All-llahu nuk e bëri atë (ndihmën) për tjetër, vetëm t'ju
gëzojë(t'u japë myzhde) dhe për t'i forcuar (qetësuar) me të zemrat
tuaja, pse ndihma në realitet është vetëm prej All-llahut. All-llahu
është mbizotërues dhe i urtë.
11. Dhe kur Ai ju kaploi me një kotje (gjumë) që ishte siguri për ju
nga ana e Tij, ju lëshoi shi nga qielli për t'ju pastruar me të, largoi
prej jush shtimet e shejtanit, e që të fuqizojë bindjen në zemrat tuaja
dhe t'ju përforcoj me të (me shi) këmbët tuaja.
88
12. Edhe kur Zoti yt u kumtoi engjëjve se: "Unë jam me ju, pra,
inkurajoni ata që besuan! Unë do të hedh frikë në zemrat e atyre që nuk
besuan, e ju goditni në qafë e lartë, mëshonju atyre në çdo gjymtyrë
(gishtërinj).
13. Këtë (ndëshkim për ta) ngase kundërshtuan All-llahun dhe të
dërguarin e Tij, e kush kundërshton All-llahun dhe të dërguarn e Tij,
nuk ka dyshim se All-llahu është ndëshkimfortë.
14. Kështu e keni (dënimin), pra shijone, e për mohuesit është edhe
dënimi i zjarrit.
15. O ju që besuat! Kur të ndesheni në turmën (që lëviz ngadalë) e
atyre që mohuan,mos ua ktheni shpinën.
16. Kush ua kthen atyre shpinën, në atë moment veç atij që kthehet për
të luftuar ose për t'iu bashkëngjitur një grupi tjetër, ai ka tërhequr
kundër vetes hidhërimin e All-llahut dhe vendi i tij është xhehennemi.
E ai është përfundim i keq.
17. Ju nuk i mbytët (në të vërtetë) ata, por All-llahu (me ndihmën që
ua dha) i mbyti ata, dhe ti nuk i gjuajte, (në të vërtetë) kur i
gjuajte ata, por All-llahu (të ndihmoi) i gjuajti, e (bëri këtë) për
t'i shpërblyer besimtarët me një dhunti të mirë nga ana e Tij. Allllahu
gjithçka dëgjon dhe di.
18. Ja kjo është e vërteta. All-llahu dobëson dredhitë e qafirave
(kufarëve).
19. Nëse ju (idhujtarë) kërkuat fitore, ja, ku e keni fitorën, (kjo
është ironi për ta) po nëse hiqni dorë (nga lufta kundër Pejgamberit),
ajo do të jetë në dobinë tuaj, e nëse ju ktheheni, edhe Ne kthehemi.
Ana (grumbulli) juaj nuk do t'ju vlejë asgjë edhe nëse është e madhe,
sepse All-llahu është me besimtarët.
20. O ju që besuat, respektoni All-llahun dhe të dërguarin e Tij, e mos
e braktisni atë se ju po e dëgjoni.
21. Dhe mos u bëni si ata që thanë: "Dëgjuam", por nuk dëgjojnë.
22. Krijesat (gjallesat) më të dëmshme te All-llahu janë ata të
shurdhëtit, memecët, të cilët nuk logjikojnë.
23. Sikur të dinte All-llahu për ndonjë të mirë prej tyre, do t'i bënte
të dëgjojnë, po edhe sikur t'i bënte të dëgjojnë, ata do të zbrapseshin
dhe do të refuzonin.
24. O ju që besuat, përgjigjuni All-llahut dhe të dërguarit kur ju
ftojnë për atë që ju jep jetë, (për fenë e drejtë), dhe ta dini se Allllahu
ndërhyn ndërmjet njeriut dhe zemrës së tij, dhe se ju do të
tuboheni te Ai.
25. Ruajuni nga e keqja (nga dënimi) që nuk godet vetëm ata që bënë
mizori prej jush, (por edhe të mirët), dhe ta dini se All-llahu është
ndëshkues i rreptë.
26. Përkujtoni kur ishit pakicë e të dobët në tokë, dhe frikësoheshit
se do t'ju rrëmbejnë njerëzit (idhujtarët), e Ai ju mundësoi vend të
sigurt (në Medinë) dhe ju përkrahu me ndihmën e Tij, ju furnizoi me të
mira, që të jeni mirënjohës.
27. O ju që besuat, mos e tradhtoni All-llahun dhe të dërguarin, që të
tradhëtoni amanetet tuaja, deri e dini sa e keqe është kjo.
89
28. Dhe, dine se pasuria e juaj dhe fëmijët tuaj janë vetëm një sprovë,
dhe se te All-llahu është shpërblimi i madh.
29. O ju që besuat, nëse keni frikë All-llahun, Ai do të vërë udhëzim
(në zemrat tuaja) për ju, do t'ua mbulojë të këqiat, do t'ua falë
mëkatet. All-llahu është dhurues i madh.
30. Përkujto (o i dërguar) kur ata që nuk besuan thurnin kundër teje;
të ngujojnë, të mbysin ose të dëbojnë. Ata bënin plane, e All-llahu i
asgjësonte, se All-llahu është më i miri që asgjëson (dredhitë).
31. E kur atyre u lexohen ajetet Tona (Kur'ani), thonin: "Kemi dëgjuar
(këso fjalësh) dhe sikur të donim edhe ne do të thonim diçka të
ngjajshme me këtë dhe se ky nuk ësht gjë tjetër pos mit i lashtë".
32. Dhe (përkujto) kur thanë: "O All-llah! nëse është ky (Kur'ani)
vërtet prej Teje, lësho gur nga qielli kundër nesh, ose sillna ndonjë
dënim të idhët.
33. Po All-llahu nuk do t'i dënojë ata, derisa ti (Muhammed) je në
mesin e tyre dhe All-llahu nuk do t'i dënojë, derisa ata kërkojnë falje
(istigfarë).
34. Çka kanë ata që të mos i dënojë All-llahu, kur ata janë që pengojnë
(të tjerët) nga xhamia e shenjtë (Qabja), e edhepse nuk janë mbikëqyrës
të saj. Kujdestarët e saj janë vetëm ata që ruhen (të devotshmit), por
shumica e tyre nuk është që di.
35. Lutja e tyre pranë shtëpisë (Qabes) nuk ishe tjetër veçëse britmë
dhe duartrokitje, prandaj vuane dënimin për shkak se mohonit.
36. Ata që nuk besuan, shpenzojnë pasurinë e tyre për të penguar nga
rruga e All-llahut. Ata do të shpenzojnë atë dhe ajo do të bëhet
dëshprim i tyre, e madje ata do të mposhten. E ata që mohuan, do të
përmblidhen vetëm në xhehennem.
37. (Kjo masë) Që ta dallojë All-llahu të keqin nga i miri, dhe që të
vë të këqinjtë njëri mbi tjetrin, t'i bëjë grumbull të gjithë e t'i
hedhë në xhehennem. E të tillët janë më të dëshpruarit.
38. Thuaju atyre që nuk besuan nëse heqin dorë (nga rruga e tyre e
gabuar dhe besojnë) do t'u falet e kaluara, po nëse vazhdojnë, ligji (i
Zotit), izbatuar ndaj të parëve ëhtë i ditur (edhe ju do t'ju zë).
39. Luftoni ata derisa të mos mbetet idhujtari (besim i kotë), e i tërë
adhurimi të bëhet vetëm për All-llahun. Po nëse ata ndalen (i japin
fund mosbesimit), All-llahu është mbikëqyrës për atë që veprojnë.
40. Po nëse refuzojnë, ta dini se All-llahu është mbrojtës i juaji. E,
sa mbikëqyrës e ndihmës i mirë është Ai.
41. Ju (besimtarë) ta dini se një e pesta e asaj që fituat, nga ndonjë
send, i takon (përkujtuesve të) All-llahut, të dërguarit të Tij, të
afërmve të tij (të dërguarit), jetimëve, nevojtarëve dhe atyre në
mërgim, (ky është përcaktimi i Zotit), nëse keni besuar All-llahun, dhe
atë, (Kur'anin) që ia zbritëm robit Tonë (Muhammedit) ditën e furkanit
(ditën e Bedrit, kur u dallua e vërteta nga e shtrembëra), ditën e
konfrontimit të dy grupeve. All-llahu është i fuqishëm për çdo gjë.
42. Kur ju ishit në bregun e afërt të luginës, e ata në bregun e largët
të saj (ju ishit kah Medina e ata kah Meka), ndërsa karavani ishte më
poshtë prej jush (kah deti). Dhe, sikur të ishit ju ata që njëri
tjetrit i keni caktuar takimin, do ta thyenit caktimin. Por All-llahu
90
ishte Ai që zbatojë çeshtjen e kryer tanimë, e të shkatërrojë me
argument atë që u shkatërrua dhe të bëjë të jetojë me argumentet atë që
jetoi. All-llahu vërtet dëgjon e di.
43. Dhe (përkujto) kur All-llahu t'i dëftoi ty ata në ëndërr, të paktë
në numër, e sikur t'i dëftonte shumë, ju do të dobësoheshit e do të
grindeshsit për çështjen (e luftës), por All-llahu ju shpëtoi. Allllahu
vërtet e di shumë mirë se ç'mbajnë kraharorët (zemrat).
44. Përkujtoni kur u takuat (në sheshin e luftës), e Ai bëri që ata në
sytë tuaj të duken pak, e po ashtu edhe ju të dukeni në sytë e tyre
pak; e bëri këtë për të zbatuar All-llahu një çështje që ishte e
vendosur. Vetëm te All-llahu është përfundimi i çështjeve.
45. O ju që besuat, kur të konfrontoheni me ndonjë grup, përqëndrohuni
dhe përmendni çdo herë All-llahun që të arrini fitoren e dëshiruar.
46. Dhe respektone All-llahun e të dërguarin e Tij, e mos u përçani mes
vete e të dobësoheni e ta humbni fuqinë (luftarake). Të jeni të
durueshëm se All-llahu është me të durueshmit.
47. Mos u bëni si ata që dolën prej shtëpive të tyre sa për krenari e
për t'i parë bota, e që pengonin nga rruga e All-llahut. All-llahut nuk
mund t'i shpëtojnë me atë veprim të tyre.
48. Përkujto (Muhammed) kur shejtani u dha guxim për veprat e tyre dhe
tha: "S'ka kush që mund t'iu mposhtë sot ju, unë jam mbrojtës Juaji!" E
kur u ballafaquan të dy grupet, ai u tërhoq prapa e tha: "Unë tërhiqem
prej jush, unë shoh çka nuk shihni ju, unë i frikësohem All-llahut.
All-llahu ndëshkon shumë ashpër.
49. Kur hipokritët dhe ata që në zemrat e tyre kishte sëmundje (dyshim)
thanë: "Këta (muslimanët) i ka mashtruar feja e tyre (s'kanë fuqi të
luftojnë). Po kush mbështetet në All-llahun, s'ka dyshim, se All-llahu
është ngadhënjyes i urtë.
50. Sikur t'i kishe parë engjëjt kur ua marrë shpirtin atyre që mohuan
(do të shihje tmerr), u binin fytyrave dhe shpinave të tyre (para,
prapa): "Shijoni dënimin e djegjes!"
51. Këtë (dënim e morët) për shkakun e asaj që fituat. All-llahu nuk
është i padrejtë për robtë e Tij.
52. Edhe idhujtarët, siç e kishte traditë populli i faraonit, e dhe ata
që ishin para tyre, i mohuan argumentet e All-llahut, e për shkak të
mëkateve All-llahu i skatërroi. All-llahu është i plotfuqishëm,
ndëshkues i ashpër.
53. Këtë (masë ndëshkuese) e bëri ngase All-llahu nuk ishte ndryshues i
një begatie, të cilën ia ka dhuruer një populli, derisa të ndryshojë ai
vetë në vetvete (të bëhet përbuzës i së mirës) dhe ngase All-llahu
dëgjon (çka thonë) dhe di (çka punojnë).
54. Ashtu siç ishte traditë e popullit të faraonit dhe atyre që kishin
qenë më parë, që i konsideronin të rreme faktet e Zotit të tyre, e Ne
për këto të këqija të tyre i shkatërruam, e popullin e faraonit (edhe
faraonin) e fundosëm, por të gjithë këta ishin dëmtues të vetes së
tyre.
55. Krijesat më të dëmshme te All-llahu janë ata që mohuan, nuk pritet
që ata të besojnë;
91
56. Këta janë ata prej të cilëve ti pate marrë premtimin (se nuk do të
ndihmojnë idhujtarët) e të cilin ata nuk e ruajtën por si çdo herë e
thyejnë premtimin e tyre.
57. Po nëse i ndesh (i zë) ata në luftë, atëherë ti ata (me
shkatërrimin e tyre) shpartallo ata që janë pas tyre, në mënyrë që të
marrin mësim.
58. Nëse ti e heton tradhtinë e një populli (ndaj marrëveshjes),
atëherë edhe ti ua hidh atyre (marrëveshjen) në mënyrë të njejtë, sepse
All-llahu nuk i do ata që tradhtojnë (fshehurazi).
59. Dhe, ata që mohuan, mos të mendojnë kurrsesi se shpëtuan, (se na
ikën). Ata nuk mund ta bëjnë të paaftë Atë (zotin) që i ndjek.
60. E ju përgatituni sa të keni mundësi force, (mjete luftarake) e kuaj
të caktuar për betejë kundër atyre (që tradhtojnë) e me të, (me
përgatitje) ta frikësoni armikun e All-llahut, armikun tuaj dhe të
tjerët, të cilët ju nuk i dini (se kush janë), e All-llahu i di ata.
Çkado që shpenzoni për rrugë të All-llahut, ajo do t'ju konpenzohet dhe
nuk do t'ju bëhet padrejtë.
61. Në qoftë se ata, anojnë kah paqja ano edhe ti kah ajo, e mbështetu
në All-llahun. Ai është që dëgjon dhe di.
62. Po nëse duan të mashtrojnë me të (me paqen), ty të mjafton Allllahu.
Ai është që të fuqizojë ty me ndihmën e vet dhe me besimtarët.
63. Dhe Ai është që bashkoi zemrat e tyre. Edhe sikur ta shpenzoshe
gjithë ata që është në tokë, nuk do të mund t'i bashkoje zemrat e tyre,
por All-llahu bëri bashkimin e tyre, pse Ai është i gjithëfuqishëm, i
urtë.
64. O Pejgamber! All-llahu të mjafton ty dhe besimtarëve që janë me ty.
65. O Pejgamber! Nxiti besimtarët për luftë. Nëse prej jush janë njëzet
të durueshëm, (trima të fqishëm), do t'i mundni dyqind, e nëse janë
njëqind, do t'i mundni njëmijë sish që nuk besuan, për shkak se ata
janë njerëz që nuk kuptojnë (pse luftojnë).
66. All-llahu ju bëri lehtësim tash duke ditur se jeni dobësuar. Nëse
prej jush janë janë njëqind të durueshëm, do ti mundni dyqinnd, e nëse
prej jush janë një mijë, me ndimën e Zotit do t'i mundni dy mijë. Allllahu
është me ata që janë të durueshëm.
67. Për asnjë pejgamber nuk qe me vend të ketë robër derisa ta ketë
dërmuar me luftë (armikun) në tokë. Ju keni për qëllim përjetimet e
kësaj bote, ndërsa All-llahu dëshiron për ju Ahiretin. All-llahu
mbizotëron çdo gjë, di çka është e mirë për robtë.
68. Po të mos ishte dispozita e hershme e caktuar prej All-llahut (që
të mos dënohet ai që përpiqet, po nuk e qëllon), juve do t'ju kishte
goditur një dënim i madh për atë që e morët.
69. Pra, (është e lejuar preja e luftës) hani atë që e fituat me luftë,
si të lejuar dhe të mirë, përmbajuni dispozitave të All-llahut se Allllahu
është Ai që falë dhe që mëshiron.
70. O Pejgamber! Thuaju atyre robërve që i keni në duart tuaja se posa
të vërejë All-llahu ndonjë të mirë (besim të drejtë e të sinqertë) në
zemrat tuaja, Ai u jep edhe më shumë të mira nga ajo çka është marrë
nga ju, ua falë gabimet, se All-llahu falë pa masë, se është mëshirues
i madh.
92
71. E nëse (robërit) duan të tradhëtojnë ty, ata më parë tradhtuan Allllahun,
(nuk besuan) e Ai (të ndihmojë), të mundësojë të ngadhënjesh
ndaj tyre. All-llahu i di të gjitha ndodhitë, vepron me urtësinë e Tij.
72. Është e vërtetë se ata që besuan, u shpërngulën dhe luftuan me
pasurinë e tyre në rrugën e All-llahut, dhe ata që strehuan (të
shpërngulurit) dhe u ndihmuan, të tillët janë miq të njëri tjetrit (në
ndihmë dhe në trashëgim). Ata që besuan por që nuk u shpërngulën, ju
nuk keni përkujdes as ndihmë për ta deri sa të shpërngulen edhe ata. E
nëse ata kërkojnë ndihmë prej jush për çështjen e fesë, atëherë jeni të
obliguar t'u ndihmoni, përveç nëse është puna kundër një populli që me
të keni marrëveshje (nuk mund t'u ndihmoni në luftë kundër atij
populli). All-llahu mbikëqyr atë që veproni.
73. Ata që e mohuan të vërtetën janë miq të njëri-tjetrit. E nëse nuk e
bëni atë (të ndihmoni e të kujdeseni njëri-tjetrin), bëhet trazirë dhe
rrëmujë e madhe në tokë.
74. Po ata që besuan, migruan dhe luftuan për rrugën e All-llahut, dhe
ata që strehuan dhe ndimuan, janë besimtarë të vërtetë. Atyre u takon
falje (e mëkateve) dhe furnizimi në mënyrë të ndershme.
75. Ndërsa edhe ata që besuan më vonë, e që u shpërngulën dhe luftuan
së bashku me ju, janë të njejtë me ju (në të drejta). E, (sipas
dispozitave të Zotit), farefisi ka më përparësi ndaj njëri-tjetrit (se
sa ensarët e muhaxhirinët) mes All-llahu di në hollësi për çdo send.
SURA 9. TEWBE
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Denoncim nga All-llahu dhe i dërguari i Tij ndaj idhujtarëve me të
cilët ju patët lidhur kontratë (kumtesë për shkputjen e marrëveshjes).
2. Pra, ju (idhujtarë) qarkulloni nëpër tokë (lirisht) katër muaj, e
dine se fuqinë e All-llahut nuk mund ta bëni të paaftë dhe se All-llahu
mposhtë mohuesit.
3. Dhe (ky është) një kumtim nga All-llahu dhe i dërguari i Tij,
drejtuar gjithë njerëzve në ditën e haxhit të madh, se All-llahu është
tërhequr prej (marrëveshjes së) idhujtarëve, e njëkohësisht edhe i
dërguari i Tij. Po, nëse pendoheni, do të jetë më mirë për ju, e nëse
ia ktheni shpinën (rrugës së drejtë), ta dini se nuk mund t'i shpëtoni
(ndjekjes së) All-llahut. E, ti përgëzoji ata që mohuan me një dënim të
padurueshëm.
4. Pos atyre idhujarëve me të cilët keni lidhur marrëveshje, e të cilët
nuk ju kanë shmangur asgjë dhe nuk e kanë ndihmuar askënd kundër jush,
pra, edhe ju përmbushni marrëveshjen e tyre deri në afatin e caktuar.
S'ka dyshim se All-llahu i do të devotshmit.
5. E kur të kalojnë muajtë e shenjtë, luftoni idhujtarët kudo që t'i
gjeni, robëroni dhe ngujoni ata, e vinju pritë në çdo shteg. Në qoftë
se pendohen, e falin namazin dhe e japin zeqatin, atëherë ua lëshoni
rrugën, se vërtet All-llahu falë është mëshirues.
6. E nëse ndokush prej idhujtarëve të kërkon strehim, ti strehoje në
mënyrë që t'i dëgjojë fjalët e All-llahut (Kur'anin), e mandej përcille
në vendin e tij të sigurt. Këtë ngase ata janë popull që nuk e dinë (të
vërtetën e fesë islame).
93
7. Si mund të kenë udhujtarët besë (marrëveshje) te All-llahu dhe te i
dërguari i Tij, përveç atyre me të cilët keni lidhur marrëveshje pranë
xhamisë së shenjtë (Qabes), e derisa ata i përmbahe (marrëveshjes)
përmbahuni edhe ju. All-llahu i do ata që ruajnë besën.
8. Si (mund të kenë besë) ata të cilët nëse ju mundin, nuk përfillin
ndaj jush as farefisni dhe as marrëveshje. Ata ju bëjnë lajka me fjalët
e tyre kundërshtojnë ngase shumica e tyre janë besëthyes.
9. Ata i shkëmbyen ajetet e All-llahut për një vlerë të paktë dhe
penguan nga rruga e Tij. Ata keq vepruan.
10. Ata nuk respektojnë te asnjë besimtarë as farefisninë as
marrëveshjen; si të tillë janë përdhunues.
11. Po, nëse ata pendohen,e falin namazin dhe e japin zeqatin, atëherë
i keni vëllezë në fe. Ne sqarojmë agumentet për ata njerëz që kuptojnë.
12. E nëse ata thyejnë zotimet e tyre pas marrëveshjes, ofendojnë fenë
tuaj, atëherë luftoni krerët e mohuesve. Ata vërtet nuk kanë besë,
luftoni që të frenohen (nga krimi e fyerja).
13. Përse të mos e luftoni një popull që thyen zotimet e veta dhe
tentuan të dëbojnë të dërguarin? Në të vërtetë ata ua filluan të parët
luftën. A u frikësoheni atyre? Më e drejtë është t'i frikësoheni Allllahut,
nëse jeni besimtarë.
14. Luftoni ata, All-llahu i dënon dhe i mposht ata nëpërmjet jush, e
juve ju ndihmon kundër tyre dhe shëron zemrat e njerëzve besimtarë.
15. Dhe Ai mënjanon brengat nga zemrat e tyre. All-llahu ia pranon
pendimin atij që do. All-llahu i di të fshehtat, me urtësi zgjidh
çështjet.
16. A mos menduat se do të mbeteni anash (pa u provuar), e pa u sqaruar
te All-llahu ata që luftuan prej jush dhe, përpos All-llahut, pos të
dërguarit të Tij dhe pos besimtarëve, nuk morën ndonjë të jashtëm mik
intim. All-llahu e di hollësisht atë që bëni ju.
17. Nuk është e drejtë e idhujtarëve të kujdesen për xhaminë e Allllahut,
duke qenë se vetë dëshmojnë për veten e tyre se janë mohues. Të
tillëve u shkuan kot veprat e tyre dhe ata janë përgjithmonë në zjarr.
18. E drejtë e përkujdesjes së xhamive të All-llahut është vetëm e atij
që i ka besuar All-llahut dhe ditës së mbramë e që e falë namazin, jep
zeqatin e nuk i frikësohet askujt pos All-llahut. Të tillët do të jenë
të udhëzuarit (në rrugën e drejtë).
19. A mos e konsideruat dhënien e ujit haxhinjve dhe kujdestarinë ndaj
xhamisë së shenjtë, si besimin e atij që i besoi All-llahut dhe ditës
së fundit dhe që luftoi në rrugën e All-llahut? Jo, ato nuk janë të
barabarta te All-llahu. Popullin mizor All-llahu nuk e vë në rrugë të
drejtë.
20. Ata të cilët besuan, migruan dhe luftuan me pasurinë dhe veten e
tyre në rrugën e All-llahut, ata kanë pozitë më të lartë te All-llahu
dhe vetëm ata janë fatlumë.
21. Zoti i tyre i përgëzon ata me mëshirë nga Ai, me disponim ndaj
tyre, me xhennete ku ata do të kenë nimet (hirësi-mirësi) të
pandërprerë.
22. Ata aty do të jenë të pasosur e te All-llahu është shpërblim i
madh.
94
23. O ju që besuat, mos u ofroni miqësi (dashuri) prindërve tuaj, as
vëllezërve tuaj, nëse ata vlerësojnë mosbesim kundër besimit. E kush
prej jush miqësohet me ta, ata janë mizor.
24. Thuaj (o i dërguar): "Në qoftë se etërit tuaj, djemtë tuaj,
vëllezërit tuaj, bashkëshortet tuaja, farefisi juaj, pasuria që e
fituat, tregëtia që frikoheni se do të dështojë, vendbanimet me të
cilat jeni të kënaqur, (të gjitha këto) janë më të dashura për ju se
All-llahu, se i dërguari i Tij dhe se lufta për në rrugën e Tij,
atëherë, pritni derisa All-llahu të sjellë vendimin e Tij. All-llahu
nuk vë në rrugën e drejtë njerëzit e prishur.
25. Nuk ka dyshim se All-llahu ju ka ndihmuar në shumë beteja, e edhe
në ditën e Hunejnit, kur juve ju mahnit numri i madh, i cili nuk ju
vlejti asgjë, dhe me gjerësinë e saj që e kishte toka u ngushtua për
ju, pastaj ju u zbrapsët (ikët).
26. Pastaj All-llahun zbriti qetësinë e vet në të dërguarin e Tij dhe
në besimtarë, zbriti një ushtri që ju nuk e patë, i dënoi ata që
mohuan, e ai ishte ndëshkim ndaj mosbesimtarëve.
27. All-llahu pastaj i falë atij që do. All-llahu falë shumë dhe
mëshiron shumë.
28. O ju që besuat, vërtetë idhujtarët janë të ndyrë, andaj pas këtij
viti të mos i afrohen më xhamisë së shenjtë. Nëse i frikësoheni skamjes
All-llahu me dëshirën e vet do t'ju pastroj me mirësitë e Tij. Allllahu
është i gjithdijshëm, është i urtë.
29. Luftoni ata që nuk besojnë All-llahun e as botën tjetër, nuk e
konsiderojnë të ndaluar (haram) atë që e ndaloi All-llahu dhe i
dërguari i Tij, nuk besojnë fenë e vërtetë, prej atyre të cilëve u
është dhënë libri, derisa ta japin xhizjen në dorë e duke qenë të
mposhtur.
30. E jehuditë thanë: Uzejri është djali i All-llahut, e të krishterët
thanë: Mesihu është djalë i All-llahut. Ato ishim thënie të tyre me
gojët e tyre (fraza të thata), që imitojnë thëniet e jobesimtarëve të
mëhershëm. All-llahu i vraftë, si largohen (nga e vërteta)!
31. Ata i konsideruan "ahbarët" (priftër jehudi) të tyre, "ruhbanët"
(murgjit e krishterë) të tyre dhe Mesihun (Isain) birin e Merjemes, për
zota pos All-llahut, ndërsa ata nuk janë urdhëruar për tjetër (nga
pejgamberët) pos për adhurimin ndaj All-llahut një, e që nuk ka të
adhuruar tjetër pos tij. I lartë është Ai nga çka i shoqërojnë.
32. Ata përpiqen me gojët e tyre ta shuajnë dritën e All-llahut, e Allllahu
nuk do tjetër, pos ta përsosë dritën e Tij ndonëse jobesimtarët e
urrejnë.
33. Ai (All-llahu) është që e dërgoi të dërgarin e Tij me udhëzim të
drejtë e fe të vërtetë, e për ta bërë që të dominojë mbi të gjitha
fetë, edhe pse e urrejtën idhujtarët.
34. O ju që besuat, vërtet një shumicë e parisë fetare e jehudive dhe e
të krishterëve, në mënyrë të paligjshme e hanë pasurinë e njerëzve dhe
pengojnë të tjerët nga rruga e All-llahut. Ata të cilët e ruajnë arin e
argjendin e nuk e japin për rrugën e All-llahut, lajmëroji për një
dënim të dhëmbshëm.
35. Atë ditë kur ajo (pasuri e deponuar) fërgohet në prushin e
xhehennemit, e me të (ashtu zharavë) lyhen ballët, anët dhe shpinat e
95
tyre (do t'u thuhet): "Kjo është ajo që e dispozituat për veten tuaj,
pra shijoni atë që e depozitonit!"
36. Te All-llahu numri i muajve është dymbëdhjetë (sipas hënës), ashtu
si është në librin e All-llahut prej ditës kur krijoi qiejt dhe tokën.
Prej tyre katër janë të shenjtë. Kjo është fe e drejtë. Pra, mos e
ngarkoni (me mëkat) veten tuaj ata (katër muaj). Luftoni të gjithë
idhujtarët pa dallim, siç ju luftojnë ata juve pa dallim, e dinë se
All-llahu është me ata që ruhen (të këqiave).
37. E shtyrja (e një muaj në vend të një tjetri) nuk është tjetër vetëm
se një rritje e mosbesimit, që me të edhe më shumë humbin ata që
mohuan, pse në një vit e bëjnë të lejuar atë (muajin e shenjtë), e në
një vit të ndaluar (të shenjtë), e për të përputhur numrin që All-llahu
i bëri të shenjtë dhe me atë, e bëjnë të lejuar atë që All-llahu e
ndaloi. Atyre u janë hijeshuar veprat e tyre të këqia. Po, All-llahu
nuk vë në rrugë të drejtë popullin mohues.
38. O ju që besuat, ç'është me ju, që kur ju thuhet: "Dilni në (luftë)
rrugën e All-llahut!", ju u rënduat në vend (si të ishit të gozhduar).
A mos ishit të kënaqur me jetën e kësaj bote, se sa me atë të ardhmen?
Përjetimi i jetës së kësaj bote ndaj asaj të ardhmes, nuk është asgjë.
39. Nëse nuk dilni (në luftë), Ai do t'ju dënojë me një dënim të
dhembshëm, do t'ju zëvendësojë me një popull tjetër dhe Atij nuk i
bëhet farë dëmi. All-llahu është i gjithfuqishëm për çdo gjë.
40. Në mos e ndihmofshit atë (Pejgamberin), atë e ka ndihmuar Allllahu;
kur ata që nuk besuan e nxorën atë vetë të dytin; kur që të dy
ishin në shpellë, kur po i thoshte shokut të vet: "Mos u pikëllo
(friko), All-llahu është me ne!" E All-llahu zbriti qetësi (në shpirtin
e) atij, e fuqizoi me një ushtri që ju nuk e patët; e fjalën e atyre që
nuk besuan më të ultën, kurse fjala e All-llahut (është) më e larta.
All-llahu është më i fuqishmi, më i urti.
41. Dilni (në luftë), le t'ju vijë (lufta) e lehtë ose e rendë, luftoni
për hire të All-llahut me pasurinë tuaj dhe me veten tuaj; kjo është
gjëja më e dobishme për ju, nëse e kuptoni.
42. Sikur të ishte fitim i afërt dhe udhëtim mesatar, ata (hipokritët)
do të vinin pas teje, por për ta ishte largësi e vështirë. Ata do të
betohen në All-llahun: "Sikur të kishim pasur mundësi, do të dilnim me
ju". E shkatërrojnë veten e tyre; All-llahu e di se ata janë rrenacakë.
43. All-llahu ta fali ty (Muhammed) gabimin pse atyre ju dhe leje (të
ngelin pa dalë) para se të bëhej për ty e qartë se cilët ishin të
drejtë dhe t'i dije me kohë rrenacakët.
44. Ata që besojnë All-llahun dhe botën tjetër, nuk të kërkojnë leje
për të mos luftuar me pasurinë dhe veten e tyre. All-llahu i di të
sinqertit.
45. Vetëm ata që nuk besojnë All-llahun dhe botën tjetër dhe që zemrat
e tyre janë të dyshimta, të kërkojnë leje (për të mos vajtur në luftë),
pra ata, sillen vërdallë në dyshimin e tyre.
46. E sikur të kishin dëshiruar ata të dalin, do të bënin për të (për
luftë) ndonjë përgatitje, por All-llahu nuk e pëlqeu ngritjen e tyre,
andaj i zmbrapsi, dhe u është thënë: "Rrini me të paaftit (fëmijët,
gratë e pleqtë).
96
47. Edhe sikur të dilnin me ju, ata nuk do t'ju shtonin tjetër pos
ngatërresës dhe shumë shpejt do të përçanin mesin tuaj, duke kërkuar
t'ju turbullojnë. E ndër ju ka të tillë që i dëgjojnë ata. All-llahu i
di shumë mirë hipokritët.
48. Ata edhe më parë tentuan përçarjen tuaj, t'i ngatërruan ty çështjet
derisa të erdhi e vërteta dhe ngadhënjeu vendimi i All-llahut,
përkundër asaj që ata e urrenin.
49. Dhe prej tyre ka të tillë që thonë: "Më lejo mua (të mos shkoj në
luftë) e mos më vë në sprovë!" Ja, ata mu në sprovë kanë rënë (më
parë). Xhehennemi gjithsesi i përfshin nga të gjitha anët jobesimtarët.
50. Nëse ty të takon ndonjë e mirë (në luftë), ajo u vjen keq atyre, e
nëse të godet ndonjë e pakëndshme, ata thonë: "Ne edhe më parë kemi
ndërmarrë për çështjen tonë dhe kthehen të gëzuar.
51. Thuaj: "Neve nuk na godet asgjë tjetër, përveç çka na është caktuar
nga All-llahu; Ai është ndihmëtar yni". Prandaj, vetëm All-llahut le
t'i mbështeten besimtarët.
52. Thuaj: "Ç'pritni për ne tjetër, pos njerës nga dy të mirat (o
fitues, o dëshmorë)? Ndërsa ne presim për ju që nga ana e All-llahut,
ose nëpërmjet duarve tona, t'ju godas me dënim. Pra, ju pritni, e
bashkë me ju presim edhe ne.
53. Thuaj: "Shpenzuat ju me dëshirë a me dhunë, nuk u pranohet
kurrsesi, vërtet ju ishit popull i padëgjueshëm.
54. Mospranimin e dhënieve të tyre nuk e pengoi tjetër gjë vetëm pse
ata mohuan All-llahun dhe të dërguarin e Tij, dhe namazin e falin vetëm
me përtaci, e lëmoshën nuk e japin ndryshe pos duke urrejtur.
55. Prandaj, mos të mahnitë (mos e shih të mirë) pasuria e tyre e as
fëmijët e tyre, All-llahu do vetëm t'i dënojë me to në jetën e kësaj
bote e t'ju nxjerrë shpirtërat duke qenë ashtu qafira.
56. Ata betohen në All-llahun se vërtet janë si ju, por ata nuk janë me
ju, ata janë popull që frikohet.
57. Sikur të gjenin ndonjë vendstrehim, ndonjë shpellë a ndonjë vrimë,
ata do të shkonin aty me vrapim.
58. Ka prej tyre që do të bëjnë vërejtjen në ndarjen e lëmoshës, nëse u
jepet nga ajo, ata mbesin të kënaqur, e nëse nuk u jepet, ata
hidhërohen.
59. E sikur të kënaqeshin me atë që ua dha All-llahu dhe i dërguari i
Tij, e të thonin: "Ne na mjafton All-llahu, All-llahu do të na
furnizojë nga të mirat e Tij, e edhe i dërguari i Tij, dhe se vetëm te
All-llahu e mbështesim dëshirën (do të ishte shumë më mirë për ta)".
60. All-llahu caktoi obligim që lëmosha (zeqati etj.) t'ju takojnë
vetëm: të varfëre (nevojtarëve), të ngratëve (që s'kanë fare),
punonjësve (që e tubojnë), atyre që duhet përfituar zemrat (të dobëtve
në besim), e duhet dhënë edhe për lirim nga robëria, të mbyturve në
borgje, (luftëtarëve), në rrugën e All-llahut dhe atij që ka mbetur në
rrugë. All-llahu e di gjendjen e robërve, punon sipas urtësisë së vet.
61. Ka prej tyre që e ofendojnë Pejgamberin e thonë: "Ai është bërë
vesh (beson çka dëgjon)". Thuaj: "Ai është vesh i të mirës suaj (dëgjon
të mirën dhe vepron e jo të keqen), ai beson All-llahun (çka i thotë),
u zë besë beismtarëve dhe është mëshirues për ata që besuan nga mesi
97
juaj, e ata që nuk e lënë të qetë të dërguarin e All-llahut, ata kanë
dënim të dhëmbshëm.
62. Ata ju betohen (muslimanëve) në All-llahun për t'ju bërë juve të
kënaqur (se s'kanë qëllime të këqia), e më e drejtë është që ata të
bëjnë të kënaqur All-llahun dhe të dërguarin e Tij (me adhurim dhe
vepra të sinqerta) nëse vërtet janë besimtarë.
63. A nuk e ditën ata se kush kundërshton All-llahun dhe të dërguarin e
Tij, atij i është caktuar zjarri i xhehennemit, ku do të jenë përjetë,
e ky është ai poshtërimi madh.
64. Hipokritët kanë dro se do të zbritet ndonjë kaptinë që do të nxjerr
në shesh atë që kanë në zemrat e tyre. Thuaj: "Ani, talluni!" All-llahu
do ta zbulojë atë që i frikësoheni.
65. E nëse i pyet ti ata (përse tallen), do të thonë: "Ne vetëm jemi
mahnitur e dëfruar". Thuaj: "A me All-llahun, librin dhe të dërguarin e
Tij talleni?"
66. Mos kërkoni fare ndjesë, ju pasiqë (shpallët se) besuat, keni
mohuar. Nëse një grupi nga ju i falim, grupin tjetër e dënojmë, ngase
ishin kriminelë.
67. Hipokritët dhe hipokritet janë si njëri tjetri; urdhërojnë për të
keqen e ndalojnë nga e mira dhe shrëngojnë duart e tyre. Harruan Allllahun
(nuk i binden), prandaj Ai i harroi (nga mëshira). Nuk ka
dyshim, hipokritët janë ata të prishurit.
68. Hipokritëve dhe hipokriteve dhe jobesimtarëve All-llahu u ka
përcaktuar zjarrin e xhehennemit, ku do të jenë përgjithmonë, ai
mjafton për ta, dhe ata i ka mallkuar All-llahu. Ata kanë dënim të
pandërprerë.
69. Ju hipokritë jeni si ata para jush, që ishin më të fuqishëm se ju,
kishin më shumë pasuri e fëmijë, që përjetuan ata që u takoi, sikurse
që përjetuat edhe ju pjesën tuaj, madje edhe ju u zhytët (në të këqija)
siç u zhytën ata. Të tillët asgjësuan veprat e veta në këtë jetë dhe në
jetën tjetër, dhe të tillët janë plotësisht të dëshpruar.
70. A nuk u arrijti atyre lajmi i atyre që ishin më heret si: i
popullit të Nuhut, i Adit, i Themudit, i popullit të Ibrahimit, i atyre
të Medjemit dhe i të rrotulluarve (populli i Lutit). Atyre u patën
ardhur të dërguarit e tyre me argumente. All-llahu (që i shkatërroi)
nuk ua bëri atyre padrejtë, por ata ia bënë padrejtë vetes.
71. Besimtarët dhe besimtaret janë të dashur për njëri-tjetrin,
urdhërojnë për të mirë, e ndalojnë nga e keqa, e falin namazin dhe
japin zeqatin, respektojnë All-llahun dhe të dërguarin e Tij. Të tillët
do t'i mëshirojë All-llahu. All-llahu është ngadhnjyes, i urtë.
72. Besimtarëve dhe besimtareve All-llahu u premtoi xhennete nën të
cilët rrjedhin lumenj, në të to do të jenë përgjithmonë, dhe (u
premtoi) vendbanime të bukura në xhennetin e Adnit, edhe një disponim
nga All-llahu që është mbi të gjitha. Ky, pra është ai shpëtimi i madh.
73. O Pejgamber, lufto jobesimtarët dhe hipokritët dhe sillu rreptë
ndaj tyre - vendi i tyre është xhehennemi që është përfundimi më i keq.
74. Ata betohen në All-llahun se kanë thënë (asgjë të keqe), e në të
vërtetë, kanë thënë fjalë që nuk përkojnë me besimin, dhe pasi patën
shprehur besimin ata e mohuan, dhe u përpoqën për atë (mbytjen e
Pejgamberit) që nuk e arritën. Ata nuk urrejnë për tjetër pos pse All98
llahu nga mirësitë e Tij dhe i dërguari i begatoi ata. Nëse ata
pendohen do të jetë më mirë për ta, e nëse refuzojnë, All-llahui dënon
me një dënim të dhembshëm si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër. E
në këtë rruzull të tokës nuk ka për ta as mbrojtës, e as ndihmës.
75. E prej tyre (hipokritëve) pati sish që i patën dhënë besën Allllahut
që: "Nëse na jep (All-llahu) nga mirësia e Tij, ne do të ndajmë
lëmoshë dhe do të bëhemi prej punëmirëve.
76. Kur ju dha (All-llahu) nga të mirat e Veta, ata bënë koprraci me
atë (që u dha), e thyen besën dhe u zbrapsen nga respekti ndaj Allllahut.
77. Dhe për shkak se e thyen besën që i patën dhënë All-llahut, dhe për
shkak të asaj se gënjenin, All-llahu u ngjeshi hipokrizinë në zemrat e
tyre deri në ditën që e takojnë Atë.
78. A nuk e ditën ata se All-llahu e di fshehtësinë e tyre (në zemra),
bisedën e tyre, dhe se Ai (All-llahu) i di të gjiha të fshehtat.
79. Ata (hipokritë) që i përqeshnin besimtarët, që me vullnetin e vet
japin lëmoshë, i përqeshin edhe ata të cilët nuk kanë më shumë se çka
është e domosdoshme për jetesën e tyre, e njëkohësisht tallen me ta,
All-llahu u dha shpërblimin e talljeve të tyre - dënimin më të rëndë.
80. Kërko falje për ta ose mos kërko (është njejtë), e edhe nëse kërkon
falje shtatëdhjetë herë, All-llahu nuk do t'ua falë, sepse ata mohuan
All-llahun dhe të dërguarin e Tij, e All-llahu nuk vë në rrugë të
drejtë (të shpëtimit) ata që nuk respektojnë.
81. Ata (hipokritë) që mbetën (pa shkuar në luftë), u gëzuan për ndejen
e tyre pas të dërguarit të All-llahut dhe nuk dëshiruan që të luftonin
me pasurinë dhe veten e tyre në rrugën e All-llahut dhe thanë: "Mos
dilni (në luftë) në vapë!" Thuaju: "Zjarri i xhehennemit ka vapën edhe
më të fortë, nëse janë që kuptojnë!"
82. Le të qeshin pak (në dynja) e le të qajnë shumë (në botën tjetër).
Ai është shpërblim i asaj që fituan.
83. Nëse All-llahu të kthen ty (prej Tebukut) te ndonjë grup i tyre
(hipokritëve), e ata të kërkojnë leje për të dalë (me ty në ndonjë
luftë), thuaju: "Ju nuk do të dilni kurrë me mua dhe kurrë nuk do të
luftoni ndonjë armik së bashku me mua! Ju ishit të kënaqur herën e parë
që nuk luftuat, pra rrini me ata që mbetën!"
84. Dhe asnjërit prej tyre kur të vdesin, mos ia fal namazin (e
xhenazës) kurrë, e as mos qëndro pranë varrit të tij (për lutje e
vizitë), pse ata mohuan All-llahun dhe të dërguarin e Tij dhe vdiqën
kryeneçë.
85. Po ty të mos duket e mirë pasuria e tyre dhe fëmijët e tyre. Allllahu
deshi t'i mundojë me të në këtë botë dhe t'u dalë shpirti duke
qenë mohues.
86. E kur zbritët një kaptinë (që thotë): të besoni All-llahun dhe
luftoni së bashku me të dërguarin e Tij, ata të pasurit kërkuan leje
prej teje dhe thanë: "Na le të mbesim me ata që rrinë!"
87. U pajtuan të mbesin me ata që nuk vajtën (në luftë). Po zemrat e
tyre janë mbyllur, andaj ata nuk kuptojnë.
99
88. Por, i dërguari, e së bashku me të edhe ata që besuan, luftuan me
pasurinë dhe veten e tyre dhe atyre u takuan të gjitha të mirat, ata
janë të shpëtuarit.
89. All-llahu u ka përgatitur atyre xhennete që në të rrjedhin lumenj,
ku do të qëndrojnë përgjithmonë. Ai është suksesi i madh.
90. Disa nga arabët beduinë që kërkuan falje, erdhën për t'iu dhënë
leje (të mos shkonin në luftë), e ata të tjerët që kishin gënjyer (me
besim) All-llahun dhe të dërguarin e Tij ishin ndalë (paleje). Ata që
prej tyre nuk besuan, do t'i godasë dënim i ashpër.
91. Nuk është ndonjë mëkat për të dobëtit, as për të sëmurët, e as për
ata që nuk kanë me çka të përgatiten, kur janë të sinqertë ndaj Allllahut
dhe të dërguarit të Tij, pra për të mirët nuk ka rrugë qortimi.
All-llahu falë shumë, është mëshirues.
92. (nuk ka qortim) Dhe as për atë që kur erdhën te ti për t'i bartur
me kafshë, u the: "Nuk kam me çka t'ju bartë. Ata u kthyen, e prej
pikëllimit se nuk kishin me çka të përgatiteshin nga sytë e tyre
ridhnin lotë.
93. E keqja është për ata që duke qenë pasanikë kërkuan leje dhe u
pajtuan të mbeteshin me ata që nuk vajtën. Po, All-llahu ka vulosur
zemrat e tyre, ata nuk do të gjejnë rrugë.
94. Kur të ktheheni te ata, ata do t'ju kërkojnë falje, thuanju: "Mos u
arsyetoni, ne nuk ju besojmë, për gjendjen e juaj na ka njoftuar Allllahu.
Veprën tuaj do ta shohë All-llahu dhe i dërguari i Tij, e pastaj
ju do të ktheheni te Ai që i di të fshehtat dhe të dukshmet, e Ai do
t'ju lajmërojë për atë që keni vepruar.
95. Ata do t'ju betohen në All-llahun, kur të ktheheni te ata, për të
mos i qortuar, ju pra hiqnu tyre ata janë të ndyrë, e vendi i tyre do
të jetë xhehennemi, shpërblim për atë që fituan.
96. Ata ju betohen juve që të jeni të kënaqur ndaj tyre, e nëse ju
shprehni kënaqësi, All-llahu nuk është i kënaqur me popullin e
paturpshëm.
97. Arabët beduinë janë të pajisur me mohim e hipokrizi më të fortë,
dhe janë më të përshtatshëm për të mos i njohur dispozitat që ia zbriti
të dërguarit të Tij All-llahu. All-llahu i di çështjet, Ai është i
urtë.
98. Ka disa beduinë që për atë që e jep, e konsideron si të dështuar
dhe presin kthesa kundër jush. Kundër tyre e ardhmja qoftë e keqe! Allllahu
dëgjon, di.
99. Po, ka edhe disa nga beduinët që besojnë All-llahun dhe botën
tjetër dhe atë që e japin e konsiderojnë afrim te All-llahu dhe bekim
te i dërguari. Veni re, ato janë afrime te All-llahu për ta, e Allllahu
do t'i përfshijë në mëshirën e Tij. All-llahu falë dhe është
mëshirues.
100. All-llahu është i kënaqur me të hershmit e parë prej muhaxhirëve
(migruesve) dhe prej ensarëve (vendasve-ndihmëtarë) dhe prej atyre që i
pasuan ata me punë të mira, e edhe ata janë të kënaqur ndaj Tij. Atyre
u ka përgatitur xhennete, në të cilët rrjedhin lumenj, ku do të jenë
përjetë të pasosur. E ky është fitim i madh.
100
101. Edhe rreth jush ka beduinë që janë hipokritë, e edhe nga banorët e
Medinës që janë përcaktuar për hipokrizi. Ti nuk i di ata, Ne i dimë,
ata do t'i dënojmë dy herë, pastaj shtyhen në dënimin e madh.
102. Ka edhe të tjerë që i kanë pranuar mëkatet e veta: ata përzien
vepra të mira, e edhe të tjera të këqija. Atyre do t'ua falë All-llahu,
se Ai i falë atij që pendohet, e mëshiron atë që përmirësohet.
103. Merr prej pasurisë së tyre (të atyre që pranuan gabimin) lëmoshë
që t'i pastrosh me të dhe t'u shtosh (të mirat) dhe njëkohësisht lutu
për ta, se lutja jote është qetësim për ta. All-llahu dëgjon dhe sheh.
104. A nuk e ditën ata se All-llahu është ai që pranon pendimin e
robëve të vet, pranon lëmoshat dhe se, vetëm All-llahu është Ai që
shumë pranon pendimin dhe është mëshirues.
105. Dhe thuaj: "Veproni, All-llahu do ta shohë veprën tuaj, edhe i
dërguari i Tij e besimtarët, e më vonë do të ktheheni te njohësi i të
fshehës dhe të dukshmes, e do t'ju njoftojë për atë që vepruat.
106. Ka edhe të tjerë që janë duke pritur urdhërin e All-llahut, a do
t'i dënojë apo do t'i falë pas pendimit. All-llahu e di gjendjen e tyre
dhe di ç'bën me ta.
107. (Nga hipokritët më të shëmtuarit janë) Edhe ata që ndërtuan xhami
sherri, mosbesimi e përçarjeje mes besimtarëve dhe ftuan në pritje
(solemne) atë që më parë kishte luftuar kundër All-llahut dhe të
dërguarit të Tij. Ata do të betohen: "Ne nuk kemi pasur tjetër qëllim,
vetëm për të mirë!" Po All-llahu dëshmoi se ata vërtet janë rrenacakë.
108. Ti mos u fal aty kurrë! Një xhami e cila që prej ditës së parë
është themeluar në respekt ndaj All-llahut (pa hile), është më e drejtë
të falesh në të, aty ka burra që dëshirojnë të pastrohen mirë, e Allllahu
i do të pastrit.
109. A është më i mirë ai që ndërtesën e vet e themeloi në devotshmëri
dhe në kënaqësi të All-llahut, apo ai që në ndërtesën e vet e themeloi
buzë bregut të shembur e bashkë me të bie në zjarrin e xhehennemit?
All-llahu nuk i udhëzon njerëzit zullumqarë.
110. Ndërtesa e tyre të cilën e ndërtuan ata (e që e shembi Pejgamberi)
vazhdimisht do të jetë mllef në zemrat e tyre, pos nëse pëlcasin zemrat
e tyre. All-llahu di, është i urtë.
111. All-llahu bleu prej besimtarëve shpirtërat dhe pasurinë e tyre me
xhennet. Luftojnë në rrugën e All-llahut, mbysin dhe mbyten. (All-llahu
dha) Premtim të cilin e vërtetoi në Tevrat, Inxhill e Kur'an. E kush
është më zbatues i sigurt i premtimit të vet se All-llahu? Pra, gëzonju
tregtisë që bëtë me Të. Ky është suksesi i madh.
112. (Të xhennetit janë) Edhe ata që pendohen, ata që sinqerisht
adhurojnë, ata që falënderojnë, ata që agjërojnë, ata që bëjnë ruku, që
bëjnë sexhde, që urdhërojnë për të mira e ndalojnë nga të këqijat, edhe
përmbushin dispozitat e All-llahut. Pra, përgëzoj besimtarët.
113. Nuk është e drejtë për Pejgamberin e as për besimtarët të kërkojnë
falje për idhujtarët, edhe nëse janë të afërt të tyre, pasi që ta kenë
të qartë se me të vërtet ata (idhujtarët) janë banues të xhehennemit.
114. Edhe lutja e Ibrahimit për babain e vet nuk ishte tjetër, pos për
shkak të një premtimi që ia pat premtuar atij, e kur iu bë e qartë se
ai ishte armik i All-llahut, u largua prej tij. S'ka dyshim, Ibrahimi
ishte shumë i ndieshëm dhe i butë.
101
115. All-llahu nuk e humb një popoull pasi që ta ketë udhëzuar atë,
para se t'ju sqarojë atyre se prej çka duhet ruajtur. All-llahu është i
gjithdijshëm për secilin send.
116. S'ka dyshim se sundimi i qiejve e i tokës është i All-llahut, Ai
jep jetë dhe vdekje, e ju, përveç All-llahut, nuk keni përkrahës
tjetër.
117. All-llahu ia fali Pejgamberit, edhe muhaxhirëve edhe ensarëve, të
cilët në çastin e vështirë shkaun pas tij, kur (nga vështirësitë)
zemrat e një grupi nga ata, gati u lëkundën, por Ai ua fali (i
stabilizoi zemrat e) atyre. Vërtet Ai është i butë, i mëshirshëm ndaj
tyre.
118. (Ai u fali) Edhe atyre të treve, të cilëve iu pat shtyrë aq
(pranimi i pendimit) sa që toka u bë e ngushtë për ta, përkundër
gjerësisë së saj, kur u ngushtuan edhe shpirtërat e tyre sa që u bindën
se nuk ka srehim prej All-llahut (tjetërku) pos te Ai. Prandaj edhe
atyre ua fali Ai, në mënyrë që të pendohen. All-llahu pranon pendimin
se është mëshirues.
119. O ju që besuat! Ta keni në kujdes All-llahun dhe të jeni me ata të
drejtit.
120. Nuk ishte me vend për banorët e Medinës e as për ata që ishin
rreth tyre nga beduinët, të ngelin (pa shkuar) pas të dërguarit të Allllahut
e as të kursejnë veten e tyre ndaj vetes së tij (Pejgamberit).
Nuk ishte me vend ngase, ata nuk i godet as etja, as lodhja, as uria
kur janë në rrugën e All-llahut, dhe nuk shkelin ndonjë vend që i
hidhëron mosbesimtarët, dhe nuk arrijnë kundër armikut çkado qoftë
(mbytje, robërim të tyre ose ngadhënjim mbi ta), vetëm se të gjitha ato
do t'u evidentohen atyre si vepër e mirë (shpërblyese). All-llahu nuk
ua humb shpërblimin veprimmirëve.
121. Dhe nuk japin kontribut, të vogël ose të madh, nuk kapërcejnë
ndonjë luginë, e qe të mos u shenohet (për shpërblim) atyre, për t'i
shpërblyer All-llahu më së miri atë që vepruan.
122. Nuk është e nevojshme të dalin në luftë të gjithë besimtarët. E
përse nga çdo grumbull i tyre të mos shkojë një grup për t'u aftësuar
në diturinë fetare, për ta mësuar popullin e vet kur të kthehet te ata,
në mënyrë që ata ta kuptojnë (e të ruhen).
123. O ju që besuat! Luftoni jobesimtarët që i keni afër jush, e le ta
ndiejnë prej jush grushtin e fortë kundër tyre. E dine se All-llahu
është me të devotshmit.
124. E kur zbret ndonjë kaptinë, ka prej tyre që thonë: "Cilit prej
jush ia shtoi kjo besimin?" Sa u përket atyre që besuan, atyre u
shtohet besimi dhe gëzohen për të.
125. E sa u përket atyre që kanë sëmundje në zemrat e tyre, ajo
(zbritja e kaptinës) ndytësisë së tyre u shton ndytësi dhe ata vdesin
si jobesimtarë.
126. A nuk e shohin ata se për çdo vit sprovohen një herë apo dy herë,
e përsëri nuk pendohen e as nuk marrin mësim.
127. E kur zbret ndonjë kaptinë (që turpësinë e tyre) ata shikojnë
njëri-tjetrin (e thonë mes vete): a ju pa ndokush ju e pastaj largohen.
All-llahu prapësoi zemrat e tyre ngase ishin popull që nuk kuptonte.
102
128. Juve ju erdhi i dërguar nga lloji juaj, atij i vie rëndë për
vuajtjet tuaja, sepse është lakmues i rrugës së drejtë për ju, është i
ndijshëm dhe i mëshirshëm për besimtarët.
129. Po nëse ata refuzojnë (atë që ua sjell) atëherë thuaj: All-llahu
është për mua mjaft, s'ka të adhuruar pos Tij, vetëm te Ai jamë
mbështetur, e Ai është Zot i Arshit të madh!"
SURA 10. JUNUS
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Elif, Lamë, Ra. Këto janë ajetet e librit të pacenueshëm.
2. A ishte çudi për njerëzit, që Ne një njeriut nga mesi i tyre i
thamë: Tërhiqjau vërejtjen njerëzve, kurse ata që besuan gëzoi se me të
vërtetë kanë pozitë të lartë te Zoti i tyre. E ata që besuan thanë:
"S'ka dyshim, kjo është një maxhi e vërtetë!"
3. Vërtet Zoti juaj është All-llahu, i cili krijoi qiejt e tokën brenda
gjashtë ditësh e pastaj qëndroi mbi Arshin; Ai rregullon gjendjen.
Ndërmjetësues nuk do të ketë vetëm poqese lejon Ai. Ky, Madhëria e Tij
është All-llahu, Zoti juaj, pra adhurojeni Atë! A nuk merrni mësim?
4. Kthimi i të gjithë juve është te Ai, premtimi i All-llahut, është i
vërtetë. Ai e filloi krijimin e pastaj e përsërit atë për t'i
shpërblyer me të drejtë ata që besuan dhe bënë vepra të mira. E për ata
që mohuan, ka pije të valë dhe dënim të dhembshëm, për shkak se ata
mohonin.
5. Ai e bëri diellin shëndritës, e hënën dritë dhe asaj (hënën) ia
caktoi fazat, që ta dini numrin e viteve dhe llogarinë. All-llahu nuk
krijoi këtë për tjetër, pos me qëllim të caktuar. Ai ia sqaron
argumentet një populli që kupton.
6. Në ndërrimin e natës e të ditës, dhe në çka krijoi All-llahu në qiej
e në tokë, vërtet ka fakte për njerëzit që kanë droje.
7. Ata që nuk presin takimin Tonë, që janë të kënaqur me jetën e
dynjasë dhe kanë gjetur prehje në të, dhe ata që janë indieferentë ndaj
argumenteve tona.
8. Vendi për të tillët është zjarri, për shkak të asaj që punuan.
9. E ata që besuan dhe bënë vepra të mira, Zoti i tyre, për shkak të
besimit të tyre i udhëzon në xhennete të begatshme në të cilët rrjedhin
lumenj.
10. Lutja e tyre aty është: "I lartë je o All-llah!", e përshëndetja e
tyre është: Selam! dhe lutja e fundit e tyre: "Falënderimi i qoftë Allllahut,
Zotit të botëve!"
11. Sikur All-llahu t'ua shpejtonte njerëzve pranimin e kërkesës për të
keqen, ashtu si e pranon shpejtimin e kërkesës për të mirën, atyre do
t'u përfundonte afati (i vdekjes). Po Ne, ata që nuk janë të bindur se
do të vijnë para nesh, i lëmë të bredhin në mashtrimet e tyre.
12. E kur njeriun e godet dëmi, ai na lut qoftë shtrirë, ulur ose në
këmbë, e kur Ne ia largojmë të keqen, ai, sikurse të mos na ishte ulur
fare për dëmin që e pat goditur. Kështu kriminelëve u duket mirë ajo që
veprojnë.
103
13. Ne kemi shkatërruar gjenerata para jush (o idhujtarë), pse nuk
besonin, edhe pse të dërguarit u erdhën me argumente të qarta. Kështu
shpërblejmë Ne njerëzit kriminelë.
14. Pastaj juve ju bëmë zëvendësues pas tyre në Tokë për t'ju parë si
do të veproni.
15. Dhe kur atyre u lexohen ajetet Tona të qarta, ata që nuk besojnë
takimin Tonë (ringjalljen), thonë: "Sillna një Kur'an tjetër, ose
ndryshoje këtë!" Thuaj: "Mua nuk më takon që ta ndrushojë vetë, unë
përcjelli vetëm atë që më shpallet, unë nëse kundërshtoj Zotit tim i
frikësohem dënimit të një Ditës të madhe.
16. Thuaj: "Sikur të kishte dashur All-llahu, unë nuk do t'ua kisha
lexuar juve atë, as nuk u kisha njoftuar me të. Unë para tij kam jetuar
në mesin tuaj (as nuk kam ditur as nuk kam lexuar), a nuk mendoni?"
17. A ka më mizor se ai, që shpif ndaj All-llahut gënjeshtër ose
përgenjeshtron faktet e Tij? Mëkatarët vërtet s'kanë për të shpëtuar.
18. Ata pos All-llahut adhurojnë çdo gjë që nuk bën as dobi, e thonë:
"Këta janë ndërmjetësuesit tanë te All-llahu!" Thuaj: "A po e informoni
All-llahun me diçka që Ai nuk e di se ç'ka në qiej dhe në tokë?" I
pastër është madhëria e Tij nga ajo që i shoqërojnë!
19. Njerëzit nuk ishin tjetër pos të një feje, e u përçanë. E sikur të
mos ishte caktim i hershëm nga Zoti yt, do të përfundohej (me dënim)
mes tyre, për atë që ishin të përçarë.
20. Dhe thonin: "Përse nuk i vjen atij (Muhammedit) ndonjë mrekulli nga
Zoti i tij?" Po ti thuaj: "E fshehta është (çështje) vetëm e All-llahut
(Ai sjell mrekulli). Prandaj, ju pritni se edhe unë së bashku me ju po
pres!"
21. E kur Ne ua dhurojmë njerëzve mëshirën pasi t'i ketë goditur e
keqja (skamja), kur qe ata u bëjnë hile argumenteve tona. Thuaj: "Allllahu
është më i shpejti në ndëshkim". S'ka dyshim, përcjellësit tanë
(melaiket) regjistrojnë atë që po thurrni ju.
22. Ai (All-llahu) ua bëri të mundshëm udhëtimin në tokë e në det, deri
kur jeni në anije që lundrojnë me ta (me udhëtarët) me anë të një ere
të lehtë dhe janë të lumtur me të (me erën e lehtë), ia beh një erë e
fortë dhe nga të gjitha anët rrethohen nga valët dhe binden se janë
shkatërruar, e lusin All-llahun pa farë përzierje të idhujve (duke
thënë): Nëse na shpëton nga kjo (katastrofë), ne do të jemi gjithnjë
falënderues!"
23. E kur Ai (All-llahu) i shpëtoi ata, ja, ata veprojnë mbrapshtë në
tokë, pa arsye. O ju njerëz! Kryeneçësia juaj është vetëm kundër vetes
suaj, është përjetim i jetës së kësaj bote, pastaj kthimi juaj është te
Ne, e Ne ju shpërblejmë për veprimet tuaja.
24. Shembulli i jetës së kësaj bote është si i një shiu që e kemi
zbritur nga qielli, e me anën e të cilit gërshetohen bimët e tokës
(mbijnë dhe shpeshtohen të gjitha llojet) prej nga hanë njerëzit e
kafshët deri kur toka të ketë marrë stolinë e vet dhe të jetë zbukuruar
(me bimë, pemë e behar), e banorët e saj të mendojnë se janë të zotët e
saj, e asaj i vjen urdhëri ynë, natën ose ditën, Ne e bëjmë atë (të
mbjellat) të korrur sikurse të mos ekzistonte dje. Kështu Ne u sqarojmë
faktet njerëzve që mendojnë.
104
25. All-llahu thërret për në xhennet, dhe atë që do, e vë në rrugë të
drejtë.
26. Atyre që bëjnë vepra të mira, u takon e mira (xhenneti) edhe më
tepër (e shohin All-llahun). Fytyrat e tyre nuk i mbulon pluhuri i zi
as nënçmimi, ata janë banues të xhennetit, aty janë përgjithmonë.
27. E ata që bënë të këqia, dënimi i së keqes është aq sa është ajo,
ata i mbulon poshtërimi. Ata nuk mund t'i mbrojë kush nga All-llahu,
fytyrat e tyre, porsi t'i kishte mbuluar ndonjë copë e errët e natës.
Ata janë banues të përjetshëm të zjarrit.
28. Atë ditë i tubojmë të gjithë, ndërkaq atyre që i kanë bërë shok
All-llahut u themi: "Rrini në vendin tuaj, ju dhe idhujt tuaj!" Ne
ndajmë ata. E idhujt e tyre u thonë: "Ju nuk na adhuruat ne!"
29. All-llahu na mjafton si dëshmues mes nesh e jush (kështu u thonë
idhujt idhujtarëve). Ne nuk dimë gjë për adhurimin tuaj ndaj nesh (ne
nuk dëgjojmë, nuk shohim e nuk kuptojmë).
30. Aty, në atë vend, secili njeri provohet me atë që e ka bërë më parë
dhe kthehen te All-llahu, Sundimtari i tyre i vërtetë dhe humb (shkon
huq) prej tyre ajo që trillonin (se do t'u bëjnë shefatë).
31. Thuaj: "Kush ju furnizon me ushqim nga qielli e toka, kush e ka në
dorë të dëgjuarit e të pamët (tuaj), kush nxjerr të gjallin nga i
vdekuri e kush nxjerr të vdekurin nga i gjalli, kush rregullon çdo
çështje?" Ata do të thonë: "All-llahu". Ti thuaj: "A nuk frikësoheni?"
(dënimit).
32. E ky është All-llahu, Zoti juaj i vërtetë. Pas të vërtetës nuk ka
tjetër pos iluzione, e si po ia ktheni shpinën (të vërtetës)?
33. Kështu është pra, vendimi i zotit tënd kundër të shfrenuarve, pse
ata nuk besojnë.
34. Thuaj: "A ka prej idhujve tuaj ndokush që ta fillojë krijimin e
mandej atë (pas vdekjes) ta rikthejë?" Thuaj: "All-llahu e nis krijimin
dhe sërish e rikthen. Si i largoheni pra, së vërtetës?
35. Thuaj: "A ka ndokush prej idhujve tuaj që ndonjë të humbur ta
drejtojë në rrugën e drejtë? Thuaj: "Vetëm All-llahu udhëzon në të
vërtetën.. Atëherë pra, a është më e drejtë të shkohet pas tij që
udhëzon në rrugën e drejtë, apo pas atij që nuk udhëzon, (sepse nuk
mund të udhëzojë as vetveten) vetëm nëse prej dikuj tjetër udhëzohet?
Ç'është me ju? Si gjykoni?
36. Shumica e tyre nuk përkojnë tjetër pos supozim, e supozimi nuk
është asgjë ndaj të vërtetës. All-llahu di shumë mirë për atë që
punojnë.
37. Nuk është e logjikshme të mendohet se ky Kur'an është i trilluar
prej dikujt pos All-llahut, por është vërtetues i asaj (shpalljes) që
ishte më parë, dhe sqarues e komentues i librit. Nuk ka farë dyshimi se
është (i zbritur) nga Zoti i botëve.
38. Përkundër kësaj, ata (idhujtarët) thonë se atë e trilloi ai
(Muhammedi). Ti thuaj: "Sillne pra ju një kaptinë të ngjajshme me këtë,
madje thirrni kë të doni në ndihmë, pos All-llahut, po qe se jeni të
drejtë në atë që thoni".
105
39. Por ja, ata përgënjeshtruan atë (Kur'anin) pa e kuptuar dhe pa ju
ardhur shpjegimi i tij. Po kështu, gënjenin dhe ata që ishin më
përpara. Shiko si ishte përfundimi i zullumqarëve.
40. Ka prej tyre (te të cilët u dërgua Muhammedi) që e besojnë atë
(Kur'anin), e ka prej tyre edhe asish që atë nuk e besojnë. Zoti i njeh
më së miri kokëfortit.
41. Po nëse ata të përgënjeshtruan ty, thuaj: "Mua më takon (shpërblimi
nga) vepra juaj, ju nuk përgjigjeni për atë që bëj unë, e as për atë që
bëni ju.
42. Ka prej tyre që të dëgjojnë (kur lexon, por formalisht). A mund të
bësh të shurdhëtin të dëgjojë, edhe kur ata nuk kuptojnë?
43. Ka prej tyre që të shikon ty (duket se po të shikon). A mund ta
udhëzosh ti të verbërin, kur ata nuk shohin (të vërtetën)?
44. All-llahu nuk u bën asgjë të padrejtë njerëzve, por ata i bëjnë të
padrejtë vetes së tyre.
45. (Përkujto) Ditën kur i tubojnë ata, (atyre u duket) sikur nuk
qëndruan (në dynja) vetëm një moment të ditës, atëherë njihen mes vete.
E, vërtet, kanë dështuar ata që nuk besuan këtë prezencë para Allllahut,
edhe nuk gjetën udhën e drejtë.
46. Nëse ta bëjmë të mundshme të shohish diçka nga (dënimi) që u
premtuan atyre (mirë), ose ta marrim shpirtin ty (kurse ti nuk sheh
gjë), e ardhmja e tyre është vetëm te Ne. All-llahu është dëshmues i
asaj që punojnë.
47. Secili popull kishte të dërguarin e vet, e kur u vinte i dërguari i
tyre bëhej gjykimi i drejtë mes tyre, atyre nuk u bëhet padrejtësi.
48. Ata thonë: "Kur do të jetë ky premtim (dënim), nëse jeni të drejtë
ç'ka thoni?
49. Thuaj: "Unë nuk mund t'i sjellë vetes sime as dëm as dobi, pos atë
që dëshiron All-llahu". Çdo popull ka fatin (e caktuar), e kur të vijë
afati i tyre, ata nuk mund ta vonojnë as për një moment e as ta ngutin.
50. Thuaj: "Më tregoni, nëse u vjen dënimi i Tij natën ose ditën, e çka
i shtyen të nguten për të, kriminelët?"
51. A pasi që të ndodhë (dënimi) do të besoni atë? A tani!? (po
besoni), e ju ishit ata që kërkonit t'u vijë më shpejt?
52. Më vonë (në ditën e kijametit) atyre që bënë zullum u thuhet:
"Shijoni dënimin e përjetshëm!" Mos jeni dënuar më shumë se ç'keni
merituar?"
53. E ata kërkojnë t'u tregosh (e do të thonë): a është e vërtetë ajo
(që thua për dënimin)? Thuaj: "Po, pasha Zotin tim, ajo është më se e
vërtetë, dhe ju nuk do të mund ta pengoni kurrsesi.
54. Secili njeri që ka dëmtuar veten (duke mosbesuar), po të ishte e
tij çdo gjë që ekziston në tokë, ai do ta flijonte atë (për të
shpëtuar). E kur e shohin dënimin, ata fshehin dëshprimin (nga hutia).
Atëherë bëhet gjykimi i drejtë mes tyre nuk u bëhet padrejtë.
55. Vini re! Nuk ka dyshim se gjithçka që gjendet në qiej e në tokë
është e All-llahut! Kini kujdes. Premtimi i All-llahut është më se i
vërtetë, por shumica e tyre nuk e dinë.
56. Ai jep jetë dhe vdekje, dhe vetëm te Ai do të ktheheni.
106
57. O ju njerëz! Juve ju erdhi nga zoti juaj këshilla (Kur'ani) dhe
shërimi i asaj që gjendet në krahrorët tuaj (në zemra), edhe udhëzim e
mëshirë për besimtarët.
58. Thuaj: "Vetëm mirësisë së All-llahut dhe mëshirës së Tij le t'i
gëzohen, se është shumë më e dobishme se ajo që grumbullojnë ata.
59. Thuaj: "Më thuani, atë që All-llahu ju dha si ushqim (të lejuar), e
ju nga ai diçka bëtë të ndaluar e diçka të lejuar?" Thuaj: "A ju lejoi
All-llahu ju, ose ju i shpifni All-llahut?"
60. Po çfarë është mendimi i atyre që shpifin All-llahut, për ditën e
kijametit? All-llahu është dhurues i madh ndaj njerëzve, por shumica e
tyre nuk falënderojnë.
61. Ti nuk angazhohesh me asnjë çështje, nuk lexon nga ai pjesë nga
Kur'ani dhe nuk bëni ndonjë vepër, vetëm se ne jemi prezentuesit tuaj,
kur ju ndërmerrni atë. Zotit tënd nuk mund t'i fshihet as në tokë e as
në qiell as sa grimca e as më e vogël se ajo e as më e madhe, por vetëm
sa është evidentuar në librin e sigurt.
62. Ta keni të ditur se të dashurit e All-llahut (evliatë) nuk kanë
frikë (në botën tjetër) e as kurrfarë brengosje?
63. (Ata janë ata) Të cilët besuan dhe ishin të ruajtur.
64. Atyre u jepen myzhde në jetën e dunjasë (në çastin e vdekjes) dhe
në jetën tjetër (për shpëtim në xhennet). Premtimet e All-llahut nuk
mund të pësojnë ndryshim. E, ai është suksesi i madh.
65. Po ty të mundojnë thëniet e tyre. E tërë fuqia dhe ngadhënjimi i
takon vetëm All-llahut. Ai i dëgjon dhe i di të gjitha.
66. Ta keni të ditur se gjithçka që është në qiej e në tokë janë në
pushtetin e All-llahut (pra, edhe idhujtarët). E ata, që pos All-llahut
adhurojnë, në të vërtetë nuk janë kah pasojnë zota, ata nuk janë kah
pasojnë tjetër pos supozimeve dhe nuk janë tjetër vetëm se gënjejnë.
67. Ai (All-llahu) bëri për ju natën që në te të pushoni, e ditën të
ndritshme (të shihni). Në këtë, (që bëri) vërtet ka argumente për një
popull që dëgjon.
68. (Pas të gjitha argumenteve) Ata (jobesimtarët) thanë: "All-llahu ka
fëmijë". Larg asaj është All-llahu, Ai s'ka nevojë, e Tij është ç'ka në
qiej dhe ç'ka në tokë, ju nuk keni argumente për këtë (që ta thoni), a
thoni për All-llahun çka nuk dini?
69. Thuaj: "Ata që trillojnë gënjeshtër për All-llahun, nuk kanë për të
shpëtuar".
70. Ata kanë një përjetim në dynja, pastaj kthimi i tyre është vetëm te
Ne, e Ne do të bëjmë që ata të shijojnë dënimin e dhembshëm për shkak
se nuk besonin.
71. Lexoju atyre ngjarjen e Nuhut, kur i tha popullit të vet: "O
populli im, nëse u vjen rëndë qëndrimi im në mesin tuaj, përkujtimet e
mia me ajetet e All-llahut, e unë iu kam mbështetur vetëm All-llahut,
ju vendosni për qëllimin tuaj, thirrni në ndihmë edhe zotat tuaj, e mos
e mbani fshehtë, dhe zbatoni atë kundër meje e mos pritni.
72. E nëse prapësoheni (nga mësimet e mia), unë nuk u kërkoj ndonjë
shpërblim, se shpërblimi im është vetëm prej All-llahut. Unë jam i
urdhëruar të jam njëri prej muslimanëve.
107
73. E ata (populli i tij) e konsideruan atë rrenacak e Ne e shpëtuam
atë dhe ata që ishin bashkë në anije, dhe i bëmë që ata të jenë
pasardhës (zëvendësues), kurse ata që përgënjeshtruan ajetet tona i
përmbytëm. Shih pra, si ishte fundi i gënjeshtarëve.
74. Mandej pas tij dërguam të dërguar te popujt e tyre, të cilët erdhën
dhe u sollën atyre argumente të forta, por ata nuk i besuan asaj, të
cilën më parë e kishin përgënjeshtruar. Kështu, pra u vulosim zemrat
atyre që kalojnë kufijtë.
75. Pastaj, pas tyre dërguam Musai dhe Harunin me argumentet tona, te
faraoni dhe paria e rrethit të tij, po ata paraqitën kryelartësi, pse
ishte popull që bënte krime.
76. E kur u erdhi atyre e vërteta e sigurt nga Ne, ata thanë: "Kjo nuk
është tjetër pos magji e qartë.
77. Musai tha: A të vërtetës i thoni magji? A magji është kjo?
Magjistarët nuk shpëtojnë?
78. Ata thanë: "Mos erdhe të na largosh nga ajo (feja) që e gjetëm te
prindërit tanë, për t'ju mbetur ju dyve madhështia në tokë? Po ne nuk u
besojmë juve dyve.
79. Faraoni tha: "Sillmëni mua të gjithë magjistarët e aftë.
80. E kur erdhën magjistarët, Musai u tha: "Hidhni ç'keni për të
hedhur".
81. E kur i hodhën ata, Musai u tha: "Kjo që e sollët ju tash, vërtet
është magji!" Po All-llahu do ta asgjësojë këtë, sepse All-llahu nuk e
përkrahë veprën e të prishurve.
82. Dhe me argumentet e veta All-llahu e fuqizon të vërtetën, ndonëse e
urrejnë të pabesët.
83. Duke pasur frikë nga faraoni dhe nga rrethi i tij se do t'i
turturojnë, Musait nuk i besoi kush pos një pjese të pasardhësve të
popullit të tij. Vërtet, faraoni ishte mbizotërues në tokë dhe ai ishte
prej shkatërrimtarëve.
84. Musai tha: "O populli im, nëse i keni besuar All-llahut, vetëm atij
mbështetuni, nëse jeni të dorëzuar (vendimit të Tij)!"
85. Ata iu përgjegjën duke i thënë: "All-llahut iu kemi mbështetur,
Zoti ynë, mos i mundëso popullit mizor të na sprovojë!"
86. Dhe me mëshirën tënde, na shpëto prej popullit jobesimtarë!"
87. Ne i thamë Musait dhe vëllait të tij t'i bëni vend në Egjipt
popullit tuaj, shtëpitë tuaja t'i bëni faltore e ta falni namazin
rregullisht. Ti (Musa) përgëzoi besimtarët!
88. Musai tha: "Zoti ynë, Ti i ke dhënë faraonit dhe parisë së tij
mjete të përjetimit dhe pasuri në jetën e kësaj bote, ashtu që o Zot
ynë, po i largojnë njerëzit prej rrugës tënde. Zoti ynë, zhduke
pasurinë e tyre, shtrëngoi zemrat e tyre, e të mos besojnë derisa të
shijojnë dënimin e idhët.
89. Ai (All-llahu) tha: "Lutja juaj është pranuar, prandaj ju të dy
qëndroni ashtu si jeni e mos ndiqni rrugën e atyre që nuk dinë!
90. Ne i kapërcyem beni israilët përtej detit, e faraoni dhe ushtria e
tij i ndoqi mizorisht dhe armiqësisht derisa e përfshiu atë përmbysja,
108
e ai tha: "Besova se nuk ka Zot tjetër pos Atij që i besuan beni
israilët, edhe unë jam nga muslimanët!"
91. Ti tani beson, ndërsa ma parë kundërshtove dhe ishe njëri prej
shkatërruesve!
92. Sot po të shpëtojmë ty (po të nxjerrim prej detit) me trupin tënd
(të vdekur), që të shërbesh si argument për ata që vijnë pas teje.
Vërtet, ekziston një shumicë njerëzis që nuk hulumtojnë argumentet
Tona.
93. Në të vërtetë, Ne i vendosëm beni israilët (pas shkatërrimit të
armiqve të tyre) në një vend të mirë, i furnizuam ata me ushqime të
dobishme dhe nuk ishin të përçarë (rreth fesë) vetëm pasi që u erdhi
atyre dituria (Tevrati). Zoti yt, do të gjykojë mes tyre në ditën e
kijametit, për atë që ishin përçarë.
94. Po, (fjala vjen) nëse je në dyshim për këtë që të zbritëm ty (për
ngjarjet e pejgamberëve), atëherë pyeti ata që lexojnë librin para
teje. Ty të erdhi nga Zoti yt e vërteta, pra, mos u bë prej atyre që
dyshojnë.
95. Dhe mos u bë prej atyre që përgënjeshtruan argumentet e All-llahut,
e të bëhesh nga të dështuarit.
96. Kundër atyre, për të cilët ka përfunduar caktimi i Zotit tënd, ata
nuk besojnë,
97. Edhe sikur t'u kishin paraqitur atyre çdo lloj argumenti, ata nuk
besojnë derisa të shohin dënimin e rëndë.
98. Përse nuk pati vendbanim që të ketë besuar e besimi i tij të ketë
ndihmuar (në shpëtim), pos popullit të Junusit, që pasi që besoi, Ne
larguam prej tyre dënimin shëmtues në jetën e kësaj bote dhe i lejuam
të jetojnë deri në një afat të caktuar.
99. Sikur të kishte dashur Zoti yt, do t'i besonin çka janë në tokë që
të gjithë. A ti do t'i detyrosh njerëzit të bëhen besimtarë?
100. Nuk është e mundur për asnjë njeri të besojë (ndryshe), pos me
ndihmën e All-llahut. E dënimin u jepë atyre që nuk mendojnë.
101. Thuaj: "Vështroni me vëmendje çka në (nga argumentet) në qiej e në
tokë. Po argumentet dhe qortimet nuk bëjnë dobi ndaj një popull që nuk
beson.
102. A janë duke pritur tjetër (fat) pos ditët (e zeza) si të atyre që
ekzistonin para tyre? Thuaj: "Pritni, pra, se edhe unë bashkë me ju po
pres!"
103. E Ne pastaj i shpëtojmë të dërguarit tanë, edhe ata që besuan. Ja
kështu, është detyrë e Jona, t'i shpëtojmë besimtarët.
104. Thuaj: "O ju njerëz, nëse ju dyshoni në fenë time, unë nuk adhuroj
ata që ju i adhuroni pos All-llahut, por adhuroj All-llahun që u jepë
vdekjen (ashtu si u ka dhënë jetën), dhe jam i urdhëruar të jem
besimtarë (i Zotit një).
105. Dhe (jam i urdhëruar): Përqëndrohu me tërë qenien tënde në fenë e
drejtë, e mos u bë nga idhujtarët!
106. Dhe mos lut tjetër kë pos All-llahut, ndonjë (idhull) që nuk të
sjell as dobi as dëm, e nëse bën atë, dije se i ke bërë padrejt
vetvetes.
109
107. Nëse All-llahu të provon me ndonjë të keqe, atë s'mund ta largojë
kush pos Tij, po nëse dëshiron të japë ndonjë të mirë, s'ka kush që
mund ta pengojë dhuntinë e Tij. E shpërblen me të, atë që do nga robët
e Tij. Ai falë dhe mëshiron shumë.
108. Thuaj: "O ju jerëz, juve ju erdhi e vërteta nga Zoti juaj, e kush
merr rrugën e drejtë, ai ka vetëm për veten e vet, nërsa kush e merr të
shtrembëren, ai e ka humbur veten. Unë nuk jam rojë e juaj!"
109. Ti ec pas asaj që të shpallet dhe bëhu i durueshëm derisa Allllahu
të gjykojë. Ai është më i miri i gjykatësve!
SURA 11. HUD
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Elif, Lamë, Ra, (ky është) Libër, ajetet e të cilit janë radhitur
(në mënyrë të përsosur, njëkohësisht) edhe shkoqitur nga i Dijshmi i të
gjitha çështjeve në hollësi.
2. Që të mos adhuroni tjetër përveç All-llahut. Unë jam (dërguar) nga
Ai qortues e përgëzues për ju.
3. E të kërkoni falje Zotit tuaj dhe pendohuni (kthehuni) te Ai, se Ai
do të ju mundësojë përjetime të mira (në këtë jetë) deri në një afat
(të caktuar) dhe çdo punëmiri i jep shpërblimin e merituar. Në qoftë se
refuzojnë (të kërkojnë falje), unë pra kam frikë për ju, dënimin e
ditës së madhe.
4. Se kthimi i juaj është vetëm te All-llahu, Ai ka fuqi për çdo send.
5. Ja, ata mbështjellojnë (armiqësinë në) gjoksat e tyre që ta fshehin
nga Ai, po ta dini se edhe kur mbulohen me petkat e tyre, Ai e di se
çka fshehin dhe çka shfaqin. S'ka dyshim se Ai e di shumë mirë çka
mbajnë zemrat (qëllimet) e tyre.
6. Nuk ka anjë gjallesë në tokë që All-llahu të mos ia ketë garantuar
furnizimin e saj, Ai e di vendbanimin dhe vendstrehimin e saj (pas
vdekjes). Të gjitha (këto) janë në librin e njohur (Levhi Mahfudhë).
7. Ai është i cili krijoi qiejt e tokën brenda gjashtë dite (fazave), e
Arshi (Froni) i Tij kishte qenë (më parë) mbi ujë, që t'ju sprovojë, se
cili prej jush është më vepërmirë. Nëse ti u thua: "Ju do të
ringjalleni pas vdekjes!" Ata që nuk besuan thonë: "Kjo (çka na thua)
nuk është tjetër vetëm se magji e hapur.
8. Nëse Ne e vonojmë ndëshkimin për një kohë të shkurtër kundër tyre,
ata thonë: "Çka po e pengon atë?" Le ta dijnë se ditën kur t'u vijë, ai
nuk zbrapët prej tyre, ata do t'i rrethojë ai (dënimi) me të cilin
talleshin.
9. Po nëse Ne ia japim njeriut ndonjë begati nga ana jonë, e pastaj e
tërheqim atë prej tij, ai do të jetë i dëshpruar dhe përbuzës.
10. E nëse pas të keqes që e pat goditur atë, Ne dhurojmë të mira, ai
do thotë: "Kaluan të këqiat prej meje!" Vërtet, ai është shfrenuar dhe
mendjemadh.
11. Përveç atyre, të cilët kishin durim dhe bënin vepra të mira, të
tillët kanë falje (të gabimeve) dhe shpërblim të madh.
12. A mos (shpresojnë idhujtarët se) do të lëshë diçka nga ajo që t'u
shpall ty (ngase u vjen rëndë ta dëgjojnë), dhe të shtëngon zemrën
tënde ajo (komunikimi i shpalljes), për shkak se ata do të thonë: "Pse
110
të mos i ketë zbritur atij (Muhammedit) ndonjë pasuri, ose përse të mos
i ketë ardhur bashkë me të ndonjë engjëll?" Ti je vetëm qortues, e Allllahu
përkujdeset prë çdo send.
13. Apo, pse ata thonë: "Ai (Muhammedi) e trilloi atë (Kur'anin)".
Thuaj: "Formuloni pra, dhjetë kaptina si ai (Kur'ani) ashtu të
trilluara (siç thoni ju) dhe thirrni, pos All-llahut, po qe se jeni të
drejtë (Çka thoni), kë të mundeni për ndihmë!"
14. E nëse nuk përgjigjen juve, atëherë pra ta keni të qartë se ai
(Kur'ani), është i zbritur me dijen e All-llahut dhe se nuk ka zot pos
Tij. A jeni pra myslimanë?"
15. Kush ka për qëllim jetën e kësaj bote dhe të mirat e saj, Ne do t'u
plotësojmë atyre shpërblimin e veprave të tyre në të, dhe atyre në të,
dhe atyre nuk do t'u mungojë gjë.
16. Të këtillëve në botën tjetër u përket vetëm xhehennemi. Ajo që
punuan dhe vepruan ata ka dështuar dhe është asgjësuar.
17. A ai që është (i mbështetur) në argument nga Zoti i tij dhe atë e
përforcon dëshmia nga Ai, e para tij (Kur'anit) ishte (dëshmitar) libri
i Musait (Terati) që ishte udhërrëfyes e mëshirë - (është i njejtë me
atë që ka për qëllim vetëm këtë jetë)? Të tillët (që janë në rrugë të
drejtë) e besojnë (Kur'anin). E kush prej tyre grupeve refuzuan atë,
vendi i tij është zjarri. E ti (Muhammed) mos kij dyshim në te, ai
është e vërtetë nga Zoti yt, në të s'ka dyshim, por shumica e njerëzve
nuk e besojnë.
18. E kush është më mizor se ai që trillon për All-llahun? Të tillët
paraqiten para Zotit të tyre, e dëshmitarët thonë: "Këta ishin të cilët
gënjyen ndaj Zotit të tyre, pra mallkimi i All-llahut qoftë kundër
mizorëve!"
19. Të cilët pengojnë nga rruga e All-llahut dhe përpiqen atë ta
shtrembërojnë, mu ata janë që nuk e besojnë botën tjetër.
20. Ata nuk ishin të paprekshëm në tokë (prej dënimit të Zotit), dhe
ata nuk kishin mbrojtës pos All-llahut. Atyre u shumëfishohet dënimi,
sepse ata nuk ishin që mund të dëgjonin dhe as nuk shikonin.
21. Ata mashtruan vetveten dhe humben prej tyre ata (idhujt) që i patën
trilluar.
22. Është e vërtetë se ata në botën tjetër janë më të humburit.
23. Ata që besuan dhe bënë vepra të mira dhe u përulën ndaj Zotit të
tyre, ata janë banues të xhennetit, në të janë përgjithmonë.
24. Shembulli i gjendjes së këtyre është (i atyre që nuk besuan) si ai
i verbëri dhe i shurdhëti dhe (i atyre që besuan) si ai që sheh dhe
dëgjon. A janë në pozitë të barabartë? A nuk përkujtoheni?!
25. Ne patëm dërguar edhe Nuhun te populli i vet (me porosi të njejtë
si Muhammedin që t'u thotë): Unë ju tërheq vërejtjen haptazi.
26. Që të mos adhuroni tjetër kë pos All-llahut, sepse unë kam frikë
për dënimin tuaj në ditëm e pikëllueshme.
27. Paria që nuk besoi nga populli i tij tha: "Ne nuk të shohim ndryshe
vetëm si njeri, sikurse edhe ne, ne nuk po shohim se të pasojë kush,
përveç atyre që janë më të poshtërit e më mendjelehtit nga mesi ynë dhe
ne nuk shohim se ju keni ndonjë vlerë mbi ne, përkundrazi, ne ju
konsiderojmë gënjeshtar!"
111
28. (Nuhu) Tha: "O populli im, më thuani nëse unë jam i mbështetur në
argument të qartë nga Zoti im dhe Ai më dha mëshirë nga ana e Tij, e
juve u janë fshehur ato (argumentet ngase jeni dhëmë pas kësaj jete), a
mos do t'ju detyrojmë për to (pranimin e tyre), kur ju jeni urrejtës të
tyre!
29. O populli im, unë për këtë nuk kërkoj prej jush ndonjë pasuri,
shpërblimi im është vetëm te All-llahu. Dhe unë kurrsesi nuk i largoj
ata që besuan, ata janë afër Zotit të tyre; por unë ju shoh si popull
që nuk dini e nuk kuptoni.
30. O populli im, a nuk po mendoni se nëse unë i përzë ata, kush do të
mund të më mbrojë mua nga All-llahu (dënimi i Tij)?
31. Unë nuk u them juve se tek unë janë depot e All-llahut, as nuk u
them se unë e di të fshehtën, as nuk u them se unë jam engjëll, as nuk
u them atyre që sytë tuaj i nënçmojnë, se All-llahu nuk u dhuroi atyre
të mira. All-llahu e di më së miri se çka në shpirtrat e tyre, pse
atëherë unë konsiderohem zullumqar.
32. Ata thanë: "O Nuh, ti polemizove me ne dhe e zgjate polemikën tonë.
Urdhëro, e nëse flet të vërtetën, sillnie pra, të na godasë ajo me çka
na kërcënohesh!"
33. Ai tha: "Atë ju sjell vetëm All-llahu, po qe se dëshiron, e ju nuk
mund ta pengoni!"
34. Nëse përpiqem t'ju këshilloj, po qe se All-llahu don t'ju humb,
këshilla ime nuk bën dobi. Ai është Zoti juaj dhe vetëm te Ai do të
ktheheni.
35. A mos po thonë se ai e trilloi atë? Thuaj: "Nëse unë kam trilluar,
atëherë ai është mëkati im, e unë jam larg nga krimet tuaja".
36. E, Nuhut i qe shpallur: "Nuk do të besojë më askush nga populli yt,
përveç atyre që kanë besuar (deri më tash), pra mos u brengos për ata
që punojnë ata".
37. E, mbaroje anijen nën mbikëqyrjen Tonë dhe me mësimin tonë, e mos
m'u drejto Mua për ata që bënë zullum, ata gjithqysh janë të përmbytur.
38. Dhe ai ndërtonte anijen e paria e popullit të tij, saherë që
kalonte pranë tij përqeshej me të. Ai u thoshte: "Nëse talleni me ne,
edhe ne do të tallemi me ju, ashtu siç po talleni ju!"
39. Dhe më vonë do të kuptoni se cili do të pësojë dënimin e turpshëm
dhe mbi të cilin do të jetë dënim i përjetëshëm.
40. E kur erdhi urdhëri ynë (i caktuar për ndëshkim) dhe gufoi (uji)
prej furrës (vend ku piqet buka), Ne i thamë: "Ngarko në të çdo krijesë
nga një çift edhe familjen tënde, përveç për kë është marrë vendim i
hershëm kundër tij, e (ngarkoje) edhe kush ka besuar, po përveç një
pakice nuk i kishin besuar atij.
41. Dhe ai tha: "Hipni në të, me emrin e All-llahut ajo lundron dhe
ndalet. Vërtet, Zoti është që falë shumë, është mëshirues.
42. Ajo lundron me ta nëpër valë si kodra, e Nuhu e thirri djjalin e
vet, që ishtë në një vend të ndarë: "O djali im, hip bashkë me ne, e
mos u bë me mohuesit!"
43. Ai (djali) tha: "Unë do të ngjitëm në një kodër që do të më mbrojë
nga uji (vërshimi)!" Tha: nuk ka sot mbrojtës prej dënimit të All112
llahut, pos atë që Ai e ka mëshiruar!" Vala hyri mes tyre të dyve, e ai
(djali u mbyt në ujë.
44. E iu pat thënë: "Oj tokë, përbije ujin tënd, dhe o qiell, ndërpreje
(shiun), uji u tërhoq, urdhëri u zbatua dhe ajo (anija) undal në
(kodrën) Xhudij, e u tha: "I shkatërruar qoftë populli mizor!"
45. Nuhu e luti Zotin e vet, duke thënë: "O, Zoti im, djali im është i
familjes sime, e premtimi Yt është i saktë, ndërsa Ti je më idrejti i
të drejtëve!"
46. (Zoti) Tha: "O Nuh, ai (djali) nuk ishte nga familja jote (për të
cilën të premtova se do t'i shpëtojë), ai ishte punëkeq, e ti mos më
kërko Mua atë që nuk e di, Unë të këshilloj që të mos bëhesh nga
injorantët!"
47. (Nuhu) Tha: "Zoti im, unë mbështetem në mbrojtjen Tënde që të (mos)
kërkoj prej Teje atë për çka nuk kam njohuri, e në qoftë se nuk më fal
mua dhe nuk më mëshiron Ti, do të jam i humbur!"
48. Iu pat thënë: "O Nuh, zbarko qofsh i shpëtuar nga ana Jonë, me
begati për tu. E një popull (tjetër) do t'i mundësojmë përjetime, e
pastaj do t'i godasë dënim i dhembshëm nga ana Jonë.
49. Këto janë disa rrëfimet e panjohura (për ty), që po t'i shpallim
ty, e që para këtij (Kur'anit) nuk i ke ditur as ti as populli yt. Pra
të jesh i durueshëm se përfundimi (i lavdishëm) është për të
devotshmit.
50. Edhe tek (populli) Adi (dërguam) nga mesi tyre Hudin që tha: "O
populli im, ju nuk keni zot tjetër pos Tij, ju vetëm po hutoheni me
trillime.
51. O populli im, unë për këtë nuk kërkoj prej jush ndonjë shpërblim.
Shpërblimi im është vetëm prej Atij që më krijoi. A nuk po kuptoni.
52. O populli im, kërkoni falje prej Zotit tuaj dhe ktheniu Atij, Ai ju
lëshon shi me bollëk, dhe fuqisë suaj i shton fuqi, e mos refuzoni e të
bëheni mëkatarë!"
53. Ata thanë: "O Hud, ti nuk na solle ndonjë argument, e ne nuk i
braktisim zotat tanë për fjalën tënde dhe ne nuk të besojmë ty".
54. Ne nuk themi tjetër vetëm se dikush prej zotave tanë të ka goditur
me çmendje! Ai tha: Unë dëshmitar e kam All-llahun, e ju dëshmoni se
unë jam larg nga ajo çka ju i shoqëroni.
55. (larg adhurimit) Pos Tij. Ju pra, të gjithë përpiquni kundër meje e
mos më jepni afat.
56. Unë iu kam mbështetur Allaut, Zotit tim dhe Zotit tuaj, pse Ai nuk
ka asnjë nga gjallesat, e që Ai të mos e ketë nën sundim, vërtet Zoti
im është i drejtë.
57. Nëse kundërshtoni, unë ju kumtova atë me të cilën jamë dërguar te
ju. Zoti im do t'ju zëvendësojë me një popull tjetër, Atij nuk mund t'i
bëni kurrëfarë dëmi. Vërëtet, Zoti im është përcjellës i çdo sendi".
58. E kur arriti vendimi Ynë (për dënim), Ne me mëshirën Tonë e
shpëtuam Hudin, e bashkë me të edhe ata që kishin besuar. I shpëtuam
prej dënimit të rëndë.
113
59. E ato ishin (gjurmë të gënjeshtrave të fisit) Ad-ët, që mohuan
argumentet e Zotit të tyre, kundërshtuan të dërguarin e Tij, shkuan pas
urdhërit të çdo kryelarti kundërshtar.
60. Ata u përcollën me mallkim si në këtë botë, ashtu edhe në ditën e
gjykimit. Le të dihet, Adët mohuan Zotin e tyre. Qoftë i shkatërruar
Adi, populli i Hudit!
61. Edhe te (populli) Themud e patëm njërin prej tyre, Salihun, e ai u
tha: "O populli im, adhuronie All-llahun, ju nuk keni zot tjetër pos
Tij, Ai së pari ju krijoi nga dheu dhe ju bëri banues të tij, andaj
kërkoni falje prej Tij, dhe shprehni pendim te Ai. S'ka dyshim, Zoti im
është afër (me mëshirë), Ai përgjigjet (lutjeve)"!
62. Ata thanë: "O Salih, ti ishe shpresë jona para kësaj. Si mund të na
ndalosh të adhurojmë atë që adhuruan prindërit tanë? Vërtet, ne jemi
shumë të dyshimtë e në dilemë në atë që na thërret ti!"
63. "O populli im, më tregoni ju, nëse unë jam (i bazuar) në argument
(të qartë) nga Zoti im,dhe Ai të më ketë dhënë mua mëshirë (gradën
pejgamber) nga ana e Tij, kush do të më mbrojë mua nga All-llahu, nëse
unë kundërshtoj Atë? Ju nuk më shtoni tjetër vetëm humbje.
64. O populli im, kjo është devja e All-llahut, për ju është një
argument. Lënie pra, të ushqehet në tokën e All-llahut e mos e prekni
me ndonjë të keqe e të ju godas menjëherë dënimi!"
65. E megjithatë, ata e therrën atë, e ai (Salihu) ju tha: "Përjetoni
në vendin tuaj tri ditë, ky është caktim jo i rrejshëm!"
66. E kur erdhi vendimi Ynë (për dënim), Ne e shpëtuam Salihun nga
poshtërimi i asaj dite, e bashkë me të, edhe ata që besuan. Zoti yt
është ai i fuqishmi, ngadhënjyesi.
67. Ndërsa ata që bënë zullum, i kapi (në ditën e katërt) krisma dhe
gëdhinë kufoma (të ngrira) në vendin e tyre.
68. (gëdhinë) Sikur të mos kishin qenë fare në të. Kuptonie pra,
(populli) Themud e mohoi Zotin e vet. Mallkimi qoftë kundër Themudit!
69. Edhe Ibrahimit i patën ardhur të dërguarit (engjëjt) tanë me myzhde
dhe i thanë: "Selam". Ai u përgjegj: "Gjithnjë paçi selam" dhe nuk
vonoi t'ju sjellë një viç të pjekur (të fërguar në gurë).
70. Kur pa se duart e tyre nuk shtrihen kah ai (viç), iu dukën të
pazakonshme dhe ndjeu prej tyre njëfarë frike. Ata i thanë: "Mos u
frikëso, ne jemi të dërguar te populli i Lutit".
71. E gruaja (Sare) e tij (Ibrahimit) rrinte në këmbë dhe qeshi, e Ne e
përgëzuam atë me Is-hakun, e pas Is-hakut Jakubin.
72. Ajo tha: "E mjera unë, si do të lindë unë kur jam e vjetëruar,
kurse ky burri im është i shtyer më moshë, vërtet kjo është gjë e
çuditshme.
73. Ata i thanë: "Si, mos po çuditesh me caktimin e Zotit?" Mëshira e
All-llahut dhe bekimi i Tij qoftë me ju o familje e shtëpisë (së
Ibrahimit)! Vërtet, Ai është meritues për falënderim është bamirës i
madh.
74. Pasi që Ibrahimit i kaloi frika dhe i erdhi myzhdeja, ai nisi
dialog me të dërguarit tanë rreth popullit të Lutit..
114
75. Vërtet, Ibrahimi ishte shumë i butë, shumë i dhembshëm dhe i
kthyeshëm.
76. (engjëjt i thanë) O Ibrahim lëre këtë (dialog), urdhëri i Zotit
tënd tashmë ka zbritur, s'ka tjetër, ata do të përjetojnë dënim të
pashmangshëm.
77. E kur të dërguarit tanë i erdhën Lutit, ai u keqësua për ta dhe u
ngushtua rëndë me ardhjen e tyre e tha: "Kjo është ditë e vështirë!"
78. Dhe populli i tij, që më parë bënin punë të turpshme, erdhi me
nguti te ai (te Luti), e ai tha: "O populli im, qe këto bijat e mia
(gratë e atij vendi), janë më të pastra për ju, kinie frikë pra Allllahun
e mos më turpëroni me mysafirët e mi, a nuk ka ndër ju ndonjë
njeri të mençur (e të ju ndalojë nga e keqja)?"
79. Ata thanë: "Po ti e ke të ditur se ne, nuk kemi kurrfarë lakmie në
bijat tua, ti e di me siguri se çka dëshirojmë ne!"
80. Ai tha: "Ah, sikur të kisha fuqi kundër jush (t'ju zbrapsë), ose të
kisha mbështetje në ndonjë përkrahje (të fisit) të fortë!" (do t'i
mbroja mysafirët e mij).
81. (engjëjt) Thanë: "O Lut, ne jemi të dërguarit e Zotit tënd, ata
(populli yt) nuk kanë për t'u afruar te ti, e ti kah fundi i natës
udhëto me familjen tënde dhe askush prej jush të mos vështrojë mbrapa
(familja do të shpëtojë), pos gruas sate, ajo do të jetë e goditur me
çka do të goditen edhe ata. Afati i tyre është mëngjesi, a nuk është
mëngjesi afër?
82. Kur erdhi urdhëri ynë, Ne përmbysëm të gjitha ato (fshatrat e tyre)
duke kthyer çdo gjë nga lart poshtë, dhe mbi ta reshëm gurë të fortë pa
ia nda.
83. (gurë) Të shënuar te Zoti yt. Ai (vend) nuk është larg zullumqarëve
(idhujtarëve kurejshitë).
84. Edhe Medjenit (i dërguam) vëllain e tyre Shuajbin që ju tha: "O
popull im, adhuronie All-llahun, ju nuk keni Zot tjetër pos Tij, mos
matni as mos peshoni mangut, unë po shoh se jeni në gjendje të mirë
jetësore, pra unë po frikësohem për ju nga dënimi që do t'ju përfshijë
një ditë!"
85. O populli im, veproni drejtë gjatë matjes dhe peshimit, e mos
dëmtoni njerëzit në asgjë dhe mos shkaktoni rrëmujë në tokë!"
86. Atë pjesë që ju lejoi All-llahu është shumë më e mirë për ju, nëse
jeni besimtarë, e unë nuk jamë rojë juaj!"
87. Ata thanë: "O shuajb, a namazi yt po të thotë të na urdhërosh që ta
braktisim atë që adhuruan prindërit tanë, ose(po të urdhëron) për të
punuar në pasurinë tonë ashtu si të dëshirojmë? Vërtet, ti qenke i butë
e i mençur". (Kjo ishte tallje e tyre).
88. "O populli im, më thuani pra, nëse unë kam argumente të sigurta nga
Zoti im dhe nga ana e Tij, Ai më furnizoi mua me të mira (si mund të
mos ju udhëzoj në rrugë të drejtë?) Unë nuk dua t'ju kundërshtoj (duke
punuar) për atë nga e cila po ju ndaloj, unë nuk dua tjetër vetëm të
përmirësoj aq sa mundem, por këtë mund ta arrij vetëm me ndihmën e Allllahut,
vetëm Atij iu kam mbështetur dhe vetëm te Ai jam i drejtuar!"
115
89. O populli im, kundërshtimi ndaj meje të mos u shpie (në mosbesim)
që të ju gjejë ajo që e gjeti popullin e Nuhut, popullin e Hudit ose
popullin e Salihut. E populli i Lutit nuk është larg prej jush.
90. Kërkoni falje zotit tuaj dhe sinqerisht pendohuni ndaj Tij. Vërtet,
Zoti im është mëshirues, shumë i dashur.
91. Ata thanë: O Shuajb, ne nuk po e kuptojmë shumicën nga ajo që thua
dhe ne të konsiderojmë ty të dobët në mesin tonë, dhe sikur të mos
ishte ai grupi yt, ne do të gurëzonin ty, ngase ti nuk je i çmuar ndër
ne".
92. Ai tha: "O populli im, a është më i çmuar te ju farefisi im se Allllahu,
që e keni hedhur Atë pas shpine? Nuk ka dyshim, Zoti im i di të
gjitha ato që veproni".
93. O populli im, veproni sa të mundeni, unë veproj, e më vonë do ta
kuptoni se kush do të pësojë atë dënim që e poshtëron dhe kush është ai
rrenacak. Pritni se edhe unë së bashku me ju jam duke pritur.
94. E kur erdhi urdhëri Ynë, Ne me mëshirën tonë e shpëtuam Shuajbin
dhe bashkë me të edhe ata që besuan, ndërsa zullumqarët i kapi britma e
tmerri, duke gëdhirë në vendin e tyre kufoma të gjunjëzuara.
95. (gëdhinë) Si të mos kishin ekzistuar fare aty. Qoftë i shkatërruar
Medjeni sikurse ishte shkatërruar Themudi!
96. Ne e patëm dërguar Musain me dispozitat tona dhe me mrekulli
konkrete,
97. Te faraoni dhe rrethi i tij, e ata iu bindën urdhërit të faraonit,
po urdhëri i faraonit nuk ishte mençuri.
98. Në ditën e kijametit ai (faraoni) i prinë popullit të vet dhe i fut
në zjarr. Sa i shëmtuar është ai vend i ofruar.
99. Edhe në këtë botë ata i përcolli mallkimi, e edhe në ditën e
kijametit. Sa e keqe është ajo dhuratë e dhuruar.
100. Këto janë disa nga lajmet e vendeve që po t'i rrëfejmë ty; disa
prej tyre ekzistojnë ende, e disa janë shkatërruar.
101. Ne nuk u bëmë padrejtë atyre, por ata vetvetes i bënë padrejtë. E
kur erdhi urdhëri i Zotit tënd, atyre nuk u ndihmuan asgjë zotat e
tyre, të cilëve luteshin pos All-llahut, dhe nuk fituan tjetër pos
shkatërrim.
102. Ja, kështu është ndëshkimi i Zotit tënd, kur dënon vendet që janë
zullumqare. Vërtet, ndëshkimi i Tij është i dhëmbshëme i ashpër.
103. Në këto (rrëfime) me të vërtetë ka një përvojë për atë që i
frikësohet dënimit të botës tjetër. Ajo është ditë e tubimit të
njerëzve dhe ajo është ditë dëshmuese.
104. Dhe atë (ditë) nuk e shtyejmë vetëm deri në një afat që është i
caktuar.
105. E kur të vijë ajo ditë, askush nuk do të flasë, pos me lejen e
Tij, e prej tyre (të tubuarëve), ka fatzi dhe fatbardhë.
106. E për sa u përket atyre fatkëqinjve, ata janë në zjarr, aty ata
kanë dihatje kërhamzë të vështirë (në frymëmarrje).
107. Aty janë përgjithmonë, sa të jenë qiejt dhe toka, përveç atë çka
do Zoti yt, vërtet Zoti yt punon çka dëshiron.
116
108. E për sa u përket atyre fatmirëve,ata jan në xhennet përgjithmonë,
sa të jenë qiejt dhe toka, përveçatë çka do Zoti yt (All-llahu ju
dhuron) shpërblim të pakëputur.
109. Për adhurimin që bëjnë këta (idhujtarët), ti mos kij dyshim (se
është i kotë). Nuk adhurojnë tjetër vetëm si adhuronin më parë
prindërit e tyre, e Ne do t'u japim pjesën e tyre pa mangësi.
110. Ne edhe Musait i patëm dhënë librin, e u bë përçarje rreth tij, e
sikur të mos ishte vendim i Zotit tënd i përcaktuar më heret, me siguri
do të kryhej (dënimi kundër tyre). Vërtet, ata (populli yt) kanë
shprehur dyshim rreth tij.
111. S'ka tjetër, vetëm se secilit prej tyre, Zoti yt do t'u përmbushë
veprat e tyre, se Ai është i njohur hollësisht për atë që veprojnë.
112. Ti (Muhammed) përqëndrohu vendosmërisht ashtu si je i urdhëruar, e
bashkë me ty edhe ata që u penduan (prej idhujtarisë), e mos tejkaloni
(kufijtë e caktuar), se më të vërtetë Ai është shikues i asaj që
veproni.
113. Dhe mos anoni kah ata që bënë zullum, e për atë shkak t'ju kapë
zjarri, sepse përveç All-llahut nuk keni mbrojtës, e mbeteni të pa
ndihmuar.
114. Dhe fale namazin në dy skajet e ditës, e edhe në orët e afërta (me
ditën) të natës. S'ka dyshim se veprat e mira i shlyejnë ato të këqiat.
Kjo është një këshillë për ata që pranojnë këshillat.
115. Dhe ti, jij i durueshëm, se All-llahu nuk ua humb shprblimin
bëmirësve.
116. E përse të mos ketë pasur nga breznitë që ishin para jush, të
zotët e mendjes e të nderit që të ndalonin çrregullimin e kaosin në
tokë, përveç një pakice, të cilët i shpëtuam (ngase frenuan nga të
këqiat), e ata që ishin mizorë u dhanë pas kënaqësive si të shfrenuar,
duke vazhduar të jenë mëkatarë.
117. E Zoti yt nuk është që të shkatërrojë mizorisht vendet, nëse
banorët e tyre janë punëmirë.
118. Sikur të dëshironte Zoti yt, do t'i bënte njerëzit të një feje
(por nuk dëshiroi, ai e di pse). Ata vazhdimisht janë në kundërshtime
(mes vete),
119. Përveç atij që mëshiroi Zoti yt. Po për këtë edhe i krijoi ata.
Fjala e Zotit tënd: "Gjithsesi do ta mbushë xhehennemin me të gjithë
exhinët dhe njerëzit", ka marrë fund (është plotësuar).
120. Të gjitha këto që t'i rrëfyem ty nga lajmet e pejgamberëve, janë
që të forcojnë zemrën tënde, dhe në to ka ardhur e vërteta e këshilla,
si dhe përkujtime për besimtarët.
121. E atyre që nuk besojnë thuaju: "Veproni sa të mundeni në atë të
tuajën, edhe ne jemi duke vepruar".
122. Ju pritni (ç'do të na gjejë neve), edhe ne jemi duke pritur (se
ç'do t'ju gjejë juve).
123. Vetëm All-llahut i takon dija për fshehtësitë e qiejve dhe të
tokës, çdo çështje i kthehet (në kompetencë) vetëm atij, pra adhuroje
Atë, mbështeu tek Ai, se Zoti yt, nuk është i panjohur për atë që
veproni.
117
SURA 12. JUSUF
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Elif, Lamë, Ra. Këto (ajete që t'u zbritën) janë ajetet e librit të
qartë.
2. Ne e zbritëm atë Kur'an arabisht, ahtu që ta kuptoni.
3. Ne me të shpallur të këtij Kur'ani po të rrëfejmë ty (Muhammed) me
të bukurin rrëfim, edhe pse para tij ishe nga të painformuarit.
4. (përkujto) Kur Jusufi, babait të vet i tha: "O baba im, unë pashë
(në ëndërr) njëmbëdhjetë yje dhe diellin e hënën, i pashë duke më bërë
mua sexhde!"
5. Ai (Jakubi) tha: "O biri im, mos u trego ëndërrën tënde vëllezërve
tu, se po të bëjnë ndonjë dredhi, s'ka dyshim, djalli për njeriun është
armik i hapët".
6. Ja, kështu Zoti yt të zgjedh ty, të mëson interpretimin e ëndërrave,
plotëson dhuntinë e Tij ndaj teje dhe familjes së Jakubit, sikrse pat
plotësuar atë më parë ndaj prindërve tu, Ibrahimit dhe Is-hakut.
Vërtet, Zoti yt është më i dijshmi, më i urti!"
7. Njëmend,për ata që pyesin (interesohen) në ndodhinë e Jusufit dhe të
vëllezërve të tij, pati fakte (mbi fuqunë e Zotit).
8. Kur ata (vëllezërit) thanë: "Pasha Zotin, Jusufi dhe vëllai i tij,
janë më të dashur te baba ynë se sa ne, ndërsa ne jemi grup (i fortë).
Vërtet, babai ynë është në gabim sheshazi.
9. Mbytnie Jusufin ose hidhnie diku larg në një vend e babai juaj t'ju
dojë juve e pas asaj (pendohuni) bëheni njerëz të mirë.
10. Njëri prej tyre tha: "Mos e mytni Jusufin, e në qoftë se jeni për
të bërë diç, lëshonie atë në fund të bunarit, do ta marrë atë dikush
prej udhëtarëve".
11. Ata thanë: "O baba ynë ç'ke që nuk na beson për Jusufin, e ne ia
duam të mirën atij?
12. Dërgoje nesër atë me ne, le të hajë pemë dhe le të luajë me siguri
do ta ruajmë atë.
13. Ai tha: "Unë mallëngjehem po të vijë me ju, e edhe kam frikë se do
ta hajë ujku, kur mungon kjdesi juaj për të".
14. Ata thanë: "Për Zotin, nëse e ha ujku, e duke qenë në grup kaq i
fortë, atëherë ne mos qofshim fare!"
15. Pasi që ata shkuan me të dhe vendosën ta vënë në fund të bunarit,
Ne i shpallëm: "Ti do t'i njoftosh ata për këtë vepër të tyre, e duke
mos ditur ata (do të vijë koha të ju thuash për këtë vepër e ata nuk do
të dinë se ti je Jusufi)".
16. E në mbrëmje erdhën duke qarë te baba i tyre.
17. Thanë: "O baba ynë, ne shkuam të bëjmë gara, e Jusufin e lamë te
teshat tona edhe atë e kishte ngrënë ujku. Ti nuk do të na besosh neve,
edhe po të jemi të vërtetë!"
18. E erdhën (i sollën) e në këmishën e tij me gjak të rrejshëm. Ai
tha: "Jo, (nuk e ka ngrënë ujku), por epshet tuaja ua hijeshuan punën.
118
Halli im është: durim i mirë. All-llahu është nga i cili kërkohet
ndihmë për këtë që përshkruani ju".
19. Dhe atypari kaloi një gru udhëtarësh, e e dërguan ujëbartësin (për
ujë), e ai e lëshoi kofën e vet (në bunar) dhe tha: "Myzhde! Qe një
djalosh!" Ata e fshehën atë si mall tregtie. Po All-llahu e dinte shumë
mirë se ç'vepronin ata.
20. Dhe e shitën atë (Jusufin) për një çmim të vogël, për disa dirhemë
(masë argjendi) të numëruar, sepse në mesin e tyre pati asish që nuk
lakmuan (për çmim më të lartë).
21. E ai që e bleu nga Misiri (Egjipti) i tha gruas së vet: "Bëni
pritje të kënaqshme, se është shpresë t'ia shohim hajrin ose ta
adoptojmë për fëmijë!" Ja, kështu (sikuse e shpëtuam nga bunari), Ne i
bëmë vend Jusufit në tokë (në Egjipt), e që t'ia mësojmë atij
shpjegimin për disa ëndërra. All-llahu është mbizotërues i punës së
vet, por shumica e njerëzve nuk e dinë (fshehtësinë e çështjeve).
22. E kur e arriti pjekurinë e tij, Ne i dhamë pushtet e dituri. E
kështu Ne i shpërblejmë punëmirët.
23. E ajo, në shtëpinë e së cilës ishte Jusufi, i bëri lajka atij dhe
ia mbylli dyert e i tha: "Eja!" Ai (Jusufi) tha: "All-llahu më rruajtë,
ai zotëriu im (e burri yt), më nderoi me vendosje të mirë (si mud t'i
bëj hile në familje)?". S'ka dyshim se tradhtarët nuk kanë sukses.
24. Ajo e mësyni atë qëllimisht, e atij do t'i shkonte mendja ndaj saj,
sikur të mos i prezentohej argumenti nga Zoti i tij. Ashtu (e bëmë të
vendosur) që të largojmë nga ai të keqen dhe të ndytën. Vërtet, ai
ishte nga robët tanë të zgjedhur.
25. Dhe, që të dy ata u ngutën kah dera, e ajo ia grisi këmishën e tij
nga mbrapa dhe pranë dere ata të dy takuan burrin e saj, e ajo tha
"Çfarë mund të jetë ndëshkimi i atij që tenton të keqen në familjen
tënde, përpos të burgoset, ose dënim të dhembshëm!?"
26. Ai (Jusufi) tha: "Ajo m'u vërsul mua!" Një dëshmitarë nga familja e
saj gjykoi: nëse këmisha e tij është grisur përpara, ajo ka thënë të
drejtën, kurse ai gënjen.
27. E nëse këmisha e tij është grisur prapa, atëherë gënjen ajo, kurse
ai është i drejtë.
28. E kur e pa ai (burri i saj) këmishën e tij të grisur prapa, tha:
"Kjo është dredhi juaja, vërtet dredhia juaj është e madhe!"
29. "Jusuf, largohu nga kjo (mos ia përmend askujt)! E ti (gruas) kërko
falje për mëkatin tënd, se vërtet ti qenke fajtore!"
30. Një grup nga gratë e qytetit thanë: "Gruaja e zotëriut (e
ministrit) i vërsulet marrëzisht shërbëtorit të vet, atë e ka kapluar
në shpirt dashuria, e ne jemi të bindura se ajo është në humbje të
hapët.
31. E kur ajo dëgjoi për ato përshpëritjet e tyre, dërgoi t'i thërrasë
ato, u përgaditi vendmbështetje dhe secilës prej tyre i dha nga një
thikë e tha: "Dilu para atyre!" Kur e panë atë, ato u tronditën dhe i
prenë duart e tyre e thanë: "All-llahut i qofshim falë! Ky nuk është
njeri, ky nuk është tjetër vetëm se ndonjë engjëll i lartë!"
119
32. Ajo tha: "Qe, ky është ai për të cilin më qortuat mua, e unë e
mësyna atë, po ai u ruajt fort. Po qe se nuk bën çka e urdhëroj, ai
gjithqysh do të burgoset dhe do të nënçmohet".
33. Ai (Jusufi) tha: "O Zoti im, burgu është më i dëshiruar për mua, se
sa atë që më ofrojnë ato mua dhe nëse Ti nuk largon prej meje dredhinë
e tyre, unë mund të anoj te ato e të bëhem injorant.
34. E Zoti i tij ia pranoi lutjen atij dhe e largoi nga ai dredhin e
tyre. Vërtet, Ai është që dëgjon (lutjet) dhe di (gjendjen).
35. Mandej, pasi që vertetuan argumentet (e pastërtisë së Jusufit),
atyre (ministrit dhe rrethit të tij) iu paraqit ideja që atë për një
kohë ta burgosin.
36. Së bashku me të hynë në burg dy të rinj. Njëri prej atyre dyve tha:
"Unë ëndërrova veten se po shtrydhi (rrush për) verë". E tjetri tha
"Unë ëndërrova se po bart mbi kokë një bukë nga e cila hanin shpezët".
Na trego komentimin e saj, se ne të konsiderojmë nga komentuesit e mirë
(të ëndërrave).
37. Tha: "Nuk ju vjen juve ndonjë ushqim me të cilin ushqeheni, e që
unë të mos dijë, t'ju përshkruaj atë para se t'ju vijë. Kjo është nga
ajo çka më mësoi Zoti im (nuk është fall e as prognozë). Unë kam
braktisur fenë e një populli që nuk e beson All-llahun as botën tjetër,
e ata ishin jobesimtarë".
38. Unë e ndoqa fenë e prindërve të mij: Ibrahimit, Is-hakut, Jakubit.
Neve nuk na takoi t'i përshkruajmë kurrë një send shok All-llahut. Ky
(besim i drejtë) është dhuratë e madhe nga All-llahu ndaj nesh dhe ndaj
njerëzve, por shumica e njerëzve nuk ia dinë vlerën.
39. O ju dy shokët e mij të burgut, a është më mirë të adhurohen zota
të ndryshëm ose All-llahu, i vetmi ngadhënjimtar?"
40. Ata që ju adhuroni përveç All-llahut, nuk janë tjetër vetëm se emra
që pagëzuat ju dhe prindërit tuaj. All-llahu nuk shpalli ndonjë fakt
për ta, vendimi (në çështjen e adhurimit) nuk i takon kujt, pos Allllahut,
e Ai urdhëroi të mos adhuroni tjetër vetëm Atë. Kjo është feja
e drejtë, por shumica e njerëzve nuk e dinë.
41. O shokët e mij të burgut! Njëri prej ju dyve do t'i japë të pijë
verë zotëriut të vet, e tjetri do të varet, kurse shpezët do të hanë
nga koka e tij. Çështja për të cilën kërkuat shpjegim, ka marrë fund
(kështu).
42. E atij për të cilin besonte se është i shpëtuar i tha: "Më përkujto
mua te zotëriu yt". Po djali e vuri në harresë ta përkujtojë te zotëriu
i tij, e për këtë mbeti në burg disa vjet.
43. E (kur u afrua lirimi i Jusufit) mbreti tha: "Kam parë ëndërr
shtatë lopë të majme dhe shtatë lopë të dobëta që i hanin ato (të
dobëtat, i gëlltitën ato të majmet) dhe shtatë kallinj të gjelbër (që
kishin lidhur frytin) e (shtatë) të tjerë të tharë. O ju pari, nëse
dini të interpretoni ëndërrën, më tregoni për ëndërrën time!"
44. Ata (paria) thanë: "Ëndërra të përziera, e ne nuk dimë komentimin e
ëndërrave të tilla".
45. E ai prej atyre dyve që shpëtoi (që i pat thënë Jusufi ta përmendë)
e përkujtoi pas një periudhe e tha: "Unë ju tregoj kuptimin e saj. Pra
më lejoni të shkoj (te Jusufi)".
120
46. (E dërguan te burgu, e ai tha) O Jusuf, o ti i drejti, na shpjego
për shtatë lopë të dobëta që i hanin shtatë lopë të majme, dhe shtatë
kallinj të gjelbër e shtatë të thatë, e ndoshta po kthehem te njerëzit
(me përgjigje), ashtu që edhe ata të kuptojnë (vlerën dhe dijen tënde)!
47. Ai (Jusufi) tha: "Mbillni shtatë vjet vazhdimisht, e çka keni
korrur lënie në kallinj, përveç një pakice nga e cila do të hani.
48. Pastaj, do të vijnë shtatë (vjet) të vështira (me skamje) që do ta
hanë atë që e keni ruajtur për to, përveç një pakice nga ajo që do ta
ruani (në depo për farë).
49. Mandej, pas asaj vjen një vit (i begatshëm) në të cilin njerëzve u
bie shi dhe në të cilin do të kenë të vjela (vit i begatshëm në
përgjithësi)".
50. E mbreti tha: "Më sillni mua atë (Jusufin)!" Dhe kur i shkoi atij
(Jusufi) i dërguari (i mbretit), ai itha: "Kthehu te zotëriu yt dhe
pyete atë: ç'është puna e grave, që i prenë duart e tyre? Vërtet, Zoti
im e di shumë mirë dredhinë e tyre".
51. Ai (mbreti) tha: "Çka ishte puna juaj kur ju vetë e dëshiruat (iu
vërsulët) Jusufin?" Ato thanë: "Zoti na ruajt, ne nuk dijmë ndaj tij
asnjë të keqe!" Gruaja e ministrit tha: "Tash doli në shesh e vërteta,
e unë iu vërsula atij me dashuri, e ai është nga të drejtit!"
52. Këtë (e bëra thotë Jusufi) për ta ditur ai (ministri) se unë nuk e
tradhtova tinëzisht dhe së vërtet All-llahu nuk realizon dredhinë e
tradhtarëve.
53. Unë nuk e shfajsoj veten time, pse epshi është shumë nxitës për të
keqen, përveç atë që ka mëshiruar Zoti im, se Zoti im është që fal e
mëshiron shumë.
54. Mbreti tha: "Me sillni mua atë, theshtë ta veçoj për veten time!"
(ia sollën Jusufin) E pasi që bisedoi me të tha: "Tash ti ke pozitë dhe
je i besueshëm".
55. Ai (Jusufi) tha: "Më cakto mua përgjegjës të depove të vendit, unë
jam besnik i dijshëm".
56. Dhe kështu Ne Jusufit i dhamë pozitë në vend (në Egjipt) zinte vend
aty ku dëshironte. Ne e pajisim me të mira tona atë që duam, e Ne nuk
ua humbim shpërblimin punëmirëve.
57. Po shpërblimi i botës tjetër, gjithsesi është shumë më i mirë për
ata që besuan dhe ata që u frikësuan dhe u ruajtën.
58. Dhe (pas një kohe) vijnë vëllezërit e Jusufit e hynë tek ai, e ai i
njohti, ndërsa ata nuk e njihnin.
59. E pasi i furnizoi me të gjithë artikujt e nevojshëm (me barë drithi
për të cilin kishin ardhur, etj), u tha: "Më sillni një vëlla tuajin që
e keni nga baba, a nuk e vëreni se unë vërtet u plotësoj barrën
(peshojën) dhe se unë jam mikëpritësi më i mirë!"
60. E nëse nuk ma sillni atë (vëllaun), Ju nuk do të merrni tek unë
barë drithi (për ushqim), e as mos iu afroni (vendit tim).
61. Ata thanë: "Ne do të përpiqemi për të (për ta marrë) te babai i tij
dhe gjithsesi ne do të bëjmë atë!"
62. Ai (Jusufi) djelmoshave të tij shërbëtorë u tha: "Vënie mallin e
tyre (barrën që kishin sjellë për të blerë drith) në barrët e tyre,
121
ashtu që kur të këthehen te familja e tyre (t'i hapin barrët) ta
njohin, e ndoshta do të kthehen sërish te na".
63. E kur u kthyen te babai i tyre thanë "O baba ynë, po na ndalohet
barra (drithi), lejoni të vijë me ne vëllau ynë (Binjamini) që të
marrim ushqim, e ne do ta ruajmë atë (nga çdo e keqe)".
64. Ai (Jakubi) tha: "A t'u besoj për këtë, vetëm sikurse u besova më
parë për vëllain e tij (Jusufin), po All-llahu është mbrojtësi më i
mirë dhe Ai është mëshirues i mëshiruesve".
65. E kur i hapën barrët e tyre, e gjetën mallin e tyre që iu ishte
kthyer dhe thanë: "O ati ynë, çka duam më tepër, qe, ky është malli ynë
që na u kthye, do të furnizojmë me drith familjen tonë, do ta ruajmë
vëllain tonë dhe do ta shtojmë një barrë deveje, e kjo është sasi e
lehtë (për sundimtarin)".
66. Ai (Jakubi) tha: "Unë kurrsesi nuk e dërgoj atë me ju, derisa të ma
jepni besën (e fortë) në All-llahun, se gjithsesi do të ma ktheni atë
mua, përveç nëse u diktojnë rrethanat e nuk mundeni". E kur ata ia
dhanë besën (u betuan), ai tha: "All-llahu është garantues për këtë që
e thamë".
67. Po ai (Jakubi) tha: "O bijt e mij, mos hyni (në Egjipt) për një
derë, po hyni nëpër dyer të ndryshme. Unë nuk mund të largoj prej jush
asnjë send nga caktimi i All-llahut, vendimi nuk është i tjetërkujt
vetëm i All-llahut, vetëm Atij iu kam mbështetur dhe vetëm Atij le t'i
mbështeten ata që besuan.
68. Dhe ata hynë ashtu si porositi babai i tyre, po ajo nuk ishte gjë
që do t'u ndihmonte asgjë nga caktimi i All-llahut, përveç një dëshire
të Jakubit që e kishte në vete dhe e kreu. Po ai (Jakubi) ishte i
dijshëm për te, ngase Ne e kemi mësuar për atë, por shumica e njerëzve
nuk e dinë.
69. E kur hynë te Jusufi, ai (Jusufi) e afroi pranë vete vëllain e vet
(Binjaminin) dhe i tha: "Unë jam vëllai yt, e ti mos u pikëllo për atë
që ata vepruan!"
70. E kur i pajisi ata me pajimet e tyre, e vuri tasin (gotën) në
barrën e vëllait të vet, e pastaj një thirrës thirri: "O ju devexhinj,
ju jeni vjedhës!"
71. U kthyen (devexhinjtë) dhe thanë: "Çka keni humbur?"
72. (shërbëtorët e sundimtarit) Thanë: "Kemi humbur tasin e sunduesit,
e kush e sjell atë (tasin), ka (shpërblim) një barrë deveje (drith).
Unë vetë jam për këtë garantues!"
73. Ata (vëllezërit e Jusufit) thanë: "Pasha All-llahun, ju e dini se
ne nuk kemi ardhur për të bërë shkatërrime në tokë dhe nuk jemi
vjedhës!"
74. (shërbetorët) Thanë: "Nëse jeni gënjeshtarë, çfarë duhet të jetë
ndëshkimi i atij (që ka vjedhur)?"
75. (vëllezërit) Thanë: "Dënimi i tij është, vetë ai (të robërohet) në
barrën e të cilit gjendet. Kështu ne i dënojmë të padrejtit!"
76. Dhe filloi (kontrollimi) në barrët e tyre, përpara barrës së
vëllait të vet, e pastaj e nxori atë (tasin) nga barra e vëllait të
vet. Kështu Ne e mësuam të planifikojë Jusufi. Sipas ligjit të mbretit,
atij (Jusufit) nuk i takonte ta ndalte (peng) vëllain e vet, përveç kur
122
është dëshira e All-llahut! Atë që duam Ne e lartësojmë shumë në
dituri, e mbi secilin të dijshëm ka edhe më të dijshëm.
77. (vëllezërit) Thanë: "Në pastë vjedhur ky, ka pasë vjedhur më parë
edhe një vëlla i tij. Jusufi këtë e mbajti fshehtë në vete e nuk ua
zbuloi atyre dhe tha: "Ju jeni në pozitë më të keqe (këtë e tha me
vetvete e jo atyre), All-llahu e di më së miri për atë që trilloni.
78. Ata thanë: "O zotëri, ai ka një babë shumë të vjetër, pra, në vend
të tij na merr njërin prej nesh. Bëne këtë të mirë se ti je prej atyre
që bëjnë mirë!
79. Ai (Jusufi) tha: "All-llahu na ruajt, të marrim tjetër pos atij te
i cili e kemi gjetur teshën tonë, ne atëherë do të jemi të padrejtë!"
80. E kur e humbën shpresën prej tij, u veçuan për t'u konsultuar. Më i
madhi i tyre tha: "A nuk e dini që babai juaj ka marrë prej jush besën
në All-llahun, e më parë çafrë padrejtësishë keni bërë ndaj Jusufit?"
Unë pra nuk ndahem kurrë prej kësaj toke (të Egjiptit) deri që të më
lejojë babai im, ose të vendosë All-llahu (mirë) për mua, e Ai është
gjykatës më i drejtë!
81. Ju kthehuni te babai juaj dhe thuani: "O at ynë, djali yt vodhi, ne
dëshmojmë vetëm për atë që dijmë, e për të fshehtën ne nuk ishim roje!"
82. Ti dërgo e pyeti (banorët në) qytetin ku ishim ne, po ashtu edhe
(ata me) karavanin me të cilin kemi ardhur. Ne jemi të drejtë (ç'të
themi).
83. Ai (Jakubi) tha: "Jo, çështjen ua lehtësoi epshi juaj. (mua nuk më
ka mbetur tjetër) Durim i mirë, është shpresë që All-llahu do të m'i
sjellë të gjithë; Ai është më i dijshmi, më i urti!"
84. Dhe, ua ktheu shpinën e tha: "O dëshprim i im për Jusufin, dhe nga
pikëllimi iu zbardhën të dy sytë, po i përmbajtur (nga pikëllimi).
85. Ata thanë: "Për All-llahun ti vazhdimisht e përkujton Jusufin
derisa do të sëmuresh rëndë, e të shkatërrohesh".
86. Ai (Jakubi) tha: "Unë hidhërimin tim dhe pikëllimin tim, ia
parashtroj All-llahut, e unë di për All-llahun atë që ju nuk dini".
87. (Jakubi u tha të bijve të vet) O bijtë e mi, shkoni dhe hulumtoni
(në Egjipt) për Jusufin dhe vëllain e tij, e mos e humbni shpresën nga
mëshira e All-llahit, pse vetëm populli jobesimtar e humb shpresën në
All-llahun.
88. (shkuan) E kur hynë tek ai i thanë: "O ti zotëri, neve dhe familjen
tonë na ka goditur skamje e vështirë, e kemi ardhur me një mall të
vjetër, e ti pra na mbush masën (barren) dhe na dhuro, All-llahu i
shpërblen ata që dhurojnë".
89. Ai (Jusufi) tha: "A e dini çka keni bërë me Jusufin dhe vëllain e
tij, kur ishit injorantë?"
90. Ata thanë: "A ti je vetë Jusufi?" Ai tha: "Unë jam Jusufi, e ky
është vëllai im, All-llahu na dhuroi shpëtimin, pse ai që ruhet dhe bën
durim, s'ka dyshim All-llahu nuk humb shpërblimin e punëmirëve".
91. Ata thanë: "Pasha All-llahun, është e vërtetë se All-llahu të ka
lartësuar mbi ne, kurse ne vërtet ishim fajtorë!"
92. Ai tha: "Sot nuk ka qortim kundër jush, All-llahu ju faltë juve; Ai
është më mëshirues i mëshiruesve!
123
93. Ju shkoni me këtë këmishën time, dhe hidhnia atë babait tim në
fytyrë, e atij do t'i kthehet të pamët, e pastaj ejani tek unë me tërë
familjen time".
94. (u nisën) Dhe posa u ndanë devet (prej qytetit), i ati i tyre tha:
"Unë po e ndiej erën e Jusufit, mos më konsideroni të matufosur." (këtë
ia tha familjes së vet në Palestinë).
95. Ata (që ishin prezent) thanë: "Për All-llahun, ti vërtet qëmoti në
humbje".
96. E kur erdhi myzhdexhiu, ia vuri atë (këmishën) mbi fytyrën e tij,
atij ju kthye të të pamët dhe tha: "A nuk ju thashë se unë di nga Allllahu
çka ju nuk dini?"
97. Ata thanë: "O baba ynë, lutu për neve të na falen mëkatet tona, se
me të vërtetë ne kemi qenë fajtorë!"
98. "Më vonë do të kërkoj Zotit tim faljen tuaj", tha ai (Jakubi), se
vërtet, Ai është që falë, është mëshirues.
99. (e morën familjen dhe shkuan) e kur hynë te Jusufi, ai i afroi ngat
vete të dy prindërit e tij dhe tha: "Me dëshirën e All-llahut hyni në
Egjipt të sigurt!"
100. Dhe ai të dy prindërit e vet i mori lart në fron (i uli pranë
vete), e ata iu përulën atij, e ai tha: "O ati im, kjo është domethënia
e ëndërrës sime të mëparshme. Zoti im këtë tanimë e bëri realitet, e
mua më dhuroi mirësi kur më nxori prej burgut, e juve u solli ngs
fshati pasi djalli pat futur përçarje ndërmjet meje dhe vëllezërve të
mij. Zoti im, me mjeshtëri e butësi realizon dëshirën e vet për çka
don, vërtet Ai është i dijshmi, i urti.
101. (Pasi iu plotësua dëshira Jusufi tha) Zoti im, Ti më ke dhënë mua
pushtet, më mësove mua komentimin e ëndërrave; o Krijues i qiejve e i
tokës, Ti je kujdestar imi në dynja e në Ahiret, më bën të vdes
mysliman dhe më bashko me të mirë!"
102. Këto janë nga ato lajme të panjohura, e Ne po t'i shpallim ty
(Muhammed), se ti nuk ke qenë pranë tyre kur ata vendosën çështjen e
tyre (hudhjen e Jusufit në bunar etj.) dhe kur bënin dredhi.
103. Po ti edhe pse lakmon (për besimin e tyre), shumica e njerëzve nuk
do të besojnë.
104. Megjithatë që ti nuk kërkon prej tyre ndonjë shpërblim për të (për
këshillë e udhëzim). Ai (Kur'ani) nuk është tjetër vetëm se këshillë
për mbarë njerëzit.
105. Sa e sa argumente ka në qiej e në tokë, të cilët i shohin, por ata
nuk i vështrojnë fare.
106. Dhe shumica e tyre nuk e beson ndryshe All-llahun, vetëm se duke i
shoqëruar (zota të tjerë).
107. A mos janë siguruar ata prej dënimit që mund t'u vijë nga Allllahu
e t'i mbulojë, ose befas duke mos e hetuar fare t'u vijë
katastrofa e përgjithshme.
108. Thuaj: "Kjo është rruga ime, e vënë në fakte të qarta, e që unë
thërras te All-llahu, unë dhe ai që vjen pas meje. Larg të metave është
All-llahu, e unë nuk jam nga idhujtarët."
124
109. Ne nuk dërguam para teje vetëm se burra nga banuesit e qyteteve,
të cilët i pajisëm me shpallje. A nuk udhëtuan ata nëpër tokë e të
shihnin se si ishte përfundimi i atyre që ishin më parë? E s'ka dyshim
se jeta e botës së ardhshme është shumë më e dobishme për ata, të cilët
janë ruajtur; a nuk mendoni?
110. (nuk dërguam tjetër vetëm burra e ndihma u vonua) Derisa të
dërguarit gati e humbnin shpresën (se do t'i besojë populli), dhe
menduan se u përgënjeshtruan (pse ende nuk i kapi dënimi), atëherë u
erdhi atyre (të dërguarëve) ndihma Jonë. Ne e shpëtuam atë që dashtëm.
E dënimi Ynë kundër popullit idhujtar nuk zbrapset.
111. Në tregimet e tyre (të dërguarve dhe të Jusufit me vëllezër) pati
mësime e përvojë për të zotët e mendjes. Ai (Kur'ani) nuk është bisedë
e trilluar, por vërtetues i asaj që ishte më parë (librave të shenjta)
dhe sqarues i çdo sendi, e edhe udhërrëfyes e mëshirë për një popull që
beson.
SURA 13. RRA'D
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Elif, Lamë, Mimë, Ra. Këto ajete të kësaj kaptine dhe e tërë ajo, që
t'u shpall ty nga Zoti yt, janë realitet, por shumica e njerëzve nuk
besojnë.
2. All-llahu është Ai që ngriti qiejt pa ndonjë shtyllë. Ju i shihni
ato. Ai mbizotëroi Arshin dhe nënshtroi diellin e hënën që çdo njëri
udhëton deri në një afat të caktuar; Ai rregullon çështjen (e
gjithësisë), sqaron argumentet, që të jeni të bindur për takimin (pas
ringjalljes) me Zotin tuaj.
3. Dhe ai është, i cili tokën e shtriu, dhe në të krijoi kodra e lumenj
dhe prej secilit frut bëri dy lloj (çift), bëri që nata ta mbulojë
ditën. Vërtet, në gjithë këtë ka fakte për njerëzit që thellë mendojnë.
4. E në tokë, copa sipërfaqesh, te ngjitura njëra me tjetrën, kopshte
të hardhisë, të mbjella (të llojllojshme) dhe hurma (bimë këto) që janë
të degëzuara në shumë trupa dhe jo të degëzuara (nga një filiz) e të
gjitha ujiten nga një ujë, dhe Ne shijen në ngrënie të frutave të tyre
e kemi dallaur njerën prej tjetrës. Edhe kjo dëshmon me argumente për
njerëzit e mençur.
5. E nëse ti (Muhammed) çuditesh (përse të përgënjeshtrojnë), është
edhe më e çuditshme thënia e tyre: "A do të kemi krijim të ri pasi të
jemi bërë dhe?" Këta janë ata që mohuan Zotin e tyre, ata do të
ndëshkohen me pranga në qafë. Pra këta janë banues të zjarrit ku do të
qëndrojnë përgjithmonë.
6. E ata prej teje kërkojnë ngutjen e zbatimit të së keqes para të së
mirës edhe pse para tyre pati aso dënimesh (por nuk kanë marrë mësim).
S'ka dyshim se Zoti yt u fal njerëzve mëkatet e tyre, por s'ka dyshim
se Zoti yt është edhe ndëshkues i rreptë.
7. Ata, të cilët nuk besuan thonë: "Pse të mos i ketë zbritur atij
(Muhammedit) ndonjë argument (mrekulli praktike) nga Zoti i tij?" Ti je
vetëm qortues. Çdo popull pati udhëzues (pejgamber).
8. All-llahu e di se ç'bart çdo grua, dhe (e di) çka pakësojnë e çka
shtojnë mitrat. Tek Ai çdo send është me masë të caktuar.
125
9. Ai është që di të fshehtën dhe të dukshmën, Ai është i madhëruari e
i latrësuari.
10. Për të është njësoj (në dijen e Tij) si ai që fsheh prej jush
thënien, si ai që e shpreh haptazi, si ai që vepron fshehtas natën (në
errësirë të natës) dhe si ai që vepron haptazi ditën.
11. Ai (njeri) ka përcjellës një pas një, para tij dhe prapa tij, që me
urdhërin e All-llahut e ruajnë atë. All-llahu nuk e prish gjendjen e
një populli (nuk ua largon të mirat) përderisa ata ta ndryshojnë veten
e tyre. Po, kur All-llahu vendos ta ndëshkojë një popull, atë nuk ka
kush që ta zbrapsë. Ata. (njerëzit) nuk kanë mbrojtës tjetër pos Tij.
12. Ai është që ju shfaq vetëtimën trishtuese (nga ndonjë fatkeqësi),
por edhe shpresëdhënëse (për shi), dhe formulon re të dendura.
13. Ndërkaq, murmurima madhëron (Zotin një) me falënderimin (që i
takon) e Tij, (e madhërojnë) edhe engjëjt nga droja ndaj Tij. E Ai
dërgon rrufetë dhe me ato godet kë të dojë. Ndërsa idhujtarët
polemizojnë rreth All-llahut, e Ai është ndëshkues i rreptë.
14. Lutje e vërtetë është vetëm ajo drejtuar Atij, e ata që u luten të
tjerëve pos Tij, ata nuk u përgjigjen atyre asgjë tjetër (gjendja e
tyre është) vetëm si e atij që shtrin duart (prej së largu) kah uji, që
ai (uji) t'i arrijë deri në gojën e tij, por (uji) nuk do t'i arrijë
(sepse uji është send i vdekur e nuk kupton për etjen e tij). E lutja e
jobesimtarëve (drejtuar pos Zotit) nuk është tjetër vetëm se dështim
(kotësi).
15. Gjithçka ka në qiej e në tokë i bën sexhde vetëm All-llahut me
dëshirë ose me dhunë, (i bëjnë sexhde) edhe hijet e tyre në mëngjes e
mbrëmje.
16. Thuaj: "Kush është Zoti (Krijuesi) i qiejve e i tokës!" Thuaj:
"All-llahu!" Thuaj "A keni pranuar pos Tij zota, që nuk kanë mundësi
t'i sjellin as dobi e as dëm vetvetës?" Thuaj: "A është i barabartë i
verbëri me atë që sheh, ose, a janë të njëjta errësirat me dritën?" A
mos i bënë All-llahut shokë (idhuj) e edhe ata zota krijuan si krijoi
Ai dhe atyre u është bërë i ngjashëm (i paqartë) krijimi (e nuk po dinë
se cili është krijim i Zotit, e cili i idhujve)? Thuaj: "All-llahu
është krijues i çdo sendi, ai është i vetmi ngadhënjyes!"
17. Ai e lëshon ujin (shiun) nga qielli e sipas madhësisë së tyre
rrjedhin përrocka, kurse vala bart mbi vete shkumë të fryer lart.
Shkuma e ngjashme është edhe ajo kur shkrihet (metali) në zjarr për të
përfituar ndonjë stoli ose ndonjë mjet. Kështu, All-llahu sqaron
shembullin e të së vërtetës dhe të pavërtetës. Për sa i përket shkumës
(së ujit apo të metaleve), ajo hidhet si mbeturinë, ndërsa ajo që u
sjell dobi njerëzve, ajo mbetet në tokë. Kësisoj All-llahu i sjell
shembujt.
18. Atyre që i janë përgjegjur Zotit të tyre u takon shpërblimi më i
mirë, ndërsa ata që nuk iu përgjigjën Atij, ata do të japin si
kompensim, sikur të ishte e tyre aqë shumë sa e gjithë pasuria tokësore
edhe një herë aq. Ata kanë llogarinë më të rëndë, vendstrehimi i tyre
është xhehenemi që është shtrat i keq.
19. A është i njëjtë ai që e di se ajo që t'u shpall ty nga Zoti yt
është e vërtetë, si ai që është i verbër? Vetëm njerëzit e arsyeshëm që
kanë mendje të shëndoshë e kuptojnë të vërtetën.
126
20. Ata janë, të cilët e zbatojnë besën e dhënë All-llahut dhe nuk e
thyejnë zotimin.
21. Dhe ata që e mbajnë lidhjen për të cilën All-llahu ka urdhëruar të
mbahet, që frikësohen nga Zoti i tyre dhe nga llogaria e rëndë e
përgjegjësisë.
22. Edhe ata që patën durim (ndaj të këqiave) për të fituar kënaqësinë
e Zotit të tyre dhe që e falën namazin, dhe nga ajo me çka Ne i
furnizuam ata kanë dhënë fshehtas e haptas dhe me të mirë e largojnë të
keqen. Të tillët kanë përfundim më të mirë.
23. (përfundimi i mirë është) Xhennete të Adnit (vende të përjetshme)
ku do të hyjnë ata, edhe prindërit, gratë dhe fëmijët e tyre të cilët
kanë qenë vepërmirë ata do t'i vizitojnë engjëjt duke hyrë në secilën
derë.
24. (u thonë) Selamun alejkum, me durimin tuaj gjetët shpëtimin; sa
përfundim i lavdishëm është ky vend.
25. E ata që e thyejnë besën e dhënë All-llahut pasi u patën zotuar, e
këpusin atë për të cilën All-llahu ka urdhëruar të jetë e pakëputur,
bëjnë shkatërrime në tokë, ata janë të mallkuar dhe ata kanë përfundim
të keq.
26. All-llahu i ofron furnizim me bollëk atij që do dhe ia kufizon
(atij që do). Po ata (jobesimtarët) janë të gëzuar me jetën e kësaj
bote. E jeta e kësaj bote ndaj botës tjetër nuk është tjetër vetëm se
një përjetim (i shkurtër).
27. E ata që nuk besuan (idhujtarët mekas) thonë: Përse nuk iu shpall
(Muhammedit) ndonjë mrekulli nga Zoti i tij?" Thuaj: "(Iu shpall
Kur'ani, por ju u verbuat) All-llahu e le të humbur atë që do, kurse
atë që pendohet nga të këqiat e shpie në rrugë të drejtë.
28. Ata që besuan dhe me të përmendur All-llahun, zemrat e tyre
qetësohen; pra ta dini se me të përmendur All-llahun zemrat
stabilizohen.
29. Ata janë të cilët besuan dhe bënë vepra të mira, ata janë të lumtur
dhe kanë ardhmëri të mirë.
30. Kështu, Ne të dërguam te një popull, para të cilit kauluan shumë
popuj, e që t'ju komunikosh atë që Ne të shpallëm ty, sepse ata janë
duke e mohuar Mëshiruesin (Zotin). Thuaj: "Ai (Rrahmani) është Zoti im,
nuk ka zot tjetër pos Atij. Vetëm Atij i jam mbështetur dhe vetëm te Ai
është e ardhmja ime.
31. Sikur të ishte ndonjë Kur'an që me të do të ecnin malet, që me të
do të plasej toka, që me të do të flisnin të vdekurit (është ky)?" Jo,
(ata nuk besojnë) se e tërë çështja i takon vetëm All-llahut. A nuk e
kanë të qartë ata që besuan se, sikur të donte All-llahu, do t'i
drejtonte në rrugë të drejtë të gjithë njerëzit, por ata që nuk besuan
e përshkak të asaj që bënë, do t'i godas vazhdimisht fatkeqësi e kohës
ose do ta rrehojë (fatkeqësia) vendin e tyre, derisa të vijë urdhëri i
All-llahut (e të triumfojë islami). All-llahu nuk e thenë premtimin.
32. Edhe me të dërguarit para teje kanë bërë tallje. Porse Unë atyre që
nuk besuan u pata dhënë afat, pastaj i ndëshkova (me dënim), e çfarë
ishte dënimi Im!
33. A është Ai që përcjell secilin njeri se ç'vepron (sikur idhujt që
nuk kuptojnë asgjë)? e ata i përshkruajnë All-llahut shokë. Thuaj:
127
"Përshkruani realitetin e tyre! A ju po e njoftoni Atë për atë (shok)
kinse Ai nuk po ditka se ç'ka në tokë, apo vetëm po i emërtoni me fjalë
(e ata as që ekzistojnë)? Jo, por ata që nuk besuan u duket e mirë
dredhia e tyre, ndaj janë larguar nga rruga e drejtë, dhe atë që Allllahu
e le të humbur, për te nuk ka udhëzues.
34. Ata kanë dënim në jetën e kësaj bote, e s'ka dyshim se dënimi i
botës tjetër është shumë më i rëndë. Ata nuk ka kush t'i mbrojë prej
ndëshkimit të All-llahut.
35. Shembulli (atributi) i xhennetit që u është premtuar të devotshëmve
është: që nën (pallatet) të rrjedhin lumenj, që ushqimi në të dhe hija
në të është e përhershme. Ai është përjetim i lumtur i atyre që ishin
të ruajtur,e përfundimi i jobesimtarëve është zjarri.
36. Ata të cilëve Ne u dhamë shallje, gëzohen me atë që t'u shpall ty,
e ka prej grupacioneve (të besimeve të ndryshme) që mohojnë një pjesë
të tij (të Kur'anit). Thuaj: "Unë jam urdhëruar që të adhuroj vetëm
All-llahun, e mos t'i bëj shok Atij. Unë vetëm tek Ai thërras
(njerëzit) dhe vetëm tek Ai është kthimi im!"
37. Dhe ashtu, Ne e shpallën atë (Kur'anin) kushtetutë në arabishte. E
nëse ti pasi të kanë ardhur argumente të qarta, shkon pas dëshirave të
tyre, ti nuk ke prej All-llahut as ndihmë as mbrojtje.
38. Ne dërguam edhe para teje të dërguar dhe atyre u mundësuam të kenë
gra e fëmijë. Asnjë të dërguari nuk i takoi të sjellë ndonjë mrekulli
vetëm me lejen e All-llahut. Për secilin afat ekziston evidencë e
caktuar.
39. All-llahu shlyen (nga ajo evidencë) çka të dojë, e edhe forcon (çka
të dojë). Vetëm tek Ai është baza e librit (Levhi Mahfudhi).
40. Ne mund të mundësojmë ty ta shohësh atë (dënim) që u premtojmë
atyre, ose ta marrin (shpirtin) ty. Obligim yti është vetëm kumtimi,
kurse Jona është llogaria.
41. A nuk shohin ata se Ne i sjellim pakësimin e tokës (së tyre) nga të
gjitha anët e saj. All-llahu gjykon, e s'ka kush që mund t'i
kundërvihet gjykimit të Tij. Ai ndërmerr masë të shpejtë.
42. Edhe ata (jobesimtarët) para tyre (idhujtarëve) bënë intrigë, po e
gjithë intriga është e nënshtruar dëshirës së All-llahut, Ai e di se
çka vepron secili njeri, e mohuesit do ta kuptojnë se kujt do t'i
takojë ardhmëri e lumtur.
43. E ata që mohuan thonë: "Ti nuk je i dërguar!" Thuaj: "Mjafton që
All-llahu është dëshmitarë midis meje dhe midis jush dhe (është
dëshmitar) ai që ka njohuri të librit (të shpalljeve)".
SURA 14. IBRAHIM
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Elif, Lamë, Ra. (ky është) Libër; Ne ta shpallëm ty që me urdhërin e
Zotit t'i nxjerrësh njerëzit prej errësirave në dritë; (t'i nxjerrësh
prej errësirës) në rrugë të Fuqiplotit, të Falënderuarit.
2. Të All-llahut, i të cilit është gjithë ç'ka në qiej dhe ç'ka në
tokë. Është mjerim për mohuesit për dënimin e ashpër që i pret.
128
3. Ata që i japin përparësi jetës së kësaj bote ndaj botës tjetër,
pengojnë nga rruga e All-llahut dhe kërkojnë shtrembërimin e saj. Të
tillët qartas janë në humbje.
4. Ne asnjë nga të dërguarit nuk e dërguam ndryshe vetëm në gjuhën e
popullit të vet, ashtuqë ai t'u shpjegojë atyre (në atë gjuhë). E Allllahu
e lë të humbur atë që do, dhe e udhëzon në rrugë të drejtë atë që
do. Ai është i fuqishmi, i urti.
5. Ne e patëm dërguar Musain me argumentet tona (dhe i thamë); nxirre
popullin tënd prej errësirave në dritë dhe përkujtoju atyre të mirat e
All-llahut (që u dhuroi), se vërtet në ato (përkujtime) ka argumente
për secilin që është shumë i durueshëm dhe shumë falënderues.
6. (përkujto) Kur Musai i tha popullit të vet: "Përkujtonie dhuntinë e
All-llahut ndaj jush; kur ju shpëtoi prej rrethit të faraonit që ju
shijonin dënimin më të shëmtuar, ju mbytnin bijtë tuaj, e lënin gratë
tuaja të jetojnë. Në ato kishit sprovë të madhe nga Zoti juaj."
7. Dhe (përkujtoni) kur Zoti juaj njoftoi bindshëm: "Nëse falënderoni,
do t'ua shtojë të mirat, e nëse përbuzni, s'ka dyshim, dënimi Im është
i vështirë!"
8. E Musai tha: "Nëse ju, dhe të gjithë ata që janë në tokë mohoni,
All-llahu është i panevojshëm (për falënderim), i lavdishëm
(vetvetiu)".
9. A nuk jeni të njohur me lajmin (ndodhinë) e atyre që ishin para
jush, si populli i Nuhut, i Adit, i Themudit e edhe i atyre që erdhën
pas tyre, që nuk di kush për ta pos All-llahut. Atyre u patën ardhur të
dërguarit e vet me argumente, ata i vënin duart e tyre (në shenjë
talljeje) në gojët e veta dhe thonin: "Ne e mohojmë atë me çka jeni të
dërguar dhe ne dyshojmë shumë në atë që ju na thërrisni".
10. Të dërguarit e tyre u thanë: "A mos keni dyshim në All-llahun,
Krijuesin e qiejve e të tokës? Ai ju thërret (në besim) për t'ju falur
mëkatet dhe për t'ju vazhduar (jetën) deri në një afat të caktuar!" Ata
thanë: "Ju nuk jeni tjetër pos njerëz siç jemi edhe ne, ju dëshironi të
na pengoni nga ajo që adhuronin prindërit tanë, pra na sillni ndonjë
argument të qartë!"
11. Të dërguarit e tyre ju thanë: "Ne nuk jemi tjetër vetëm se njerëz
si edhe ju, por All-llahu i jep dhuratë kujt të dojë nga robtë e vet.
Ne nuk na takon t'ju sjellim ndonjë argument, vetëm me dëshirën e Allllahut,
pra, besimtarët le t'i mbështeten vetëm All-llahut.
12. E përsë të mos i mbështetemi All-llahut derisa Ai na udhëzoi në
rrugën tonë (të drejtë). Për Zotin, ne gjithsesi do të durojmë e do të
përballojmë mundimet që na bëni, e vetëm All-llahut le t'i mbështeten
vazhdimisht ata që gjithnjë iu mbështeten.
13. Ata që mohuan të dërguarit e vet thanë: "Për Zotin, ne do t'ju
dëbojmë nga vendi ynë, ose ju domosdo do të ktheheni në fenë tonë!" E
atyre (të dërguarëve) Zoti u shpalli; Ne gjithqysh do t'i shkatërrojmë
zullumqarët.
14. Dhe pas tyre Ne do t'ju vendosim në atë tokë. E këtë (ndihmë) për
atë që i frikësohet pranisë Sime dhe i frikësohet dënimit Tim.
15. Ata (të dërguarit) e kërkuan ndihmën, ndërsa çdo kryelartë idhnak
pësoi dështim.
129
16. E pas tij (kryelartit) është xhehenemi, në të cilin i jepet ujë të
ndyrë (që rrjedh prej lëkurave të djegura),
17. Përpiqet ta përbijë, po nuk mund ta gëlltis atë, atij i vjen vdekja
nga të gjitha anët (sipas shenjave shkatërruese), po ai nuk vdes (e të
shpëtojë prej vuajtjeve), atë e pret dënim shumë i rëndë.
18. Shembulli i veprave të atyre që nuk besuan është si hiri, të cilin
me puhi e shkapërderdh era në ndonjë ditë të stuhishme, e ata nuk mund
të realizojnë asgjë nga veprat që kanë bërë, e ky është ai dështimi i
madh.
19. A nuk e ke kuptuar ti se All-llahu krijoi qiejt dhe tokën me
urtësi, e nëse ai do, juve ju zhduk e sjell krijesë (popull) të re.
20. E kjo, nuk është vështirë (rëndë) për All-llahun.
21. E të gjithë (njerëzit) sheshas i paraqiten All-llahut. Ata të
dobëtit (masa e nënshtruar) u thonë parisë (udhëheqëse): "Ne ishim
pasuesit tuaj, andaj a mund të na lehtësoni diç nga dënimi i Allllahut?"
Ata (paria) thonë: "Sukur të na kishte udhëzuar All-llahu, ne
do t'ju udhëzonim juve. Për ne tash është njësoj, u pikëlluam thellë
ose duruam, për ne nuk ka ikje (shpëtim).
22. E pasi të kryhet çështja (të hyjnë ata të xhennetit dhe të
xhehenemit në të, xhehenemlinjve) djalli (u mban ligjëratën e
shëmtuar), dhe u thotë: "Vërtet, All-llahu ju pat premtuar premtim të
vërtetë, e unë ju pata premtuar dhe, qe, nuk zbatova premtimin ndaj
jush. Po unë nuk pata kurrfarë pushteti ndaj jush (që t'ju detyroj),
përpos që ju thirra (në rrugë të gabuar), e ju m'u përgjigjët; atëherë,
pra mos më qortoni mua, po qortonie veten. Unë nuk mund t'ju shpëtojë
juve, e as ju nuk mund të më shpëtoni mua. Unë mohoj shoqërimin tuaj që
më bëtë mua më parë (më adhuruat në vend të Zotit)". S'ka dyshim,
jobesimtarët kanë dënim të dhembshëm.
23. E ata, të cilët besuan dhe bënë vepra të mira, me urdhërin e Zotit
të tyre u vendosën në xhennete, nën pallatet e të cilëve rrjedhin
lumenj, ku do të jenë përgjithmonë. Përshëndetja e tyre në të është
"selam" - paqe.
24. A nuk ke kuptuar se si All-llahu bëri shembull: fjalën e mirë si
pema e mirë që rrënjët e saj janë thellë (në tokë) e degët e saj janë
lart,
25. E që me vullnetin e Zotit, ajo e jep frutin e vet në çdo kohë. Allllahu,
pra u parashtron njerëzve shembuj ashtuqë ata të mendojnë.
26. Dhe shembulli i fjalës së keqe si një pemë e keqe që është shkulur
mbi tokë e që nuk ka të qëndruar.
27. All-llahu forcon ata që besuan në fjalën e fortë (të mirë) në jetën
e kësaj bote edhe në botën tjetër, ndërsa mizorët All-llahu i bën të
humbur. All-llahu punon çka të dojë.
28. A nuk i vërejte ata që dhuntinë e All-llahut e ndërruan me mosbesim
dhe popullin e vet e sollën në vendin e shkatërrimit,
29. (e sollën) Në xhehenem. Në të e shijojnë djegien, e sa vend i keq
është ai.
30. Ata i bënin (krahasonin) shokë All-llahut për t'i shmangur
(njerëzit) nga rruga e Tij. Thuaj: "Shfrytëzoni përjetimet se e ardhmja
e juaj është te Zjarri!"
130
31. Robëve të Mi, të cilët besuan thuaju: "Të falin rregullisht namazin
dhe me atë që i furnizuam ata, të japin fshehtas e haptas, para se të
vijë një ditë që në te nuk ka as kompensim as miqësi".
32. All-llahu është Ai që i krijoi qiejt dhe tokën, dhe Ai lëshoi prej
së larti ujë (shi), e me të nxjerr fruta si ushqim për ju, dhe për të
mirën tuaj u vuri në shërbim anijet, të lundrojnë nëpër det me urdhërin
e Tij, e në shërbimin tuaj i vuri edhe lumenjtë.
33. Për ju nënshtroi diellin dhë hënën që në mënyrë të zakonshme
vazhdimisht udhëtojnë. Për ju përshtati edhe natën e ditën.
34. Dhe ai ju dha gjithatë që e kërkuat (që kërkoi nevoja juaj) dhe,
edhe në qoftë se përpiqeni t'i numëroni të mirat e All-llahut nuk do të
mundë të arrini t'i përkufizoni (në numër). Vërtet, njeriu është i
padrejtë dhe shumë përbuzës.
35. (përkujto) Kur Ibrahimi tha: "Zoti im! bëne këtë qytet të sigurt
dhe më mbro mua e bijtë e mi nga adhurimi i idhujve (statuja gurësh).
36. Zoti im! ata vërtet i shmangin (nga rruga e drejtë) shumë njerëz. E
kush më respekton mua, ai është i mi (në fe), e kush më kundërshton
mua, atëherë Ti je që fal dhe që mëshiron.
37. Zoti ynë! unë një pjesë të familjes sime e vendosa në një luginë,
ku nuk ka bimë, e pranë shtëpisë Tënde të shenjtë. Zoti ynë (i vendosa
aty) që të falin namazin, pra bën që zemrat e disa njerëzve të
mallëngjehen për ata, dhe, për të falënderuar me mirënjohje, furnizoj
ata me fruta.
38. Zoti ynë! s'ka dyshim se Ti e di çka fshehin dhe çka publikojmë, se
All-llahut nuk mund t'i fshihet asnjë send në tokë e as në qiell.
39. Falënderimi i qoftë All-llahut, i cili në pleqëri më fali mua
Ismailin dhe Is-hakun! Vërtet, Zoi im dëgjon dhe i përgjigjet lutjes.
40. O Zoti im! më bën mua nga ata që falin namazin, e edhe prej
pasardhësve të mijë dhe pranoje lutjen time o Zoti ynë!
41. Zoti ynë! më fal (gabimet) mua edhe prindërve të mi, fali edhe të
gjithë besimtarët ditën kur jepet llogaria.
42. E ti kurrsesi mos e mendo All-llahun si të pakujdesshëm ndaj asaj
që veprojnë zullumqarët; Ai vetëm është duke i lënë ata përderisa një
ditë në të cilën sytë shtangen (mbesin të hapur).
43. (atë ditë) Ata të ngutur e duke i ngritur kokat e tyre lart, nuk
lëvizin sytë e tyre (për të shikuar), e zemrat e tyre janë të zbrazura
(nga frika).
44. Dhe ti tërhiqju vërejtjen njerëzve për ditën kur atyre do t'u vijë
dënimi, e ata që ishin mizorë thonë: "Zoti ynë! na jep afat për një
kohë të shkurtër t'i përgjigjemi thirrjes tënde (për besim) dhe t'i
pasojmë të dërguarit!" A nuk u betuat ju më parë se për ju nuk ka
lëkundje (prej dynjasë në botën tjetër)?
45. Dhe ju u vendosët në vendbanimet e atyre që e dëmtuan vetveten (e
Ne i shkatërruam) dhe e kishit të qartë se si vepruam Ne me ta, dhe ju
sollëm shembuj edhe juve.
46. (megjithatë) Ata përgatitën kurthin e tyre, por kurthi i tyre
gjendet në duar të All-llahut, qoftë ai kurthi i tyre që shkulën edhe
kodrat nga ai.
131
47. E kurrsesi mos mendo se All-llahu e shkel prëmtimin e vet, që u dha
të dërguarëve të Tij. All-llahu është triumfues që ndërmerr masa
ndëshkuese.
48. (ndëshkon kundërshtarët) Ditën kur toka ndryshohet në tjetër tokë,
e edhe qiejt (në tjerë qiej), e ata (njerëzit) të gjithë dalin sheshazi
para All-llahut, Një, Mbizotërues.
49. E idhujtarët atë ditë i sheh të lidhur në pranga.
50. Petkat e tyre janë nga katrani (pezhgveja - zifti), kurse fytyrat e
tyre do t'i mbulojë zjarri.
51. (dalin para Zotit) Për ta shpërblyer All-llahu secilin njeri me atë
që e fitoi. Vërtet, All-llahu është llogaritar i shpejtë.
52. Ky (Kur'ani) është kumtesë për njerëz, që me të të këshillohen dhe
të dinë se Ai është vetëm një Zot, dhe që t'i këshilloj ata që kanë
mend.
SURA 15. HIXHR
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Elif, Lamë, Ra. Këto janë ajetet e librit, të Kur'anit të
plotkuptueshëm.
2. Ata që nuk besuan shpeshherë do të kishin dëshiruar të kishin qenë
myslimanë.
3. Lëri (Muhammed) ata, të hanë, të dëfrehen dhe t'i preokupojë shpresa
(se do të jetojnë shumë), e më vonë do të kuptojnë.
4. Ne nuk kemi shkatërruar asnjë fshat (vendbanim) ndryshe vetëm në
afatin e tij të caktuar.
5. Asnjë popull nuk mund ta shpejtojë afatin e vet e as ta shtyjë për
më vonë.
6. Dhe ata thanë: "O ti që t'u shpall përkujtimi (Kur'ani), me të
vërtetë ti je çmendur!"
7. Përse nuk na erdhe me engjëj (që të vërtetojnë) nëse je i sinqertë?
8. Ne nuk i dërgojmë engjëjt (u përgjigjet Zoti) ndryshe vetëm kur
duhet (kur e kërkon urtësia e Zotit) dhe atëherë ata nuk afatizohen.
9. Ne me madhërinë Tonë e shpallëm Kur'anin dhe Ne gjithsesi jemi
mbrojtës të tij.
10. Ne përpara teje kemi dërguar të dërguar në grupet e popujve të
hershëm.
11. E atyre nuk u erdhi asnjë nga të dërguarit, e të mos talleshin me
të.
12. Ja kështu e fusim atë në zemrat e kriminelëve (mosbesimin -
talljen).
13. Ata nuk e besojnë atë (Kur'anin). Po ligji (i dënimit) ndaj popujve
më të hershëm tashmë është i provuar (se si i shkatërroi Zoti).
14. Edhe sikur Ne t'u hapnim atyre një derë në qiell dhe të ngjiteshin
vazhdimisht lart në të (e të shihnin engjëjt e fshehtësitë).
132
15. Ata gjithqysh do të thonin: "Neve na janë ndalë sytë (të pamët).
Jo, ne jemi njerëz të magjepsur.
16. Ne, në qiell kemi krijuar galaksione yjesh dhe atë (qiellin) e kemi
zbukuruar për ata që e shikojnë me vëmendje.
17. Dhe atë (qiellin) e kemi ruajtur prej çdo djalli të mallkuar.
18. Përveç atij që vjedh (përgjon) çka dëgjohet, po edhe atë e kapë
ylli i zjarrtë (e djeg).
19. E tokën e kemi shtruar dhe në të kemi vuar kodra dhe kemi bërë që
në të të mbijnë bimë të caktuara të të gjitha llojeve.
20. Dhe Ne ju krijuam juve në te jetesën (mjetet për jetë) e edhe atyre
për të cilët ju nuk jeni furnizues.
21. E nuk ka asnjë send që të mos ta ketë burimin te Ne, po Ne, nuk e
japim atë ndryshe vetëm sipas një mase të caktuar (të nevojshme).
22. Ne i lëshojmë erërat mbarësuese, e nga qielli (retë) lëshojmë shi
dhe atë ju japim ta pini, e ju nuk mund ta ruani atë.
23. Ne, vërtet jemi që japim jetë e vdekje dhe Ne jemi trashëgues (të
qiejve e tokës).
24. S'ka dyshim se Ne e dimë për ata që ishin para jush dhe edhe për
ata që vijnë pas.
25. E Zoti yt është Ai që i tubon të gjithë ata (të kaluarit e të
ardhëshmit), vërtet Ai është shumë i urtë, shumë i dijshëm.
26. Ne krijuam njeriun nga balta e argjilit, të zi e të prishur (me erë
të keqe)? (të formuar-të trajtuar-mesnun).
27. E xhinët i krijuam më parë nga zjarri, nga flaka e fortë.
28. Dhe (përkujto) kur Zoti yt engjëjve u tha: "Unë po krijoj njeriun
nga balta e tharë, e zezë e me erë.
29. E kur ta përsosë atë (në formën e njeriut) dhe t'i japë atij
shpirtin që është krijesw Imja, atëherë ju bini atij në sexhde".
30. Të gjithë engjëjt tok, bënë sexhde.
31. Përpos Iblisit. Ai refuzoi të jetë me ata që bënë sexhde?"
32. Ai tha: "O Iblis, ç'është ajo që ti të mos jeshë me ata që bënë
sexhde?"
33. Ai tha: "Nuk është për mua t'i bëjë sexhde një njeriu që e krijove
nga balta e terur, e zezë e me erë".
34. (All-llahu) tha: "Dil pra, prej aty, ti qofsh i mallkuar!"
35. Vërtet, mallkimi kundër teje qoftë deri në ditën e gjykimit".
36. (Iblisi) Tha: "Zoti im, më jep pra afat deri në ditën kur ata
(njerëzit) të ringjallen!"
37. (Zoti) Tha: "Ti je prej të afatizuarve,
38. deri në kohën e ditës së caktuar".
39. (Iblisi) Tha: "Zoti im, për shkak që më përzune (më largove), unë
do t'ua zbukurojë (të këqiat) atyre sa të jenë në tokë (në këtë botë)
dhe të gjithë ata do t'i largoj nga rruga e drejtë!"
133
40. Përveç robërve të Tu, të cilët i ke bërë të sinqertë.
41. (Madhëria e Tij) Tha: "Kjo është rruga Ime e drejtë (e qartë)".
42. Se ti ndaj robëve të Mi (të sinqertë) nuk ke kurrëfarë force (as
fizike as mendore), përveç atyre të humburve që vijnë pas teje.
43. E s'ka dyshim se xhehenemi është vendpremtimi i të gjithë atyre.
44. Ai (xhehenemi) i ka shtatë dyer, çdonjëri prej tyre ka shtegun
(derën) e caktuar (nëpër të cilën do të hyjë).
45. E ata, të cilët iu ruajtën (mosbesimit dhe punëve të këqija) janë
në xhennete e mes burimeve.
46. (u thuhet) Hyni në to, të shpëtuar (prej çdo të keqeje) të siguruar
(nga vdekja).
47. Ne kemi hequr prej zemrave të tyre çfarëdo urrejtje, e ata në
mbështetëse qëndrojnë ballë për ballë njëri-tjetrit duke qenë të
vëllazëruar.
48. Ata aty nuk i godet kurrfarë lodhje dhe nuk do të nxirren kurrë
prej tij.
49. Njoftoji robët e Mi se vërtet Unë jam Ai që fal shumë dhe mëshirues
i madh.
50. Po (njoftojë) se edhe dënimi Im është ai dënim i dhëmbshëm.
51. E njoftoj edhe për mysafirët e Ibrahimit.
52. Kur ata hynë te ai dhe thanë: "Selamen - e përshëndetën, e ai
(Ibrahimi) tha: "Ne po frikësohemi prej jush!"
53. Ata i thanë: "Mos u frikëso, ne po të marrim myzhde për një djalë
të zgjuar!"
54. Ai (Ibrahimi) tha: "A më merrni myzhde kur më ka kapur mua
pleqëria? Me çka po më përgëzoni ju?
55. Ata thanë: "Ne të morëm myzhde me atë që është e sigurt e ti mos u
bën i pashpresë!"
56. Tha: "Askush nuk e humb shpresën në mëshirën e Zotit të vet, përveç
atyre që janë të humbur"
57. Tha: "E çka është pra çështja e juaj, o të dërguar?"
58. Ata thanë: "Ne jemi dërguar te një popull i prishur!"
59. Me përjashtim të familjes së Lutit. Ata do t'i shpëtojmë që të
gjithë.
60. Përpos gruas së tij. Ne kemi vendosur, ajo të mbetet me ata të
dënuarit (All-llahu ka vendosur).
61. E kur i erdhën familjes së Lutit të dërguarit,
62. Ai (Luti) tha: "Ju jeni njerëz të panjohur (nuk ju njoh)!
63. Ata thanë: "Jo, (nuk kemi qëllim të keq ndaj teje) Të kemi ardhur
ty me atë (dënim) që ata dyshonin.
64. Të kemi sjellë të vërtetën, e ne jemi të drejtë (çka themi).
134
65. Ti ec me familjen tënde pasi të kalojë një pjesë e natës dhe ti rri
pas tyre (që të mos frkësohen) dhe asnjëri prej jush të mos kthejë
mbrapa (për të shikuar) dhe shkoni andej kah urdhëroheni.
66. E Ne i kumtuam atij (Lutit) atë çështje, se zhdukja e tyre deri në
më të mbramin, do të jetë në mëngjes.
67. E banuesit e qytetit (Sadum) erdhën të gëzuar duke i lajmëruar
njëri-tjetrit.
68. Tha: (Luti): "Këta janë mysafirët e mi, e mos më turpëroni mua,
69. Edhe kinie frikë All-llahun e mos më nënçmoni!"
70. Ata thanë: "A nuk të kemi ndaluar që të mos na përzihesh në
njerëzit (që ne i mësyjmë)?
71. Ai (Luti) tha: "Ja, këto (gratë) bijat e mija, nëse do të bëni
(martohuni me to)!"
72. Pasha jetën tënde (Muhammed), s'ka dyshim se ata (Populli i Lutit)
ishin të humbur në dehjen e tyre.
73. E në kohën e lindjes (së diellit) ata i përfshiu ushtima e
tmerrshme.
74. Dhe duke e përmbysur anën e lartë të qytetit poshtë, Ne e përmbysëm
dhe lëshuam mbi ta shi (të dheut të pjekur në xhehenem) si gurë.
75. Në atë (ngjarje), vërtet ka argumente për ata që mendojnë.
76. Dhe se ato (vendbanime të shkatërruara) ende janë të dukshme pranë
rrugës.
77. Për ata që besojnë, ka fakte në të.
78. Edhe populli i "Ejkës" ishin zullumqarë.
79. E Ne ndërrmorëm kundër tyre (i shkatërruam), dhe që të dyja ato
(vendi Sadum dhe Ejke) janë në rrugë që duken.
80. Edhe populli i "Hixhres" i përgënjeshtroi të dërguarit.
81. Ne u patëm parashtruar atyre argumentet (mrekullitë) Tona, por ata
i kundërshtonin ato.
82. Ata skalisnin shtëpia në kodra shkëmbore për të qenë të sigurt.
83. E ata në mëngjes i goditi gjëmim i tmerrshëm e shkatërrues.
84. Dhe nuk u ndihmoi atyre asgjë ajo që vepruan.
85. E Ne nuk i krijuam qiejt as tokën ndryshe vetëm me urtësi (të
madhe). E s'ka dyshim se momenti i fundit (kijameti) do të vijë, e ti
(Muhammed) sillu me njerëzishmëri.
86. Vërtet, Zoti yt është krijuesi i përgjithshëm, më i dijshmi.
87. Ne të kemi dhënë ty shtatë (ajete) që përsëriten (Fatiha përsëritet
në rekate të namazit) edhe Kur'anin e madhërueshëm.
88. E ty të mos shkojnë kurrsesi sytë në atë me çka Ne i pajisëm disa
prej tyre, as mos u brengos për ta (pse nuk besuan), kurse ndaj
besimtarëve bëhu i përulur e i butë.
89. Dhe thuaj: "Unë jam qortues i hapët (për dënimin nga Zoti për ata
që kundërshtojnë)"
135
90. (U sjellim dënim) Sikurse u sollëm atyre që bënë ndarjen (e librave
të mëparshëm).
91. Të cilët e bënë Kur'anin të ndarë në pjesë.
92. Pasha Zotin tënd, ata të gjithë do t'i marrim në përgjegjësi.
93. Për atë se ç'vepruan.
94. Publiko haptas atë për të cilën urdhërohesh, e hiqu idhujtarëve.
95. S'ka dyshim se Ne të mjaftojmë ty kundër atyre që tallen,
96. të cilët All-llahut, i kundërvejnë zot tjetër, e më vonë ata do ta
kuptojnë (prapavinë e tyre).
97. Ne dimë mirë se ti ngushtohesh shpirtërisht për atë që thonë ata.
98. Po ti madhëroje me falënderime Zotin tënd e bëhu prej atyre që
luten (përulen duke u falur).
99. Dhe adhuroje Zotin tënd deri të vijë ty e vërteta (vdekja).
SURA 16. NAHL
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Erdhi (është afruar) caktimi i All-llahut (kijameti), pra mos
kërkoni ngutjen (ardhjen para kohës), e tij! E pastër dhe e lartë është
madhëria e Tij në krahasim me atë që ata i shoqërojnë (shokë).
2. Me urdhërin e Tij ia zbret engjëjt me shpallje atij që Ai dëshiron
nga robtë e vet (duke thënë) t'ua tërhiqni vërejtjen (t'i njoftoni) se
nuk ka të adhuruar (zot) tjetër vetëm Unë, pra të më keni frikën.
3. I krijoi qiejt e tokën me urtësi precize. I lartë është Ai nga çka
ata (idhujtarët) i shoqërojnë.
4. E krijoi njeriun nga një pikël (uji), kur qe, ai (njeriu)
kundërshtar i hapët.
5. Edhe kafshët Ai krijoi dhe në saje të këtyre ju mund të mbroheni
(nga të ftohtit), keni edhe dobi të tjera dhe prej tyre hani.
6. Në to (në kafshët) ju shihni hijeshi (idili) kur në mbrëmje ato i
ktheni (nga kullosa) dhe kur në mëngjes i lëshoni (për në kullosë).
7. Ato bartin barën tuaj (të rëndë) në ndonjë vend (të largët) që ju do
të arrinit atje me shumë vështirësi (me gjysmë shpirti). Vërtet, Zoti
juaj është shumë Bamirës dhe shumë Mëshirues.
8. Edhe kuajt (i krijoi), edhe mushkat edhe gomarët, për t'ju hipur
atyre dhe si stoli, e Ai krijon (për hipje) çka ju (tash) nuk dini.
9. Udhëzimi për në rrugë të drejtë i takon All-llahut e ka edhe rrugë
që është e shtrembër. Po sikur të kishte dëshiruar Ai, do t'u kishte
udhëzuar që të gjithëve.
10. Ai është që për ju lëshoi nga (lart) qielli ujë, që prej tij të
keni për të pirë dhe prej tij të keni bimë që në to do t'i kullotni
(bagëtinë).
11. Me atë (shiun) mbijnë, për të mirën tuaj, të lashtat, ullinjtë,
hurmat, rushnajat dhe nga të gjitha frutat (e pemëve). Në këto (të
mira) ka argumente për një popull që vështron.
136
12. Dhe për ju nënshtroi natën e ditën dhe diellin e hënën. Edhe yjet
janë të nënshtruar me urdhërin e Tij. Vërtet, në këto ka argumente për
një popull që mendon.
13. Edhe për atë që ju krijoi në tokë lloje të ndryshme (bagëti, bimë,
pemë, minerale etj.); ka fakte për një popull që di të merrë përvojë.
14. Pastaj, Ai është që nënshtroi detin, që prej tij të hani mish të
freskët, e prej tij të nxirrni stoli që i bani (i vishni), e i sheh
anijet si çajnë (lundrojnë) në të (me ushtimë e çajnë ujin në det). Ua
nënshtroi që të shfrytëzoni nga begatitë e Tij dhe ashtu të falënderoni
(Zotin).
15. Dhe Ai vuri kodra (të forta) në tokë, ashtu që ajo të mos lëkundet
me ju, (bëri) edhe lumenj e rrugë që të mund të orientoheni.
16. Vuri edhe shenja të tjera (për orientim ditën), ndërsa (natën) ata
orientohen me anën e yjeve.
17. Atëherë pra, a është Ai që krijon njësoj, sikurse ai që nuk krijon?
A nuk po mendoni?
18. Po edhe nëse përpiqeni t'i numëroni dhuntitë (të mirat) e Allllahut,
nuk do të mund të arrini t'i përcaktoni ato. Me siguri Allllahu
shumë fal dhe shumë mëshiron.
19. All-llahu e di atë që ju e fshihni dhe atë që e publikoni.
20. Ata (idhujt) që i adhurojnë (idhujtarët) pos All-llahut, ata nuk
krijojnë asnjë send, po vetë ata janë të krijuar.
21. Janë të vdekur e jo të gjallë, dhe ata nuk e dinë se kur do të
ringjallen (adhuruesit e tyre).
22. Zoti juaj (që meriton adhurim) është një Zot, E ata që nuk e
besojnë botën tjetër, zemrat e tyre janë mohuese (të njësisë së Zotit)
dhe ata janë kryelartë.
23. Është e vërtetë se All-llahu e di atë që e fshehin dhe atë që e
shfaqin haptazi dhe se Ai nuk i do arrogantët.
24. Kur atyre u thuhet (mohuesëve): Ç'është ajo që shpalli Zoti juaj?",
ata thonë: "Mite të popujve të hershëm!"
25. (E thonë atë shpifje) Sa për t'i bartur në ditën e gjykimit mëkatet
e veta të plota dhe një pjesë të mëkateve të atyre që, pa farë arsye i
mashtruan dhe i humbën. Sa e keqe është ajo me çka ngarkohen.
26. Edhe ata që ishin para tyre vënë intriga. Po All-llahu rrënoi në
themel ndërtimet e tyre (intrigat) dhe kulmi u shemb mbi ta, dhe ashtu
u erdhi dënimi kah nuk e kujtuan.
27. Mandej, në ditën e gjykimit Ai i turpëron ata dhe thotë: "Ku janë
ata që m'i bënit shokë Mua dhe për hir të tyre grindeshit?" E ata që
ishin të zotët e dijës, do të thonë: "Vërtet, sot turpësia dhe e keqja
i përfshiu jobesimtarët".
28. Të cilët, duke qenë mizorë të së vetvetes së tyre, engjëjt ua
marrin shpirtin, e ata shprehin dorëzimin (në momentin e vdekjes, duke
thënë): "Ne nuk ishim që bëmë ndonjë të keqe!" (u jipet përgjigja). Po
All-llahu e di shumë mirë atë që e punuat ju.
29. Andaj, hyni në dyert e xhehennemit, aty do të jeni përjetë: sa vend
i keq është ai i kryelartëve!"
137
30. Atyre që patën frikë nga (dënimi) All-llahu, u thuhet: "Ç'është ajo
që shpalli Zoti juaj?" Ata thoshin: "Shpalli çdo të mirë!" Ata që bënë
vepra të mira, edhe në këtë jetë kanë shpërblim të mirë, por shpërblimi
i tyre në botën tjetër është shumë më i mirë, e sa vend i mirë është ai
i të devotshëmve.
31. Është Xhenneti i Adn-it, ku do të hyjnë, nën të rrjedhin lumenj,
aty kanë çka të dëshirojnë, ashtu i shpërblen All-llahu të ruajturit.
32. Të cilëvet duke qenë të pastër, engjëjt ua marrin shpirtin, duke u
thënë: "Selamun alejkum" - gjetët shpëtimin, hyni në xhennet, për hir
të asaj që vepruat.
33. A mos presin ata (idhujtarët) diçka tjetër përveç t'u vijnë engjëjt
(e t'ua marrin shpirtin) ose t'u vijë urdhëri (dënimi) i Zotit tënd.
Ashtu punonin ata që ishin para tyre, pra All-llahu nuk u bëri
padrejtësi atyre, por ata ishin që vetvetes i bënë padrejtë.
34. Andaj, ata i goditi dënimi i të këqijave që i bënë dhe i kaploi (i
përfshiu ajo e keqe) ajo me të cilën ata talleshin.
35. Ata që i bënin shok Zotit (idhujtarët) thanë: "Sikur të kishte
dashur All-llahu, as ne, e as prindërit tanë nuk do të adhuronim asnjë
send pos Tij, dhe nuk do të ndalonim (nuk do të konsideronim të
ndaluar) asnjë send pos (ndalesave të) Tij. Kështu (këso gënjeshtrash)
bënin edhe ata që ishin para tyre. Po a mos kanë të dërguarit obligim
tjetër, përveç që t'i njoftojnë qartazi?
36. Ne dërguam në çdo popull të dërguar që t'u thonë: "Adhuroni vetëm
All-llahun, e largonu djajve (adhurimit të tyre)!" Por, pati nga ata që
All-llahu e udhëzoi dhe pati nga ata që ishte i gjykuar me humbje, pra
udhëtoni nëpër botë dhe shihni se si ishte fundi i gënjeshtarëve?
37. Nëse ti (Muhammed) përpiqesh për t'i vënë në rrugë të drejtë ata
(die se), All-llahu nuk e udhëzon atë që e ka humbur, dhe për ata nuk
ka ndihmëtar.
38. Ata u betuan në All-llahun, me betimin e tyre të fortë se "Allllahu
nuk e ringjall atë që vdes!" Po, (i ringjall) ai është premtim i
Tij i prerë, por shumica e njerëzve nuk dinë.
39. I ringjall për t'ua sqaruar atyre atë për çka përçaheshin dhe, për
t'ua bërë me dije atyre që nuk besuan se me të vërtetë ishin
gënjeshtarë.
40. Ne kur dëshirojmë një send vetëm i themi atij: "Bëhu!", ai
menjëherë bëhet.
41. Ata që migruan për hir të All-llahut, e pasi që u torturuan, atyre
gjithsesi do t'u mundësojmë vendbanim të mirë edhe në këtë botë, po
shpërblimi i botës tjetër është edhe më i madh, sikurse njerëzit ta
dinin (për atë shpërblim).
42. Janë ata që bënë durim edhe vetëm Zotit të tyre iu mbështetën.
43. Ne as para teje nuk dërguam tjetër, përveç burra, të cilëve u dhamë
shpallje. Ju (idhujtarë) pyetni pra dijetarët (e Tevratit e të
Inxhilit) nëse ju nuk dini.
44. (I patëm dërguar) Me argumente e me libra të shenjtë. Ty ta zbritëm
Kur'anin që t'u shpjegosh njerëzve atë që u është shpallur atyre, me
shpresë se do ta studiojnë (Kur'anin).
138
45. A mos janë të sigurt ata që përgatitën kurthe, se All-llahu nuk do
t'i trandë ata me tokën, ose nuk do t'u vijë atyre dënimi kah nuk e
mendojnë?
46. Ose t'i rrëmbejë ata duke qenë në udhëtimet e tyre (për jetë e
tregti), e ata nuk mund t'i shpëtojnë asaj.
47. Ose do t'i kapë ata duke qenë në panikë nga frika. Po, s'ka dyshim
se Zoti juaj është i butë, i mëshirshëm (andaj nuk ua ngut dënimin).
48. A nuk po shohin ata (keqbërësit) se çdo send që e krijoi All-llahu,
e sjell hijen e vet djathtas dhe majtas duke iu perulur All-llahut
(duke i bërë sexhde) dhe duke qenë respektues e përulës (e si e mbajnë
veten lart disa njerëz).
49. Vetëm All-llahut i bën sexhde çdo gjallesë që është në qiej e që
është në tokë, e edhe engjëjt, ata nuk bëjnë kryelartësi.
50. I frikësohen Zotit të tyre që është mbi ta dhe i përmbahen në
përpikëri asaj me çka urdhërohen.
51. E, All-llahu tha: "Mos adhuroni dy të adhuruar, sepse Ai është
vetëm një Zot, pra vetëm Mua më keni dronë".
52. Vetëm e Tij është çka ka në qiej e në tokë, dhe vetëm Atij i takon
vazhdimisht adhurimi. A mos i keni frikë dikujt tjetër pos All-llahut?
53. Dhe çdo të mirë që e keni, ajo është prej All-llahut, madje edhe
kur ju godet e keqja, ju vetëm te Ai e ngritni zërin (me lutje).
54. Pastaj, kur Ai e largon prej jush dënimin, qe, një grup prej jush i
përshkruajnë shok Zotit të tyre.
55. (I bëjnë shok) Dhe ashtu ata përbuzin atë që Ne u dhamë atyre, pra
shfrytëzoni (për një kohë) se më vonë do të kuptoni (rrjedhimin).
56. E nga ajo që Ne i furnizuam, ata u ndajnë një pjesë atyre (zotave)
që nuk kuptojnë asgjë. Pasha All-llahun, patjetër do të merreni në
pëgjegjësi për atë që trillonit.
57. Ata i përshkruajnë All-llahut vajzat. I pastër është Ai nga ajo!,
ndërsa vetes së tyre (i përshkruajnë) çka ua ka ënda (djemtë).
58. Kur ndonjëri prej tyre lajmërohet me (lindjen) vajzë, fytyra e tij
i prishet dhe bëhet pot mllef.
59. Fshihet prej njerëzve, për shkak të asaj të keqeje me të cilën u
lajmërua (e konsideron bela, e jo dhuratë prej zotit). Mandej, (mendon)
a do ta mbajë atë, ashtu i përulur, apo do ta mbulojë atë (të gjallë)
në dhe. Sa i keq është ai gjykim i tyre.
60. Shembulli i keq u takon atyre që nuk besojnë botën tjetër, ndërsa
All-llahut i takon shembulli më i lartë. Ai është fuqiploti, i urti.
61. Sikur All-llahu t'i dënonte njerëzit (zullumqarë) për shkak të
mizorisë së tyre, nuk do të linte mbi të (tokë) asnjë gjallesë, por Ai
i lë ata për më vonë deri në aftin e caktuar, e kur të vijë afati i
tyre, për asnjë moment nuk mund ta vonojnë as ta ngutin.
62. E ato (vajzat) që i urrejnë për vete, ia mveshin All-llahut, gjuhët
e tyre shpifin rrenën se, atyre do t'u takojë më e mira (xhenneti),
s'ka dyshim, i tyre është zjarri, dhe se ata janë të parët në të.
139
63. Pasha All-llahun, Ne dërguam edhe para teje të dërguar ndër popuj,
po veprat e tyre (të këqija) ua hijeshoi djalli, se ai është mik i
tyre, e ata kanë një dënim të idhët.
64. Ne nuk të shpallëm ty për tjetër Kur'anin, vetëm që t'u sqarosh
atyre atë për çka u përçanë, e (ta zbritëm) që të jetë udhëzim e
mëshirë për njerëzit që besojnë.
65. All-llahu lëshoi prej qiellit ujë (shi) dhe me të ngjalli tokën pas
vdekjes së saj. Në këtë është një argument i fortë për ata që më
vëmendje dëgjojnë (e kuptojnë).
66. Ju edhe në kafshët keni mësim (përvojë). Ne nga një pjesë e asaj që
e kanë në barqet e tyre mes ushqimit të tyre dhe gjakut, ju japim të
pini qumësht të pastër, të shijshëm (të lehtë) për ata që e pinë.
67. Edhe nga frutat e hurmës dhe të rrushit nxirrni prej tyre pije
(lëngje) dhe ushqim të mirë. S'ka dyshim se edhe në këtë ka fakte (mbi
fuqinë e Zotit) për njerëzit që kanë menduar.
68. Zoti yt i dha instinkt bletës: "Ndërto shtëpi nëpër kodra (male),
nëpër drunj (pemë) dhe nëpër kulmet që ata (njerëzit) i ndërtojnë.
69. Pastaj ha nga të gjitha (llojet) frutat dhe futu nëpër rrugët e
nënshtruara (e të mësuara) prej Zotit tënd. Nga barqet e tyre (të
bletëve) del lëng, ngjyra e të cilit është e ndryshme dhe në të cilin
ka shërim (bar-ilaç) për njerëz. Edhe në këtë ka arsye për atë popull
që mendon thellë.
70. All-llahu ju krijoi, pastaj Ai ua merr shpirtin. E ka prej jush që
shtyhet deri në jetën më të vjetër, ashtu që të mos dijë asgjë nga çka
ka ditur. All-llahu është më i dijshmi, më i fuqishmi.
71. All-llahu favorizoi disa prej jush mbi disa tjerë në furnizim.
Atyre që u është dhënë përparësia (në furnizim), nuk janë furnizues të
atyre që posedojnë (robërve), ata (të gjithë) në të janë të barabartë
(furnizues kryesor është All-llahu), A mos duan të mohojnë dhuntinë e
All-llahut?
72. All-llahu krijoi për ju bashkëshorte nga vetë lloji juaj, e prej
bashkëshorteve tuaja - fëmijë e nipa dhe ju furnizoi me (ushqime) të
mira. A besojnë ata të pavërtetën, e të mirat e All-llahut i mohojnë?
73. Dhe pos All-llahut adhurojnë çka nuk janë në gjendje t'u sjellin
asnjë furnizim nga qiejt as nga toka dhe as që kanë mundësi?
74. Pra, mos i përshkruani All-llahut shembuj! All-llahu i di të gjitha
e ju nuk dini.
75. All-llahu sjell shembuj: një rob që është pronë e tjetrit e që nuk
ka në dorë asgjë, dhe atë, të cilin ne e kemi furnizuar me një furnizim
të mirë, ai jep nga ai (furnizim) fshehtas e haptas. A janë pra ata të
dy të barabartë? Falënderues qoftë All-llahu, por shumica e tyre nuk
dinë.
76. All-llahu sjell shembull: dy njerëz, njëri prej atyre dyve është
memec që nuk ka aftësi për asgjë (as për vete as për të tjerët) dhe
vetë ai është barrë për kujdestarin e tij, pse kudo që ta orientojë, a
nuk sjell ndonjë dobi. A është ai i barabartë me atë që udhëzon për
drejtësi e edhe vetë është në rrugën e drejtë?
77. Vetëm All-llahut i takon (ta dijë) fshetësia e qiejve dhe e tokës!
Çështja e katastrofës (e kijametit) është (në shpejtësi) vetëm sa hedh
140
një shikim, ose ajo është edhe më afër. All-llahu është i gjithfuqishëm
për çdo send.
78. All-llahu ju nxorri nga barqet e nënave tuaja (si foshnje) që nuk
dinit asgjë. Ju pajisi me (shqisa për) të dëgjuar, me të parë dhe me
zemër, ashtu që të jeni falënderues.
79. A nuk i shohn ata shpendët fluturues në ajrin e qiellit, të cilët
nuk i mban kush, përveç All-llahut. Edhe në këto ka fakte për njerëzit
që besojnë.
80. All-llahu ju bëri shtëpitë tuaja vendbanim të qetë dhe nga lëkurat
e kafshëve ju mundësoi të keni shtëpi që lehtë i bartni kur udhëtoni, e
edhe kur vendoseni, ndërsa nga leshi dhe nga qimet e tyre, nga leshi i
egër i tyre, petka e shtroja dhe t'i shfrytëzoni për një kohë.
81. All-llahu, nga ajo që krijoi Ai, ju bëri edhe hije, e në kodra
vendstrehime, edhe petka që ju mbrojnë prej të nxehtit dhe petka që ju
mbrojnë në luftë. Ashtu All-llahu plotëson të mirat e Tij ndaj jush, në
mënyrë që të dorëzoheni (besoni).
82. Po nëse ata prapësohen (prej besimit), atëherë obligimi yt është
komunikimi i qartë.
83. Ata i njohin të mirat e All-llahut, pastaj i injorojnë, e shumica e
tyre janë jobesimtarë.
84. E ditën kur prej secilit popull sjellim dëshmitarin, atyre që nuk
besuan nuk u jepet leje për arsyetim, e as që kerkohet prej tyre (të
arsyetohen).
85. Dhe kur do ta shohin dënimin ata që ishin zullumqarë, atëherë as
nuk do t'u lehtësohet, as nuk do t'u jepet afat.
86. Ata që ishin idhujtarë kur do t'i shohin idhujt e vet (zotat),
thonë: "O Zoti ynë, këta, janë idhujt tanë, të cilët ne i patëm
adhuruar pos Teje!" Ata (idhujt) ua kthejnë fjalën: "Ju jeni
rrenacakë!"
87. Dhe ata (idhujtarët) i dorëzohen All-llahut, e atë çka ata e
trillonin u asgjësohet.
88. Atyre që nuk besuan dhe penguan nga rruga e All-llahut, u shtojmë
dënim mbi dënim për shkak se bënin shkatërrime.
89. Dhe (përkujtoju njerëzve) atë ditë, kur në secilin popull do të
sjellim dëshmitarë kundër tyre, e ty të sjellim dëshmitarë kundër
atyre. Ne ty të shpallëm librin sqarim për çdo send, udhëzim e mëshirë
dhe myzhde për myslimanët.
90. All-llahu urdhëron drejtësi, bamirësi, ndihmë të afërmve, e ndalon
nga imoraliteti, nga e neveritura dhe dhuna. Ju këshillon ashtu që të
merrni mësim.
91. Meqë keni premtuar, pra zbatojeni premtimin e dhënë ndaj Allllahut,
e mos i prishni betimet pasi i keni vërtetuar ato, duke qenë se
All-llahun e bëtë garant tuajin. Vërtet, All-llahu e di se çka punoni.
92. Mos u bëni (në çështjet e betimit) si ajo (grua) që e prish tjerrin
e saj pasi të ketë dredhur fort, e t'i bëni betimet tuaja dredhi
(mashtrim) mes jush, për shkak se një popull është më i madh se tjetri.
All-llahu vetëm ju sprovon me këtë, e në ditën e gjykimit Ai gjithsesi
do t'ju sqarojë atë gjë rreth të cilës kundërshtoheshit.
141
93. Sikur të dëshironte All-llahu do t'ju bënte një popull (në një fe)
por (sipas dijes së Vet) Ai e lë të humbur atë që do, dhe e udhëzon
tjetrin që do, e patjetër do të përgjigjeni për atë që vepruat.
94. Mos i përdorni betimet tuaja për dredhi mes jush, e të rrëshqitni
pas forcimit, e të shijoni të keqen (e dredhisë) për shkak se penguat
(të tjerët) nga rruga e All-llahut, e ju do të keni dënim të madh.
95. Mos e shitni besën e dhënë All-llahut për një vlerë të paktë, pse
atë që do ta keni te All-llahu është shumë më e dobishme për ju nëse
jeni që e dini.
96. Ajo që e keni pranë vetes është e përkohshme, e ajo që është te
All-llahu është e përjetshme. E Ne do t'u japim atyre që ishin të
durueshëm shpërblimin më të mirë të asaj që vepruan.
97. Kush bën vepër të mirë, qoftë mashkull ose femër, e duke qenë
besimtar, Ne do t'i japim atij një jetë të mirë (në këtë botë), e (në
botën tjetër) do t'u japim shpërblimin më të mirë për veprat e tyre.
98. Kur të lexosh Kur'anin, kërko mbrojtjen e All-llahut prej djallit
të mallkuar.
99. Vërtet, ai (shejtani) nuk ka kurrfarë fuqie kundër atyre që besuan
dhe i janë mbështetur Zotit të tyre.
100. Mbizotërimi i tij është vetëm mbi ata që e përkrahin atë dhe mbi
ata që për shkak të tij u bënë idhujtarë.
101. Kur një ajet e zavendësojmë me një tjetër - e All-llahu di më së
miri se çka shpall - ata thonë: "Ti (Muhammed) je vetëm trillues" Jo,
por shumica e tyre nuk dinë.
102. Thuaj; "Atë (Kur'anin) e solli "Ruhul Kudus" - shpirti i shenjtë -
plot vërtetësi nga Zoti yt, për t'i përforcuar edhe më ata që besuan,
dhe për të qenë udhërrëfyes e myzhde për myslimanët.
103. Ne dimë shumë mirë se ata thonë: "Atë (Muhammedin) është kah e
mëson një njeri!" Mirëpo, gjuha e atij nga i cili anojnë (supozojnë)
ata është jo arabe (e paqartë), e kjo (e Kur'anit) është gjuhë arabe e
stilit të lartë e të qartë.
104. S'ka dyshim se ata që nuk i besojnë ajetet (e Kur'anit) e Allllahut,
ata nuk i drejton All-llahu në rrugën e drejtë dhe ata kanë një
dënim të dhembshëm.
105. Gënjeshtrën e trillojnë vetëm ata që nuk i besojnë argumentet e
All-llahut; të tillët janë ata gënjeshtarët.
106. Ai që pas besimit të tij e mohon All-llahun, me përjashtin të atij
që dhunohet (për të mohuar), e zemra e tij është e bindur plotësisht me
besim, por fjala është për atë që ia hap gjoksin mosbesimit, ata i ka
kapur hidhërimi nga All-llahu dhe ata kanë një dënim të madh.
107. Këtë (dënim të madh) ngase ata më tepër e deshtën jetën e kësaj
bote se sa jetën e botës tjetër, e Alllahu nuk e udhëzon njerëzit
jobesimtarë.
108. Të tilët janë ata që All-llahu ua mbylli zemrat, dëgjimin dhe
pamjen e tyre dhe të tillët janë ata naivët.
109. Është e vërtetë se ata në botën tjetër, mu ata janë të dështuarit.
110. Pastaj Zoti yt, atyre që pasi u torturuan, migruan, mandej luftuan
dhe qëndruan, dhe pas të gjitha këtyre vuajtjeve, s'ka dyshim se Zoti
142
yt atyre do t'ua falë dhe do t'i mëshirojë (Ai është që fal, është
mëshirues).
111. (Përkujto) Ditën që vjen kur secili njeri do të përpiqet për
vetveten dhe secilit njeri do t'i plotësohet ajo që e meriton, e nuk u
bëhet padrejtë.
112. All-llahu sjell si shembull një fshat (vendbanim) që ishte i
sigurt dhe i qetë, të cilit i vinte furnizimi nga të gjitha anët me
bollëk, kurse ata (banorët) i përbuzën të mirat e All-llahut. Atëherë
All-llahu, për shkak të sjelljes së tyre, ua veshi petkun (ua ngjeshi)
e urisë dhe të frikës.
113. Atyre u pat ardhur i dërguari nga mesi i tyre, e ata e
përgënjeshtruan atë, andaj i kapi dënimi që ishin zullumqarë.
114. E ju (besimtarë), hani, pra, nga të mirat që ua dha All-llahu, të
lejuara e të pastra, jini mirënjohës për dhuntitë e All-llahut, nëse
jeni të sinqertë në adhurim vetëm ndaj Tij.
115. Ai ua ndaloi juve vetëm cofëtinën, gjakun, mishin e derrit dhe atë
që theret jo në emër të All-llahut. E kush detyrohet (t'i hajë) duke
mos qenë dhunues dhe duke mos e teruar (në ngrënie), All-llahu fal dhe
është mëshirues.
116. Mos i thoni asaj rrenës së gjuhve tuaja: "Kjo është hallall e kjo
është haram" e të shpifni ndaj All-llahut rrenën. Vërtet, ata që
shpifin rrenën ndaj All-llahut, nuk kanë shpëtim.
117. Kanë një përjetim të vogël (në këtë jetë), e do të kenë dënim të
padurueshëm.
118. E atyre që ishin jehudi (çifutë) u patëm ndaluar atë që të kemi
treguar më parë, po Ne nuk u bëmë padrejtë atyre, por ata vetvetes i
patën bërë padrejtë.
119. Pastaj Zoti yt për ata që nga mosdija bënë punë të këqija, e
pastaj u penduan dhe bënë mirë, s'ka dyshim se Zoti yt është që shumë
fal dhe shumë mëshiron.
120. Vërtet, Ibrahimi ka qenë shembëlltyrë e të mirave, adhurues i Allllahut,
besimtarë i drejtë dhe nuk a qenë nga idhujtarët.
121. Falënderues për të mirat e Tij. Ai (All-llahu) e zgjodhi atë (për
pejgamber) dhe e udhëzoi në rrugën e drejtë.
122. Atë Ne e pajisëm me të mira në këtë botë, e në botën tjetër ai
është me më të mirët.
123. Pastaj, ty të shpallëm: "Ndiqe fenë e drejtë të Ibrahimit, se ai
nuk ka qenë nga idhujtarët (as jehudi as i krishter).
124. E shtunja (festimi ose belaja e saj) u është përcaktuar vetëm
atyre që u kundërshtuan rreth saj. E Zoti yt do të gjykojë mes tyre në
ditën e gjykimit për atë që ata kundërshtoheshin.
125. Ti (Muhammed) thirr për në rrugën e Zotit tënd me urtësi e
këshillë të mirë dhe polemizo me ata (kundërshtarët) me atë mënyrë që
është më e mira. Zoti yt është Ai që e di më së miri atë që është
larguar nga rruga e Tij dhe Ai di më së miri për të udhëzuarit.
126. Në qoftë se doni të merrni hak, atëherë ndëshkoni në atë masë sa
jeni ndëshkuar ju; e nëse duroni pa dyshim ai është më i mirë për ata
që durojnë.
143
127. Pra, të jesh i durueshëm! Durimi yt është vetëm me ndihmën e Allllahut.
Ti mos u pikëllo për ata, as mos u brengos për dredhitë që
bëjnë ata!
128. S'ka dyshim se All-llahu është me ata që janë të devotshëm (që
ruhen prej të këqijave) dhe me ata që janë bamirës.
SURA 17. ISRA
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Pa të meta është Lartëmadhëria e Atij që robin e Vet e kaloi në një
pjesë të natës prej Mesxhidi Haramit (prej Qabes) gjer në Mesxhidi Aksa
(Bejti Mukaddes), rrethinën e të cilës Ne e kemi bekuar, (ia bëmë këtë
udhëtim) për t'ia treguar atij disa nga argumentet Tona. Vërtet, Ai
është dëgjuesi (i fjalëve të Muhamedit), pamësi (i punëve të
Muhammedit).
2. Edhe Musai Ne i kemi dhënë librin dhe atë (librin) e bëmë
udhërrëfyes për beni israilët që të mos marrin, përveç Meje, ndonjë që
i besojnë çështjet.
3. Pasardhësit të atyre që i batëm (i shpëtuam) së bashku me Nuhun
(bëhuni mirënjohës!) Vërtet ai ishte rob shumë falënderues.
4. Ne u kumtuam në libër beni israilve: "Ju do të bëni shkatërrime dy
herë në tokë dhe do të tejkaloni duke bërë zullum të madh".
5. Kur erdhi koha e premtimit të parë, Ne dërguam kundër jush njerëz
Tanë, që ishin të fuqishëm e të ashpër (sulmues) dhe ata hulumtuan
(rreth e përqark) përreth vendit (duke mos u frikësuar). E ai
(ndëshkim) ishte vendim i prerë.
6. Pastaj, Ne ua kthyem juve mbisundimin kundër atyre, ju përforcuam me
pasuri e me djem dhe ju shtuam më së shumti.
7. Nëse bëni mirë, bëni për vete, e nëse bëni keq, bëni kundër vetes. E
kur vjen koha e fundit (herën e dytë Ne i dërgojmë) që t'ju shëmtojnë
të fytyrat tuaja, që të hyjnë në xhaminë (Aksa) sikurse hynë herën e
parë dhe që të shkatërrojnë rrënjësisht atë që arrijnë.
8. Zoti juaj do t'ju mëshirojë (nëse pendoheni), e nëse ju i ktheheni
(të keqes), kthehemi (me ndëshkim) edhe Ne. E xhehennemin e kemi bërë
burg për jobesimtarët.
9. Është e vërtet se ky Kur'an udhëzon për atë rrugë që është më se e
vërteta, e besimtarët që bëjnë vepra të mira i përgëzon se ata pa
dyshim do të kenë shpërblim të madh.
10. Ndëkaq, për ata që nuk e besojnë botën tjetër, Ne kemi përgaditur
një dënim të rëndë.
11. Njeriu (e tepron) lutet për keq, ashtu sikurse lutet për mirë, (po
Zoti nuk e pranon lutjen e tij për keq); njeriu (nga vetë natyra e tij)
është i ngutshëm.
12. Ne i bëmë natën dhe ditën dy fakte (që dokumentojnë për fuqinë
Tonë), e shenjën e natës e shlyem (e errësuam), e shenjën e ditës e
bëmë të ndritshme që të mund të angazhoheni për shfrytëzimin e begative
të dhuruara nga Zoti juaj, dhe që të mësoni njehësimin e vjetëve dhe
llogaritjen (e kohës). Ne kemi sqaruar çdo send në mënyrë të
hollësishme.
144
13. Secili njeri ia kemi ngjeshur në qafë fluturakën (shënimin - për
veprimin) e tij, në ditën e gjykimit, Ne do t'ia prezentojmë atij libër
të hapur,
14. "Lexo librin tënd, mjafton të jesh sot llogaritës i vetvetes".
15. Kush e udhëzon veten në rrugën e drejtë, ai e ka udhëzuar vetëm
vetveten e vet, e kush e ka bërë humbjen kundër vetvetes së vet, e
askush nuk do ta bartë barrën e tjetrit. E Ne nuk dënuam askë para se
t'ia dërgojmë të dërguarin.
16. Kur duam të shkatërrojmë ndonjë vend (popull), i urdhërojmë
pasanikët (parinë) e atyhit (të jenë në rrugë), e ata kundërshtojnë;
atëherë zbatohet dënimi i merituar kundër tyre dhe i shkatërrojmë
krejtësisht.
17. Sa e sa gjenerata i kemi shkatërruar pas Nuhut. Mjaft është Zoti yt
vëzhgues i mëkateve të robëve të Tij.
18. Kush është që ka për qëllim vetëm këtë botë, Ne atij që duam i
japim në të aq sa duam, e pastaj atij i bëjmë të hyjë në xhehennem i
nënçmuar, i përbuzur.
19. E kush e ka për qëllim botën tjetër, duke qenë ai besimtarë,
përpiqet për të ashtu si i tako asaj, angazhimi i tyre do të jetë i
pranishëm (të Zoti).
20. Ne secilit atyre dhe atyre i japim nga të mirat e Zotit tënd dhe
dhënia e Zotit tënd nuk është e kufizuar.
21. Shiko se si Ne i kemi dalluar disa prej tjerëve, po dallimi në
botën tjetër është më i madh dhe është përparësi më e madhe.
22. E mos shoqëro me All-llahun ndonjë zot tjetër, e të bëhesh i
qortuar i papërkrahur.
23. Zoti yt ka dhënë urdhër të prerë që të mos adhuroni tjetër pos Tij,
që të silleni në mënyrë bamirëse ndaj prindërve. Nëse njërin prej tyre,
ose që të dy, i ka kapur pleqëria pranë kujdesit tënd, atëherë mos u
thuaj atyre as "of - oh", as mos u bë i vrazhdë ndaj tyre, po atyre
thuaju fjalë të mira (të buta respektuese).
24. Dhe në shenjë mëshire shtrije pranë tyre krahun përulës e
respektues dhe thuaj: "Zoti im! mëshiroi ata të dy, sikurse më edukuan
mua kur isha i vogël".
25. Zoti juaj e di më së miri atë që keni në shpirtin tuaj. Nëse keni
qëllime të mira, vërtet Ai u fal atyre që pendohen.
26. Dhe jepi çdo të afërmi të drejtën që i takon, edhe të varfërit,
edhe atij në kurbet, po mos shpenzo tepër e pa rrugë.
27. Ata që shpenzojnë tepër (mastrafxhinjtë) janë vllezër (në veprim)
të djajve, e djalli është përbuzës i madh i Zotit të Tij.
28. Nëse detyrohesh t'ua kthesh shpinën atyre (të afërme etj.), duke
kërkuar mëshirën, të cilën e shpreson nga Zoti yt (furnizim për t'i
ndihmuar ata), atëherë thuaju atyre fjalë të mira (të lehta).
29. Dhe mos e bën dorën tënde të lidhur për qafe (mos u bë koprrac), e
as mos e shtrij në tërësi, e të mbetesh i qortuar dhe duarthatë (nga
shpenzimi i tepërt).
145
30. S'ka dyshim se Zoti yt është Ai që furnizon me bollëk atë që do dhe
ia kufizon atij që do. Ai hollësisht e di për robtë e vet dhe i
vështron.
31. Ju mos i mbytni fëmijët tuaj nga frika e varfërisë, se Ne ua
sigurojmë furnizimin atyre dhe juve, e mbytja e tyre është mëkat i
madh.
32. Dhe mos iu afroni imoralitetit (zinasë), sepse vërtet ai është
vepër e shëmtuar dhe është një rrugë shumë e keqe.
33. Dhe mos mbytni njeriun që All-llahu ka ndaluar (mbytjen e tij),
përveç me drejtësi (që e kërkon sheriati). E kush mbytet pa të drejtë
(pa faj), kujdestarit të tij Ne i kemi dhënë të drejtë (të kërkojë
drejtësinë), e ai të mos kalojë kufirin në mbytje derisa ai është i
ndihmuar (prej Zotit).
34. Mos përdoroni pasurinë e jetimit ndryshe vetëm në mënyrë të mirë
(për t'ia shtuar), derisa ai të arrijë pjekurinë e vet. Premtimin
zbatonie, pse për premtim ka përgjegjësi.
35. Masën mbushnie kur matni (me enë) dhe peshoni me peshojë të drejtë
(precize). Kjo është më e dobishme dhe ka përfundim më të mirë.
36. Mos iu qas asaj për të cilën nuk kë njohuri, pse të dëgjuarit, të
pamët dhe zemra, për të gjitha këto ka përgjegjësi.
37. Dhe mos ec nëpër tokë me mburrje, pse ti as nuk mund ta çashë tokën
as nuk mund ta arrishë lartësinë e maleve.
38. E keqja e të gjitha këtyre është e urrejtur te Zoti yt.
39. Këto janë nga urtësia që Zoti yt të shpalli ty. Mos shoqëro me Allllahun
ndonjë zot tjetër e të hidhesh në xhehennem i qortuar dhe i
larguar.
40. A mos u dalloi Zoti juaj me djem, e për vete zgjodhi melaike që ju
i mendoni femra? Vërtet, ju jeni duke thënë fjalë të mëdha.
41. Ne sqaruam në mënyrë të ndryshme (argumentet) në këtë Kur'an, ashtu
që ata të nxjerrin përvojë, por kjo nuk u shtoi atyre tjetër, vetëm se
largim (nga e vërteta).
42. Thuaj: "Sikur të kishte zota të tjerë përveç Atij, sikundër thonë
ata, atëherë ata (zotat) do të kërkonin rrugë për mbizotërim ndaj të
Madhëruarit (për t'ia marrë pushtetin).
43. I pa të meta është Ai, Lartësia e Tij është e madhe nga ajo që
thonë ata.
44. Lartmadhëri të merituar i shprehin Atij shtatë qiejt e toka dhe çka
ka në to, e nuk ka asnjë send që nuk e madhëron (nuk i bënë tesbihë),
duke i shprehur falënderim Atij, por ju nuk kuptoni atë madhërim të
tyre (pse nuk është në gjuhën e tuaj). Ai është i butë dhe fal shumë.
45. Kur ti e lexon Kur'anin, në mes teje dhe atyre që nuk e besojnë
botën tjetër, Ne e vëmë një perde të padukshme.
46. Ndërkaq, në zemrat e tyre vëmë një mbulesë dhe shurdhim të thellë
të veshëve të tyre që nuk mund ta kuptojnë atë. E kur e përmend ti në
Kur'an Zotin tënd, vetëm Atë, ata ikin mbrapa dhe largohen.
47. Ne e dimë më së miri përse ata e dëgjojnë atë (Kur'anin) kur vijnë
të dëgjojnë ty dhe kur ata bisedojnë fshehtazi dhe kur ata zullumqarë
thonë: "Ju nuk jeni kah pasoni tjetër, përveç një njeri të magjepsuar!"
146
48. Shih se si të mveshin ty epitete (i çmendur, poet, i magjepsur),
andaj ata kanë humbur dhe nuk mund të gjejnë rrugën (e vërtetë).
49. Ata thanë: "A pasi të bëhemi eshtra të kalbur, dhe e pluhur, a mos
do të bëhemi krijesë e re e ringjallur?"
50. Thuaj: "Edhe nëse të jeni gurë a hekur!"
51. Ose ndonjë krijesë që ju duket e madhe! Ata do të thonë: "Kush do
të na rikthejë neve në jetë?" Thuaj: "Ai që ju krijoi për të parën
herë!" E ata do të tundin kokat e tyre nga ti e do të thonë: "Kur është
ajo (ringjallja)?" Thuaj: "Ndoshta do të jetë afër!"
52. (ringjallja është) Atë ditë kur Ai ju thërret, kurse ju i
përgjigjeni të përulur e duke lavdëruar Atë, e ju duket se nuk qëndruat
(në dynja) vetëm pak kohë.
53. E ti robve të Mi thuaju: "Le ta thon ata që është më e mira, pse
djalli ndërsen mes tyre, e është e ditur se djalli është armik i hapët
i njeriut".
54. Zoti i juaj më së miri e di gjendjen tuaj, nëse Ai do, ju mëshiron
dhe nëse Ai do, ju dënon, e ty (Muhammed) nuk të kemi dërguar rojë të
tyre (nuk ta besuam ty punën e tyre e t'i fusësh me dhunë në besim).
55. Zoti yt e di më së miri gjenden e atij që është në qiej e tokë. Ne
kemi dalluar disa pejgamberë nga të tjerët, prandaj, Davudit i kemi
dhënë Zebur (shënime).
56. Thuaj: "Ftoni ata, të cilët i menduat (zota) pos Atij, e ata nuk
mund të heqin prej jush mjerimin, as nuk mund të mënjanojnë".
57. Të tillë (zotat) që këta po lusin (pos Zotit), vetë ata (zotat e
tyre) kërkojnë afrimin (te Zoti i vërtetë), shpresojnë në mëshirën e
Tij dhe i frikësohen dënimit të Tij. Vërtet, dënimit të Zotit tënd ëshë
për t'iu ruajtur.
58. Nuk ka asnjë nga fshatrat (nga vendbanimet e kundërshtarëve) e që
Ne nuk do ta shkatërrojmë ose ndëshkojmë atë me një dënim të ashpër
para ditës së kijametit. Kjo është theksuar në Libër (lehvi mahfudh).
59. Neve nuk na pengoi asgjë që t'u sjellim argumente (mrekulli), pos
asaj që ata të parët i përgënjeshtruan ato. Ne i dhamë Themudit deven
(mrekulli) konkrete, e ata e mohuan atë. E mrekullitë (ose fenomenet
natyrore që shkatërrojnë), Ne nuk i dërgojmë për tjetër vetëm për
frikësim.
60. Përkujto, kur Ne të thamë: "Zoti yt ka përfshirë (me dijen e Vet)
të gjithë njerëzit (e di që këta nuk besojmë edhe në ju sjellësh
mrekulli). E atë pamjen tënde që të treguam (natën e Miraxhit) dhe
pemën e mallkuar (të përmendur në Kur'an), nuk i bëmë për tjetër vetëm
se sprovë për njerëz. Ne i frikësojmë ata (idhujtarët), po nuk u shton
ai tjetër vetëm se rebelim të madh.
61. Përkujto kur Ne u thamë engjëjve: "Bëni sexhde Ademit!" (në shenjë
përshëndetjeje) e ata i bënë, me përjashtim të Iblisit. Ai tha: "A t'i
bëj sexhde atij që e krijove nga balta?"
62. (Mandej vazhdoi e) Tha: "A e sheh (i tha Zotit) këtë që Ti e
vlerësove mbi mua, nëse më lë të jetojë deri në ditën e kijametit, unë
gjithsesi do t'i shfaros pasardhësit e tij, më përjashtim të një
pakice".
147
63. (Zoti) Tha: "Shko, e kush prej tyre vjen pas teje, shpërblimi juaj
është xhehennemi, shpërblim i plotë".
64. Dhe me atë alarmin e zërit tënd, mashtroje atë që mundesh prej
tyre, me kalorësit e këmbësorët tu thirri (bërtitu) ata, përzieju me ta
në pasuri dhe në fëmijë dhe premtoju atyre, po shejtani nuk u premton
tjetër, përveç mashtrim.
65. Në të vërtet, ti nuk ke kurrfarë fuqie ndaj robërve të Mi. Mbrojtja
e Zotit tënd është e mjaftueshme (për ata).
66. Zoti juaj është Ai që për ju mundësoi lundrimin e anijeve në det në
mënyrë që të kërkoni nga të mirat e Tij. Vërtet, Ai është shumë
mëshirues ndaj jush.
67. E kur ju kap juve paniku (frika) në det, i humbni (nga kujtesa) ata
që i lutni, u mbetet vetëm Ai (All-llahu), mirpo pasi që Ai t'ju
shpëtojë e të arrini në tokë, ia ktheni shpinën. Ashtu, njeriu është
përbuzës.
68. A mos jeni të siguruar që nuk do t'u shafitë në tokë ose nuk do
t'ju lëshojë ndonjë shtërngatë e ju nuk do të keni mbrojtës.
69. A mos jeni të sigurt se Ai nuk do t'ju kthejë njëherë tjetër në
det, e t'ju lëshojë ndonje furtunë të erës, e për shkak të mosbesimit
tuaj t'ju fundosë, e pastaj nuk do të gjeni kush do të hakmerrej kundër
nesh për ju.
70. Ne, vërtet nderuam pasardhësit e Ademit (njerëzit), u mundësuam të
udhëtojnë hipur në tokë e në det, i begatuam me ushqime të mira, i
vlerësuam ata (i lartësuam) ndaj shumicës së krijesave që Ne i krijuam.
71. (Përkujto) Ditën kur do të thërrasim secilin njeri me prijësin
(librin, pejgamberin, shënimet e veprave) e tyre. E atij që i jepet
libri i tij nga e djathta e tij, të tillët i lexojnë shënimet e tyre
(të mira), dhe nuk u bëhet e padrejtë asnjë fije.
72. E kush ka qenë i verbër në këtë (botë), ai do të jetë edhe në botën
tjetër i verbër dhe më i humburi i rrugës së drejtë.
73. Në të vërtetë ata (idhujtarët) gati arritën të sprovojnë ty nga ajo
që Ne ta shpallëm, e të trillosh tjetër nga çka të shpallëm, e atëherë
do të zinin ty mik.
74. Dhe sikur Ne të mos të kishim forcuar ty, ti gati anove diçka pak
te ta.
75. E atëherë Ne do ta shijonim mundimin dyfish të kësaj jete dhe
dyfish të jetës tjetër, e pastaj ti nuk do të gjeje mbrojtës kundër
nesh.
76. Ata gati të shqetësuar në tokë (në Mekë) për të përzënë prej saj,
po atëherë edhe ata nuk do të mbeteshin pas teje (pas pak kohe do të
shkatërroheshin).
77. Ky është ligji i Tij edhe me të dërguarit që i dërgoi para teje. E
në ligjin Tonë ti nuk gjen ndryshim.
78. Fale namazin kur zbret (nga zeniti) dielli, e deri në errësirën e
natës dhe duke bërë lutjen (namazin) e agimit. Vërtet, lutja e agimit
është e përcjellur.
79. Dhe në një pjesë të natës zgjohu me të (me Kur'anin - namazin),
është e sigurt se Zoti yt do të ngrisë ty në një vend të lavdishëm.
148
80. Dhe thuaj: "Zoti im, më shpjer në vend të mirë dhe më nxjerr në
mënyrë të ndershme dhe nga ana Jote më dhuro fuqi ndihmuese".
81. Dhe thuaj: "Erdhi e vërteta e u zhduk e kota". Vërtet, e kota
gjithnjë ka qenë e zhdukur.
82. Ne të shpallim Kur'anin që është shërim dhe mëshirë për besimtarët,
kurse jobesimtarëve nuk u shton tjetër përpos dëshprim.
83. E kur e begatojmë (me të mira) njeriun, ai prapësohet dhe largohet
i mashtruar, e kur e godet e keqja, ai humb shpresën.
84. Thuaj: "Secili vepron sipas rrugës së vet, e Zoti juaj e di më së
miri për atë që është në rrugë më të drejtë".
85. Të pyesin ty për shpirtin; Thuaj: "Shpirti është çështëje që i
përket vetëm Zotit tim, e juve ju është dhënë fort pak dije".
86. Po të kishim dëshiruar, Ne do ta shlyenim nga gjoksi yt atë që të
shpallëm ty, e ti nuk do të gjeje mbrojtës që do të ruante.
87. Por kjo është mëshirë nga Zoti yt dhe mirësia e Tij ndaj teje,
vërtet është e madhe.
88. Thuaj: "Edhe sikur të bashkoheshin njerëzit dhe xhinët për të
sjellë një Kur'an të tillë, ata nuk do të mund të bënin si ky sado që
do ta ndihmonin njëri - tjetrin".
89. Ne u sqaruam njerëzve në këtë Kur'an shembuj (argumente) të çdo
lloji, e shumica e njerëzve nuk deshi tjetër, vetëm mohimin.
90. Ata thanë: "Nuk të besojmë ty derisa që të na nxjerrësh prej tokës
burime.
91. Ose, (nuk të besojmë deri që) të kesh kopshte me hurma e me rrush,
e të bësh të rrjedhin vazhdimisht lumenj në mesin e tyre.
92. Ose, (nuk të besojmë derisa) të bjerë mbi ne qiell copa - copa,
ashtu si po mendon ti (se do të na dënojë Zoti), apo të na sjellsh Allllahun
dhe engjëjt pranë nesh.
93. Ose të kesh një shtëpi prej ari, apo të ngjitesh lart në qiell, po
ne nuk të besojmë për ngjitjen tënde derisa të na sjellësh një libër që
ta lexojmë?!" Thuaj "Subhanallah - i Madhërishëm është Zoti im, a mos
jam unë tjetër vetëm se njeri, pejgamber?"
94. Po njerëzit nuk i pengoj tjetër që të besojnë, kur u erdhi atyre
shpallja, vetëm se thoshin: "A thua All-llahu dërgoi njërin
pejgamberë?"
95. Thuaj: "Sikur të kishte në tokë engjëj që ecin qetë (si njerëzit),
Ne do t'u çonim atyre nga qielli engjëj pejgamberë!"
96. Thuaj: "All-llahu më mjafton për dëshmitar mes meje dhe mes jush,
Ai hollësisht i njeh dhe i sheh robtë e vet".
97. Atë që All-llahu e drejton në rrugë të drejtë, ai është udhëzuar, e
atë që e le të humbur, për ata nuk do të gjesh ndihmëtarë përveç Atij.
Në ditën e kijametit Ne i tubojmë ata duke i tërhequr rrëshqanas me
fytyra për dhe, të verbër, memecë të shurdhët. Vendi ti tyre është
xhehennemi, sa herë që të pushojë flaka Ne u shtojmë flakën e zjarrit.
98. Ai (dënim) është meritë e tyre, ngase ata mohuan argumentet tona
dhe thanë: "A pasi të bëhemi eshtra e pluhur do të ringjallemi krijesë
e re?"
149
99. A nuk e kuptuan ata se All-llahu që krijoi qiejt e tokën është i
plotëfuqishëm që të krijojë ashtu siç janë ata, dhe Ai u ka caktuar
afatin (e vdekjes e të ringjalljes) në të cilin nuk ka dyshim, po
zullumqarët nuk deshën tjetër, vetëm të refuzojnë.
100. Thuaj: "Sikur të kishit depotë e begative të Zotit tim, nga frika
se po shpenzohen, do të bëheni koprrac; njeriu është dorështrënguar".
101. Ne i patëm dhënë Musait nëntë argumente (mrekulli) të qarta. Pyeti
pra ti (Muhammed) beni israilët (nëse duan të dëshmojnë) kur ai u ka
ardhur atyre (Musai), e atij i pat thënë faraoni: O Musa, unë mendoj ti
je i magjepsur!
102. Ai (Musai) tha: "Po ti e di se ato (mrekullitë) nuk i zbriti kush
tjetër pos Zotit të qiejve e të tokës, i zbriti të dukshme, e unë
besoj, o faraon! se ti je shkatërruar".
103. Ai (faraoni) deshi t'i dëbojë ata nga vendi (Egjipti), kurse Ne e
përmbysëm atë dhe të gjithë ata që ishin me të së bashku.
104. Pas tij beni israilve u thamë: "Rrini në vend, e kur të vijë koha
e botës tjetër, Ne ju sjellim të gjithëve të përzier".
105. Ne me urtësi e zbritëm atë (Kur'anin) dhe me urtësi është zbritur.
E ty nuk të dërguam tjetër vetëm se përgëzues dhe qortues.
106. Dhe (ta shpallëm) Kur'anin që Ne e ndam pjesë - pjesë për t'ua
lexuar njerëzve dalëngadalë dhe ashtu e shpallëm atë një pas një.
107. Thuaj: "I besuat ju atij ose nuk i besuat (atij nuk i bëhet dëm),
e atyre që u është dhënë dijeni (nga librat e parë) para tij, kur u
lexohet atyre, ata hudhen me fytyra (përdhe) duke i bërë sexhde".
108. Dhe thonë: "I lartësuar është Zoti ynë, premtimi i Zotit tonë
është i realizuar".
109. Dhe duke qarë hudhen me fytyra (kur dëgjojnë Kur'anin) dhe ai ua
shton edhe më përuljen (ndaj All-llahut)
110. Thuaj: "Thërrisni: All-llah ose thërrisni Er Rrahman, me cilindo
që ta thërrisni (me këta dy emra), emrat e Tij janë më të bukurit. E ti
mos ngrit zërin (duke lexuar) në namazin tënd, po as mos e ul tepër në
të, mes kësaj kërkoje një rrugë mesatare".
111. Dhe thuaj: "Falenderua qoftë All-llahu, i cili nuk pati fëmijë dhe
nuk ka për Të shok në sundim, dhe sa i përket aftësisë, nuk ka nevojë
për ndihmëtarë, dhe madhëroje Atë me madhërinë që i takon".
SURA 18. KEHF
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Falënderimi i takon vetëm All-llahut që ia shpalli robit të vet
Librin dhe në të nuk lejoi ndonjë kundërthënie.
2. (ia shpalli) Të saktë (pa shmangie), pët t'ua tërhequr vërejtjen
(atyre që nuk besojnë) ndaj një dënimi të rëndë prej Tij, e për t'i
përgëzuar besimtarët që bëjnë vepra të mira, se ata do të kenë një
shpërblim të mrekullueshëm.
3. Duke qenë në të përgjithmonë.
4. Për t'ua tërhequr vërejtjen atyre që thanë se All-llahu ka fëmijë.
150
5. Dhe për atë (fëmijë), as ata, e as të parët e tyre nuk kanë kurrfarë
dijenie. Sa e madhe është ajo fjalë që del nga gojët e tyre, e ata nuk
thonë tjetër vetëm se gënjeshtër.
6. A thua ti, do ta shkatërrosh veten nga hidhërimi pas tyre, nëse ata
nuk i besojnë këtij ligjërimi (Kur'anit)?
7. Gjithçka që është mbi tokë, Ne e bëmë stoli të saj, për t'i provuar
ata, se cili prej tyre do të jetë më vepërmirë.
8. Ne kemi për ta bërë gjithçka që është mbi të dhe pa bimë
(shkatërrojmë çdo gjelbërim).
9. A ms mendove ti se ata të vendosurit e shpellës dhe Rekimit ishin
nga mrekullitë Tona më të çuditshme?
10. Kur djelmoshat u strehuan në shpellë e thanë: O Zoti ynë, na dhuro
nga ana Jote mëshirë dhe na përgatit udhëzim të drejtë në tërë çështjen
tonë!"
11. Ne u vumë mbulojë mbi veshët e tyre (i vumë në gjumë) në shpellë
për disa vite me rradhë.
12. Pastaj ata i zgjuam (prej gjumit) për të parë se cili prej tyre dy
grupeve është më preciz në njehësimin e kohës sa qëndruan gjatë.
13. Ne po të rrëfejmë saktë çështjen e tyre. Ata ishin disa djelmosha,
kishin besuar Zotin e tyre, e Ne atyre edhe më ua shtuam bindjen.
14. Edhe i forcuam zemrat e tyre (i bëmë të qëndrueshëm) sa që kur
ngritën thanë: "Zoti ynë është Zoti i qiejve e i tokës, nuk adhurojmë
ndonjë zot tjetër pos Tij, e Ne atyre edhe më ua shtuam bindjen.
15. Këta, populli ynë ka besuar zota tjerë pos Tij, pse pra nuk sjellim
ndonjë argument të qartë për aa? A ka më mizor se aiqë shpif gënjeshtër
ndaj All-llahut?
16. Derisa jeni izoluar prej tyre dhe prej asaj që adhurojnë ata, pos
All-llahut, atëherë strehonu në shpellë, e Zoti juaj ju dhuron nga
mëshira e tij e gjerë dhe u lehtëson në çështjen tuaj atë që është në
dobinë tuaj.
17. Dhe ti e shihje diellin kur lindte bartej prej shpellës së tyre nga
ana e djathtë, e kur perëndonte largohej nga ata nga ana e majtë, e ata
ishin në një vend të gjerë të saj. Kjo ishte një nga argumentet e Allllahut.
Atë që e udhëzon All-llahu, ai vërtet është udhëzuar, e atë që
e humb, ti nuk do të gjejsh për të ndihmës që do ta udhëzonte.
18. Do të mendoje se ata janë të zgjuar, ndërsa ata ishin të fjetur, e
Ne i rotullonim herë në krahun e djathtë e herë në të majtin. Qeni i
tyre kishte shtrirë këmbët e para pranë hyrjes. Sikur të kishe hasur në
ta, do të ishe kthyer duke ikur dhe do të ishe mbushur frikë prej tyre.
19. Ashtu (sikurse i vumë në gjumë) i zgjuam ata që të pyesin njëritjetrin
(se sa kanë fjetur). Njëri prej tyre foli e tha: "Sa keni
ndejur?" Ata thanë:"Kemi ndejur një ditë ose një pjesë të ditës!" Disa
thanë: "Zoti juaj e di më së miri se sa keni ndejur, prandaj dërgonie
njërin prej jush me këtë argjend (monedhë argjendi) në qytet, e të
zgjedhë ushqim më të mirë, e t'ju sjellë atë juve dhe le të ketë shumë
kujdes e të mos i japë të kuptojë askujt për ju".
20. Pse, nëse ata (të qytetit) kuptojnë për ju, do t'ju mbysin me gurë,
ose do t'ju kthejnë në fenë e tyre, e atëherë kurr nuk keni për të
shpëtuar.
151
21. Dhe ashtu (sikurse i zgjuam nga gjumi) i zbuluam (t'i shohim
njerëzit), e të kuptojnë se premtimi i All-llahut (për ringjallje)
është i sigurt dhe se katastrofa e përgjithshme (kijameti) është e
padyshimtë. (i zgjuam) Mu atëherë kur ata (populli) bisedonin për
çështjen e tyre dhe thanë: "Ndëronu atyre një ndërtesë (të jetë
shenjë). Zoti i tyre di më së miri për ta. E ata që ishin me shumicë
thanë: "Do të ndërojmë gjithqysh në hyrjen e tyre një xhami".
22. Ata (që bisedonin për këtë) do të thonë: "Ishin tre, i katërti
ishte qeni i tyre, dhe thonë: "Ishin pesë, e qeni i tyre ishte i
gjashti i tyre", kjo ishte hamendje, po edhe thonë: "Ishin shtatë, e
qeni i tyre ishte i teti!" Thuaj: "Zoti im di më së miri për numrin e
tyre, përveçnjë pakice nuk di kush për ta, e ti (Muhammed) mos polemizo
për numrin e tyre vetëm ashtu në tërësi, dhe askë mos e pyet për ta".
23. Dhe mos thuaj kurrsesi për ndonjë çështje: "Unë do të bëj këtë
nesër!"
24. Vetëm (nëse i shton): "Në dashtë All-llah!" E kur të harrosh,
përmende Zotin tënd dhe thuaj: "Shpresohet se Zoti im do të më japë
udhëzim edhe më të afërt prej këtij (të as-habi kehfit)".
25. (dhe thonin) Ata qëndruan në shpellën e tyre treqind e nëntë vjet.
26. Thuaj: "All-llahu e di më së miri sa kanë ndejur, Atij i takon
fshehtësia e qiejve dhe tokës. Çfarë (i çuditshëm) është të pamët e Tij
dhe çfarë është të dëgjuarit e Tij! Pos Tij ata (njerëzit) nuk kanë
ndihmëtarë. Në vendimin e Tij nuk mund t'i përzihet askush.
27. Lexo çka të është shpallur ty nga libri i Zotit tënd! Nuk ka kush
që mund t'i ndryshojë fjalët e Tij dhe pos Tij, nuk mund të gjesh
stehim.
28. Përkufizoje veten tënde me ata që lusin Zotin e tyre mëngjes e
mbrëmje, e që kanë për qëllim kënaqësinë (razinë) e Tij, dhe mos i hiq
sytë e tu prej tyre e të kërkosh bukurinë e kësaj bote dhe mos iu bind
atij që ia kemi shmangur zemrën e tij prej përkjtimit ndaj Nesh dhe i
është dhënë epshit të vet, pse puna e tij ka mbaruar.
29. E ti thuaj: "E vërteta është nga Zoti juaj, e kush të dojë, le të
besojë, e kush të dojë, le të mohojë. Ne kemi përgaditur për
jobesimtarët zjarr që muret e tij (të flakës) i rrethojnë ata, e nëse
kërkojnë shpëtim, ndihmohen me një ujë si katran që përzhit fytyrat. E
shëmtuar është ajo pije, e vend i keq është ai".
30. E ata që besuan dhe bënë vepra të mira, s'ka dyshim se Ne nuk
humbim shpërblimin atij që është bamirës.
31. Të tillët e kanë vendin në Xhennetin e Adnit, nën të cilin rrjedhin
lumenj; e aty stolisen me rrathë të artë dore dhe ata veshin rrobe të
gjelbërta prej mëndafshi të hollë e të trashë, janë mbështetur aty në
shtretër. Sa shpërblim i mrekulleshëm është dhe sa vend i bukur është
ai.
32. E ti sillu atyre (që kërkuan t'i largosh varfanjakët) si shembul dy
njerëz; njërit prej tyre i dhamë dy kopshte (vreshta) nga rrushi dhe
ato i rrethuam me hurma, e në mes atyre djave bimë tjera.
33. Të dy kopshtet jepnin frutat e veta pa munguar prej tyre asgjë, e
në mesin e tyre bëmë të rrjedhë një lumë.
152
34. Ai kishte edhe pasuro tjetër. E ai atij shokut të vet (që ishte
besimtar) itha: - duke iu krenuar atij - "Unë kam pasuri më shumë se ti
e, kam edhe krah më të fortë!"
35. Dhe ai hyri në kopshtin e vet (e me besimtarin për dore), po duke
qenë dëmtues i vetës (duke mos besuar dhe duke u krenuar) tha: "Unë nuk
mendoj se zhduket kjo kurrë!"
36. Dhe nuk besoj se do të ndodhë kijameti, (dita e gjykimit), por nëse
bëhet që të kthehem te Zoti im, padyshim do të gjej ardhmëri edhe më të
mirë se kjo.
37. Atij ai shoku ivet (besimtari) itha - duke e polemizuar atë -: "A e
mohove Atë që të krijoi ty nga dheu, pastaj nga një pikë uji, pastaj të
bëri njeri të plotë?"
38. "Por për mua, Ai All-llahu është Zoti im, e Zotit tim unë nuk ibëj
shok askë!"
39. E pse ti kur hyre në kopshtin tënd nuk the: "Ma shaell llah, la
kuvete il-la bil lah" - (Allhu çka do, bëhet, s'ka fuqi pa ndihmën e
Tij). Nëse ti më sheh mua se unë kam më pak prej teje edhe pasuri edhe
fëmijë (krah më të dobët).
40. Po unë shpresoj se Zoti im do të më japë edhe më të mirë nga
kopshti yt, e këtij tëndit t'i shkaktojë fatkeqësi nga qielli e të
gdhijë tokë e lëmuar (e zhveshur).
41. Ose të gdhijë uji i shterur, e ti kurrsesi nuk mund ta kërkosh
atë!"
42. Dhe vërtet, u shkatërruan frutat e ti, e ai filloi tërrahë
shuplakët për atë që kishte shpenzuar në të, e ajo ishte rrënuar në
kulmet e saj dhe thoshte: "O i mjeri unë, të mos i kisha bërë Zotit tim
akë shok!"
43. E nuk pati krah (grup), pëveç All-llahut të vërtetë që t'i ndihmojë
atij dhe nuk mundi ta pengojë.
44. Në atë vend ndihma është vetëm e All-llahut të vërërtetë. Ai është
shpërblyesi më i mirë dh te Ai ëhstë përfundimi më i mirë.
45. E ti (Muhammed) paraqitjau atyre shembullin e kësaj bote që ëshë si
një ujë (shi) që Ne e lëhsojmë nga qielli, e prej tij bima e tokës
zhvillohet e shpeshëtohet sa që përzihet mes vete, e pas pak ajo bëhet
byk (pas tharjes) që e shpërndajnë erërat. All-llahuka fuqi për çdo
send.
46. pasuria dhe fëmijët janë stoli e kësaj bote, kurse veprat e mira
(frtyi i të cilave është i përjetshëm) janë shpërblimi më i mirë te
Zoti yt dhe janë shpresa më e mirë.
47. (Prkujto) Ditën kur Ne i shkulim kodrat, dhe tokën e sheh të
sheshtë (të zbuluar) dhe Ne i tubojmë ata e nuk na mbete asnjë prej
tyre pa e tubuar.
48. Dhe vihet libri (i veprave),e i sheh mëkatarët të frikësuar nga
shënimet që janë në të dh thonë: "Të mjerët ne, ç'është puna e këtij
libri që nuk ka lënë as (mëkat) të vogël e as të madh pa e përfshirë?"
dhe atë që vepruan e gjejnë të gatshme - prezente, e Zoti yt nuk i bën
padrejt askujt.
50. (Përkujto) Kur u thamë engjëjve: "Përuluni Ademit, e ata iu përulën
përpos Iblisit. Ai ishte nga xhinët, prandaj nuk respektoi urdhërin e
153
Zotit të vet. Vallë, a në vend Timin do ta merrni për mik atë dhe
pasardhësit e tij, ndërsa ata janë armiq tuaj?" Sa këmbim i shëmtuar
është ai i jobesimtarëve!
51. Unë nuk ua prezentova krijimin e qiejve e të tokës atyre që po i
adhuroni e as krijimin e vetë atyre, e as nuk mora mdihmëtrë të
humburit.
52. E ditën kur Ai thotë: "Thirrni ata, për të cilët menduat se janë
bashpuntorët e Mij!" I thërrasin, por ata nuk u përgjigjen (për ndihmë)
atyre dhe ato lidhjet e tyre (në dynja) Ne i zhdukim.
53. Kriminelët e shohin zjarri dhe binden se do të hudhen në të, dhe se
nuk do të gjejnë shtegdalje prej tij.
54. Në këtë Kur'an Ne shtruam çdo lloji shembulli për hirë të njerëzve,
po njeriu (jobesimtar), më shumë se çdo tjetër është kundërshtar.
55. Pasi që t'u ketë ardhur udhëzimi, njerëzit nuk i pengoi tjetër të
besojnë dhe të kërkojën falje prej Zotit të tyre, vetëm se presin t'u
vijë edhe atyre fatëkeqësia e popujve të mëparshëm ose t'u vijë atyre
dënimi ballë për ballë.
56. Ne nuk i dërgojmë ndrushe të dërguarit pos vetëm si përgëzues e
qortues. E, megjithatë, ata që nuk besuan polemizojnë me të, ta
mbizotërojë të vërtetën, dhe argumentet e Mia dhe atë me çka u qortuan
i marrin për tallje.
57. Kush është më zullumqarë se ai që është këshilluar me argumentet e
Zotit të vet, e ua kthejn shpinën atyre dhe harron atë që vetë e punoi?
Ne kemi vënë mbi zemrat e tyre mbulesë në mënyrë që të mos e kuptojnë
atë (Kur'anin), kurse në veshët e tyre shurdhim, andaj edhe nëse i
thërret ti ata nërrugë të drejtë, ata si të tillë nuk do të udhëzohen
kurrë.
58. Zoti yt është që flë shumë dhe bën mëshirë të madhe, sikur t'i
ndëshkonte ata për atë që kanë vepruar, do t'ua ngutte atyre tash
dënimin, por ata kanë momentin e caktuar, e pos Tij nuk do të gjejnë
ata strehim.
59. Ato janë fshatra (vendbanime) që kur bënë zullum, Ne i shkatërruam
dhe për shkatërrimin e tyre u patëm caktuar kohë të sakta.
60. (përkjto) Kur Musai djaloshit që e shoqëronte i tha: "Nuk do të
ndalem së ecuri deri të arrijë vendtakimin e e dy deteve, ose do të
udhëtoj një kohë të gjatë.
61. Kur arritën ata të dy vendtakimin e atyre deteve, e harruan pehkun
e tyre, e ai (peshku) mori rrugën e vet si (strofull) në det.
62. Pasi ata e kaluan atë vend, ai (Musai) i tha djaloshit: "Na jep
sillën tonë (ushqimin), meqë nga ky udhëtim jemi lodhur".
63. AI (djaloshi - Jushaë bin Nun) tha: "A e sheh!?" Kur u strehuam te
shkëmbi, unë e harrova peshkun dhe përveç djallit, nuk më bëri ksh ta
harrojë q të përkujtojë ty atë, dhe ai në mënyrë të çuditshme mori
rrugën për në det!
64. Ai (Musai) tha: "Ai është (vendi) që ne po e kërkojmë!" Dhe u
kthyen që të dy rrugës së tyre prej nga kishin ardhur.
65. Dhe e gjetën një robë Tanë, të cilit i kemi dhuruar mëshirë nga ana
e Jonë dhe e kemi mësuar me një dituri të posaçme nga Ne.
154
66. Atij (Hidrit - njeriut të mirë e të dijshëm) Musai i tha: "A pranon
të vijë me ty, që të më mësosh nga ajo që je imësuar(i dhuruar) ti:
dituri të drejtë e të vërtetë?
67. Ai (Hidri) tha: "Sigurisht, ti nuk do të mund të kesh durim me
mua!"
68. Si do të durosh për atë që nuk je i njoftuar?
69. (Musai) Tha: "Në dashtë All-llahu, do të shohësh se do të jem i
durueshëm dhe nuk do të kundërshtoj ty asgjë!"
70. Ai i tha: "Nëse më shoqëron ti mua, atëherë mos më pyet për asgjë,
derisa unë vetë të të tregoj për të".
71. E ata të dy shkuan (duke ecur) deri kur hipën në anije, ai (i
dishmi) e shqeu atë. Ai (Musai) tha: "A e shqeve që ti fundosësh
udhëtarët e saj, vërtet bëre një punë të hatashme?"
72. Tha: "A nuk të thashë se nuk do të mund të kehs durim me mua?"
73. (Musai) Tha: "Mos më qorto për se harrova dhe më mundo me
vështirësi në këtë shoqërim timin (lehtësoma punën)!"
74. Vazhduan të shkojnë deri kur e takuan një djalë të ri, e ai (i
dijshmi) e mbyti atë. (Musai) Tha: "A e mbyte njeriun e pastër, pa
mbytë ai askë?! Vërtet ke bërë një pumë të shëmtuar!"
75. Ai (i dijshmi) tha: "A nuk të thashë se vërtet ti nuk do të mund të
kesh durim me mua?"
76. (Musai) Tha: "Nëse pas kësaj të pyes (të kundërshtoj) për ndonjë
gjë, atëherë mos më lejo të shoqëroj. Tashmë ndaj meje ke arsyetim (të
mos më shoqërosh)!"
77. Vazhduan të shkojnë deri arritën te bannorët e një qyteti që prej
tyre kërkuan t'u japin ushqim, po ata nuk deshën t'i pranojnë si
mysafirë (e as t'i ushqejnë) e ata të dy gjetën një mur që gati
rrëzohej, e ai e drejtoi atë (murin). (Musai) Tha: "Sikur të kishe
dashur do t'u merrje shpërblim për këtë!"
78. Ai (i dijshmi) tha: "Tash ka ardhur koha e ndarjes mes meje e teje,
e unë do të tregoj për domethënien e asaj që nuk mund të keshë durim!"
79. Sa i përket anijes, ajo ishte pronë e të varfërve, që veprojnë në
det, e unë desha të bëjë atë me të meta, ngas para tyre ishte një
sundues që grabiste çdo anije (të aftë - pa të meta).
80. Sa i përket djaloshit, dy prindërit e tij ishin besimtarë, e u
frikësuam se ai do t'i shpie ata të dy në humbje e në mosbesim.
81. Deshëm që Zoti t'u japë në vend të tij një më të mirë se ai dhe më
të afërt në respekt dhe në mëshirë (ndaj prindërve).
82. Përsa i përket murit, ai ishte i dy djelmoshave jetimë të atij
qyteti, e nën të ata kishin një thesar (ari) dhe babai i tyre ka qenë
njeri i mirë, e Zoti yt dëshiroi që ata dy (jetimë) ta arrijnë
pjekurinë e vet dhe ta nxjerrin ata vetë thesarin e tyre. Kjo ishte
mëshrë e Zotit tënd (ndaj tyre). Dhe unë nuk e pranova tërë atë sipas
bindjes sime (po sipas udhëzimit të Zotit). Ky, pra, është sqarim i
asaj për të cilën nuk munde të kesh durim!
83. Të pyesin ty për Dhulkarnejnin, thuaju: "Do t'ju rrëfej për punën e
tij me Kur'an (me shpallje)".
155
84. Ne i mundësuam atij forcë në tokë dhe i dhamë mundësi për çdo send
që të mund të arrijë.
85. Ai iu rrek një aso mundësie (dhe mori rrugën nga perëndimi).
86. Deri kur vendperëndimin e diellit, e gjrti se po perëndon në
njëfarë burimii me lym të zi dhe aty e gjeti një popull. E Nei thamë:
"O Dhulkarnejn, ose do t'i dënosh, ose do t-i marrësh me të mirë e t'i
udhëzosh!"
87. Ai (Dhulkarnejni) tha: "Ai që vazhdon edhe mëtej të jetë zullunqar,
atë do ta dënojmë, pastaj i kthehet Zotit të vet e Ai e dënon atë me
një dënim të tmerrshëm".
88. Sa i përket atij që besoi dhe bëri vepra të mira, atij i takon
shpërblimi më i mirë (Xhenneti) dhe atij nga ana Jonë do t'i bëjmë
lehtësi (në jetë).
89. Pastaj, ai iu rrek një aso mundësie (mori rrugën e lindjes).
90. Deri kur arriti vndlindjen e diellit, e gjeti atë se po lind mbi
një popull, që nuk i kemi dhënë ndonjë mbulojë prej tij (diellit).
91. Ashtu (bëri edhe me këtë popull), e Ne e kemi ditur gjendjen e tij
(mundësitë dhe sundimin e drejtë të tij).
92. Mandej, ai iu rrek ërsëri një aso mundësie (një rrugë të tretë mes
perëndimit e lindjes - nga veriu).
93. Deri kur arriti mes dy kodrave (si penda) dhe mbrapa tyre gjeti një
popull që thuajse nuk kuptonte asnjë gjuhë (përveç gjuhës së vet).
94. Ata thanë: "O Dhulkarnejn, vërtet Jexhuxhi dhe Mexhuxhi janë duke
bërë shkatërrime në tokë, a bën që ne të japim ty një kontribut (një
formë tagri a tatimi), e që të bësh një pendë mes nesh dhe mes tyre?"
95. Ai (Dhulkarnejni) tha: "Atë që mua ma mundësoi Zoti im është shumë
më e mirë (nga ajo që më ofroni ju), po ju më ndihmoni me fuqi punëtore
të bëj një pendë të fortë mes jush dhe mes atyre!".
96. Më sillni copa të hekurit! E kur e nivelizoi ai me dy anët e
kodrave, tha: "Ndizni!" e kur e bëri atë (hekurin) zjarr (si zjarr nga
të ndezurit) tha: "Më sillni bakër të shkrirë t'ia hedhë atij!"
97. E ata as nuk arritën ta kapërcenin e as ta shponin.
98. Ai (Dhulkarnejni) tha: "Kjo është një e mirë nga Zoti im, e kur të
vjen caktimi i Zotit tim, Ai e bën atë rrafsh, e caktimi i Zotit tim
është i sigurt.
99. (Kur të vijë caktimi i Zotit, ose kur të dalin Jexhuxh Mexhuxhët)
Ne bëjmë atë ditë që ata të përzihen si valët njëra me tjetrën. Dhe i
fryhet Surit (për herën e dytë) e të gjithë ata i tubojmë.
100. Atë ditë ua prezentojmë zhehenemin jobesimtarëve me një prezentim
të hapët (trishtues).
101. Atyre që sytë i kishin të mbuluar ndaj argumenteve te Mia dhe që
nuk mund të dëgjonin (fjallët e All-llahut).
102. A mos menduan aa që nuk besuan se përkundër Meje të marrin zota
(mbrojtës) robtë e Mi? Ne kemi përgatitur për jobesimtarët Xhehennemin
vendpritje.
103. Thuaj: "A t'ju tregojmë për më të dëshpruarit në veprat e tyre?"
156
104. Ata janë veprimi i të cilëve u asgjësua në jetën e kësaj bote, e
megjithatë ata mendojnë se janë kah bëjnë mirë.
105. Të tillët janë ata që nuk besuan argumentet e Zoit të tyre as
takimin (ringjalljen) e Tij, andaj veprat e tyre shkuan huq dhe në
ditën e gjykimit atyre nuk do t'u jepet kurrfarë vlere.
106. Këtë, ngase shpërblimi i tyre është Xhehennemi, për shka se nuk
besuan dhe argumentet e Mia e të dërguarit e Mi i morën për tallje.
107. S'ka dyshim se ata që besuan dhe bënë vepra të mira, vendpritje
për ta janë Xhennetet e Firdevsit.
108. Aty do të jenë përgjithmonë, e nuk kërkojnë të largohen nga ai
(ose t'u ndryshohet).
109. Thuaj: "sikur të ishte deti ngjyrë për t'i shkruar fjalët e Zotit
tim, deti (uji i tij) do të shterrej para se të përfundojnë fjalët e
Zotit tim, e edhe sikur të sillnim shtesë edhe një si ai (deti)".
110. Thuaj: "Unë jam vetëm njeri, sikurse ju, mua më shpallet se vetëm
një Zot është Zoti juaj, e kush është që e shpreson takimin e Zotit të
vet, le të bëjë vepër të mirë, e në adhurimin ndaj Zotit të tij të mos
përziejë askë.
SURA 19. MERJEM
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Kaf Ha Ja' A'jn Sadë!
2. (ky është) Përkujtim i mëshirës së Zotit tënd ndaj robit të vet
Zekeriait,
3. Kur ai iu lut Zotit të vet me një zë të ulët, e
4. Tha: "Zoti im! Vërtet, mia më janë dobësuar eshtrat, më janë
përhapur thinjat në kokën time, e me lutjen time ndaj Teje o Zoti im,
asnjëherë nuk kam qenë i dëshpëruar".
5. Unë ua kam frikë pasardhësve të mi pas meje (kushërinjve se do ta
humbnin fenë), ndërsa gruaja ime është sterile, pra më falë nga ajo
mirësia Jote një pasardhës (një fëmijë).
6. Të më trashëgojnë mua dhe t'i trashëgojë ata nga familja e Jakubit,
dhe bërë atë, o Zoti, të këndshëm! (të vyeshëm)!"
7. O Zekëria, Ne po të përgëzojmë ty me një djalë, emri i të cilit
është Jahja, e që askush para tij nuk u emërtua me këtë emër.
8. Ai tha: "Zoti im, si do të kemë unë djalë kur gruaja ime ishte që
nuk liind, e unë kam arritur pleqëri të thellë?"
9. Tha: "Ja, kështu Zoti yt ka thënë: se ajo për Mua është lehtë; Unë
të krijova më parë ty, që nuk ishe fare!"
10. Ai (Zekeriai) tha: Zoti im, më jep mua një shenjë (që të di)!" Ai
(All-llahu) tha: "Shenja jote është se, (duke qenë shëndoshë e mirë),
nuk do të mund t'u flasesh njerëzve tri net (e tri ditë)".
11. Dhe ai doli prej faltores para popullit të vet dhe u dha shenjë
adhuroni (All-llahun) mëngjes e mbrëmje.
12. O Jahja, merre librin me shumë kujdes, dhe ashtu, dhe ashtu Ne i
dhamë atij urtësi kur ishte fëmijë.
157
13. Dhe nga ana jonë i mundësuam të jetë i butë, i pastër dhe
respektues (i dëgjueshëm).
14. Edhe i sjellshëm ndaj prindërve të vet, nuk ishte kryelartë e i
padëgjueshëm.
15. Dhe selam (prej nesh) atij ditën kur u lind, ditën kur vdes dhe
ditën kur do të ngritet i gjallë (e përshëndetën dhe i garantuam)!
16. E, përmendju në këtë libër (tregimin për) Merjemen kur ajo u largua
prej familjes së saj në një vend në lindje.
17. Ajo, vuri një perde ndaj tyre, e Ne ia dërguam asaj Xhebrilin, e ai
iu paraqit asaj njeri në tërësi.
18. Ajo tha: "Unë i mbështetem të Gjithëmëshirëshmit prej teje, nëse je
që frikësohesh Atij (pra më le të lirë)!"
19. Ai (Xhibrili) tha: "Unë jam vetëm i dërguar (melek) i Zotit tënd
për të dhuruar ty një djalë të pastër (pejgamber)".
20. Ajo tha: "Si do të kem unë djalë, kur mua nuk më është afruar njeri
(nuk jam e martuar), e as nuk kamë qenë e pamoralshme".
21. Ai (Xhibrili) tha: "Ja, kështu ka thënë Zoti yt; ajo për Mua është
lehtë, e për ta bërë atë (djalin e krijuar pa babë) argument për
njerëzit e edhe mëshirë nga ana e Jonë. Kjo është çështje e kryer!"
22. Ajo e barti atë (Isain), andaj (me të në bark) u izolua në një vend
të largët.
23. E dhembja (e lindjes) e mbështeti atë te një trup i hurmës. Ajo
tha: "Ah sa mirë ka qenë për mua të kisha vdekur para kësaj e të isha e
harruar që moti!"
24. E prej së poshtmi atë e thirri (Xhibrili): "Mos u brengos, Zoti yt
bëri pranë teje një përrockë (uji)".
25. E ti shkunde trupin e hurmës se do të bijnë ty hurma të freskëta.
26. Ti pra, ha pi e qetësou, dhe nëse sheh ndonjë prej njerëzve thuaj:
"Unë ka vendsur heshtje për hir të Gjitëhmëshirshmit, andaj asnjë
njeriu sot nuk i flas!"
27. Dhe duke e bartur ngryk shkoj me të te të afërmit e vet ata i
thanë: "Oj Merjeme, ke bërë një punë shumë tëkeqe!"
28. Oj motra e Harunit, babai yt nuk ishte njeri i prishur e as nëna
jote nuk ka qenë e pamoralshme!
29. Atëherë ajo u dha shenjë kah (Isai). Ata thanë: "Si t'i flasim atij
që ëshë foshnjë në djep?"
30. Ai (Isai) tha: "Unë jam rob i All-llahut, mua më ka dhënë (ka
caktuar të më japë) librin dhe më ka bërë Pejgamber.
31. Më ka bërë dobiprurës kudo që të jem dhe më ka porositur me namaz
(falje) e zeqatë për sa të jemë gjallë!
32. Më ka bërë të mirësjellshëm ndaj nënës sime, e nuk më ka bërë
kryelartë as të padëgjueshëm!
33. Selami (shpëtim prej All-llahut) është me mua ditën kur u linda,
ditën kur të vdes dhe ditën kur të dal (prej varrit) i gjallë!"
34. Kjo është (fjalë) e vërtetë, rreth Isait, birit të Merjemes në të
cilin ata shkaktojnë dyshime.
158
35. Nuk i takoi (nuk ka nevojë) All-llahu të ketë ndonjë fëmijë, i
pastër është Ai, kur dëshiron një send Ai vetëm i thotë atij: Bëhu!".
Ai menjëherë bëhet.
36. (Isai i tha popullit të vet) Dhe se All-llahu është Zoti im dhe
Zoti juaj, pra adhuronie Atë, kjo është rrugë (fe) e drejtë.
37. Po, grupet u kundërshtuan mes vete (rreth Isait). Të mjerët ata që
nuk besuan se çka kanë për të parë ditën e madhe!
38. Ditën kur do të na paraqiten neve, sa mirë do të dëgjojnë edhe
shohin (ose njerëzit do të dëgjojnë e shohin çka i gjen ata), por tash
për tash (në këtë jetë) zullumqarët janë të humbur qartë.
39. Ti tërhiqu atyre vërejtjen për ditën e dëshprimit, kur të marrë
fund çështja (e përgjejgësisë e dikush në xhehet, dikush në zjarr), se
ata (sot) janë të painformuar, dhe ata nuk janë duke besuar.
40. S'ka dyshim se Ne e trashëgojmë (na mbetet) tokën dhe çka ka në të,
dhe të Ne do të jetë e ardhmja e tyre.
41. Përkujtoju (lexoju idhujtarëve e të tjerëve) në Libër (në Kur'an)
Ibrahimin. Ai vërtet ishte shumë i drejtë dhe pejgamber.
42. Kur babait të vet i tha: "O babai im, pse adhuron atë që as nuk
dëgjon, as nuk sheh, e as nuk ke asgjë prej tij?
43. O babai im, mua më është dhënë nga dituria çka ty nuk të është
dhënë, andaj më dëgjo se unë të udhëzoj në rrugë të drejtë.
44. O babai im, mos adhuro djallin, sepse djalli është kundërshtar i
Mëshiruesit.
45. O babai im, unë kam frikë se do të godet ndonjë dënim prej të
Gjithmëshirshmit e do të jesh shok i djallit!"
46. Ai (babai) tha: "A ti, Ibrahim, i refuzon zotat e mi? Nëse nuk
ndalesh (së fyeri ndaj zotave të mi), unë do të gurëzoj, ndaj largohu
prej meje për një kohë të gjatë!"
47. Ai (Ibrahimi) tha: "Qofsh i lirë prej meje! Unë do ta lus Zotin tim
për të falur ty, pse ai (babai) shte i kujdsshëm ndaj meje.
48. Unë po largohem prej jush dhe prej çka adhuroni ju pos All-llahut,
e shpresoj se me adhurimin ndaj Zotit tim nuk do të jem i humbur!"
49. E pasi u largua prej tyre dhe prej çka adhuronin ata pos Allllahut,
Ne i dhuruam atij Is-hakun dhe Jakubin dhe që të dy i bëmë
pejgamberë.
50. Dhe atyre (të gjithëve) u dhamë (të mira) nga mëshira Jonë, edhe i
bëmë që të jenë të përmendur për të mirë (ndër njerëz).
51. Përmendju në Libër (tregimin për) Musain! ai ishte i zgjedhur (prej
Zotit) dhe ishte i dërguar, pejgamber.
52. Dhe Ne e thirrëm nga ana e djathtë e kodrës Tur, e afruam për t'i
folur (të dëgjojë bisedën tonë).
53. Nga mëshira Jonë i dhamë vëllain e tij Harunin, Pejgamber.
54. Përkujtoju në këtë Libër Ismailin! Ai ka qenë shumë besnik (premtoi
të bëhet kurban) dhe i dërguar, pejgamber.
55. Ai urdhëronte familjen e vet me faljen e namazit dhe me zeqatë, dhe
ishte dhumë i pranishëm te Zoti i tij.
159
56. Përkujtoju në libër edhe Idrisin! Ai ishte shumë i drejtë dhe
pejgamber.
57. Ne e ngriëm atë në një vend të Lartë (ia ngritëm lart famën).
58. Këta (të përmendur) ishin që All-llahu i gradoi nga pejgamberët
pasardhës të Ademit, prej pasardhësve të atyre që i patëm bartur (në
anije) bashkë me Nuhun, prej pasardhësve të Ibrahimit dhe të Jakubit
(Israilët), dhe prej atyre që i udhëzuam dhe i bëmë të zgjedhur; kur u
lexoheshin atyre ajetet e Zotit, binin në sexhde dhe qanin.
59. E pas tyre (të mirëve) erdhën pasardhës të këqij, që e lanë namazin
e u dhanë pas kënaqësive (trupore), e më vonë do të hidhen në çdo gjë
të keqe (ose në Gaja).
60. Me pëjashtim të atij që pendohet dhe beson e bën vepra të mira, të
tillët do të hyjnë në Xhennet dhe atyre nuk u bëhet padrejtë.
61. Ato janë Xhennetet e Adnit. që Mëshiruesi u pat premtuar robve të
vet, pa i parë ata (i besuan pa i parë), e premtimi i Tij është i
kryer.
62. Aty nuk dëgjojnë fjalë boshe, por vetëm përshëndetje. Aty manë
ushqimin e vet (të llojllojshëm) mëngjes e mbrëmje.
63. Ato janë Xhennetet që do t'ua trashëgojnë robve Tanë që ishin të
ruajtur.
64. Ne (engjënt, thotë Xhibrili) nuk zbresim (nuk vijmë) vetëm me
urdhërin e Zotit tënd. Vetëm Atij i takon e tërë çështja e tashme e
ardhme dhe mes tyre, e Zoti yt nuk është që harron.
65. Ai është Zoti i qiejve dhe i tokës dhe çka ka në mes tyre, pra Atë
adhuroje, e në adhurim ndaj Tij bëhu i qëndrueshëm. A di për Të ndonjë
emnak (adash)!
66. E njeriu thota: "A njëmed pasi të vdes do të nxirrem i gjallë (do
të ringja;;en)?"
67. Po, a nuk po mendon njeriu se Ne e krijuam atë më parë kur ai nuk
ishte asgjë?
68. Pasha Zotin tënd, Ne do t'i tubojmë (pas ringjalljes) ata bashkë më
djajtë dhe do t'i afrojmë ata rreth Xhehennemit të gjunjësuar.
69. Pastaj, nga secili grup do t'i kapim ata që kishin qenë më
jorespektues ndaj të Gjithmëshirshmit.
70. E Ne e dujmë më së miri se cili prej tyre ka më meritë të hudhet në
të.
71. Dhe nuk ka asnjë prej jush që nuk do t'i afrohet atij. Ky
(kontaktim i Xhehennemit) është vendim i kryer i Zotit tënd.
72. Pastaj, (pas kalimit pran tij) do t'i shpëtojmë ata që ishin
ruajtur (mëkateve), e zullumqarët do t'i lëmë aty të gjunjëzuar.
73. E kur u lexoheshin atyre ajetet tona të argumentuara, ata që nuk
kshin besuar u thoshin atyre që kishin besuar: "Cili grup (ne ose ju)
ka vend jete më të mirë dhe kuvend më autoritativ?"
74. E, sa e sa gjenerata kemi shkatërruar para tyre e që ishin më të
pajisur dhe më të dukshëm.
75. Thuaj: "Atij që është në humbje (në mosbesim), le t'ia vazhdojë
atij i Gjithfuqishmi për një kohë, e kur do ta shohin atë që po u
160
premtohet: ose dënimin (në këtë jetë) ose kijametin, atëherë do ta
kuptojnë se kush do të jetë në pozitë më të keqe dhe më i dobët në
përkrahje!"
76. E All-llahu u shton besimi atyre që u udhëzuan, e veprat e mira të
pëjetshme, janë shprblim më i dobishëm te Zoti yt, dhe përfundim me i
mirë.
77. A je i njoftyar për atë që mohoi argumentet Tona e tha: "Mua
githqysh do të më jepet pasuri e fëmijë (në botën tjetër)?"
79. Jo, nuk është ashtu, po Ne do të shënojmë atë që po e thotë ai, dhe
do të vazhdojmë atij dënim pas dënimi.
80. Dhe Ne e trashëgojmë atë (në pasuri e fëmijë) që të thotë ai, e ai
ka për të na ardhur i vetmuar.
81. Dhe kur ata në vend të All-llahut adhuruan zota tjerë për t'u
krenuar me ta.
82. Përkundrazi, ata (idhujt) do të tërhiqen prej adhurimit të atyre
dhe do të bëhen armiq të tyre.
83. A nuk e di ti se Ne i kemi lëshuar djajt kundër jobesimtarëve, e
ata nxisin pa ndërpreë në vepra të këqija.
84. Pra, ti mos u ngut kundër tyre, se Ne jemi duke ua numëruar atyre
(jetën në ditë, frymëmarrje etj.).
85. Ditën kur do t'i tubojmë të devotshmit te i Gjithëmëshirshmi si
musafirë të ftuar.
86. Ndërsa mëkatarëve u grahim në Xhehennem të etshëm.
87. Nuk ka të drejtë ndërmjetësim askush, përveç atij që ka lejuar i
Gjithëfuqishmi.
88. Ata thanë: "I Gjithëfuqishmi ka fëmijë".
89. Ju (jobesimtarë) vërtet sollët një fjalë shumë të shëmtuar.
90. Aq të shëmtuar sa gati u copëtuan qiejt, gati pëlciti toka dhe gati
u shembën kodra nga ajo (fjalë).
91. Për atë se të Gjithëmëshirshmit i përshkruan fëmijë.
92. E të Gjithëmëshirshmit nuk i takon të ketë fëmijë.
93. Nuk ka tjeër, vetëm se githë çka është në qiej e në tokë ka për
t'iu paraqitur Zotit si rob.
94. Ai me diturinë e vet i ka përfshirë të githë, dhe ka numëruar e
evidntuar çdo gjë të tyre në mënyrë të saktësishme.
95. Dhe në ditën e kijametit secili do t'i paraqitet Atij i vetëmuar.
96. Nuk ka dshim se ata që bënë vepra të mira, atyre i Gjithëmëshirshmi
do t'u krijojë (në zemrat e tyre) dashuri.
97. Ne e bëmë atë (Kur'anin) të lehtë me gjuhën tënde vetëm që me të
t'i përgëzosh të devotshmit, dhe me të t'i tëheqish vërejtjen një
populli që ëshë kryeneç.
98. Sa shumë brezni kemi shkatërruar para tyre. A po vëreni ndonjë prej
tyre, ose a po dëgjon zërin e ulët të tyre (nuk u ndihet zëri)?
161
SURA 20. TA HA
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Ta Ha.
2. Ne nuk ta shpallëm Kur'anin për të munduar ty.
3. Ta shpallëm vetëm këshillë (përkujtim) për atë që frikësohet.
4. Shpallje nga Ai që krijoi tokën dhe qiejt e lartë.
5. Mëshiruesi që qëndron mbi Arsh.
6. E Tij është çdo gjë që ekziston në qiej dhe në tokë dhe çdo gjë që
gjendet në mes tyre, edhe ç'ka nën dhe.
7. Andaj, nëse bën shprehjen (lutjen haptazi), Ai e di të fshehtën,
madje edhe më shumë se kjo.
8. Ai është All-llahu, nuk ka Zot pos Tij, Atij i takojnë emrat më të
bukur.
9. A të ka ardhur ndonjë njohuri për ndodhin e Musait?
10. Kur ai e pa një zjarr, e i tha familjes së vet: "Rrini ku jeni, se
vërejta një zjarr, e unë ndoshta do t'ju sjellë ndonjë acë prej tij,
ose do të gjejë te zjarri ndonjë udhërrëfyes".
11. E kur shkoi te Ai (zjarri), u thirrë: O Musa!
12. Vërtet Unë jam Zoti yt, hiq atë që ke mbathur (opingat e nallet),
se je në luginën e shenjtë Tuva.
13. Unë të zgjodha ty (për pejgamber), prandaj dëgjo mirë se ç'po të
shpallet!
14. Vërtet, vetëm Unë jam All-llahu, nuk ka zot tjetër pos Meje,pra Mua
më adhuro dhe fal namazin për të më kujtuar Mua.
15. S'ka dyshim se momenti (kijameti) do të vijë pa tjetër, Unë gati e
kam fshehë atë; (do të vijë) për t'u shpërblyer secili njeri për atë që
ka bërë.
16. Prandaj, të mos shmang ty nga kjo, ai që nuk i beson atij dhe që
është dhënë pas dëshirave, se atëherë shkatërrohesh.
17. O Musa, ç'është ajo që e ke premtuar në të djathtën tënde?
18. Ai (Musai) tha: "Ai është shkopi im që të mbahem në të, dhe me të u
shkund (gjethe nga drunjtë) dhenve të mia, dhe me të kryej edhe nevoja
tjera.
19. Ai (All-llahu) i tha: "Hidh atë, O Musa!"
20. Ai e hodhi atë, kur ja, ai një gjarpër i madh që lëvizte me
shpejtësi.
21. (All-llahu i) Tha: "Kape atë, e mos u frikëso, se Ne do ta kthejmë
atë përsëri në gjendjen e mëparshme!"
22. Dhe, fute dorën tënd e do ta nxjerrësh atë të bardhë pa asnjë të
metë. Kjo është një mrekulli tjetër.
23. (këtë e bëmë) Në mënyrë që të mundësojmë të shohësh disa nga
argumentet Tona të mëdha.
24. "Shko te faraoni se ai ka ngritur kokë (është bërë arrogant)".
162
25. Ai (Musai) tha: "Ma zgjëro (më ndihmo) gjoksin tim!
26. Dhe më lehtëso në këtë punë timen!
27. Më zgjidh nyjen e gjuhës sime!
28. Që ta kuptojnë fjalën time!
29. Më cakto një ndihmëtar nga familja ime,
30. Harunin, vëllain tim,
31. Që me të të ma forcosh fuqinë time,
32. Bëma shok atë në punën time,
33. Në mënyrë që të madhërojnë Ty më shumë,
34. Dhe të përkujtojnë Ty shpesh.
35. Vërtet, Ti je Ai që na sheh dhe na i di punët".
36. Ai (All-llahu) tha: "O Musa, t'u dha ajo që kërkove!"
37. Ne edhe një herë ta dhuruam ty mirësinë Tona.
38. Atëherë kur nënën e frymëzuam me atë që nuk kuptohet ndrushe pos me
inspirim (me frymëzim - shpallje).
39. (Ne i thamë) "Vëre atë (fëmijë, Musain) në arkë, e mandej hidhe në
lumë e lumi e hjedhë në breg, atë e merre armiku Im dhe i tij. E nga
ana Ime mbolla (në zemra të njerëzve) dashuri ndaj teje, e që të
edukoheshe nën mbikëqyrjen Time".
40. Kur motra jote ecte (të përcillte) e thoshte: "A doni t'ju tregoj
atë që do të kujdeset për të? E Ne të kthyem te nëna jote, që të
gëzohej ajo e të mos mbetej e pikëlluar. Ti pate mbytur një njeri, e Ne
të shpëtuam nga mërzia dhe të sprovuan me sprova të mëdha. Ti qëndrove
me vite ndër banorët e Medjenit, e pastaj erdhe, o Musa, në kohën e
caktuar".
41. Dhe Unë të zgodha ty për shpalljen Time.
42. Shko me argumentet e Mia ti dhe vëllai yt, e mos e hiqni prej
kujdesit të përmendurit ndaj Meje.
43. Shkoni që të dy te faraoni, se ai vërtet e ka tepruar.
44. Atij i thuani fjalë të buta, ndoshta ai mendohet a frikësohet.
45. Ata të dy thanë: "Zoti ynë, ne kemi frikë se do të na ndëshkojë
menjëherë ose do t'i kalojë kufijtë kundër nesh".
46. Ai (All-llahu) tha: "Mos u frikësoni, se Unë (me ndihmën Time) jam
me ju, dëgjoj (ç'do t'ju thotë)dhe shoh (ç'do të bën me ju)".
47. I shkoni i thuani atij: "Ne jemi të dy dërguar të Zotit tënd,
lëshoi beni israilët të vijnë më ne, e mos i mundo! Ne kemiardhur me
argumentet nga Zoti yt, e shpëtimi është për atë që ndjek rrugën e
drejtë.
48. Ne na është thënë se dënimi është për atë që gënjen (të dërguarit)
dhe ia kthen shpinën besimit".
49. Ai (faraoni) tha: "E kush është Zoti i ju dyve, o Musa?"
50. (Musai) Tha: "Zoti ynë është Ai që çdo sendi i dha formën e vet,
pastaj e udhëzoi atë?"
163
51. Ai tha: "Si është gjendja e popjve të mëparshëm?"
52. Dija për ata është te Zoti im, e shënuar në një libër. Zoti im nuk
gabon e as nuk harron".
53. (Zoti im) I cili për ju e bëri tokën djep, për të mirën tuaj hapi
rrugë nëpër të, lëshoi shiun prej së larti, e kjo mundësoi që të mbijnë
bimë të llojeve të ndryshme.
54. Hani ju dhe kullotni kafshët tuaja (nga ato bimë). Vërtet, për të
gjitha këto (që u përmendën) ka argumente për ata që kanë mendje të
shëndodhë.
55. Prej asaj (tokës) Ne u krijuam ju, e ju do t'u kthejmë përsëri në
të, e prej saj do t'ju nxjerrim edhe një herë.
56. Ne ia bëmë të mundshme atij t'i shohë të gjitha argumentet Ton, por
ai i fënjeu ato dhe i refuzoi.
57. (Atëherë faraoni) Tha: "O Musa, a mos na ke ardhur që me magjinë
tënde të na nxjerrësh prej tokës tonë (prej Egjiptit)?
58. Edhe ne do të kundërvihemi me një aso magjie, pra cakto një dhe një
vend që do të na përshtatet, e që nuk do ta thyenim as ne as ti".
59. (Musai) Tha: "Koha e caktuar le të jetë dita e festës në mënyrë që
njerëzit të tubohen para dite".
60. Faraoni u kthye dhe tuboi magjistarët e vet dhe doli në kohën (dhe
vendin) e caktuar.
61. Atëherë Musai u tha atyre (magjistarëve): "Mjerimi është juaji,
prandaj mos shpifni ndaj All-llaht ndonjë gënjeshtër e t'ju shkatërrojë
me një dënim, se pa dyshim ai që shpif ka dështuar keq".
62. Ata (magjistarët) polemizuan për çështjen e tyre, por bisedën e
bënë fshehurazi (nga masa).
63. Ata pastaj (pas bisedës së fshehur) thanë: "Këta të dy janë
magjistarë, që me magjinë e tyre duan t'ju nxjerrin nga toka juaj dhe
ta zhdukin drejtimin (ideologjinë) tuaj që padyshim është më i drejti".
64. Pra, (meqë janë magjistarë) ju vendosni seriozisht çështjen tuaj
dhe dilni në shesh tok të bashkuar, e ai që trimfon sot, ai ka arritur
suksesin,
65. Ata thanë: "O Musa, do të hedhësh ti apo ne po hedhim të parët?"
66. Ai (Musai) tha: Jo, hidhni ju! Kur, ja, atij iu dk se nga ajo magji
e tyre litarët dhe shkopinjtë lëviznin (si gjarpërinj).
67. E Musai ndjeu në vete njëfarë frike.
68. Ne i thamë atij: "Mos ke frikë, është më se e sigurt se ti do të
jesh triumfues!"
69. Tani hidhe atë që e ke në dorën tëndetë djathtë (shkopin), që t'i
gëlltisë ato që i bënë ata, sepse ajo që bënë ata nuk është asgjë
tjetër pos mashtrim magjistari, e magistari nuk do të ketë sukses kudo
qoftë.
70. Atëherë (kur shkopi i Musait i ëlltiti) magjistarët u hodhën në
sexhde e thanë: "Ne i besuam Zotit të Harunit dhe të Musait!"
71. Ai (faraoni) tha: "Ai besuat atij para se t'u japë leje? Ai (Musai)
është prijës i juaj, i cili a mësoi magjinë, unë do t'ua pres duart e
164
këmbët tërthorazi e do t'u varë në trungujt e hurmave, e atëherë ju do
a kuptoni se cili prej nesh ka dënim më të ashpër e më të vazhdueshëm?"
72. Ata thanë: "Pasha Atë që na krijoi, nuk të japim përparësi ty ndaj
argumenteve që na erdhën, e ti bëje atë që mendon ta bës, dhe mund ta
zbatosh vetëm atë që i takonjetës së kësaj bote!"
73. Ne i besuam Zotit tonë që Ai të na falë gabimet dhe magjinë, me të
cilën ti na detyrove. All-llahu është më i miri (në të shpërblyerit)
dhe më i përjetshmi (në të dënuar)!
74. Ai që i paraqitet Zotit të vet si kriminelë, e ka Xhehennemin, në
të cilin as nuk vdes as nuk jeton.
75. Ndërsa ai që i paraqitet Atij besimtar e që ka bërë vepra të mira,
të tillët i presin merita të larta.
76. (do ta presin) Xhennete të Adnit, nëpër të cilët do të rrjedhin
lumenj dhe atydo të jenë përjetë. Ky është shpërblimi i atij që është
pastruar nga mosbesimi.
77. Ne i kumtuam Musait: "Udhëto natën me robtë e Mij, hapu atyre me
rrugë të terur në det, e mos ke frikë se do të zënë, a do të
fundosësh".
78. Atyre iu vu prapa faraoni me ushtrinë e vet, po ata pësuan në det
ashtu si pësuan.
79. Faraoni e humbi popullin e vet, e nuk e udhëzoi.
80. O bijt e israilit, Ne ju shpëtuam prej armikut tuaj, ua përcaktuam
anën e djathtë të Turit (për shpalljen e Tevratit), ju furnizuam me
rrëshirë (si mjalti) dhe shkurtëza.
81. Hani nga të mirat që u dhuruam, e mos u bëni përbuzës se do t'u
godasë hidhërimi Im, e atë që e zë hidhërimi Im, ai ka mbaruar.
82. Nuk ka dyshim se Unë e fal atë që është penduar, që ka besuar, që
ka bërë vepra të mira dhe që përqendrohet për në rrugën e drejtë.
83. Po ty o Musa: "ç'të nguti para popullit tënd?"
84. Ai u përgjigj: "Ja, ata jnë pranë meje, e unë u nguta te ti, o Zoti
im, që të jeshë i kënaqur ndaj meje!"
85. Ai (All-llahu) Tha: "Ne sprovuam popullin tënd pas teje, dhe ata i
hodhi në humbje Samiriji!"
86. Musai u kthye te populli i vet i hidhëruar e i pikëlluar dhe tha:
"O populli im, a nuk u premtoi juve Zoti juaj premtim të mirë, a mos u
bë kohë e gjatë e ju e harruat premtimin, ose dëshiruat të ju godasë
hidhërimi nga Zoti juaj, andaj e thyet besën që ma keni dhënë?"
87. Ata thanë: "Ne nuk e thyem besën tënde me dëshirën tonë, por ne
ishim ngarkuar me barrë të rënda nga stolitë e popullit e i hodhëm ato
(në zjarr), e ashtu i hodhi edhe Samirija".
88. E ai (Samirija) ua mbaroi atyre një viç me trup që pëlliste, e ata
thanë: "Ky është zoti juaj dhe Zoti i Musait, po ai (Musai) e ka
harruar".
89. A nuk e kuptonin ata se ai (viç) as nuk u përgjigjej atyre, e as
nuk kishte mundësi t'ju sillte ndonjë dobi a dëm.
165
90. E Haruni atyre u pat thënë më parë: "O populli im, ju vetëmu
sprovuat me të, pse Zoti juaj është i Gjithmëshirëshmi, andaj ejani pas
meje dhe më dëgjoni për këtë që po ua thëm".
91. Ata i thanë: "Ne nuk dp t'i ndahemi këtij (adhurimit të viçit) deri
që të kthehet Musai!"
92. Ai (Musai u kthye e) tha: "O Harun ç'të prngoi ty kur i pe se morën
rrugën e gabuar,
93. E ti mos u vazhdosh rrugën time? Amos e kundërshtove edhe ti
porosinë time?"
94. Ai (Haruni) tha: "O bir i nënës sime, mos më kap as për mjekrre as
për flokë, se unë u frikësova se do të thuash: i përçave beni israilët
dhe nuk e ke respektuar porosinë time?"
95. Ai (Musai) tha: "E çka ishte puna jote, o Samirij?"
96. Tha (Samirija): "Unë pashë atë që ata nuk panë, e mora një grusht
nga gjurma e të dërguarit (nga fërkemi i kalit të Xhibrilit) dhe ia
hodha atij (viçit) dhe kështu më mashtroi vetvetja".
97. Ai (Musai) tha: "Prandaj, largohu sepse sa të jeshë gjallë ke për
të thënë: (këdo që e sheh) "Mos m'u afro!" E ty të pret edhe një moment
(dënim) i pathyeshëm. E ti tash shikoje zotin tënd që e adhurove
bindshëm, e tani atë do ta djegim e do ta bëjmë shkrumb dhe hirin e tij
do ta shpërndajmë nëpër det".
98. I adhurari juaj është vetëm All-llahu, që përveç Tij nuk ka zot
tjetër, e dituria e Tij ka përfshirë çdo send.
99. Po kështu, Ne të rrëfejmë ty për disa ngandodhitë që kanë kaluar më
heret dhe nga ana jonë të dhamë ty shpalljen plot përkujtime.
100. Kush i kthen shpinën kësaj (shpalljes - Kur'anit), ai do të bartë
në ditën e kijametit barrën më të rëndë.
101. Nën atë do të qëndrojnë përgjithmonë. Sa barrë e keqe është për ta
në ditën e kijametit.
102. Ditën kur i fryhet surit (bririt), atë ditë Ne i tubojmë mëkatarët
symavijosur (të verbër, të shëmtuar).
103. E ata pëshpërisin mes vete: nuk qëndruat (në dynja) më shumë se
nja dhjetë ditë.
104. Ne më së miri e dijmë se çka flasin ata, e edhe atë kur më i
mençuri prej tyre u tha: "Nuk qëndruat më shumë se një ditë!"
105. Ty të pyesin edhe për kodrat, thuaj: "Zoti im mund t'i bëjë
thërrime të shpërndara".
106. Dhe vendin e tyre ta bëjë rrafsh pa farë bime e ndërtese.
107. E nuk do të shohësh në të as ultësirë e as lartësirë.
108. Atë ditë, ata do të shkojnë pas thirrësit. e nuk do t'i largohen
atij, e para të Gjithmëshirshmit ulen zërat e nuk dëgjohet tjetër pos
një zë i ulët.
109. Atë ditë nuk bën dobi as ndërmjetësimi, përveç atij, të cilin e ka
lejuar i Gjithmëshirshmi të ndërmjetësojë dhe për të cilin e pëlqeu
ndërmjetësimin.
166
110. Ai i di ato që ishin para tyre dhe ato që vijnë pas, po dija e
tyre nuk mund ta përfshij ate.
111. E fytyrat (e mëkatarëve) e turpëruara, i përlen të Përjetshmit, të
Gjithfuqishmit, sepse ka dështuar ai që barti padrejtësinë.
112. Kush është besimtar dhe bën vepra të mira, ai nuk i frikësohet
ndonjë padrejtësie e as ndonjë mungese (në shpërblim).
113. Kështu Ne e shpallëm këtë Kur'an arabisht dhe përsëritëm në të
vërejtjet, në mënyrë që ata të ruhen ose ai (Kur'ani) t'u sjellë atyre
përvojë mësimi.
114. I lartë është All-llahu, Sundue i vërtetë. Ti mos nxito me
Kur'anin para se të përfundojë shpallja e tij te ti, dhe thuaj: "Zoti
im, më shto dituri!"
115. Na i patëm urdhëruar edhe Ademit (të mos i afrohej pemës), po ai
harroi, pra re ai nuk gjetën vendosmëri.
116. Përkujto kur Ne u thamë engjëjve: "Bëni sexhde ndaj Ademit, ata i
bënë, pos Iblisit, i cili nuk deshi".
117. E Ne i thamë: "O Adem ky është armik yti dhe i bashkëshortes
tënde, pra mos t'ju nxjerrë kurrsesi nga Xhenneti, e t'ju vë në
vështirësi (për të siguruar mjetet e jetesës)".
118. Ti aty (në Xhennet) nuk ke për të qenë i uritur e as nuk ke për të
mbetur i zhveshur.
119. Aty nuk ke për të pasur etje e as nuk do të kesh vapë.
120. Por, atë e ngacmoi djalli duke i thënë: "O Adem, a do të të treoj
për pemën e pavdekshmërisë dhe të sundimit të pazhdukshëm!"
121. Ata të dy hëngrën nga ajo (pemë) dhe që të dy u zhveshën, e ia
nisën ta mbulojnë veten e tyre me gjethe që mbldhnin nëpër Xhennet, dh
kështu Ademi theu urdhërin e Zotit të ve dhe gaboi.
122. Mandej Zoti i vet atë të zgjedhur, ia pranoi pendimin dhe e vuri
në rrugën e drejtë (të vendosur).
123. Ai (All-llahu) u tha: "Zbritni prej aty që të gjithë, do të jeni
armiq të njëri-tjetrit. Nëse u vjen na Unë udhëzim (libër e pejgamber)
kush i përmbahet udhëimit Tim, ai nuk ka për të humbur (në dunja) e as
nuk ka për të dështuar (në etën tjetër)".
124. E kush ia kthen shpinën udhëzimit Tim, do të ketë jetë të vështirë
dhe në ditën e kijametit do ta ringjall të verbër.
125. Ai (që nuk besoi) do të thotë: "Zoti im, prse më ngrite të verbër,
kur unë isha me sy?"
126. Ai (All-llahu) thotë: "Ashtu si harrove ti argumentet Tona që t'i
ofruam, ashtu je ti i harruar sot".
127. Po kështu Ne e shpërblejmë edhe atë që zhytet në mëkate dhe nk i
beson argumentet e Zotit të vet, po dënimi në botën tjetër është edhe
më i ashpër dhe i përjetshëm.
128. A nuk e kanë të qartë ata se sa breza para tyre i kemi zhdukur, e
këta ecin nëpër ato vendbanime të tyre. Në gjurmët e atyre ka fakte për
ata që kanë arsye të shëndoshë.
129. E, sikur të mos ishte vendimi dhe afati i caktuar më heret nga
Zoti yt, dënimi do t'i kapte ata.
167
130. Prandaj, ti bëhu i durueshëm ndaj asaj që thonë ata, dhe duke
falënderuar Zotin tënd, falu para lindjes së diellit dhe para
perëndimit të tij, falu edhe në orët e matës dhe në skajet e ditës,
ashtu që të gjejsh kënaqësi (me shpërblim).
131. Dhe mos ia ngul sytë bukurisë së kësaj jete me të cilën i bëmë të
kënaqen disa prej tyre (mosbesimtarë), e për t'i sprovuar me të, sepse
shpërbimi i Zotit tënd është më i mirë dhe është i përjetshëm.
132. Urdhëro familjen tënde të falë namaz, e edhe ti vetë zbatoje atë,
ngase zne nuk kërkojmë prej teje ndonjë furnizim (për ty as për
familjen tënde), Ne të frnizojmë ty (dhe ata), ardhmëria e mirë është e
atij që ruhet.
133. Ata thanë: "përse nuk na solli ai ndonjë argument nga Zoti i vet?
A nuk u erdhi atyre sqarim (në Kur'an) për atë që ishte në broshurat e
mëparshme".
134. Dhe sikurt'i ndëshkonim ata me ndonjë dënim para tij (para se të
shpallim Kur'anin) ata do të thonin: "Zoti ynë, përse nuk na çove
ndonjë të dërguar që t'iu përmbaheshim fakteve Tua para se të
poshtëroheshim e të mjeroheshim".
135. Thuaj: "Secili është duke pritur, pra pritni edhe ju, se së
shpejti do ta kuptoni se kush ishin ithtarët e rrugës së drejtë dhe e
gjeti të vërtetën".
SURA 21. ENBIJA
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Njerëzve u është afruar koha e llogarisë së tyre, e ata të hutuar në
pakujdesi nuk përgatiten fare për të.
2. Atyre nuk u vjen asnjë këshillë e re (në Kur'an) nga Zoti i tyre, e
që ata të mos tallen me të duke e dëgjuar.
3. Të shmangura nga e vërteta janë zemrat e tyre. Ata që janë
zullumqarë dhe duke biseduar fshehtas (thonë): "A mos është ky
(Muhammedi) diç tjetër pos njeri, sikurse edhe ju, pra a do t'ia
pranoni magjinë e tij kur ju po e dini?"
4. Ai (Muhammedi) tha: "Zoti im di për thënien që thuhet në qiell e në
tokë (pra di edhe për bisedën tuaj), Ai është më dëgjuesi, më i
dijshmi!"
5. Ata madje thanë: "(për Kur'anin) Ëndërra të përziera, madje thanë se
ai (Muhammedi) vet e trilloi, ai është poet! Le të na e sjellë një
mrekulli ashtu si u dërguan të mëparëshmit (me mrekulli)!"
6. Banorët e qyteteve para tyre nuk i besuan (mrekullitë), prandaj Ne i
shkatërruam, a mos do të besojnë këta?
7. Ne edhe para teje nuk dërguam tjetër pos burra, të cilëve u dhamë
shpallje, e nëse nuk dini këtë, atëherë pyetni njerëzit e dijshëm.
8. Ne nuk i bëmë ata (pejgamberët) trupa që nuk hanë ushqim e as nuk
ishin të përjetshëm (të pavdekshëm).
9. Ne u plotësuam pastaj premtimin, i shpëtuam ata dhe kë dëshiruam Ne,
ndërsa ata që kaluan çdo kufi, i zhdukëm.
10. A nuk e kuptoni se Ne ua shpallëm librin në të cilin gjendet
krenaria e juaj?
168
11. Ne shpartalluam sa vendbanime që ishin mizore, e ne vend të tyre
sollëm popull tjetër.
12. E ata kur e hetonin forcën e dënimit tonë, iknin me shpejtësi.
13. (atëherë atyre u thuhej) Mos ikni, po kthehuni në begatitë dhe në
vendbanimet tuaja se ndoshta do të mund të merreni vesh (e gjithë kjo
ishte një ironi kundër tyre).
14. Ata thonin: "O shkatërrimi ynë, vërtet ne ishim zullumqarë!"
15. Mjerimi i tyre vazhdoi ashtu derisa i bëmë të korrur e të ftohur
(të vdekur).
16. Ne nuk e krijuam qiellin, tokën e çdo gjë çka mes tyre shkel e shko
(pa qëllim të caktuar).
17. Sikur të kishim dashur të zbavitemi dhe sikur të donim ta bënim
atë, Ne do të zbaviteshim në kompetencën Tonë, por Ne nuk bëmë atë.
18. Përkundrazi, Ne të pavërtetën e godasim me të vërtetën dhe ajo (e
vërteta) triumfon mbi të ndërsa ajo (gënjeshtra) zhduket. E juve
(jobesimtarëve) u takon shkatërrimi, për atë që i përshkruani (Zotit,
si fëmijë etj.).
19. Vetëm e Tij është çdo gjë që është në qiej e tokë! E ata që janë
pranë Tij (melaiket), nuk shprehin mendjemadhësi në adhurim ndaj Tij, e
as nuk u bëhet (ibadeti) monoton.
20. Ata lartësojnë (All-llahun) natë e ditë dhe nuk mërziten.
21. A mos morën ata zota prej toke që mund të ringjallin (të vdekurit)?
22. Sikur të kishte në to (në qiej e në tokë) zota pos All-llahut, ato
të dyja do të shkatërroheshin. Larg asaj që i përshkruajnë është Allllahu,
Zot i Arshit.
23. Ai nuk pyetet se çka punon, po ata, (njerëzit), pyeten.
24. A përvetësuan ata zota tjerë pos Tij? Thuaj: "Sillne argumentin
tuaj? Ky (Kur'ani) është argument për këta që tani janë me mua dhe për
ata që ishin para meje, por shumica e tyre nuk e dinë të vërtetën,
andaj edhe nuk vështrojnë.
25. Ne nuk dërguam asnjë të dërguar para teje e të mos i kemi shpallur
atij se: nuk ka zot tjetër përveç Meje, pra më adhuroni!"
26. E ata thanë: "I Gjithmëshirshmi ka fëmijë!" Larg saj qoftë madhëria
e Tij! Ja ata janë rob të ndershëm!
27. Që nuk flasin para Tij, ata veprojnë me urdhërin e Tij.
28. Ai (All-llahu) e di çka vepruan më parë dhe çka do të veprojnë, dhe
ata nuk përpiqen të ndihmojnë pos për atë me të cilin është i kënaqur
Ai, e ata nga frika prej tij janë të pakujdesshëm.
29. Ndërsa, kush thotë prej tyre se unë jam zot pos Tij, ndëshkimi për
të është Xhehennemi. Kështu i ndëshkojmë Ne zullumqarët.
30. A nuk e dinë ata, të cilët nuk besuan se qiejt e toka ishin të
ngjitura, e Ne i ndamë ato të dyja dhe ujin e bëmë bazë të jetës së çdo
sendi; a nuk besojnë?
31. Dhe në të (tokë) Ne kemi krijuar bjeshkë të paluhatshme që të mos i
lëkundë ata, dhe nëpër to kemi bërë lugina e rrugë në mënyrë që ata të
dinë të orientohen.
169
32. Qiellin ua kemi bërë kulm të sigurt, por ata zbrapsen prej atyre
argumenteve.
33. Ai është që krijoi natën e ditën, diellin e hënën dhe secili prej
tyre noton në orbitë.
34. Ne, asnjë njeri para teje (Muhammed) nuk i dhamë jetë të
përhershme, e nëse ti vdes, a mos do të mbesin ata përgjithmonë?
35. Çdo krijesë do ta shijojë vdekjen, e Ne, në shenjë sprove ju
sprovojmë me vështirësi e kënaqësi, dhe ju ktheheni te Ne.
36. E kur të shohin ty ata që nuk besuan, nuk të marrin ndryshe vetëm
se në tallje (duke thënë): "A ky është ai që përgojon zotët tuaj!" E
ata përmendjen e Mëshiruesit (Rrahman) e mohojnë.
37. Njeriu nga vet natyra e tij është i ngutshëm, e Unë do t'ua tregoj
juve masën Time ndëshkuese, pra mos kërkoni t'u vie më shpejtë.
38. Ata thanë: "Kur do të jetë ai premtim (me dënim) nëse e thoni të
vërtetën?"
39. Sikur ta dinin ata që nuk besuan se atëherë nuk do të mund ta
largojnë zjarrin as nga fytyrat e tyre e as nga shpinat, e as që do të
ndihmohen (nuk do të ishin jobesimtarë).
40. Por atyre do t'u vijë befas, do t'i tronditë ata, e atëherë as nuk
mund ta largojnë dhe as nuk jepet afat.
41. Në të vërtetë, janë bërë përqeshje edhe me të dërguarit tjerë para
teje, ata që u tallën me ta, i përfshiu ajo me çka talleshin.
42. Thuaj: "Kush u mbron juve prej (dënimit të) të Madhëruarit natën e
ditën?" Por jo, ata i kthejnë shpinën këshillave të Zotit të tyre.
43. A mos kanë ata pos Nesh zota të tjerë që i mbrojnë? Po ata nuk mund
t'i ndihmojnë vetvetes (e lërë më adhuruesve), Ata (mosbesimtarët) as
nuk do të pranohen prej Nesh në fqinjësi.
44. Por Ne u dhamë atyre dhe prindërve të tyre jetë të gjatë me
kënaqësi (e ata u mashtruan). A nuk e vërejnë ata se Ne u pakësojmë
tokën nga anët e saj, atëherë a mos ata do të jenë fitues (o të
humbur)?
45. Thuaj: "Unë ua tërheq vërejtjen vetëm me anën e kësaj shpalljeje,
po i shurdhëti nuk dëgjon thirrjen edhe kur i tërhiqet vërejtja".
46. E sikur t'i godasë pak ndonjë e keqe nga dënimi i Zotit tënd, ata
do të thonë: "Të mjerët ne, i bëmë vetes padrejtësi"!
47. Në ditën e gjykimit Ne do të vëmë peshoja të drejta, e askujt nuk i
bëhet e padrejtë asgjë, edhe nëse është (vepra) sa peshoja e një kokrre
të melit Ne do ta sjellim atë. E mjafton që Ne jemi llogaritës.
48. Ne i patëm dhënë Musait e Harunit Furkanin (dalluesin mes të
vërtetës e të kotës - Tevratin), që ishte dritë e këshillë për të
devotshmit.
49. Të cilët ia kanë frikën Zotit të tyre edhe pse nuk e shohin dhe ata
të cilët ia kanë dronë kijametit.
50. Edhe ky (Kur'ani) është këshillë, është i bekuar që Ne e shpallëm.
A, ju po e refuzoni.
51. Ne i dhamë Ibrahimit herët të mbarën, sepse Ne kemi njohur mirë atë
(ia dhamë të mbarën se e meritoi).
170
52. Kur ai babait dhe popullit të vet u tha: "Ç'janë këto statuja që i
adhuroni?"
53. Ata thanë: "I gjetëm të parët tanë, që po i adhuronin".
54. Ai u tha: "Edhe të parët tuaj e edhe ju qartë ishit të humbur!"
55. Ata thanë: "Me gjithë mend e ke apo mos po tallesh!"
56. Atëherë ai tha: "Jo, por Zoti juaj është Zoti i qiejve e i tokës,
është Ai që i krijoi ato, ndërsa unë jam dëshmues për këtë!"
57. Pasha All-llahun, posa të largoheni ju, unë kam për t'ia bërë atë
që duhet statujave tuaja!
58. Dhe i bëri ato copë-copë, përveç një më të madhes që e kishin ata e
me shpresë se atij do t'i drejtohen (për ta kuptuar se kush i theu).
59. (Kur u kthyen i panë) Ata thanë: "Kush e bëri këtë me zotat tanë?
Ai na qenka kriminel!"
60. (pastaj) thanë: "Kemi dëgjuar për një djalosh që i përqeshte ato,
të cilit i thonin Ibrahim".
61. Ata thanë: "Silleni atë këtu në sy të njerëzve që ta shohin (e ta
dënojmë)".
62. I thanë: "A e bëre ti këtë me zotat tanë, o Ibrahim?"
63. Ai tha: "Jo, por atë, e bëri i madhi i tyre, ju pyetni ata nëse
janë që flasin?"
64. Ata u ndalën e u menduan me veten, e dikush tha: "Vërtet, ju jeni
mu ata të gabuarit (pse adhuronit gjëra të kota)".
65. Mirëpo, pastaj e shoshitën këtë gjë në kokat e tyre (u kthyen nga
bindja në kokëfortësi) dhe thanë: "Po ti e ke ditur se këta nuk
flasin!"
66. Ai tha: "A po adhuroni pra në vend të All-llahut asish që nuk u
sjellin kurrfarë dobie as dëmi?"
67. Medet për ju dhe për ata që i adhuroni, pos All-llahut, po a nuk po
kuptoni?"
68. Atëherë ata thanë: "Digjeni atë (Ibrahimin) dhe ndihmoni zotat
tuaj, nëse doni t'u ndihmoni!"
69. Po Ne i thamë: "O zjarr, bëhu i ftohtë dhe shpëtim për Ibrahimin!"
70. Ata deshën t'i bëjnë atij (Ibrahimit) kurth, po Ne ata i bëmë më të
dështuarit.
71. E Ne shpëtuam atë e edhe Lutin në atë tokën që e kemi bekuar për
njerëz.
72. Dhe ia falën atij Is-hakun, e si dhuratë edhe Jakubin. Dhe që të
gjithë i bëmë të mirë (pejgamberë).
73. Dhe ata i bëmë shembëlltyrë që udhëzonin sipas urdhërit Tonë, i
orientuam në punë të mira, në falljen e namazit, në dhënien e zeqatit,
dhe ata ishin adhurues Tanë të sinqertë.
74. Dhe Ne Lutit i dham të jetë pejgamber dhe i dijshëm, andaj edhe e
shpëtuam prej atij fshatit (vendbanimi) që bënte punë të ndyra, ata
ishin popull i dëmshëm e i prishur.
171
75. Atë (Lutin) e shpëtuam dhe e vëmë nën mëshirën Tonë, vërtet ai
ishte prej më të mirëve.
76. (Përkujto) Edhe Nuhun kur më parë - pat thirrur (Zotin) e Ne ia
pranuam atij (edhe lutjen) e ate dhe familjen e tij e shpëtuam nga ai
tmerri i madh.
77. Ne e mbrojtëm atë prej atij populli që përgënjeshtronte argumentet
Tona, vërtet ai ishte popull i keq, prandaj i përmbytëm të gjithë.
78. (Përkjto) Davudin e Sulejmanin kur pleqëronin për çëshjen e bimës
(mbjelljes) të cilën delet e ati populli e kishin kullotur natën, e Ne
ishim përcjellës të gjykimit të tyre.
79. E Sulejmanit Ne ia mësuam atë (përgjegjen e saktë), po secilit
(prej tyre) u patëm dhënë urtësi e dije. Ne e bëmë që kodrat dhe
shpezët të madhërojnë (bëjnë tesbih) së bashku me Davudin. Ne kemi
mundësi (ta bëjmë këtë) edhe e bëmë.
80. Ne e mësuam atij (Davudit) mbarimin e petkave (të hekurta) për ju,
që të ju mbrojnë në raste lufte. A jeni pra mirënjohës ju për këtë?
81. Ndërsa Sulejmanit (ia nënshtruam) erën e fortë që sipas dëshirës se
tij ecte me të deri te toka të cilën e kemi bekuar Ne. Ne jemi të
gjithdijshëm për çdo gjë.
82. Edhe disa nga djajtë (ia nënshtruam) që zhyteshin (në thellësi të
ujit) dhe bënin edhe punë tjera për të (për Sulejmanin), por Ne i
ruanim ata (të mos shmangeshin).
83. (Përkujto) Edhe Ejubin kur iu drejtua Zotit të vet me lutje: "Më
gjeti belaja, e Ti je më Mëshiruesi ndër Mëshiruesit!"
84. Ne iu përgjegjëm atij nga mëshira e Jonë, ia hoqëm ato vështirësi
që i kishte, i dhamë familjen e tij dhe aq sa ishin ata, dhe e bëmë
përkujtim për të devotshmit.
85. (Përkujto) Edhe Ismailin, Idrisin dhe Dhulkiflin, që të gjithë
ishin të durueshëm.
86. Ata i përfshimë në mëshirën Tonë, se ishin vërtet prej të mirëve.
87. (Përkujto) Edhe atë të peshkut (Junusin) kur doli i hidhëruar (prej
popullit) dhe mendoi se nuk do t'i vijë më puna ngushtë, po në errësira
ai tha se: "Nuk ka Zot pos Teje. Ti je i pastër, nuk ke të meta. Unë i
bëra padrejt vetes!"
88. Ne iu përgjigjëm atij, e shpëtuam nga tmerri. Kështu i shpëtojmë Ne
besimtarët.
89. (Përkujto) Edhe Zekiriain kur e luti Zotin e vet: "Zoti im, mos më
le të vetmuar se Ti je më i miri trashëgues (pas çdokujt)".
90. Ne ia pranuam lutjen e tij, ia dhuruam atij Jahjain dhe ia
përmirësuam bashkëshorten atij. Ata përpiqeshin për punë të mira, na u
luteshin duke shpresuar dhe duke u frikësuar, ishin respektues ndaj
nesh.
91. (Përkujto) Edhe atë që e ruajti nderin e saj, e Ne e frymëzuam atë
me shpirt (barrë) nga ana Jonë dhe atë dhe të birin e saj; bëmë
mrekulli për njerëzit.
92. Kjo fé është e juaja dhe është e vetmja fé (e shpallur), kurse Unë
jam Zoti juaj, pra më adhuroni vetëm Mua.
172
93. Po ata e ndanë çështjen e fesë dhe u përçanë mes vete (u ndanë në
grupe: monoteistë, politeistë, jehudi, të krishterë, zjarrëputist
etj.), mirëpo, që të gjithë do të vijnë te Ne.
94. E kush bën ndonjë vepër të mirë dhe është besimtar, mundi i tij nuk
i mohohet, pse Ne i shënojmë ato.
95. Ndërsa është e pamundur për (banorët e) një fshat të cilin e kemi
shkatërruar Ne, të kthehen (në këtë jetë).
96. Derisa të hapet (penda) e Jexhuxh Mexhuxhëve dhe ata do të zbresin
nga çdo bregore me shpejtësi.
97. Dhe derisa të jetë afruar premtimi i saktë (dita e kijametit) e ai
është momenti kur mbeten të shtangët sytë e atyre që nuk besuan (në ato
çaste thonë): "Të mjerët ne, vërtet ishim krejt të pavetëdijshëm për
këtë (moment); por jo, është e vërtetë se ishim zullumqarë të mëdhenj.
98. Ju, dhe ajo që adhuruat ju pos All-llahut, do të jeni lëndë e
Xhehennemit, dhe keni për të hyrë në të.
99. Sikur të kishin qenë ata zota, ata nuk do të hynin në të, po që të
gjithë do të jenë aty përgjithmonë.
100. Aty ata do të kenë rrënkim dhe aty ata nuk dëgjojnë.
101. E atyre të cilëve u priu e mbara nga ana jonë, do të jenë larg tij
(Xhehennemit).
102. Ata nuk nuk do të dëgjojnë as zhurmën e tij, dhe ata do të jenë
përgjithmonë të kënaqur me atë që e dëshirojnë vetë.
103. Ata nuk do t'i shqetësojë ajo frika e madhe (e fyerjes së gurit),
dhe do t'i presin engjëjt (duke u uruar): "Kjo është dita e juaj që u
premtohej".
104. (Përkujto) Atë ditë kur Ne e palojmë qiellin sikurse palimi i
fletëve në libër. Ashtu sikundër e kemi filluar krijimin (tuaj), e
rikthejmë. Ky është obligim Yni, e Ne e bëjmë këtë.
105. Ne e kemi shënuar në Zebur (në librat e shenjtë) pas shënimit (në
Lehvi Mahfudh), se me të vërtetë tokën do ta trashëgojnë robtë e Mij të
mirë.
106. Ne këtë (që u përmend) ka mjaft për një popull të dëgjueshëm.
107. E Ne të dërguam ty (Muhammed) vetëm si mëshirë për të gjitha
krijesat.
108. Thuaj: "Mua më shpallet se Zoti i juaj është vetëm një Zot, e ju a
po dorëzoheni?"
109. E nëse ata refuzojnë, ti thuaju: "Unë u njoftova ju në mënyrë të
barabartë, dhe se unë nuk e di se është afër ose larg ajo që po
premtoheni?"
110. Ai e di thënien e haptë, e di edhe atë që mbani fshehtë.
111. E nuk e di, mos është kjo sprovë për ju (vonesa e dënimit), apo të
kënaqeni deri në një kohë.
112. Ai (Muhammedi) tha: "Zoti im, gjyko (mes meje dhe atyre
gënjeshtarëve) me të vërtetën! E Zoti ynë, Mëshirues është ai prej të
cilit kërkohet ndihmë kundër asaj që ju përshkruani!"
173
SURA 22. HAXHXH
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. O ju njerëz, ruanu dënimit nga Zoti juaj, sepse dridhja pranë
katastrofës së kijametit është një llahtari e madhe.
2. Atë ditë, kur ta përjetoni atë, secila gjidhënëse braktis atë që ka
për gjini dhe secila shtatëzënë e hedh para kohe barrën e vet, ndërsa
njerëzit duken të dehur, po ata nuk janë të dehur, por dënimi i Allllahut
është i ashpër.
3. Ka ndonjë nga njerëzit që kundërshton në çështje rreth All-llahut,
pa kurrfarë dije dhe ndjek çdo djall të mbrapshtë.
4. Ai (djalli) është gjykuar ta humbë dhe ta orientojë në vuajtje të
zjarrit të madh, atë që i miqësohet atij.
5. O ju njerëz, nëse dyshoni për ringjalljen, atëherë (mendoni krijimin
tuaj që) Ne u krijuam ju prej dheu, pastaj prej uji, pastaj prej një
gjaku të ngjizur, pastaj prej një sa kafshatë mishi, që është krijesë e
formuluar ose e paformuluar, në mënyrë që t'ju sqarojmë. Ndërsa atë që
e dëshirojmë Ne e përqëndrojmë në mitër deri në një afat të caktuar, e
mandej u nxjerrim foshnje dhe ashtu të arrini pjekurinë tuaj. Ka që
dikush prej jush vdes herët, e dikush të jetojë deri në pleqëri të
thellë, në mënyrë që të mos dijë asgjë nga dija që ka pasur. E ti e
sheh tokën e thatë-të vdekur, e kur Ne ia lëshojmë asaj ujin ajo
gjallërohet, shtohet dhe nga të gjitha llojet rritë bimë të këndshme.
6. Këtë (e themi për ta ditur) se All-llahu është Ai i vërteti dhe se
Ai ringjallë të vdekurit dhe Ai ka fuqi për çdo send.
7. Dhe nuk ka dyshim se kijameti do të vijë patjetër dhe se All-llahu
me siguri do t'i ngjallë ata të varrezave (të vdekurit).
8. E ka ndonjë prej njerëzve që bën polemikë rreth çështjes së Allllahut,
duke mos pasur kurrfarë dije, kurrfarë udhëzimi dhe kurrfarë
libri të besueshëm.
9. Ai që shtrëmbron qafën (në shenjë mendjemadhësie), e përpiqet t'i
humbë njerëzit nga rruga e All-llahut. Atij do t'i takojë poshtrimi në
këtë jetë, ndërsa në ditën e kijametit atij do t'ia veshim dënimin e
djegies (të zjarrit).
10. Këtë për shkak të asaj që bënë duart tua, ndërsa All-llahu nuk
është zullumqar ndaj robërve.
11. Ka nga njerëzit që adhuron All-llahun me mëdyshje (luhatshëm) nëse
e godet ndonjë e mirë ai qetësohet më të, po nëse e godet ndonjë e
pakëndshme, ai kthehet në fytyrën e vet të vërtetë (të mëparshme), ai i
ka humbur këtë dhe jetën tjetër e ky është ai dështimi i qartë.
12. Ai në vend të All-llahut lut atë që nuk mund t'i bëjë as dëm as
dobi. Edhe kjo është ajo humbja pa mbarim.
13. Lut atë që dëmin e tij e ka më afër se dobinë e tij. Sa ndihmëtar e
shok i keq qenke (do t'i thotë atij adhuruesi në ditën e kijametit).
14. Ata të cilët besuan dhe bënë vepra të mira, All-llahu do t'i vejë
në Xhennete, nën të cilët rrjedhin lumenj. S'ka dyshim, All-llahu punon
atë që dëshiron.
15. Kush mendon se All-llahu nuk do ta ndihmojë atë (Muhammedin) në
këtë dhe në tjerën jetë, ai le të ngritet me ndonjë mjet deri në qiell
174
e le ta këputë (ndihmën), e le të shikojë se a po ia largon mjeshtëria
e tij atë që po e mllefos.
16. Dhe kështu Ne e zbritëm këtë (Kur'anin) plot argumente të qarta,
dhe se All-llahu vë në rrugë të drejtë atë që do.
17. Është e sigurt se All-llahu do të bëjë dallimin (do të gjykojë) në
ditën e kiametit në mes atyre që ishin besimtarë (myslimanë) dhe të
atyre që ishin jehudi, sabejë, të krishterë, zjarrputistë, idhujtarë.
All-llahu di dhe vështron çdo gjë.
18. A nuk e di për All-llahun se Atij i nënshtrohet (i bën sexhde) kush
është në qiej dhe kush është në tokë, edhe dielli, edhe kodrat, edhe
bimët edhe shtazët, e edhe shumë njerëz, po shumë janë që dënimi është
meritë e tyre. Atë që e poshtëron All-llahu nuk ka kush që mund ta bëjë
të ndershëm. All-llahu punon atë që dëshiron.
19. Këta janë dy kundërshtarë (grupe kundërshtarësh: besimtarë dhe
jobesimtarë) që janë zënë rreth Zotit të tyre; e atyre që nuk besuan, u
qepën rroba prej zjarri e u hudhet uji i valë mbi kokat e tyre.
20. Që me atë u shkrihet krejt çka në barqet e tyre e edhe lëkurat.
21. Për ata janë edhe kamgjikët e hekurtë.
22. Sa herë që përpiqen të dalin prej tij nga vuajtjet e padurueshme,
kthehen me dhunë në të përsëri (u thuhet): "Vuane dënimin me djegie!"
23. E ata që besuan dhe bënë vepra të mira, All-llahu i vendosë në
Xhennete, nëpër të cilin rrjedhin lumenj, aty stolisen ata me rrath të
artë e me xhevahirë, e petkat e tyre janë të mëndafshta.
24. Dhe ata janë që u udhëzuan me fjalët më të mira dhe u udhëzuan në
rrugën e lavdishme.
25. S'ka dyshim se ata të cilët nuk besuan dhe pengojnë prej rrugës së
All-llahut dhe prej xhamisë së shenjtë (Qabes), të cilën Ne e bëmë të
barabartë për njerëz, qofshin vendas ose të ardhur, dhe, kushdo që të
përpiqet të bëjë ndonjë të keqe a ndonjë mëkat, Ne kemi për t'ua
shijuar një dënim të idhët.
26. Përkujtoje kur Ne e udhëzuam Ibrahimin për në vendin e shtëpisë
(Qabës): të mos më përshkruaj Mua shok, pastroje shtëpinë Time për ata
që e vizitojnë (bëjnë tavaf) që qëndrojnë në këmbë duke u falur,
përkulur dhe që bëjnë sexhde.
27. Dhe thirr ndër njerëz për haxhin, se të vijnë ty këmbësorë e edhe
kalorës me deve të rraskapitura që vijnë prej rrugëve të largëta.
28. (vijnë) Për të qenë të pranishëm në dobitë e tyre dhe që ta
përmendin All-llahun në ato ditë të caktuara (në shenjë falënderimi)
dhe për që i ka furnizuar me kafshë. Hani pra, prej tyre (kurbanave)
dhe ushqeni të ngushtuarin e të varfërin.
29. Pastaj le të heqin papastërtinë e tyre, le t'i zbatojnë premtimet e
veta dhe le të sillën (bëjnë tavaf) rreth shtëpisë së lashtë.
30. Pra, kështu: Kush madhëron atë që All-llahu e bëri të shenjtë, ajo
është më e dobishme për te Zoti i vet. Juve u janë lejuar kafshët, pos
atyre që u lexohen (në Kur'an) pra largohuni nga ndytesitë e idhujve
dhe largohuni fjalës shpifëse.
31. Duke qenë të sinqertë në besim ndaj All-llahut, dhe duke mos i
përshkruar Atij shok, e kush i përshkruan shok All-llahut, ai është
175
sikur të bjerë nga qielli e ta rrëmbejë shpendi, ose si ai të cilin e
gjuan era e stuhishme në ndonjë vend të humbur.
32. Kjo ëhtë kështu! E kush madhëron dispozitat e All-llahut, ajo është
shenjë e devotshmërisë së zemrave.
33. Ju keni dobi nga ato (shenja - kurbanë) për një kohë të caktuar, e
pataj vendi i tyre është te shtëpia e lashtë.
34. Ne i kemi caktuar çdo populli vendtherrjen (e kurbanit), që ta
përmendin emrin e All-llahut për arsye se i furnizoi ata me kafshët.
Zoti juaj është një Zot, andaj vetëm Atij dorëzohuni, e përgëzo të
dëgjueshmit.
35. Të cilët, kur përmendet All-llahu, u dridhen zemrat e tyre, të
cilët janë të durueshëm ndaj asaj që i godet, të cilët rregullisht e
falin namazin dhe të cilët japin për qëllime të dobishme nga ajo me çka
i furnizuam Ne.
36. E devet (therrjen e tyre për kurban) ua kemi bërë prej dispozitave
të All-llahut, e ju prej tyre keni dobi, andaj përmendnie emrin e Allllahut
duke qenë ato (të përgatitura për therrje) në këmbë, e kur të
shtrihen ato në tokë (dhe t'u dalë shpirti), hani prej tyre dhe ushqeni
nevojtarin dhe atë që lyp. Ashtu, ato ua vëmë në shërbimin tuaj që ju
të jeni mirënjohës.
37. Tek All-llahu nuk arrin as mishi e as gjaku i tyre, por te Ai arrin
bindja e juaj. Ai ashtu ua nënshtroi ato juve që ta madhëroni All-llahu
për udhëzimet që ua bëri. Bamirësve merru myzhde.
38. All-llahu largon dëmet e idhujtarëve ndaj atyre që besuan, se Allllahu
nuk e do asnjë tradhtarë e bukëpërmbystë.
39. Atyre që po sulmohen me luftë, u është dhënë leje të luftojnë, për
shkak se u është bërë padrejtë, e All-llahu ka fuqi për t'u ndihmuar
atyre (muslimanëve).
40. (U lejuan të luftojnë) Ata, të cilët vetëm pse thanë: "All-llahu
është Zoti ynë!" u dëbuan prej shtëpive të tyre pa kurrfarë të drejte.
E sikur All-llahu të mos i zbrapste disa me disa të tjerë, do të
rrënoheshin manastirët, kisha, havrat e edhe xhamitë që në to përmendet
shumë emri i All-llahut. E All-llahu patjetër do ta ndihmojë atë që
ndihmon rrugën e Tij, se All-llahu është shumë i fuqishëm dhe gjithnjë
triumfues.
41. (Ai ndihmon) Ata të cilët kur Ne u mundësojmë vendosjen në tokë, e
falin namazin, japin zeqatin, urdhërojnë për të mirë dhe largojnë prej
të keqes. All-llahut i takon përfundimi i çështjeve.
42. Po edhe nëse të përgënjeshtrojnë ty, para tyre patën
përgënjeshtruar edhe populli i Nuhut, Adi dhe Themudi.
43. Edhe populli i Ibrahimit dhe populli i Lutit.
44. Po edhe banorët e Medjenit. Qe përgënjeshtruar edhe Musai; e Unë
jobesimtarëve u pata dhënë afat, më pastaj u dhashë dënim, e çfarë
ishte ai dënim Imi? (Ua ndryshova gjendjen në të keq).
45. E sa fshatra që ishin zullumqarë i shkatërruam Ne, e ato janë të
rrënuara mbi kulmet e tyre dhe sa bunarë kanë mbetur shkretë e sa
pallate të larta!
176
46. A nuk udhëtuan ata nëpër tokë e të kenë zemra me të cilat do të
kuptojnë, dhe veshë me të cilat do të dëgjojnë? Pse në të vërtet sytë
nuk verbërohen, por verbërohen zemrat në kraharorë.
47. Ata kërkojnë prej teje t'ua ngutësh dënimin, po All-llahu nuk e
thyen premtimin e Vet, pse një ditë te Zoti yt, është sa njëmijë vjet,
si llogaritni ju.
48. Shumë fshatra që ishin në rrugë të gabuar, Unë ua pata shtyrë
dënimin për një kohë, e pastaj i zura me dënim dhe fundi i tyre është
tek Unë.
49. Thuaj: "O ju njerëz, unë jam për t'ua tërhequr haptazi vërejtjen.
50. E ata që besuan dhe që bënë vepra të mira, do të kenë falje (të
mëkateve), furnizim të begatshëm (në Xhennet).
51. Ndërsa, ata që u përpoqën t'i mposhtin argumentet Tona, të tillët
janë banues të Xhehennemit.
52. Ne nuk dërguam para teje asnjë të dërguar (me shpallje) dhe asnjë
pejgamber (të dërguar si vazhdues i shpalljes së mëparshme), e që, kur
ai (i dërguari) dëshiroi diç, të mos iu pat hedhur në atë dëshirën e
tij djalli, e All-llahu asgjëson atë që hedh djalli, dhe All-llahu
fuqizon argumentet e Veta. All-llahu është shumë i dijshëm dhe me
urtësi të madhe rregullon çështjet.
53. E për a bërë atë (dyshim) që djalli e hedh si sprovë për ata që në
zemrat e tyre kanë dyshim (munafikët) dhe për ata, që i kanë të zemrat
e shtangëta. S'ka dyshim se jobesimtarët janë në një armiqësi të
pambarim.
54. E, edhe për ta vërtetuar të dijshmit se me të vërtetë ai (Kur'anin)
është vërtetë prej zotit tënd dhe kështu t'i besojnë atij (Kur'anit)
dhe (zemrat e tyre) të bindën ndaj tij. E All-llahu patjetër do t'i
udhëzojë ata që besuan (përqafuan) në rrugën e drejtë.
55. Ata që nuk besuan janë vazhdimisht në dyshim për të (për Kur'anin),
derisa t'u vijë kijameti befas ose t'u vijë dënimi i ditës së
pafrytshme.
56. Atë ditë i tërë sundimi i takon vetëm All-llahut, Ai gjykon mes
tyre, E sa u përket atyre që besuan dhe bënë vepra të mira, ata kanë
kënaqësitë e tyre në Xhennete.
57. Ndërsa, ata që nuk besuan dhe përgënjeshtruan argumentet tona, të
tillët kanë dënim me nënçmim.
58. E ata që për hir të All-llahut braktisën atdheun e tyre, (e duke
luftuar) u vranë ose vdiqën, All-llahu do t'i shpërblejë me shpërblimin
më të mirë, e s'ka dyshim All-llahu është më i miri shpërblyes.
59. Ata do t'i vë në një vend ku do të jenë të kënaqur. All-llahu di më
së miri (kush çka meriton) dhe është shumë i butë.
60. Kjo është kështu! E kush ndëshkon tjetrin me të njejtën masë me të
cilën ka qenë i ndëshkuar vetë, e pastaj atij përsëri i bëhet padrejtë,
All-llahu do ta ndihmojë atë patjetër. All-llahu shlyen shumë të
këqijat dhe falë mëkatet.
61. Këtë (ndihmë) e bën ngase All-llahu (fuqiplotë) është Ai që fut
natën në ditë e ditën në natë (duke shkurtuar njërën e zgjatur
tjetrën). All-llahu me të vërtetë dëgjon (thëniet) e sheh (punët).
177
62. Kjo ngase All-llahu është Ai i vërteti, dhe atë që lusin ata pos
Tij është e kotë. All-llahu është vërtetë Ai i larti, i madhi.
63. A nuk e di se All-llahu e lëshoi shiun prej qiellit, e toka agon e
gjelbëruar, vërtet, All-llahu është i kujdesshëm, mirënjohës.
64. Vetëm e Tij është çka ka në qiej dhe çka ka në tokë, All-llahu
është Ai që s'ka nevojë për asgjë, është i plotfuqishmi i falënderuari.
65. A nuk sheh se All-llahu nënshtroi çdo gjë që gjendet në tokë, për
të mirën tuaj, Ai nënshtroi anijet që sipas dëshirës së Tij të
lundrojnë në det. Ai mban qiellin të mos bjerë në tokë pos nëse
dëshiron Ai. S'ka dyshim se All-llahu është mirëbërës, mëshirues ndaj
njerëzve.
66. Ai u dha jetën, u bën të vdisni, e pastaj ju ringjall. Vërtet,
njeriu është përbuzës.
67. Secilit popull ne i dhamë ligj (fetar) që ata veprojnë sipas tij,
pra le të mos polemizojnë (popujt e tjerë) me ty për këtë çështje (për
çështjen e sheriatit islam), e ti thirri te Zoti yt, se pa dyshim ti je
në një rrugë të drejtë.
68. E nëse ata të kundërshtojnë ty, ti thuaju: "All-llahu di më së miri
për këtë që ju po veproni.
69. All-llahu do të gjykojë mes jush në ditën e kijametit për atë që
kundërshtoheshit.
70. A nuk e ke ditur se All-llahu di çka ekziston në qiell e në tokë, e
tërë ajo është e shënuar në libër, ajo për All-llahun është shumë
lehtë.
71. Ata (idhujtarët) adhurojnë në vend të All-llahut (idhuj) për të
cilët nuk u ka ardhur kurrfarë fakti dhe nuk kanë kurrfarë dije, pra
për idhujtarët nuk ka ndonjë ndihmëtar.
72. E kur u lexohen atyre ajetet tona të qarta, në fytyrat e atyre që
nuk besuan u vëren urrejtje. Gati u vërsulen atyre që ua lexojnë ajetet
tona. Thuaj: "A t'u tregoj për një më të keqe se kjo?" Zjarri, të cilin
All-llahu e caktoi për ata që nuk besuan". Sa i keq është ai vend ku do
të shkojnë.
73. O ju njerëz, ja një shembull veni veshin pra: Vërtet ata që po i
adhuroni në vend të All-llahut, ata nuk mund të krijojnë asnjë mizë,
edhe nëse tubohen të gjithë për të, e po ashtu, nëse miza ua rrëmben
atyre ndonjë send, ata nuk do të mund ta shpëtojnë atë prej saj. I
dobët është edhe lutësi edhe i luturi.
74. Ata nuk madhëruan All-llahun me madhërinë e Tij të vërtetë, që e
meriton, All-llahu është i fuqishëm, ngadhënjyes.
75. All-llahu zgjedh të dërguar prej engjëjve dhe prej njerëzve, Allllahu
dëgjon e sheh.
76. Ai e di atë që e punuan më parë dhe atë që do të punojnë më vonë
ata, dhe të gjitha çështjet i kthehen vetëm All-llahut.
77. O ju që besuat, falni namazin me ruku e sexhde dhe vetëm Zotin tuaj
adhuronie. Bëni punë të mira (të dobishme), se do të gjeni shpëtim.
78. Luftoni me një luftë të denjë për hir të All-llahut, se Ai ju
zgjodhi ju (ju përcaktoi për të luftuar për rrugën e Tij) dhe nuk ju
obligoi në fé me ndonjë vështirësi, në fenë e babait tuaj, Ibrahimit.
178
Ai edhe më parë, e edhe ky (Kur'an) ju quajti myslimanë, e për të qenë
i dërguari dëshmitar juaji dhe për të qenë ju dëshmitarë ndaj njerëzve,
pra falni rregullisht namazin, jepni zeqatin, përmbahuni me All-llahun
se Ai është ndihmëtari juaj. Sa mrojtës i mirë dhe sa ndihmëtarë i madh
që është.
SURA 23. MU'MINUN
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Është e sigurtë se kanë shpëtuar besimtarët:
2. ata të cilët janë të përulur dhe të kujdesshëm gjatë faljes së
namazit,
3. dhe ata të cilët i shmangën të kotës (fjalë a punë),
4. dhe ata të cilët rregullisht e japin zeqatin,
5. dhe ata të cilët e ruajnë nderin e vet (sa i përket jetës intime),
6. me përjashtim ndaj grave të veta (me kurorë) dhe ndaj atyre
(robreshave) që i kanë në pronësinë e vet, për të cilat nuk janë të
qortuar,
7. e kush kërkon përtej tyre (dëfrim nga të ndaluarat), të tillët janë
ata që kanë shkelë normat e caktuara,
8. dhe ata të cilët me kujdes i ruajnë ato që u janë besuar (sende ose
fjalë), e ruajnë edhe premtimin e dhënë,
9. dhe ata të cilët i kushtojnë kujdes kohës së namazit të tyre.
10. Të tillët janë mu ata trashëgimtarët,
11. të cilët e trashëgojnë Firdevsin dhe aty ata janë përgjithmonë.
12. Për All-llahun, Ne krijuam njeriun prej një ajke (lëngu), e një
balte.
13. Pastaj atë (ajke - baltë) e bëmë (e shndërruam) pikë uji (farë) në
një vend të sigurt.
14. Më pas, atë pikë uji e bëmë copë gjaku, e atë gjak të ngurtë e bëmë
copë mishi, e atë copë mishi e shndërruam në eshtra, edhe eshtrave ua
veshëm mishin, pastaj atë e bëmë krijesë tjetër (me shpirtë). I lartë
është All-llahu, më i miri Krijues!
15. Mandej, pas kësaj (krijese) ju do të vdisni.
16. E në ditën e kijametit ringjalleni.
17. Ne krijuam mbi ju shtatë palë (qiej) dhe nuk jemi të pakujdesshëm
ndaj asaj që krijuam.
18. Ne lëshuam me masë ujë nga qielli dhe atë e përqëndrojmë në tokë.
Po Ne kemi mundësi edhe ta humbim ate (ujin).
19. Dhe me anën e tij Ne mundësuam për ju kopshte hurmash e rrushi, që
në to keni shumë pemë dhe hani prej tyre.
20. Dhe (krijuam) trupa drunjsh që mbijnë në kodrën Sina e që japin
vajëra dhe mëlmesa për ngrënësit.
21. Ju edhe nga kafshët keni një mësim, ngase ju freskojmë me lëng prej
barqeve të tyre dhe keni shumë dobi prej tyre, e edhe prej tyre
ushqeheni.
179
22. Dhe mbi to e mbi anije bartni (hypni).
23. Ne e patëm dërguar Nuhun te populli i tij, e ai u tha: "O populli
im, adhurone vetëm All-llahun, se nuk ka zot tjetër pos tij; a nuk i
frikësoheni (dënimit)?"
24. E paria e atij populli që nuk besuan thanë: "Ky nuk është tjetër
pos njeri sikurse edhe ju, po dëshiron të jetë më i lartë se ju. Po të
dëshironte All-llahu do të dërgonte engjëj; ne një gjë të tillë nuk e
kemi dëgjuar as nga të parët tanë!"
25. Ai nuk është tjetër pos një njeri i sëmurë mentalisht, andaj pritni
(keni durim) edhe për një kohë.
26. Ai (Nuhu) tha: "Zoti im, më ndihmo për atë që më përgënjeshtrojnë.
27. E Ne i shpallëm: "Ndërto anijen nën mbikëqyrjen Tonë dhe sipas
urdhërit Tonë, e kur të vijë urdhëri Ynë dhe të ashpërsohet gjendja
atëherë ti ngarko në të prej secilit lloj nga një çift (palë), e edhe
familjen tënde, me përjashtim të atij ndaj të cilit ka marrë fund
vendimi, kundër tij pra mos kërko (falje) prej Meje për ata që janë
mëkatarë, pse ata janë të përmbytur.
28. E kur të vendosesh ti dhe kush është më ty në anije, atëherë thuaj:
"Falënderuar qoftë All-llahu, i cili na shpëtoi prej popullit të
prishur!"
29. Dhe thuaj: "Zoti im, më zbarko në një vend të bekuar, e Ti je më i
miri i atyre që bëjnë vendosjen!"
30. Nuk ka dyshim se në këto (ngjarje të popujve) ekzistojnë fakte
bindëse. Në të vërtetë Ne i vëmë në sprovë.
31. Mandej pas tyre Ne sollëm popull tjetër.
32. Edhe atyre u dërguam pejgamber nga mesi i tyre (që u tha):
"Adhuroni All-llahun, ju nuk keni zot tjetër pos Tij, a nuk
frikësoheni!"
33. Edhe paria nga populli i tij e cila nuk besoi dhe e mohoi jetën
tjetër dhe të cilëve Ne u patëm mundësuar rehati e begati në jetën e
kësaj bote, thanë: "Ky nuk është tjetër pos njeri sikurse edhe ju, ha
ashtu si hani ju dhe pi ashtu si pini ju!"
34. E nëse i përuleni një njeriu që është si ju, vërtet, atëherë do të
jeni të humbur e të mashtruar.
35. Mos vallë ai po ju premton se pasi që të vdisni, të bëheni dhé e
eshtra (të kalbur), do të nxirreni të gjallë?"
36. Sa larg e larg është sendërtimi i asaj që premtoheni.
37. Nuk ka tjetër, pos jetës sonë të kësaj bote, vdesim, lindim dhe ne
nuk do të ngjallemi!
38. E ai (Hudi) nuk është tjetër pos njeri që trillon gënjeshtra ndaj
All-llahut, po ne nuk i besojmë atij.
39. Ai (Hudi) tha "Zoti im, më ndihmo se ata po më përgënjeshtrojnë!"
40. E Ai (Zoti) tha: "Së shpejti do të dëshprohen ata".
41. Atëherë me të drejtë ata i zuri ushtima (dënimi) dhe ashtu i bëmë
sikur me qenë hedhurina (mbeturina). Larg qoftë prej mëshirës së Zotit
populli zullumqarë.
180
42. Mandej pas tyre Ne sollëm brezni të reja.
43. Asnjë nga popujt (e shkatërruar) nuk mundi ta shpejtojë e as ta
vonojë afatin e caktuar.
44. Ne më pas dërguam pejgamberët tanë një pas një, mirëpo, çdo herë që
një popull i erdhi i dërguari i vet, ata e përgënjeshtruan atë, prandaj
Ne i përcollëm ata (me dënim) njërin pas tjetrit dhe i bëmë që të
përmenden në tregime. I shkatërruar qoftë populli që nuk beson!
45. Më pas Ne dërguam Musain dhe vëllain e tij Harunin me mrekulli dhe
argumentet tona të qarta,
46. te faraoni dhe rrethi i tij, po ata u treguan kryelartë, sepse
ishin popull mendjemadh.
47. Dhe thanë: "Si t'u besojmë dy njerëzve që janë si ne, kur populli i
tyre është në shërbimin tonë?"
48. Kështu, ata i përgënjeshruan që të dy, andaj me të drejtë i
shkatërruam.
49. Ne Musait i dhamë librin (pas shkatërrimit të faraonit) në mënyrë
që ata (populli israilit) të gjejnë rrugën e drejtë.
50. Edhe të birin e Merjemes dhe nënën e tij i paraqitëm si argumente
(mrekulli) dhe i vendodëm që të dy në një rrafshnaltë dhe me ujë
rrjedhës.
51. (Ne u patë thënë): "O ju të dërguar, hani atë që është e lejuar dhe
mirë dhe bëni vepra të mira se Unë e di atë që ju veproni.
52. Kjo feja juaj është e vetmja fé e Unë jam Zoti juaj, ruanju dënimit
Tim.
53. E ata më vonë u ndanë në grupe sipas çështjes së fesë dhe secili
grup krenohej me atë që kishte përvehtësuar për vete.
54. Andaj, ti (Muhammed) lëri ata edhe një kohë në atë mashtrimin e
tyre.
55. A mos mendojnë ata se me atë që jemi duke u dhënë atyre nga pasuria
dhe fëmijët,
56. nxitojmë t'u ofrojmë atyre të mirat? Jo, kurrsesi, por ata nuk janë
kah e kuptojnë.
57. Vërtet, ata të cilët ndaj madhërisë së Zotit të tyre kanë frikë,
58. ata, të cilët u besojnë argumenteve të Zotit të vet,
59. dhe ata, të cilët nuk i përshkruajnë shok Zotit të vet,
60. dhe,ata të cilët japin (sadaka-zeqatë) nga ajo që u është dhënë,
pse dinë se do të kthehen te Zoti i tyre, andaj zemrat e tyre i kanë të
frikësuara,
61. Të tillët janë duke nxituar drejt të mirave dhe të parët do t'i
arrijnë ato.
62. Ne nuk e obligojmë asnjë njeri përtej mundësive të tij dhe te Ne
është libri (i shënive) që shënon saktësisht (veprat) dhe atyre nuk u
bëhet padrejtë.
63. Por zemrat e tyre (mohuesve) janë të verbëruara nga ky (libër), e
përveç kësaj, ata vazhdojnë të bëjnë vepra të këqia.
181
64. Ndërkaq, kur t'i kapim me dënim ata që kanë çuar jetë të shfrenuar,
atëherë ata me britmë bëjnë lutje (duke kërkuar mdihmë).
65. Mos ngritni zërin tash, se ju nuk keni ndihmën Tonë!
66. Sepse, juve u lexoheshin ajatet e Mia, e ju zbrapseshit.
67. Si arogant ndaj tij (ndaj Kur'anit, ose ndaj Qabës), e me fyerje
kundër tij natën bisedoshit.
68. A nuk menduan ata thellë fjalën (Kur'anin), apo mos u erdhi atyre
diçka, që të parëve të tyre të lashtë nuk u pat ardhur,
69. apo mos nuk e njohin të dërguarin e vet (Muhammedin), prandaj ata e
refuzojnë atë?
70. Apo mos thanë për te se është i çmendur? Jo, por ai ka ardhur me të
vërtetën, e shumica e tyre e urren të vërtetën.
71. E sikur të përputhej e vërteta me dëshirat e tyre, do të
shkatërroheshin qiejt e toka dhe çdo gjë që gjendet në to. E megjithatë
që Ne atyre u sollëm (me këtë Kur'an) famën e tyre, ata u zbrapsën ndaj
përkujtimit të vet.
72. A mos u kërkon ti atyre ndonjë shpërblim? Po shpërblimi i Zotit
tënd është më i miri, pse Ai është furnizuesi më i mirë.
73. Ç'është e vërteta, ti i fton ata në rrugë të drejtë.
74. Po ata që nuk e besojnë botën tjetër, i shmangen rrugës së drejtë.
75. Edhe sikur t'i mëshironim ata (idhujtarët) dhe t'ua kishim larguar
fatkeqësitë, ata do të vazhdonin të zhyteshin në zhgënjimin e tyre.
76. Ne i sprovuam ata me dënim, po ata nuk iu përulën Zotit të tyre e
as nuk iu drejtuan me lutje.
77. Deri sa t'ua hapim një derë dënimi të ashpër, atëherë ata do të
mbesin aty me shpresa të humbura.
78. Ai është që ua krijoi të dëgjuarit, të parit dhe të kuptuarit e
juaj; sa pak jeni mirënjohës.
79. Dhe Ai është që ju krijoi ju në tokë dhe vetëm te Ai do të
tuboheni.
80. Dhe Ai është që jep jetë dhe vdekje dhe vetëm Ai bën ndryshimin e
natës e të ditës; si nuk e kuptoni?
81. Por ja ata flasin, ashtu si flasin ata para tyre.
82. Ata thanë: "Pasi të vdesim e të bëhemi dhé e eshtra të kalbur, a do
të ringjallemi?
83. Kjo na është premtuar ne edhe prindërve tanë më parë, po kjo nuk
është gjë tjetër pos një mit i lashtë!
84. Thuaj: "E kujt është toka dhe çdo gjë që ka në të, nëse jeni që e
dini?"
85. Ata do të thonë: "E All-llahut". Atëherë thuaju: "Përse pra nuk
mendoni?"
86. Thuaj: "Kush është Zoti i shtatë qiejve dhe Zot i Arshit të madh?"
87. Ata do të thonë: "All-llahu!" Thuaju: "E pse nuk frikësoheni pra?"
182
88. Thuaj: "Në dorën e kujt është i tërë pushteti i çdo sendi, dh Ai
është që mbron (kë të do), e që prej Atij nuk mund të ketë të mbrojtur;
nëse jeni që e dini?"
89. Ata do të thonë: "Në dorë të All-llahut!" Thuaj: "E si mashtroheni
pra?"
90. Por jo, Ne ua sollëm atyre të vërtetën, e megjithatë, ata jetojnë
me gënjeshtra (duke adhuruar idhuj).
91. All-llahu nuk ka marrë për veten kurrfarë fëmijë (as nga engjëjt,e
as nga njerëzit), nuk ka me Të ndonjë zot tjetër, pse (sikur të kishte
zot tjetër), atëherë secili zot do të veçohej me atë që ka krijuar, dhe
do të dominonte njëri mbi tjetrin! I lartë, i pastër është All-llahu
nga ato që i përshkruajnë.
92. Ai e di të fshehtën e të dukshmën, Ai është larg atyre që ata ia
shoqërojnë.
93. Thuaj: "Zoti im, po që se patjetër do të më tregosh atë (dënim) që
ua premtove atyre?"
94. Zoti im, mos më fut pra, mua te ai popull zullumqar!"
95. Në të vërtetë, Ne kemi fuqi të tregojmë ty atë që u kemi premtuar
atyre.
96. Ti të keqen kthe me më të mirën. Ne e dimë më së miri atë që
shpifin ata.
97. Dhe thuaj: "O Zot im, unë mbrohem me Ty prej cytjeve të djajve!"
98. Dhe mbështetem te Ti që ata të mos më afrohen!"
99. E kur ndonjërit prej tyre i vjen vdekja, ai thotë: "O Zoti im, më
kthe,
100. që të bëj vepra të mira e të kompensoj atë që lëshova!" Kurrsesi,
(Kthim nuk ka) e kjo është vetëm fjalë që e thotë ai, e ata kanë para
tyre një perde (distancë periodike) der në ditën kur ringjallen.
101. E kur i fryhet surit (herën e dytë), atëherë, në atë ditë nuk do
të ketë lidhje familiare mes tyre e as që do të pyes kush për njëritjetrin.
102. E kujt i peshojnë më rëndë peshojat (veprat e mira), ata janë të
shpëtuarit.
103. Ndërsa, atyre që u peshojnë lehtë, peshojat (veprat e mira), ata
janë që humben vetveten dhe janë në Xhehennem përgjithmonë.
104. Zjarri do t'ua djegë atyre fytyrat dhe do të duken shumë të
shëmtuar brenda tij.
105. (atyre u thuhet): A nuk u janë lexuar juve ajete e Mia; e ju, nuk
i besuat ato?
106. Ata thonë: "O Zoti ynë, ne na patën mundur të këqiat (u dhamë pas
epsheve të dynjasë) dhe si të tillë ishim popull i humbur!
107. Zoti ynë, na nxjerr prej tij, e nëse gabojmë përsëri, atëherë
vërtet, jemi mizor!"
108. Ai thotë: "Heshtni aty e mos më folni!"
109. Pse një grup prej robëve të Mi thanë: "O Zoti ynë, ne besuam,
prandaj na falë dhe na mëshiro, se Ti je më i miri i mëshiruesve!"
183
110. E ju i patët tallur ata, sa që ajo tallje bëri që të harronin
përkujtimin ndaj Meje, madje edhe qeshnit me ta.
111. E Unë sot i shpërbleva ata për atë që ishin të durueshëm atë janë
fitimtarët.
112. Ai thotë: "E sa vjet keni kaluar në tokë?"
113. Ata thonë: "Kemi qëndruar një ditë ose një pjesë të ditës, pyeti
ata që dinë numërimin!"
114. Ai thotë: "Mirë e keni, sikur ta dishit njëmend pak keni
qëndruar!"
115. A menduat se Ne u krijuam kot dhe se nuk do ktheheni ju te Ne?
116. I lartë është All-llahu, Sunduesi i vërtet, nuk ka zot tjetër pos
Tij, Zot i Arshit bujar.
117. E kush adhuron me All-llahun edhe ndonjë zot tjetër, për të cilin
nuk ka kurrfarë fakti, përgjegjësia e tij është para Zotit të vet, e
mohuesit nuk do të shptojnë.
118. E ti thuaj: "O Zoti im, më fal e më mëshiro, se Ti je me
Mëshiruesi i mëshiruesve!"
SURA 24. NUR
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. (Kjo është) Kaptinë të cilin Ne e shpallëm dhe Ne e bëmë detyrim të
domosdoshëm (zbatimin e dipozitave që theksohen në të) dhe Ne
parashtruam në të argumente të qarta në mënyrë që të merrni mësim.
2. (dispozitë obliguese është që) Laviren dhe lavirin t'i rrahni,
secilin prej tyre me nga njëqind të rëna, dhe në zbatimin e dipozitave
të All-llahut mos u tregoni zemërbutë ndaj atyre dyve, nëse jeni që
besoni All-llahut dhe botës tjetër. E gjatë zbatimit të ndëshkimit ndaj
tyre, le të jenë të pranishëm një numër besimtarësh.
3. Laviri nuk do të duhej të martohej me tjetërkë, pos me ndonjë lavire
ose idhujtare, e lavirja me të nuk do të duhej të martohet kush, pos
ndonjë lavir o idhujtarë. Ajo (kurvëria ose martesa me të) është e
ndaluar për besimtarët.
4. Edhe ata të cilët bëjnë shpifje për gratë e ndershme dhe nuk sjellin
katër dëshmitarë, t'i rrahni ata me nga tetëdhjetë të rëna dhe atyre
mos u pranoni dëshminë më kurrë. Të tillët janë të pabesueshëm.
5. Me përjashtim të atyre që më vonë pendohen dhe përmirësohen, vërtet
All-llahu është që shumë falë e mëshiron.
6. Ndërsa ata të cilët shpifin për gra të veta dhe nuk kanë dëshmitarë
tjetër përveç vetes dëshmimi i çdonjërit prej tyre është: të betohen
katër herë në All-llahun se ai e thotë të vërtetën.
7. E pesta (herë e betimit) është: mallkimi i All-llahut qoftë mbi të,
nëse gënjen.
8. E nga ajo (gruaja e shpifur) largohet dënimi, nëse katër herë
betohet në All-llahun se ai (shpifsi) gënjen.
9. E pesta herë e betimit të jetë që ta godis hidhërimi i All-llahut,
atë (gruan) nëse ai, ka qenë i vërtetë.
184
10. Dhe sikur të mos ishte dhurata dhe mëshira e All-llahut ndaj jush
(ju do të mbarojshit). Pa dyshim All-llahu pranon pendimin është i
gjithëdijshëm.
11. S'ka dyshim se ata që trilluan shpifjen, janë një grup prej jush.
Ju mos e merrni atë si ndonjë dëm për ju, përkundrazi, ajo do të jetë
në dobinë tuaj. Secilit prej tyre do t'i takojë dënimi sipas
pjesëmarrjes në mëkat, e atij prej tyre që e barti pjesën e madhe (të
shpifjes) i takon dënim i madh.
12. E përse kur e dëgjuan atë (shpifje) besimtarët dhe besimtaret të
mos mendonin të mirën si për vete dhe të thonin: "Kjo është shpifje e
qartë?!"
13. Përse ata nuk i sollën katër dëshmitarë për këtë? E derisa nuk
sollën dëshmitarë, ata pra te All-llahu janë mu gënjeshtarët.
14. E sikur të mos ishte mëshira e All-llahut dhe mirësia e Tij ndaj
jush, në këtë dhe në botën tjetër, ju do t'ju kapte dënim shumë i madh
për shkak të asaj në të cilën u hudhët.
15. Kur ju atë (shpifjen) e përcollët me gjuhën tuaj dhe për atë që nuk
kishit kurrfarë dije folëshit duke menduar se ajo ishe imtësi e
parëndësishme, ndërsa te All-llahu ajo është e madhe.
16. E përse, kur e dëgjuat atë, nuk thatë: "Ne nuk na takon të flasim
për këtë. I lartë je Ti, kjo është shpifje e madhe!"
17. All-llahu ju këshillon që një gjë e tillë të mos përsëritet kurrë,
nëse jeni besimtarë të denjë.
18. All-llahu sqaron për ju argumentet, sepse Ai është i dijshëm e i
urtë.
19. Ata, të cilët dëshirojnë që te besimtarët të përhapet imoraliteti,
ata i pret dënim i dhembshëm në këtë dhe në botën tjetër. All-llahu di
(të fshehtat) e ju nuk dini.
20. Sikur të mos ishte mirësia e All-llahut ndaj jush dhe mëshira e
Tij, (do ta përjetoshit menjëherë dënimin), po All-llahu është shumë i
butë, i mëshirshëm.
21. O ju të cilët besuat, mos shkoni gjurmëve të djallit, pse kush
ndjek gjurmët e djallit ai urdhëron për të shëmtuara e të irituara, e
sikur të mos ishte mirësia e All-llahut ndaj jush dhe mëshira e Tij,
askush prej jush nuk do të pastrohej kurrë (prej mëkatesh), por Allllahu
e pastron atë që do Ai. All-llahu dëgjon e di.
22. Të ndershmit dhe të pasurit nga ju, të mos betohen se nuk do t'u,
japin të afërmve, të varfërve dhe atyre që për hir të All-llahut lanë
vendlindje e tyre, po le t'ua falin (gabimin) dhe mos t'ua zënë për të
madhe. A nuk dëshironi që All-llahu t'u falë. All-llahu falë dhe
mëshiron shumë.
23. Vërtet, ata që akuzojnë gratë e ndershme, besimtare të pafajshme,
janë të mallkuar në këtë botë dhe në botën tjetër dhe ata i pret një
dënim shumë i madh.
24. Në atë ditë kur dëshmojnë kundër tyre gjuhët e tyre, duart dhe
këmbët e tyre për atë që ata kanë punuar.
25. Atë ditë All-llahu ua plotëson shpërblimin e merituar, e ata e dinë
se All-llahu është Ai i vërteti, i qarti në drejtësi.
185
26. Të këqiat (gra ose fjalë) janë për të këqinjtë edhe të këqinjtë
janë për të këqijat, ndërsa të ndershmet janë për të ndershmit edhe të
ndershmit janë për të ndershmet. Ata janë të pafajshëm nga ajo që u
thonë atyre. Ata kanë falje të madhe dhe furnizim të begatshëm.
27. O ju që besuat, mos hyni në shtëpi të huaja pa kërkuar leje dhe pa
përshëndetur njerëzit e saj. Kjo është më mirë për ju në mënyrë që të
merrni mësim.
28. Po nëse nuk gjeni aty asnjë, atëherë mos hyni në to derisa t'u
jepet leje, e nëse u thuhet kthehuni, ju pra kthenu. Kjo është më e
ndershme për ju. All-llahu di çdo gjë që veproni ju.
29. Nuk është për ju ndonjë mëkat, nëse hyni në shtëpi të pabanuara, e
që në to keni ndonjë përfitim. All-llahu e di atë që e shfaqni haptas
dhe atë që e mbani fshehtë.
30. Thuaju besimtarëve të ndalin shikimet (prej haramit), të ruajnë
pjesët e turpshme të trupit të tyre se kjo është më e pastër për ta.
All-llahu është i njohur hollësisht për atë që bëjnë ata.
31. Thuaju edhe besimtareve të ndalin shikimet e tyre, të ruajnë pjesët
e turpshme të trupit të tyre, të mos zbulojnë stolitë e tyre përveç
atyre që janë të dukshme, le të vejnë shamitë mbi krahrorin e tyre dhe
të mos ua tregojnë bukuritë e tyre askujt përveç burrave të vet,
babajve të vet ose babajve të burrave të vet, djemve të vet ose djemve
të burrave të vet, vëllazërve të vet ose djemve të vëllezërve të vet,
apo djemve të motrave të veta, ose grave të tyre (që u përmenden) dhe
robreshave, të cilat i kanë në pronësinë e tyre, ose shërbetorëve nga
meshkujt të cilët nuk ndiejnë nevojë për femrat ose fëmijët nuk kanë
arritur pjekurinë për gra. Le të mos kërcasin me këmbët e tyre për të
zbuluar fshehtësinë nga stolitë e tyre. Pendohuni të gjithë te Allllahu,
o besimtarë, në mënyrë që të gjeni shpëtim.
32. Dhe martoni të pamartuarat (të pamartuarit) edhe robërit e
robëreshat tuaja që janë të ndershëm e të ndershme. Nëse janë të
varfër, All-llahu i begaton nga mirësitë e Tij, All-llahu është bujar i
madh, i gjithdijshëm.
33. E ata që nuk kanë mundësi martese, le të përmbahen derisa All-llahu
t'i begatojë me të mirat e veta. E ata që i keni në pronësinë tuaj dhe
kërkojnë prej jush t'i lironi në bazë të kompenzimit, atëherë ua bëni
këtë të mundshme me marrëveshje, nëse e dini se janë të besueshëm dhe
jepnu nga pasuria që u ka dhënë All-llahu juve. Mos i detyroni
robreshat tuaja të bëjnë imoralitet, e për shkak të ndonjë fitimi të
kësaj bote, derisa ato dëshirojnë të jenë të pastra. E kush i detyron
me dhunë të bëjnë atë, All-llahu i falë ato pas atij detyrimi. Allllahu
falë dhe është mëshirues.
34. Ne u kemi shpallë juve argumente të qarta dhe shembuj nga ata që
ishin para jush, e edhe këshillë për të ruajturit.
35. All-llahu është dritë (ndiçues, udhëzues) i qiejve e i tokës.
Shembulli i dritës së Tij i gjason kandilit të vendosur në një zgavër
të errët. Kandili gjendet brenda një qelqi si të ishte yll flakërus e
që ndizet prej (vajit të) një druri të bekuar, prej ullirit që nuk mund
të quhet as i lidjes e as i perëndimit, e vaji i tij ndriçon pothuajse
edhe pa e prekur zjarri. Dritë mbi dritë. All-llahu udhëzon kah drita e
Vet atë që do Ai. All-llahu sjell shembuj për njerëzit. All-llahu çdo
gjë di shumë mirë.
186
36. (ajo dritë) Është në shtëpitë (xhamitë) që All-llahu lejoi të
ngriten, e që në to të përmendet emri i Tij, t'i bëhet lutje Atij
mëngjes e mbrëmje.
37. Ata janë njerëz që nuk i pengon as tregtia e largët e as shitblerja
në vend për ta përmendur All-llahun, për ta falur namazin dhe për ta
dhënë zeqatin, ata i frikësohen një dite kur do të tronditen zemrat dhe
shikimet.
38. (ata i luten) që All-llahu t'i shpërblejë më së miri për atë që
punuan dhe për t'ua shtuar të mirat nga Ai. All-llahu e dhuron pa masë
atë që do.
39. E veprat e atyre që nuk besuan janë si valët (nga rrezet e diellit)
në një rrafshinë ku i etshmi mendon se është ujë derisa kur t'i afrohet
atij nuk gjen asgjë, por aty e gjen All-llahun dhe Ai do t'ia japë
llogarinë e tij. All-llahu është i shpejtë në llogaritje.
40. Ose (veprat e tyre) janë si errësirat në det të thellë të cilin e
mbulojnë valët mbi valë dhe mbi ato retë e dendura, pra, errësira njëra
mbi tjetrën sa që nuk mund ta shohë ai as dorën e vet. Atij të cilit
All-llahu nuk i jep dritë, ai nuk ka për të pasur dritë.
41. A nuk e di për All-llahun se Atij i lutet kush është në qiej e
tokë, madje edhe shpezët krahhapura. Të gjithë e dinë dhe janë të
udhëzuar për lutje ndaj Tij dhe për madhërimin e Tij. All-llahu e di
ç'punojnë ata.
42. Vetëm i All-llahut është i tërë sundimi i qiejve e i tokës dhe
vetëm te Ai është e ardhmja.
43. A nuk e ke parë se si All-llahu drejton retë, pastaj i bashkon, i
bënë grumbull ato dhe atëherë e sheh shiun se si rrjedh prej tyre. Ai
lëshon prej së larti, nga retë e mëdha si kodra breshër dhe me te
goditë këdo, e ia largon atij që do. Shkëlqimi i vetëtimës së dritës së
resë gati se s'të merr të të parit.
44. All-llahu bënë rrotullimin e natës e të ditës dhe në të gjitha këto
ka fakte për ata që kanë të parit të shëndoshë.
45. All-llahu krijoi secilën gjallesë prej një uji, e prej tyre ka që
ecin rrëshqitas në barkun e vet, ka që ecin në të dy këmbët e edhe
asosh që ecin në të katër këmbët. All-llahu krijon çka të dojë, pse
vërtet All-llahu ka mundësi për çdo gjë.
46. Ne kemi shpallur argumente të qarta, e All-llahu vë në rrugën e
drejtë atë që do.
47. Ata (hipokritët) thonë: "Ne i kemi besuar All-llahut, të dërguarit
të Tij, dhe u jemi bindur. Por pas asaj një grup prej tyre zbrapsën. Të
tillët nuk janë besimtarë.
48. E kur thirrën që ndërmjet tyre të gjykojë All-llahu dhe i dërguari
i tij, një grup prej tyre nuk i përgjigjen asaj.
49. Po nëse është që e drejta u takon atyre (në atë gjykim), ata i
shkojnë atij të bindur e me respekt.
50. A thua janë të sëmurë në zemrat e tyre apo mos dyshojnë (në të
dërguarin) ose mos frikësohen se All-llahu dhe i dërguari i Tij do të
gjykojë padrejt kundër tyre? Por jo, ata vet janë zullumqarë.
187
51. Kur thirrën besimtarët për gjykim ndërmjet tyre te All-llahu dhe te
i dërguari i Tij, e vetmja fjalë e tyre është të thonë: "Dëgjuam dhe
respektuam!" Të tillët janë ata të shpëtuarit.
52. Kush respekton All-llahun dhe të dërguarin e Tij, ia ka frikën Allllahut
dhe i përmbahet udhëzimit të Tij, të tillët janë ata që do të
arrijnë atë që dëshirojnë.
53. Ata (hipokritët) betohen me një betim të fortë në All-llahun se
sikur t'i urdhëroshe ti, ata gjithsesi do të dilnin (për në luftë).
Thuaj: "Mos u betoni!" Bindja është e ditur, (ju vetëm me gojë thoni e
jo me zemër). S'ka dyshim, All-llahu hollësisht di çka veproni.
54. Thuaj: "Respektone All-llahun, respektone të dërguarin!" Nëse ata
refuzojnë, atëherë atij i takon përgjegjësia me çka është i ngarkuar
ndërsa juve përgjegjësia me çka jeni të ngarkuar, nëse i bindeni atij,
atëherë keni gjetur të vërtetën. I dërguari ka obligim vetëm
komunikimin e qartë.
55. Atyre nga mesi juaj të cilët besuan dhë bënë vepra të mira Allllahu
u premtoi se do t'i bëjë zotërues në atë tokë ashtu si pat bërë
zotërues ata që ishin para tyre dhe fenë të cilën Ai e pëlqeu për ta,
do ta forcojë, e në vend të frikës Ai do t'u dhurojë siguri. Ata më
adhurojnë Mua e nuk më shoqërojnë asgjë. E kush edhe pas kësaj mohon,
të tillë janë ata më të prishurit.
56. Falni rregullisht namazin, jepni zeqatin dhe respektoni të
dërguarin në mënyrë që të mëshiroheni.
57. Kurrsesi mos mendo se janë të pathyeshëm në këtë jetë ata që nuk
besuan. Vendi i tyre është zjarri e sa përfundim i keq është ai.
58. O ju të cilët besuat, ata të cilët i keni në pronësinë tuaj
(shërbëtorët) dhe ata që nuk kanë arritur moshën e pjekurisë, duhet të
kërkojnë leje prej jush (për të hyrë te ju) në tri kohë: para namazit
të sabahut, në kohën e drekës kur i hiqni rrobat tuaja (për të pushuar)
dhe pas namazit të jacisë, që të tria këto kohë janë kur ju jeni të
veshur. Pos atyre tri kohëve nuk është mëkat as për ju as për ata, të
vizitoni njëri-tjerin. Kështu All-llahu ua sqaron argumentet e veta.
All-llahu është i dijshëmi i urti.
59. E kur fëmijët tuaj ta arrijnë moshën e pjekurisë, le të kërkojnë
leje (për hyrje) ashtu si kërkuan ata para tyre. All-llahu ju shpjegon
dipozitat e veta, sepse Ai di më së miri dhe është më i urti.
60. E gratë e moshuara, të cilat nuk dëshirojnë martesë më, për to nuk
është mëkat ta heqin petkun mbulues të tyre, po duke mos qenë zbuluese
të bukurive, megjithëqë më së miri është për to të jenë të përmbajtura.
All-llahu dëgjon, di.
61. Nuk është mëkat për të verbërin, as për të çalin, as për të
sëmurin, as për ju vetë, të hani nga shtëpitë tuaja, ose nga shtëpitë e
etërve tuaj, shtëpitë e nënave tuaja, në shtëpitë e vëllezërve e të
motrave tuaja, ne shtëpitë e xhaxhallarëve, të hallave, të dajëve tuaj,
në shtëpitë e tezeve tuaja ose të atyre që u janë besuar çelësat e
tyre, ose (në shtëpitë) e miqve tuaj. Mund të hani bashkërisht ose
veçmas, nuk është mëkat. Kur të hyni në ndonjë shtëpi përshëndetni (ata
që janë në to) me një përsëndetje të caktuar nga All-llahu (me selamun
alejkum) që është e bekuar dhe e këndshme. Kështu All-llahu ua sqaron
argumentet që t'i kuptoni.
188
62. Besimtarë janë vetëm ata që i besuan All-llahut dhe të dërguarit të
Tij, dhe kur janë me të (të dërguarin) për ndonjë çështje të përbashkët
(të rëndësishme), nuk largohen pa i kërkuar leje atij. S'ka dyshim se
ata që kërkojnë leje prej teje, ata i besojnë All-llahut dhe të
dërguarit të Tij. E kur të kërkojnë leje për ndonjë punë të tyre, lejo
kë duash, e kërkoi falje All-llahut për ata, se vërtet, All-llahu falë
shumë e është mëshirues.
63. Thirrjen e të dërguarit mos e konsideroni si thirrjen tuaj ndaj
njëri-tjetrit. All-llahu i di ata që tërhiqen prej jush tinëzisht,
prandaj, le të ruhen ata që kundërshtojnë rrugën e tij (të të
dërguarit) se ata do t'i zë ndonjë telashe, ose do t'i godasë dënimi i
idhët.
64. Veni re, se vetëm në pushtetin e All-llahut është çka ka në qiej
dhe në tokë. Ai e di gjendjen tuaj (besimin apo hipokrizinë), e ditën
kur i kthehen Atij, Ai do t'u kallëzojë atyre për atë që vepruan. Allllahu
është i dijshëm për çdo send.
SURA 25. FURKAN
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Ai, që ia shpall Furkanin (Kur'anin, dallues të së vërtetës nga e
pavërteta) robit të vet (Muhammedit) që të bëhet pejgamber i botës
(këshillues), është i madhëruar.
2. Ai është që vetëm Atij i takon sundimi i qiejve dhe i tokës, Ai nuk
ka as fëmijë e as nuk ka shok në sundimin e Tij. Ai krijoi çdo gjë,
duke e përsosur në mënyrë të qartë e të matur.
3. Mirëpo, ata (idhujtarët) në vend të Tij adhuruan zota të tjerë, të
cilët nuk krijuan asgjë, sepse ata edhe vetë janë të krijuar. Ata nuk
posedojnë për vetvete as dëm as dobi, ata nuk kanë në dorë as vdekje as
jetë, e as ringjallje.
4. Dhe ata që nuk besuan, thanë: "Ky (Kur'ani) nuk është tjetër vetëm
se një gënjeshtër, që e trilloi ai (Muhammedi), të cilit i ndihmuan
edhe njerëz të tjerë. Pra ata (idhujtarët) bënë shtrembërim e shpifje".
5. Edhe thanë: "(për Kur'anin) Janë legjenda të të parëve, që ai
(Muhammedi) kërkoi t'i shkruhen ato, e i lexohen atij mëngjes e
mbrëmje".
6. Thuaj: "Atë e shpalli Ai, që e di të fshehtën në qiej e në tokë, Ai
është që falë shumë, është mëshirues".
7. E ata thanë: "Ç'është me këtë të dërguar, i cili ha ushqim dhe ec
nëpër tregje? Përse të mos i jetë dërguar një engjëll së bashku me te,
e të jetë qortues?"
8. Ose atij t'i jepet ndonjë thesar, apo të ketë ndonjë kopsht nga i
cili do të ushqehej? Horrat madje thonë: "Ju vetëm jeni duke e ndjekur
një njeri që e ka zënë magjia!"
9. Shih se çfarë shembujsh të sjellin, andaj ata janë të humbur dhe nuk
mund ta gjejmë rrugën e drejtë.
10. Është i madhëruar Ai, i cili po të dëshirojë mund të japë ty edhe
më mirë se ç'thonë ata, kopshte në të cilët rrjedhin lumenj, ku ka edhe
pallate.
189
11. Por jo, ata përgënjeshtruan kiametin, e Ne për ata që nuk besojnë
ditën e gjykimit kemi përgatitur zjarr të fortë.
12. Që posa të duket ai prej një vendi të largët, ata ia dëgjojnë atij
vëlimin edhe kërhamzën e tij (Xhehennemit).
13. E kur të hudhen duarlidhur në një vend të ngushtë në të, aty do të
kërkojnë shkatërrimin (vetëzhdukjen).
14. Tash mos kërkoni vetëm njëherë shkatërrimin, por atë kërkonie
shumëherë.
15. Thuaj: "A është më i mirë ai (zjarri i Xhehennemit), apo Xhenneti i
përjetshëm, i cili u është premtuar si shpërblim dhe vend jetësimi të
devotshëmve".
16. E aty, atë ditë që e dëshirojnë do ta kenë përgjithmonë. Ky premtim
i Zotit tënd ka qenë dashtë kërkuar.
17. Ditën kur Zoti do t'i tubojë ata, e edhe ata që adhuruan pos Allllahut
dhe u thonë (zotave të adhuruar): "A i thirrët ju robtë e Mi që
t'u adhurojnë, apo ata vetë e humbën rrugën?"
18. Ata (idhujt) thonë: "Je i panevojshëm për rival, o i madhëruar!
Neve nuk na takoi që përveç Teje të kemi ndonjë mbrojtës tjetër, por Ti
u ke dhënë të mira atyre dhe të të parëve të tyre, që ishin njerëz të
prishur sa që harruan të përkujtojnë!"
19. Ja (All-llahu u thotë idhujtarëve), këta ju përgënjeshtruan për atë
që thoni (se ishin zota), pra ju as nuk keni mundësi të shpëtoni as t'i
ndihmoni (vetes). E cilido që bën padrejtësi prej jush, Ne i japim atij
të përjetojë një dënim të madh.
20. Ne para teje dërguam pejgamberë të tjerë, por edhe ata ishin të
dërguar që kanë ngrënë ushqim, që kanë ecur e shetitur nëpër tregje. Ne
bëmë njërin prej jush sprovë për tjetrin se a do të jeni të durueshëm.
E Zoti yt është Ai që sheh çdo gjë.
21. E ata që nuk e shpresojnë takimin Tonë, thanë: "Përse të mos na
dërgohen neve engjëj, ose përse të mos e shohim Zotin tonë?" Ata
tejçmuan lartë veten dhe u sollën me arrogancë.
22. Për kriminelët atë ditë kur i shohin engjëjt nuk ka gëzim, sepse
ata (engjëjt) u thonë: "Është e ndaluar çdo e mirë (apo Xhenneti është
haram për ju)!"
23. E Ne i kthehemi ndonjë vepre që e bënë ata dhe e bëjmë atë hi e
pluhur.
24. Atë ditë banuesit e Xhennetit do të kenë vend shumë të mirë dhe
pushimore shumë të këndshme.
25. Dhe (përkujto) ditën kur do të çahet qielli me anën e një reje e
lëshohen engjëjt në një mënyrë madhështore.
26. Atë ditë sundimi i vërtetë është i të Gjithëmëshirëshmit, e ajo
ditë për jobesimtarët do të jetë ditë e vështirë.
27. Atë ditë zullumqari do t'i kafshojë duart e veta dhe do të thotë:
"I mjeri unë, ta kisha marrë rrugën e Pejgamberit!"
28. O shkatërrimi im, ah të mos e kisha bërë filanin mik!
29. Në të vërtetë, pasi e gjeta rrugën e drejë, ai më largoi mua prej
asaj, e djalli është ai që njeriun e humb dhe e lë të vetmuar.
190
30. E i dërguari tha: "O Zot imi, vërtet, populli im e konsideroi këtë
Kur'an si (diç) të hedhur!"
31. Shi kështu, Ne secilit pejgamber ia bëmë ndonjë armik prej
jobesimtarëve, por mjfton që Zoti të jetë udhërrëfyes ndihmës yti.
32. E ata që nuk besuan thanë: "Përse të mos i ketë zbritur atij
(Muhammedit) Kur'ani përnjëherë?" Ashtu (e zbritëm pjesë-pjesë) që me
të të forcojmë zemrën tënde dhe Ne e sollëm atë ajet pas ajetit
(dalëngadalë).
33. Dhe ata nuk të sjellin ndonjë shembull ty, e që Ne të mos ta
tregojmë të vërtetën, duke të ofruar shpjegim të qartë e të plotë.
34. Ata do të tubohen, do të jenë të përmbysur me fytyrat e tyre në
Xhehennem, të tillëve u përket vendi më i keq, ndaj ata janë më të
humburit në rrugën e tyre.
35. Ne edhe Musait i patëm dhënë librin, e bashkuam me vëllain e vet,
Harunin, që ta ketë si ndihmës.
36. U thamë: "Shkoni ju të dy tek ai popull që i përgënjeshtroi
argumentet Tona!" E Ne pastaj i shkatërruam ata shumë keq.
37. Ne e përmbytëm edhe popullin e Nuhut meqë ata të dërguarit i
quajtën rrenacakë, e për njerëzit, të cilët mendojnë, le të marrin
mësim nga ata. E për mizorët Ne kemi përgaditur dënim të rëndë.
38. Edhe Adin, Themudin, banorët e Res-it dhe shumë gjenerata ndërmjet
tyre (i shkatërruam).
39. E secilit prej tyre u patëm sjellë argumente, por të gjithë i
rrënuam.
40. Ata (kurejshitët) kaluan buzë fshatit, i cili ishte gurëzuar me atë
shiun (gurëzim prej së larti) e shëmtuar, po a nuk janë ata, të cilët e
panë atë? Jo, nuk e vështruan, sepse ata ishin të tillë, të cilët nuk
shpresonin në ringjallje.
41. E kur të shohin ty, nuk të çmojnë ndryshe, por vetëm në tallje e
thonë: "A ky është ai që All-llahu e dërgoi pejgamber?"
42. "Sikur ne të mos ishim të qëndrueshëm ndaj tyre, ai gati na pat
zbrapsur prej zotave tanë!" e më vonë, kur ta shohin qartazi dënimin,
do ta kuptojnë se kush ishtë më larg nga e vërteta.
43. A e ke parë ti atë, që për zot e çmon epshin e vet, a mos do t'i
bëhesh ti atij mbrojtës?
44. A mendon ti se shumica e tyre dëgjojnë ose kuptojnë? Ata nuk
trajtohen ndryshe, por vetëm si kafshë, bile janë edhe më të humbur nga
e vërteta.
45. A nuk e sheh se si Zoti yt e zgjati (andej e këndej) hijen, e sikur
të kishte dashur do ta linte në një vend, pastaj diellin e bëmë rrëfyes
të saj.
46. Pastaj Ne atë e tërheqim pak nga pak.
47. E ai është që natën ua bëri petk, gjumin pushim e ditën e bëri për
gjallërim.
48. Edhe Ai është, që i lëshon erëra myzhde në prag të mëshirës së Tij
(shiut) dhe Ne lëshuam prej qiellit ujë të pastër.
191
49. Që me të t'i japim jetë një toke të vdekur dhe t'u japim të pijnë
atyre që i krijuam, kafshë e shumë njerëz.
50. Ne shumë herë ua përkujtuam atyre këto fakte që të mendojnë, por
shumica e njerëzve nuk deshtën tjetër pos refuzimin.
51. Sikur të kishim dashur Ne, do të dërgonim pejgamber në çdo
vendbanim.
52. Po ti mos dëgjo jobesimtarët e luftoi ata me të (me Kur'an) me një
luftë të madhe.
53. Ai la të lirë të bashkohen dy dete, ky (njëri) i pijshëm e i
shijshëm, e ky (tjetri) i njelmët e i idhët, mes tyre bëri si të jetë
ndonjë pendë, pritë që të mos përzihen.
54. Dhe Ai nga uji (fara) krijoi njeriun, dhe e bëri atë të ketë fis
dhe të ketë miqësi. Zoti yt ka mundësi të jashtëzakonshme.
55. E ata në vend të All-llahut adhurojnë atë që nuk u sjell as dobi,
as dëm atyre, po jobesimtari ndihmon atë që është kundër Zotit të vet.
56. E Ne nuk të dërguam ty për tjetër qëllim, por vetëm si përgëzues e
si qortues.
57. Thuaj: "Unë për këtë nuk kërkoj shpërblim prej jush, por vetëm kush
të dojë të marrë rrugën që e afron te Zoti i vet".
58. Ti mbështetju Atij të përjetshmit që nuk vdes kurrë, madhëroje me
lavdërimin që i takon Atij, Ai mjafton për njohje në hollësi të
mëkateve të robve të vet.
59. Ai krijoi qiejt e tokën dhe gjithçka që gjendet në mës tyre brenda
gjashtë ditësh, e pastaj mbizotëroi Arshin. Ai është Mëshiruesi. Për
këtë pyete ndonjë shumë të dijshëm.
60. E kur u është thënë atyre: Bëni sexhde ndaj të Madhërishmit, ata
thanë: "E kush është Rrahmani - Mëshiruesi? A t'i bëjmë sexhde pse ti
na urdhëron?" E kjo shtoi edhe më tepër largimin e tyre (nga feja).
61. I madhërishëm është Ai që krijoi yje në qiell dhe vendosi në të
dritë (diell) e hënë që ndriçon.
62. Ai është që bëri natë e ditën zëvendsuese të njëra-tjetrës dhe për
atë që dëshiron të mendojë apo të falënderojë, argument.
63. E robërit e Zotit janë ata që ecin nëpër tokë të qetë, e kur atyre
me fjalë u drejtohen injorantët, ata thonë: "Paqë!"
64. Dhe që për hir të Zotit të tyre natën e kalojnë duke i bërë sexhde
dhe duke qëndruar në këmbë (falen).
65. Edhe ata që thonë: "Zoti ynë, largoje prej nesh vuajtjen e
Xhehennemit, e s'ka dyshim se vuajtja në të është gjëja më e rëndë".
66. Ai, vërtet është vendqëndrim dhe vendbanim i keq.
67. Edhe ata që kur shpenzojnë nuk e teprojnë e as nuk janë
dorështrënguar, por mbajnë mesataren e janë të matur.
68. Edhe ata që pos All-llahut, nuk lusin zot tjetër dhe nuk mbysin
njeriun që ka ndaluar All-llahu, por vetëm kur e meriton në bazë të
drejtësisë, dhe që nuk bëjnë kurvëri, ndërsa kush i punon këto, ai gjen
ndëshkimin.
192
69. Atij i dyfishohet dënimi ditën e kijametit dhe aty mbetet i
përbuzur përgjithmonë.
70. Përveç atij që është penduar dhe ka bërë vepër të mirë, të tillëve
All-llahu të këqiat ua shëndrron në të mira. All-llahu është mëshirues,
ndaj Ai falë shumë.
71. Ai që është penduar dhe ka bërë mirë, në të vërtetë, ai është
kthyer te All-llahu dhe është i pranishëm.
72. (Robërit e Zotit janë) Edhe ata që nuk dëshmojnë rrejshëm dhe kur
(rastësisht) kalojnë pranë së keqes, kalojnë duke e ruajtur karakterin
e vet.
73. Edhe ata që kur këshillohen me ajetet e Kur'anit të Zotit të tyre,
nuk u kthejnë shpinën si të shurdhët e të verbër.
74. Edhe ata që thonë: "Zoti ynë, na bën që të jemi të gëzuar me
(punën) e grave tona dhe pasardhësve tanë, e neve na bën shembull për
të devotshmit".
75. Për shkak se duruan, të tillët shpërblehen me një shkallë të lartë
(Xhennet) dhe aty priten me përshëndetje të selamit.
76. Aty janë përgjithmonë, e sa vendqëndrim dhe vendbanim i mirë është
ai.
77. Thuaj: "Zoti im as nuk do të kujdesej për ju, sikur të mos ishte
lutja juaj (kur gjendeni në vështirësi, ose sikur të mos ishit të
thirur të besoni), e ju përgënjeshtruat, andaj dënimi do t'ju jetë i
pandërprerë".
SURA 26. SHU'ARA
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Ta, Sinë, Mimë.
2. Këto janë ajete të librit (të Kur'anit) të qartë!
3. A mos do të mbysësh ti veten (Muhammed) pse ata nuk bëhen
besimtarë?!
4. Sikur të duam Ne, do të zbritnim një argument (mrekulli) nga qielli
mbi ata, e që qafat e tyre do t'i rrinin përulur atij.
5. Atyre nuk u vjen asnjë këshillë e re nga Mëshiruesi, e që ata mos
t'ia kthejnë shpinën.
6. Vërtet, ata përgënjeshtruan, por atyre do t'u vijë kobi i asaj me të
cilën talleshin.
7. A nuk e shikuan ata tokën se sa shumë loje bimësh të dobishme bëmë
të mbijnë në të?
8. Vërtet, në këto ka fakte (të forta), por megjithatë, shumica e tyre
nuk qenë besimtarë.
9. E s'ka dyshim se Zoti yt është Ai i Gjithfuqishmi (t'i ndëshkojë) po
edhe i mëshirshmi.
10. (Përkujto) Kur Zoti yt e thirri Musain: "Të shkosh tek ai popull
zullumqarë!"
11. Populli i faraonit, a nuk janë duke u frikësuar (dënimit)?
193
12. Ai (Musai) tha: "Zoti im, kam frikë se do të trajtojnë si
gënjeshtar.
13. Do të më shtrëngohet krahrori (shpirti) im dhe nuk do të më
leshohet gjuha ime (të flasë rrjedhshëm), andaj dërgoje (bëre
pejgamber) Harunin.
14. Madje unë kam një faj ndaj tyre, e kam frikë se do të më mbysin
(për hakmarrje)!"
15. Ai (All-llahu) tha: "Kurrsesi (nuk do të mbysin), po shkoni ju të
dy me argumentet Tona. Ne jemi me ju vështrues tuaj (ju dëgjojmë dhe ju
ndihmojmë).
16. Shkoni dhe faraonit thoni: "Ne jemi të dërguar nga Zoti i të gjitha
botëve.
17. T'i lejosh beni israilët të vijnë me ne!"
18. Ai (faraoni) tha: "A nuk të rritëm ty si fëmijë në mesin tonë, ku i
kalove disa vjet të jetës sate.
19. Dhe ti e bëre atë punën tënde që e bëre, pra ti je mohues (i të
mirave që t'i bëmë).
20. (Musai) Tha: "E bëra atë, atëherë kur isha i pavetëdijshëm.
21. Andaj, edhe ika prej jush kur u frikësova nga ju, e Zoti im më
dhuroi urtësi dhe më bëri nga të dërguarit.
22. Më përmend atë të mirë që më bëre mua, e ti robërove beni
israilët!"
23. (Faraoni) Tha: "E cili është ai zot i botëve (që ju dërgoi)?"
24. Ai i tha: "Zoti i qiejve dhe i tokës dhe ç'ka ndërmjet tyre, nëse
bindeni!"
25. Ai (faraoni) atyre që ishin përreth, u tha: "A nuk e dëgjoni?!"
26. Ai (Musai) tha: "Zoti juaj dhe i prindërve tuaj të parë!"
27. (Faraoni) Tha: "Vërtet, i dërguari juaj që u është dërguar juve, me
siguri është i çmendur!"
28. (Musai) Tha: "Zot i lindjes dhe i perëndimit dhe ç'ka ndërmjet
tyre, po që se kuptoni!"
29. (Faraoni) Tha: "Nëse ti beson zot tjetër pos meje, do të gjendesh
në mesin e të burgosurve!"
30. (Musai) Tha: "A edhe nëse të sjell ndonjë argument të qartë!"
31. Ai tha: "Sille pra, nëse thua të vërtetën?"
32. Atëherë, (Musai) e hodhi shkopin e vet, i cili u shndërrua në
gjarpër të vërtetë.
33. Nxori dorën prej xhepit, kur qe, ajo në sy të shikuesve flakëronte
nga bardhësia.
34. (Faraoni) Parisë që e rrethonin, u tha: "Vërtet, ky qenka magjistar
shumë i aftë!"
35. Që me magjinë e vet dëshiron t'ju dëbojë nga toka juaj, e ç'më
propozoni mua?
194
36. (Paria) Shtyje atë dhe vëllain e tij (çështjen e tyre) për më vonë,
e ti dërgo nëpër qytete tubues.
37. Që t'i sjellin të gjithë magjistarët e dijshëm këtu.
38. Dhe, magjistarët u tubuan në kohën e ditës së caktuar.
39. Edhe popullit iu tha: "Ejani e tubohuni,
40. Ashtu që t'i përkrahim magjistarët, nëse ata triumfojnë".
41. E kur erdhën magjistarët i thanë faraonit: "A do të ketë shpërblim
për ne, nëse dalim ngadhnjimtarë?"
42. Ai tha: "Po, bile ju do të jeni atëherë prej më të afërmve!"
43. Musai atyre u tha: "Hidhnie atë që keni për ta hedhur!"
44. E ata i hodhën litarët dhe shkopinjtë e tyre duke thënë: "Për hir
të madhërisë së faraonit, ne me siguri do të jemi ngadhënjyes!"
45. Atëherë edhe Musai e hodhi shkopin e vet, i cili menjëherë gëltiset
gjithë çka kishin improvizuar ata.
46. Atëherë magjistarët ranë në sexhde (u përulën).
47. E thanë: "Ne i besuam Zotit të botëve,
48. Zotit të Musait e të Harunit!"
49. Ai (faraoni) tha: "I besuat atij, para se t'ju lejoja unë?!" S'ka
dyshim se ai (Musai) është prijësi juaj që ua mësoi juve magjinë, e
keni për të marrë vesh më vonë. Unë do t'ua shkurtoj (do t'ua prejë)
duart dhe këmbët tuaja të anës së kundërt (klithi) dhe që të gjithëve
do t'u gozhdoj".
50. Ata (magjistarët) thanë: "S'ka rëndësi, ne kthehemi Zotit tonë.
51. Meqë ne jemi besimtarët e parë, shpresojmë se Zoti ynë do të na i
falë mëkatet tona!"
52. Ne e urdhëruam (përmes shpalljes) Musain: "Të udhëtosh natën me
robërit e Mij dhe se ju do të ndiqeni (prej faraonit)".
53. E faraoni dërgoi nëpër qytete për të tubuar njerëz,
54. (Duke u thënë se) Ata janë një grup i vogël (të cilët ikën me
Musain).
55. Dhe se me të vërtetë, ata na kanë zemëruar (dhe ikën pa lejen
tonë).
56. E me të vërtetë, ne duhet të jemi syçelë.
57. Dhe Ne (u mbushëm mendjen e) i nxorëm prej kopshteve e burimeve,
58. prej pasurisë në depo dhe prej vendbanimeve të bukura.
59. Ja ashtu, Ne ua bëmë atë trashëgim beni israilëve.
60. E ata (të faraonit) i arritën (beni israilët) në kohën e lindjes së
diellit.
61. Dhe kur u panë dy grupet, shokët e Musait Thanë: "Me siguri na
zunë!"
62. Ai (Musai) tha: Kurrsesi, me mua është Zoti im, Ai do të më
udhëzojë".
195
63. Ndërsa Ne Musait i thamë: "Me shkopin tënd bjeri detit". Deti u nda
dhe çdo pjesë u bë si kodër e madhe.
64. E Ne i afruam atje të tjerët (ata të faraonit).
65. Dhe Ne e shpëtuam Musain dhe të gjithë ata që ishin me të.
66. Kurse të tjerët i përmbytëm në ujë.
67. Vërtet, në këtë (ngjarje) ka fakte, por megjithatë shumica nuk
besuan.
68. Nuk ka dyshim se Zoti yt është i gjithfuqishëm dhe i mëshirshëm.
69. Lexoju (nga ajo që të shpallëm ty Muhammed) atyre ngjarjen e
Ibrahimit.
70. Kur i tha babait të vet dhe popullit të vet: "Çka jeni duke
adhuruar?"
71. Ata i thanë: "Adhurojmë idhuj, vazhdimisht u jemi besnikë atyre!"
72. Ai i tha: "A ju dëgjojnë ata juve kur u luteni?"
73. Ose, "A u sjellin juve dobi apo dëm?"
74. Ata thanë: "Jo, por kështu i gjetëm se bënin edhe prindërit tanë!"
75. Ai tha: "A po shihni se ç'po adhuroni?"
76. Ju dhe prindërit tuaj të mëparshëm,
77. Në të vërtetë, ata (që adhuroni ju) janë armiq të mij, përveç Zotit
të botëve (nëse përveç idhujve adhuroni edhe Atë).
78. Zoti që më krijoi, Ai më udhëzon mua,
79. Dhe Ai që më ushqen dhe më jep të pijë,
80. Dhe kur të sëmurem Ai më shëron,
81. Ai më bën të vdesë e mandej më ngjall,
82. Ai tek i cili kam shpresë se do të m'i falë mëkatet e mia në ditën
e gjykimit.
83. Zoti im, më dhuro mua urtësi dhe më bashko me të mirët!
84. Më bën përkujtim të mirë ndër ata që vijnë pas,
85. Më bën prej trashëguesve të Xhennetit të begatshëm,
86. Dhe fale babain tim, se ai vërtet ishtë nga ata të humburit,
87. E mos më turpëro në ditën kur do të ringjallen.
88. Ditën kur nuk bën dobi as malli, as fëmijët.
89. (bën dobi) Vetëm kush i paraqitet Zotit me zemër të shëndoshë.
90. E Xhenneti u afrohet atyre që ishin të devotshëm.
91. Ndërsa Xhehennem u dëftohet atyre që ishin të humbur.
92. Dhe atyre u thuhet: "Ku janë ata që i adhuronit ju",
93. Pos All-llahut? ata, a mund t'ju ndihmojnë juve o vetes?
94. E ata (idhujt) dhe adhuruesit e tyre, njëri mbi tjetrin hudhën në
të,
95. Dhe të gjithë ushtria (ithtarët) e djallit.
196
96. E duke u grindur mes vete në të, ata thonë:
97. "Pasha All-llahun, njëmend ne kemi qenë krejtësisht të humbur",
98. Kur juve (idhuj) u kemi barazuar me Zotin e botëve.
99. Neve nuk na humbi kush tjetër vetëm se kriminelët (prijësit).
100. E tash për ne nuk ka ndonjë ndihmës (ndërmjetësues).
101. Nuk ka as ndonjë mik të sinqertë.
102. E, sikur të mund të kthehemi (në dynja) edhe njëherë, do të
bëheshim besimtarë.
103. Në këtë (që u përmend) ka argumente të bindshme, po shumica e tyre
nuk besuan.
104. Është e vërtetë se Zoti yt është i gjithëfuqishëm i mëshirshëm.
105. Edhe populli i Nuhut gënjeu të dërguarit.
106. Kur vëllai i tyre (nga gjaku), Nuhu u tha: "A nuk jeni kah
frikësoheni?
107. Unë jam për ju pejgamber besnik.
108. Keni frikë (dënimit të) All-llahut e më dëgjoni mua.
109. Unë për këtë nuk kërkoj prej jush ndonjë shpërblim, shpërblimi për
mua është vetëm prej Zotit të botëve.
110. Pra (edhe njëherë u them) frikësohuni prej All-llahut e më dëgjoni
mua!
111. Ata thanë: "E si të besojmë ty, kur ty të besojnë më të ultit?"
112. Ai tha: "Unë nuk dijë se ç'punuan ata (që ju u thoni të ulët)".
113. Përgjegjësia e tyre, nëse kuptoni, është vetëm para Zotit tim.
114. E unë nuk do t'i përzë besimtarët.
115. Unë nuk jamë tjetër, por vetëm sa t'u tërheq vërejtjen haptas.
116. Ata i thanë: "O Nuh! Nëse nuk heq dorë (nga ajo që mëson), do të
gurëzohesh (do të mbytesh me gurë)".
117. Ai tha: "O Zoti im, populli im më pandeh gënjeshtar.
118. Pra Ti me drejtësinë tënde gjyko ndërmjet meje dhe atyre dhe më
shpëto mua dhe besimtarët që janë me mua!"
119. Andaj Ne e shpëtuam atë dhe të gjithë ata që ishin me të në anijen
e mbushur plot.
120. Mandej i mbytëm në ujë ata që betën pas tyre.
121. Edhe në këtë (ngjarje) ka argumente, po shumica e tyre nuk ishin
besimtarë.
122. S'ka dyshim se Zoti yt është i plotfuqishëm i mëshirshëm.
123. Edhe populli Ad nuk i besoi të dërguarit.
124. Kur vëllai i tyre, Hudi u tha: "A nuk frikësoheni?"
125. Unë për ju jam i dërguar besnik.
126. Andaj, keni frikë (dënimit të) All-llahut dhe më dëgjoni mua.
197
127. Unë nuk kërkoj për këtë ndonjë shpërblim prej jush, shpërblimi
është vetëm prej Zotit të botëve.
128. A në çdo bregore ngritni ndonjë shtëpi (ndërtesë) sa për lojë?
129. Dhe a i ndërtoni pallatet e fortifikura që të jeni përgjithmonë?
130. E kur rrëmbeni, rrëmbeni mizorisht.
131. Pra, kinie frikë All-llahun dhe në dëgjoni mua!
132. Kinie frikë Atë që u pajisi me çka e dinit vet.
133. U pajisi me mjete gjallërimi e me djem.
134. Me kopshte e me burime uji.
135. Vërtet, unë i frikësohem dënimit tuaj në një ditë të madhe.
136. Ata i thanë: "Për ne është krejt një, si na këshillove, si nuk na
këshillove!"
137. Kjo (që na këshillon ti) nuk është tjetër vetëm se traditë
(mitesh) të popujve të lashtë.
138. Se ne nuk kemi për t'u dënaur.
139. Dhe ashtu ata e trajtuan atë (Hudin) gënjeshtar, e Ne atëhere i
shkatërruam. Edhe ky është një fakt, po shumica e tyre nuk besuan.
140. Vërtet, Zoti yt është i plotfuqishëm i mëshirshëm.
141. Edhe kabilja Themud nuk i besoi të dërguarit.
142. Kur vëllai i tyre, Salihu u tha: "A nuk frikësoheni?"
143. Unë për ju jam i dërguar besnik.
144. Andaj, kinie frikë (dënimin e) e All-llahut dhe mua më dëgjoni!"
145. Unë nuk kërkoj për këtë ndonjë shpërblim prej jush, shpërblimi im
është vetëm prej Zotit të botëve.
146. A jeni të sigurt se do të mbeteni në këtë që jeni (përgjithmonë)?
147. Në kopshte e në burime.
148. Edhe në të mbjella, e me hurma me frutat e tyre të freskët.
149. Dhe ju me mjeshtëri po ndërtoni shtëpi nëpër kodra shkëmbore.
150. Pra, kini frikë All-llahun e më dëgjoni mua.
151. E mos shkoni pas atyre që janë të pafrenuar (që e teprojnë me
vepra të këqia).
152. Të cilët në tokë bëjnë shkatërrime, nuk bëjnë mirë.
153. Ata i thanë: "Ti je vetëm i magjepsur".
154. Ti nuk je tjetër vetëm se njeri sikurse edhe ne, e nëse e thua të
vërtetën, sille pra ndonjë argument!"
155. Ai tha: "Ja, kjo është deveja, kjo do të pijë (ujë) në një ditë të
caktuar, kurse ju në një ditë tjetër (jo për një ditë).
156. Dhe kësaj të mos i bëni ndonjë të keqe, se do t'ju godasë dënimi i
ditës së madhe!"
157. Po ata e therrën atë, madje u penduan (nga frika).
198
158. Por ata i zuri ai dënimi i premtuar. Edhe në këtë ka argument, por
shumica e tyre nuk u bënë besimtarë.
159. Vërtet Zoti yt është i plotfuqishëm i mëshirshëm.
160. Populli i Lutit të dërguarit i konsideroi gënjeshtarë.
161. Kur vëllai i tyre, Luti i tha: "A nuk i frikësoheni (All-llahut)?"
162. Unë jam i dërguar i juaj, jam i besueshëm!
163. Pra, kini frikë (dënimin) All-llahun dhe më dëgjoni mua!
164. Unë nuk kërkoj për këtë ndonjë shpërblim prej jush, shpërblimi im
është te Zoti i botëve.
165. (Të mjerët ju) A shkoni pas meshkujve të kësaj bote.
166. E gratë tuaja i leni anash, të cilat Zoti juaj i krijoi për ju!
Por ju jeni një popull që kaloni çdo kufi!"
167. Ata i thanë: "O Lutë, nëse nuk pushon (nga kjo që na thua), me
siguri do të jesh i dëbuar prej nesh!"
168. Ai tha: "Unë jam kundër veprimit tuaj!
169. Zoti im, më shpëto mua dhe familjen time nga ajo që bëjnë ata!"
170. Ne e shpëtuam atë dhe tërë familjen e tij,
171. Përpos një plake (gruas së tij) që mbeti me ata (në dënim).
172. E më pas i zhdukëm ata të tjerët.
173. E Ne u lëshuam atyre një shi të jashtëzakonshëm (gurë nga qielli),
e sa i keq ishte ai shi për ata të cilëve iu pat tërhequr vërejtja.
174. Edhe në këtë kishte argument (për të mbledhur mend), po shumica e
tyre nuk qenë besimtarë.
175. E Zoti yt, padyshim është Ai i plotfuqishmi dhe i mëshirëshmi.
176. Edhe populi i Ejkës të dërguarit i konsideronin gënjeshtarë.
177. Kur Shuajbi atyre u tha: "a nuk ruheni?"
178. Unë jam i dërguar te ju, jam i besueshëm!
179. Pra kini frikë (dënimin nga) All-llahun dhe më dëgjoni mua!
180. Unë nuk kërkoj për këtë ndonjë shpërblim prej jush, shpërblimi im
është prej Zotit të botëve!
181. Plotësoni matjen, e mos u bëni prej atyre që lënë mangu!
182. Dhe matni me peshojë (terezi) të saktë (precize).
183. Dhe mos leni mangu sendet e njerëzve, e mos bëni shkatërrime në
tokë.
184. Frikësohuni Atij që u krijoi juve dhe breznitë e para.
185. Ata i thanë: "S'ka dyshim se ty të ka zënë magjia!"
186. Ti nuk je tjetër, por njeri si edhe ne, dhe ne nuk të konsiderojmë
tjetër vetëm se gënjeshtar!
187. E nëse je nga të vërtetit, atëherë lëshoje mbi ne një copë nga
qielli (si dënim)!
188. Ai tha: "Zoti im e di më së miri për atë që ju veproni!"
199
189. Dhe ata e përgënjeshtruan ate, andaj i goditi dënimi i hijes.
Vërtet, ai ishte dënimi i një dite të llahtarshme.
190. Edhe në këtë (ngjarje) ka argumente, po shumica e tyre nuk u bënë
besimtarë.
191. E Zoti yt, pa dyshim është Ai i plotfuqishmi dhe i mëshirshmi.
192. E edhe ai (Kur'ani) është shpallje (zbritje) e Zotit të botëve.
193. Atë e solli shpirti besnik (Xhibrili).
194. (E solli) Në zemrën tënde, për të qenë ti prej atyre që tërheqin
vërejtjen (pejgamber).
195. (Të shpallëm) Me gjuhë të kulluar arabe.
196. Dhe se ai (Kur'ani) është i përmendur edhe në librat e mëparshëm.
197. A nuk ishte për ata (për jobsimtarët mekas) argument, se atë e
dinin dijetarët (ulemaja) e beni israilëve?
198. E sikur t'ia shpallnim atë (Kur'anin) ndonjë joarabi,
199. e ai t'ua lexonte atyre, ata nuk do t'i besonin atij.
200. Dhe kështu, Ne u futëm atë (dyshimin) në zemrat kriminelëve,
201. E ata nuk i besojnë atij (Kur'anit) derisa ta shohin dënimin e
dhembshëm,
202. Dhe t'ju vijë befas, duke mos e hetuar.
203. E atëherë të thonë: "A thua do të na jepet afat?"
204. E si ata kërkojnë shpejtimin e dënimit tonë (kur i thanë
pejgamberit sillnie dënimin).
205. Po më thuaj se edhe nëse Ne u japim të jetojnë vite me rradhë,
206. e pastaj t'u vijë atyre ajo me çka u tërhiqet vërejtja,
207. çka do t'u vlejë atyre ajo jetë që gëzuan?
208. Ne nuk kemi ndëshkuar asnjë fshat (vendbanim), e ai të mos ketë
pasur pejgamber.
209. Që ju përkujtojë (përfundimin e punës së keqe). Ne nuk bëmë të
padrejtë.
210. Atë (Kur'anin) nuk e sollën djajt (si fallin falltorëve).
211. Atyre as nuk u takon e as që kanë mundësi.
212. Pse ata janë të penguar edhe për ta dëgjuar!
213. Pra, përpos All-llahut, mos lut zot tjetër e të bëhesh prej të
dënuarëve.
214. Dhe tërhiqju vërejtjen farefisit tënd më të afërt.
215. E të jeshë i butë ndaj besimtarëve që të pranuan ty.
216. E nëse ata (jobesimtarët) të kundërshtojnë, ti thuaj: "Unë jam i
pastër nga ajo që punoni ju".
217. Dhe mbështetu në të plotfuqishmin, mëshiruesin.
218. I cili të sheh kur të ngrihesh në këmbë.
219. (E të sheh) Edhe lëvizjen tënde në mesin e atyre që falen.
200
220. Në të vërtetë, Ai është dëgjuesi, i dijshmi.
221. A t'u tregoj unë se kujt i vijnë djajtë?
222. Ata i vijnë çdo gënjeshtari mëkatari.
223. (U vijnë) Dhe hedhin dëgjimin, shumica e tyre gënjejn.
224. E për sa u përket poetëve (që Muhammedi nuk është i tillë), ata i
ndjekin të humburit (nga e vërteta).
225. A nuk sheh se ata hidhen në çdo anë (sa lavdërojnë, sa përqeshin).
226. Dhe ata janë që flasin atë çka nuk punojnë.
227. Me përjashtim të atyre që besuan, që bënë vepra të mira, që e
përmendën shumë All-llahun dhe që u mbrojtën pasi që atyre iu bë e
padrejtë. E ata që bënë zullum do ta kuptojnë se ç'përfundimi i shkojnë
(ç'dënim të ashpër ose ç'vendi në Xhehennem do t'i nënshtrohen).
SURA 27. NEML
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Ta, Sinë. Këto janë ajete të Kur'anit dhe të librit të kuptueshëm.
2. Janë udhërrefyes dhe myzhde për besimtarët.
3. Që falin namazin dhe e japin zeqatin dhe mu ata janë të bindur ndaj
botës tjetër.
4. E atyre që nuk bsojnë botën e ardhme, Ne ua kemi hijeshuar veprat
ndaj dhe ata bredhin.
5. Të tillët janë ata që u takon dënimi më i rëndë dhe mu ata do të
jenë më të dëshpruarit në botën tjetër.
6. E s'ka dyshim se ti (Muhammed) e pranon Kur'anin nga i Urti, i
Dijshmi.
7. (Përkujto) Kur Musai i tha familjes së vet: "Unë e pash një zjarr,e
nga ai do t'ju sjellë ndonjë lajm ose do t'ju sjell një urë të ndezur
që të ngroheni.
8. E kur arriti te ai u thirr: "I bekuar është ai pranë zjarrit dhe ata
përreth tij. I veçuar në madhëri është All-llahu, Zot i botëve!
9. O Musa, në të vërtetë, Unë jam All-llahu, i plofuqishmi, i urti.
10. E ti, hidhe shkopin tënd! E kur e pa atë që lëvizte si të ishte
gjarpër, ai (nga frika) ktheu prapa duke mos pasur kujdes. (I thamë) O
Musa! Mos u frikëso se pranë meje të dërguarit nuk frikësohen!
11. Përpos kush (nuk është i dërguar) bën mëkat (ai frikësohet) e që të
keqen e zëvendëson me të mirën, atëherë s'ka dyshim se Unë jam që fali
shumë dhe jam mëshirues.
12. Fute dorën tënde në xhepin tënd, e ajo do të dalë e bardhë pa
kurrfarë të keqe, e këto janë ndër nëntë argumente për të (vajtur) te
faraoni dhe populli i tij, se me të vërtetë ata jaë popull i prishur.
13. E kur u erdhën argumentet Tona të qarta, ata thanë: "Kjo pa dyshim
është magji!"
14. Dhe, edhe pse bindshëm të besueshëm në to (se shin nga Zoti), i
mohuan në mënyrë të padrejtë e me mendjmadhësi, pra shikoje se çfarë
ishte fundi i shkatërrimtarëve.
201
15. Ne i patëm dhënë Davudit dhe Sulejmanit dituri, e ata të dy thanë:
"I falënderohemi vetëm All-llahut që na dalloi (me të mira) mbi shumë
robër të Tij besimtarë".
16. E Sulejmani e trashëgoi Davudin dhe tha: "O njerëz, ne kuptojmë
gjuhën e shpendëve e na shtë dhuruar nga gjithçka, e, vërtet ky është
shpërblim i qartë".
17. E Sulejmanit ishte tubuar ushtria e vet që përbëhej nga exhinët,
nga njerëzit dhe nga shpendët dhe ata mbanin rendin.
18. Deri atëherë kur ariitën mbi luginën e buburrecave, një buburrëc
tha: "O ju buburreca, hyni në vendet tuaja që të mos u coptojë
Sulejmani dhe ushtria e tij duke mos ju vërejtur".
19. E ai (Sulejmani) buzëqeshi i gëzuar prej fjalës së tij dhe tha:
"Zoti im, më mudnëso që të falënderoj të mirat Tuaja që m'i dhurove mua
dhe prindërve të mi dhe që të bëj vepra të mira që Ti i pëlqen, e me
mëshirën Tënde më shtie në mesin e robërve Tuaj të mirë!"
20. Dhe vështroi shpendët e tha: "Ç'është që nuk e shoh pupëzën? Jo,
ajo nuk qenka këtu!"
21. Unë do të dënoj atë më një dënim të ashpër ose do ta therrë ose ka
për të më sjellë ndonjë argument të fortë (si arsyetim).
22. Ajo nuk zgjati shumë e tha: "Unë kuptova atë që ti nuk je i njohur
dhe të erdha nga Sebei me një lajm të sigurt".
23. Në të vërtetë unë gjeta një grua që po i sundonte ata (Popullin e
Sebe-it) dhe asaj i ishte dhënë çdo send, e ajo kishte një fron të
madh.
24. Madje takova atë dhe popullin e saj se adhurojnë diellin e jo Allllahun,
po djalli ua kishte hijeshuar atë veprim të tyre dhe i kishte
shmangur prej rrugës së drejtë, andaj ata nuk gjejnë udhëzim.
25. (i kishte shmangur) Për të mos adhuruar All-llahun që nxjerr në
shesh (e di) të fshehtën në qiej e në tokë, dhe që e di atë që fshehni
dhe atë që publikoni.
26. All-llahu është një, nuk ka Zot tjetër pos Tij, Zot i Arshit të
madh.
27. Ai (Sulejmani) tha: "Do të shohim se a e thua të vërtetën apo je
nga gënjeshtarët!"
28. Shko me këtë letrën time e hidhjau atyre, largohu (pak) nga ata dhe
përgjo se çka bisedojnë!"
29. Ajo (gruaja - Belkisa) tha: "O ju pari, mua më ka arritur një letër
madhështore!"
30. (e lexova) Kjo është prej Sulejmanit (mandej e hapi, kur qe, në të)
"Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit!" (Bismil-lahir-
Rahmanir-Rrahim!)
31. (në vazhdim shkruan) "Të mos u mbani në të madh kundër meje, po të
më vini të dorëzuar (edhe besimtarë)!"
32. Ajo tha: "O ju pari, më sugjeroni në këtë çështje timën se unë nuk
do të vendosi asgjë derisa edhe ju të jepni pëlqim!"
33. Ata (paria) i thanë: "Ne jemi të fuqishëm dhe jemi luftëtarë të
rreptë, por puna qëndron te ti, e ti mendo se çka do të na urdhërosh!"
202
34. Ajo tha: "Kur sundusit e pushtojnë ndonjë vend, ata e rrënojnë atë
e parinë më të zgjedhur të atij vendi e nënshtrojnë. Kështu ata
veprojnë!"
35. Po unë do t'u dërgojë atyre një dhuratë (të madhe), e do të shohë
se çka do të na sjellin të dërguarit (me dhuratë).
36. E kur i erdhi ajo Sulejmanit, ai tha: "A me pasuri më ndihmoni mua?
E atë që All-llahu më ka dhënë mua është shumë më e dobishme nga ajo që
u ka dhënë juve! Por ju krenoheni me dhuratat tuaja!"
37. Kthehu te ata (i tha kryesuesit të të deleguarëve), se për Zotin ne
do t'u vijmë atyre me një ushtri, së cilës ata nuk do të mund t'i bëjnë
ballë dhe do t''i dëbojmë prej aty të nënshtruar e të poshtëruar!
38. Ai (Sulejmani) tha: O ju pari, cili prej jush do të më sjellë
fronin e saj, para se të vijnë ata të dorëzuar?"
39. Njëri prej xhinëve të vrazhdë (Ifriti) tha: "Unë do ta sjellë atë
ty, para se të ngritesh nga vendi yt, unë për të kam fuqi dhe jam i
sigurt!"
40. E ai i cili kishte dituri nga libri tha: "Unë ta sjell atë ty sa
çel e mshel sytë (këtij i tha sille)!" E kur e pa atë (fron) të
vendosur pranë tij (Sulejmani) tha: Kjo është dhuntia e Zotit tim që të
sprovojë mua se a do ta falënderoj, apo mos do ta përbuz. E kush
falënderon, ai falënderon për të mirën e vet, e kush përbuz, Zoti im
(s'ka nevojë), është i pa nevojë e bujar!"
41. Ai (Sulejmani) tha: "Ndryshonia asaj fronin që ta provojmë se a po
e njeh apo është nga ata që nuk dinë ta njohin!"
42. E kur erdhi ajo, iu tha: "A është i këtillë froni yt?" Ajo tha: "Si
të ishte vetë ai?!" (Sulejmani tha:) Neve na është dhënë dituria
përpara saj dhe ne ishim besimtarë para saj.
43. Pse atë (Belkisën) e kishte penguar (nga besimi i drejtë) ajo që
adhuronte, pos All-llahut, dhe ishte nga një popull jobesimtar.
44. Asaj iu tha: "Hyn në pallat, e kur atë mendoi se është një ujë i
madh dhe i përvol këmbët". Ai (Sulejmani) tha: "Ky është një pallat i
lëmuar prej qelqi!" Ajo tha: "Zoti im, unë i kam bërë krim vetes e tash
i dorëzohem (pranoj besimin) All-llahut, së bashku me Sulejmanin, Zotit
të gjithësisë ".
45. Ne ia dërguam Themudit vëllain e tyre (nga gjaku), Salihun (t'u
thotë): "Adhuronie All-llahun!" Kur qe, ata dy grupe që
kundërshtoheshin.
46. Ai (Salihu) tha: "O populli im, përse nguteni e kërkoni të keqen
(dënimin) para të mirës, pse të mos i kërkoni falje All-llahut që të
mëshiroheni?"
47. Ata thanë: "Ne parandjejmë fatkeqësi me ty dhe me ata që janë me
ty!" Ai tha: "Ndjella e fatit tuaj është te All-llahu, por vetë ju jeni
një popull që ngatërroheni!"
48. E në qytet ishin nëntë veta që bënin shkatërrime në tokë, e nuk
përmirësonin.
49. Ata që thanë: "Betohuni mes vete në All-llahun, ta mbytni atë dhe
familjen e tij natën, e pastaj të afërmve të tij t'u thoni: Ne nuk
morëm pjesë në mbytjen e familjes së tij, dhe se ne jemi të drejtë (të
vërtetë)"
203
50. Ata përgatiten një kurth e Ne ua shpërblyem kurthtin duke mos e
hetuar ata.
51. Pra, vështro se çfarë ishte përfundimi i dredhisë së tyre. Në të
vërtetë, Ne zhdukëm të gjithë ata dhe popullin e tyre.
52. E këto janë shtëpitë e tyre të mbetura shkret për shkak të mizorisë
së tyre. E nuk ka dyshim se në këtë (rrënim) për një popull që kupton
ka argument.
53. Ne i shpëtuam ata që besuan dhe që ishin të matur (duke iu shmangur
mëkatit).
54. (Përkujto) Lutin kur ai popullit të vet i tha: "A bëni atë punë të
shëmtuar që edhe vetë ju e kuptoni (se është e keqe)?"
55. A vërtet, ju nga epshi kontaktoni me meshkujt, i braktisni gratë
tuaja? Ju jeni popull injorantë (xhahil)
56. Përgjegje e popullit të tij nuk qe tjetër vetëm se të thonë:
"Përzienie familjen e Lutit nga vendi juaj, sepse ata janë njerëz që
ruajnë pastërtinë?"
57. E Ne e shpëtuam atë dhe familjen e tij, përveç gruas së tij, së
cilës ia caktuam të mbetet me të dënuarit.
58. E kundër atyre lëshuam një shi (me gurë); i shëmtuar ishte ai shi
për ata të cilëve iu kishte tërhequr vërejtja.
59. Thuaj (o i dërguar): "Falënderimi i qoftë All-llahut, e shpëtimi
qoftë ndaj robërve të Tij që Ai i zgjodhi (pejgamberët)! A më i mirë
(për të besuar) është All-llahu, apo ata që ia bëjnë shok?"
60. Ai krijoi qiejt e tokën, që për ju lëshoi shi nga qielli, e Ne me
të bëmë të lulëzojnë kopshte të bukura, që për ju ka qenë e pamundshme
t'i bëni të mbijnë bimët në to; A mos ka ndonjë zot tjetër pos Allllahut?
Jo, por ata janë popull që shtrembërojnë (të vërtetën).
61. A është Ai që tokën e bëri vendqëndrim e nëpër të rrjedhin lumenj,
dhe asaj (tokës) i bëri (male) përforcuese, dhe në mes dy deteve bëri
ndarje. A ka përveç All-llahu zot tjetër? Jo, por shumica e tyre nuk e
dinë.
62. A është Ai që i përgjigjet nevojtarit (të mjerit) kur ai e thërret,
duke ia larguar të keqen e juve ju bën mbizotërues të tokës. A ka zot
tjetër pos All-llahut? Jo, por ju shumë pak përkujtoni.
63. Ai që ju orienton në errësirat e tokës e të detit, dhe ai që pranë
mëshirës së Tij (shiut), si myzhde i lëshon erërat. Vallë, a ka tjetër
zot pos All-llahut? E lartë është madhëria e Tij nga çka ia
përshkruajnë shok.
64. Ai që e filloi krijimin (e njeriut) e pastaj e përsëriti atë (e
ringjall pas vdekjes) dhe Ai që ju furnizon nga qielli e toka. A mos ka
zot tjetër pos All-llahut? Thuaj: "Silni argmentet tuaja, nëse jeni të
sinqertë!"
65. Thuaj: "Askush veç All-llahut as në qiejt, as në tokë nuk e di të
fshehtën, as nuk e din se kur ringjallen!"
66. Por, dijenia e tyre arrihet në botën tjetër (kur të përjetojnë çka
u është premtuar). Ja, ata dyshojnë për këtë (për botën tjetër), bile
janë të verbër ndaj saj.
204
67. Ndërsa ata të cilët nuk besuan thanë: "A pasi të (vdesim) bëhemi
dhe e pluhur ne edhe prindërit tanë, (a thua) do të ringjallemi?
68. Kjo na është premtuar neve e dhe prindërve tanë më përpara, por kjo
nuk është gjë tjetër veçse legjendë e të parëve!"
69. Thuaj: "Udhëtoni nëpër tokë dhe shikoni se si ishte përfundimi i
kundërshtarëve!"
70. Po ti (Muhammed) mos u trazo për ta, e as mos e ngushto veten nga
ato dredhi që bëjnë!
71. E ata thonë: "Po qe se jeni të sigurt në ato çka flitni, kur do të
realizohet ai premtim (me dënim)?"
72. Ti thuaj: "Tanimë u është ngjeshur juve një pjesë e atij premtimi
për të cilin po ju ngutet juve!"
73. S'ka dyshim se Zoti yt është shumë bëmirës ndaj njerëzve, por
shumica e tyre nuk e falënderojnë.
74. E është e sigurt se Zoti yt di çka fshehin zemrat e tyre dhe çka
shfaqin haptazi.
75. Nuk ka asgjë të fshehur në qiell e as në tokë, e të mos jetë e
shënuar në librin e saktë (dijen e Zotit).
76. Vërtet, ky Kur'an u rrëfen beni israilve të shumtën e asj që ata
ishin të përçarë.
77. Dhe pamëdyshje ai është udhërrëfyes e mëshirë për besimtarët.
78. E Zoti yt, vërtet do të gjykojë mes tyre me drejtësinë e Tij, e Ai
është i gjithfuqishmi e dijshmi.
79. E ti pra, mbështetu në All-llahun se me të vërtetë ti je në të
drejtën e sigurt.
80. Ti nuk mund t'i bësh të dëgjojnë të vdekurit, e as nuk mund ta bësh
të shurdhëtin të dëgjojë thirrjen, e sidomos kur ata ta kthejnë
shpinën.
81. E as që mund t'i largosh të verbërit nga humbja e tyre (zemrat e
verbëra), ti nuk mund ta bësh të dëgjojë ndonjë tjetër, vetëm atë që i
beson argumentet Tona, e ata janë myslimanë.
82. E kur kundër tyre do të bëhet fjala (e dënimit) realitet. Ne do t'u
nxjerrim një shtazë nga toka që do t'u flasë (ose do t'i lëndojë),
sepse njerëzit nuk ishin të bindur në argumentet Tona.
83. E ditën kur do të tubojmë prej secilit popull grupe nga ata që kanë
mohuar argumentet tona, ata të vërë njëri pas tjetrit, do të jenë të
penguar.
84. Deri sa të arrijnë (në vendin e llogarisë), Ai u thotë: "A ju i
mohuat argumentet e Mia duke mos i menduar dhe formuar dije për to? E
çka vepronit ju ashtu (në dunja)?"
85. Dhe kundër tyre zbatohet vendimi (i dënimit) për shkak se bënë krim
dhe ata nuk do të flasin.
86. A nuk shohin ata se Ne ua bëmë natën që të pushojnë, kurse ditën të
ndritshme. Në këtë ka argument për një popull që beson.
205
87. (përkujto) Ditën kur i fryhet surit, e të frikësohet kush është në
tokë, përpos kë do All-llahu (të mos frikësohet) dhe t'i vjnë Atij të
gjithë të përulur.
88. E, i sheh kodrat e mendon se ato janë të palëvizshme, ndërsa ato
lëvizin si retë, (kjo është) mjeshtëri e All-llahut që përsosi çdo
send, e Ai është hollësisht i njohur se çka punoni.
89. Kush ka bërë vepër të mirë, atij do t'i takojë (shpërblim) edhe më
i mirë se ajo dhe ata do të jenë të siguruar prej tmerrit të asaj dite.
90. E kush do të paraqitet me punë të këqia (me besim të gabuar), ata
do të hidhen të përmbysur në fytyrat e tyre në zjarr, (u thuhet) Ju nuk
shpërbleheni me tjetër pos me atë që punuat.
91. Unë jam urdhëruar të adhuroj vetëm Zotin e këtij qyteti, të cilin
Ai e bëri të shenjtë, se Atij i takon çdo send, dhe jam urdhëruar të
jemë prej besimtarëve të sinqertë.
92. E, edhe ta lexoj Kur'anin, e kush pranon udhëzimin e tij, ai
udhëzohet vetëm për të mirën e vet, e kush ka humbur, ti thuaj: "Unë
vetëm tërheq vërejtjen".
93. Dhe thuaj: "Falënderoj All-llahun, e Ai do t'ua tregojë argumentet
e veta dhe do t'i kuptoni ato atëherë (kur nuk u bën dobi). Zoti yt nuk
është indiferent ndaj asaj që veproni ju".
SURA 28. KASAS
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Ta, Sinë, Mimë.
2. Këto janë ajetet e librit (të Kur'anit) të plotkuptueshëm.
3. Që po t'i lexojnë ty nga lajmi rreth Musait, e që është e vërtetë
për një poppull që beson.
4. Me të vërtetë, faraoni ka ngritur kryet lart në tokë, e popullin e
saj e grupëzuar dhe një grup prej tyre e shtyp, ashtu që djemt e tyre
ua mbyt, e gratë e tyre ua lë të jetojnë. Vërtet, ai ishte prej më
shkatërrimtarëve.
5. E Ne duam t'i lartësojmë ata që u shtypën në tokë, t'i bëjmë
udhëheqës dhe t'i bëjmë trashëgues.
6. Dhe atyre t'u japim pushtet në tokë, e faraonit, Hamanit dhe
ushtrisë së këtyre dyve t'ua tregojmë atë që ruheshin (ia kishin
frikën).
7. Ne nënën e Musait e inspiruam: t'i japë atij gji, e kur të keshë
frikë për të, atëherë atë hidhe në lumë, e mos u frikëso as mos u
pikëllo, se Ne do ta kthejmë atë ty dhe do ta bëjmë atë nga të
dërguarit.
8. E atë e gjeti familja e faraonit, ashtuqë në fund ai t'u bëhet atyre
armik e dëshprim. Vërtet, faraoni, Hamani dhe ushtria e tyre ishin
kundërshtarë (gabonin me qëllim).
9. E gruaja e faraonit tha: "Shpresë gëzimi për mua dhe për ty, mos e
mbytni atë, ndoshta do të na sjellë dobi ose do ta adoptojmë për
fëmijë". Pra ata nuk e dinin rrjedhimin.
10. E zemra e nënës së Musait agoi e zbrazët (kur kuptoi se ka rënë në
duar të faraonit) dhe gati ta zulojë atë (fëmijën), sikur të mos ia
206
forconim Ne zemrën e saj që të bëhet e bindur (në premtimin e Allllahut).
11. E ajo i tha motrës së tij: "Gjurmoje atë", kurse ajo e shikonte atë
prej së largu dhe ata nuk e hetonin (se ishte motra e tij që e
përcjell).
12. Ndërsa Ne ia patëm ndaluar atij më parë thithjen e gjinit, e ajo
(motra e Musait) tha: "A doni t'ju tregoj për një familje që do të
kujdeset për të dhe që do të jenë të sinqertë ndaj tij?"
13. Dhe ashtu atë e kthyem te nëna e vet që ajo të jetë e kënaqur e jo
e pikëlluar dhe që ta kuptojë ajo se premtimi i All-llahut është i
vërtetë e i sigurt, por shumica e tyre nuk e dinë.
14. E pasi ai (Musai) e arriti moshën madhore dhe u bë i pjekur, Ne i
dhamë urtësi e dituri. Kështu ne i shpërblejmë bamirësit.
15. Dhe ai hyri në qytet në një kohë të pahetuar prej banorëve të tij,
dhe në të i gjeti dy veta që po përlaheshin, njëri prej ithtarëve të
tij e tjetri prej armiqve të tij, e ai i anës së tij i kërkoi ndihmë
kundër armikut dhe Musai i ra grusht e ai vdiç. Ai (Musai) tha: "kjo
është prej veprave të djallit, e s'ka dyshim se ai është armik i hapët
që shpie në humbje".
16. Ai tha: "Zoti im, unë e ngarkova veten e Ti më fal mua!" Dhe Ai ia
fali, se Ai është që fal shumë, është mëshirues.
17. Ai tha: "Zoti im, betohem në ato të mira që m'i dhurove mua se
kurrë nuk do të vihem në ndihmë të kriminelëve".
18. Dhe (Musai) agoi i frikësuar në qytet e duke pritur (se çka po i
ngjanë), kur qe, ai i cili e kishte kërkuar ndihmë dje, e thirri sërish
(në ndihmë), e Musai i tha: "Vërtet ti qenke ngatërrestar i njohur!"
19. E kur deshi ta rëmbejë atë që ishte armik i të dyve, ai tha: "A do
të më mbysësh mua siç e mbyte dje njeriun, ti nuk do tjetër, vetëm se
do të bëhesh arrogant në tokë, e nuk dëshiron të jeshë nga
përmirësuesit!"
20. Dhe erdhi një njeri që ngutej nga ana më e largët e qytetit e tha:
"O Musa, parësimi është duke biseduar për të mbytur ty, pra ti dil
(ik), unë jam këshillues yti".
21. E ai doli prej aty i frikësuar e duke pritur (se ç'po ndodh) dhe
tha: "O Zoti im, më shpëto prej popullit zullumqar".
22. Dhe kur drejtua kah Medjeni tha: "Shpresoj që Zoti im të më
orientojë rrugës së drejtë".
23. E kur arriti ujin e Medjenit, aty gjeti një grumbull njerëzish që
po i jepnin bagëtisë ujë, e pak më larg prej tyre vërejti dy gra që po
i ndalnin (kafshët e tyre) e u tha: "E çka është puna e juve dyjave?"
Ato që të dyja i thanë: "Ne nuk u japim ujë deri që të largohen
barinjtë, kurse babai ynë është shumë i vjetër!"
24. Atëherë ai u dha ujë (kafshëve) të tyre, pastaj u largua anash nën
një hije e tha: "O Zoti im, unë kam nevojë për çkado që të më japësh!"
25. E njëra prej tyre erdhi te ai, ecte e turpërueshme, e tha: "Babai
im të thërret që të paguaj ty shpërblimin për atë që na u dhe
(bagëtisë) ujë!" E Kur shkoi (Musai) tek ai dhe ia tregoi atij
ngjarjen, ai tha: "Mos ke frikë, paske shpëtuar nga populli zullumqar!"
207
26. Njëra prej atyre dyjave tha: "O babai im, merre këtë në shërbim me
pagë, pse më i miri i atij që do ta marrësh në shërbim është ai i
fuqishmi, e besniku!"
27. Ai (Shujabi) tha: Unë dëshiroj të martojë ty me njërën prej këtyre
dy vjzave të mia, me kusht që të shërbesh tetë vjet, e nëse i plotëson
dhjetë, ai është vullneti yt, e unë nuk dëshiroj të rëndojë ty, e në
dashtë All-llahu, ti do të gjejsh te unë mirëkuptim!"
28. Ai (Musai) tha: "Kjo le të mbetet mes meje e teje, e cilindo afat
që do ta kryej nga këta të dy, nuk do të ketë përgjegjësi për mua. Për
këtë që po themi All-llahu është garant".
29. E kur Musai e kreu afatin dhe udhëtoi me familjen e vet, e vërejti
kah ana e Turit një zjarr, e familjes së vet i tha: "Rrini këtu, unë
kam vërejtur një zjarr, ndoshta do t'ju sjell nga ai ndonjë lajm ose
ndonjë urë nga zjarri që të ngroheni".
30. Dhe kur arrit tek ai (zjarr) nga ana e djathtë e luginës së atij
vendi të bekuar me pemë u thirr: "O Musa, s'ka dyshim se Unë jam Allllahu,
Zoti i botëve!"
31. Dhe ti hidhe shkpoin tënd! E kur e pa Mussi se po lëviz si të ishte
gjarpër i shpejtë, ktheu të ikë e nuk e vëstroi prapa. O Musa, ktheu ku
ishe e mos u frikëso se me të vërtetë ti je i sigurt.
32. Fute dorën në xhep e ajo do të dalë e bardhë pa ndonjë të metë dhe
shtrëngoje për vete krahun tënd kur të frikësohesh. Këto janë dy
argumente nga Zoti yt për te faraoni dhe rrethi i tij, se me të vërtetë
ata janë popull i prishur.
33. Ai (Musai) tha: "O Zoti im, unë kam mbytur një njeri prej tyre, e
frikësohem se do të më mbysin!"
34. E vëllai im, Haruni, është më orator se unë, andaj dërgoje atë me
mua ndihmë që të vërtetojë fjalët e mia. Unë kam frikë se do të më
shpallin gënjeshtar.
35. (All-llahu iu përgjegj) Tha: "Ne do ta forcojmë ty krahun me
vëllain tënd dhe me argumentet Tona do t'ju japim pushtet juve dyve
ashtu që ata të mos mund t'u afrohen juve, andaj ju të dy dhe ata që u
janë bindur juve, jeni ngadhënjimtarë".
36. E kur Musai ua solli atyre argumentet Tona të qarta, ata thanë:
"Kjo nuk është tjetër vetëm se magji e trilluar dhe këtë nuk e kemi
dëgjuar as ndër prindërit tanë të hershëm!"
37. E Musai tha: "Zoti im e di më së miri për atë që u erdhi me udhëzim
prej Tij dhe kujt do t'i takojë përfundimi i mirë, se mizorët me siguri
nuk do të kenë shpëtim".
38. E faraoni tha: "O ju pari, unë nuk njoh njoh zot tjetër për ju pos
meje, andaj ti o Haman, m'i pjek (tullat) nga dheu e më ndërto një
kullë të lartë ndoshta do të arrijë ta shoh zotin e Musait, sepse unë
mendoj se vërtet ai është gënjeshtar".
39. Dhe ashtu ai dhe ushtëria e tij u sollën në tokë me kruenëçësi ndaj
të vërtetës dhe menduan se nuk do të kthehen te Ne.
40. Andaj, Ne e kapëm atë dhe ushtërinë e tij dhe e hodhëm në det,
shiko pra se si përfundojnë mizorët.
41. Dhe ata i bëmë prijësa që thërrasin për në zjarr dhe në ditën e
kijametit atje nuk do t'u ndihmohet.
208
42. Edhe në këtë botë i kemi përcjellë ata me mallkim, kurse në ditën e
kijametit ata janë të përbuzur.
43. E pasi i shkatërruam popujt e mëparshëm, Ne Musait i dhamë librin
që është dritë për njerëz dhe udhëzim e mëshirë që të marrin mësim.
44. E ti nuk ishe në anën perëndimore (të vendit ku All-llahu i foli
Musait) kur Ne Musait ia besuam shpalljen (e bëmë pejgamber dhe dërguam
te faraoni), e ti as nuk ishe aty pran.
45. Por Ne krijuam popuj (mes Musait e teje Muhammed), e koha ka zgjaur
(ndaj, të dërguam ty). Dhe nuk banove në mesin e popullit të Medjenit e
t'u lexosh këtyre argumentet Tona (lajmin për Musain, për Shuajbin, për
vajzat e tij), por Ne të dërguam (dhe të njoftuam).
46. Dhe ti nuk ke qenë pranë Kodrës Tur kur Ne e thirrëm (Musain), por
(tregimi ynë) është mëshirë nga Zoti yt, për t'ia tërhequr vërejtjen
një populli që para teje nuk u kishte ardhur pejgamber, dhe ashtu ata
të marrin mësim.
47. Dhe të mos thonë, kur t'i godasë ndonjë e papritur, të cilën e kanë
merituar vetë: "Zoti ynë, përse nuk na ke dërguar ndonjë pejgamber që
të pasonim argumentet Tua e të bëheshim besimtar!"
48. E kur Atyre u erdhi e vërteta nga ana Jonë, ata thanë: "Përse nuk
iu dha atij (Muhammedit) sikurse Musait (ndonjë mrekulli materiale)! Po
a nuk e mohuan atë që iu dha Musait më parë?" E, thanë: "Dy magji që
përmbajnë njëra-tjetrën. Dhe thanë: Çdonjërën prej tyre ne e mohojmë!"
49. Thuaj: "Nëse është e vërtetë çka thoni, atëherë sillni një libër
prej All-llahut që është edhe më udhëzues se këta dy (Tevrati e
Kur'ani), e ti përmbahem edhe unë atij?"
50. E nëse ata nuk të përgjigjen ty, atëherë dije se ata ndjekin vetëm
dëshirat e veta, e kush është më humbur se ai që duke pasur fakt prej
All-llahut, ndjek epshin e vet? S'ka dyshim se All-llahu nuk udhëzon
popullin zullumqar.
51. Ndërsa Ne pandërprerë u dërguam atyre shpalljen, ashtuqë të
mendojnë.
52. E atyre që Ne ua dhamë librin përpara këtij, disa prej tyre i
besojnë këtij (Kur'anit).
53. Dhe kur u lexohet atyre, thonë: "Ne kemi besuar atij, ajo është e
vërtetë prej Zotit tonë, ne edhe para tij kemi qenë myslimanë!"
54. Atyre u jepet shpërblim i dyfishtë për arsye se bënë durim, dhe ata
të keqen e largojnë me të mirën, e nga ajo që Ne e furnizuam, ata
japin.
55. Dhe kur e dëgjojnë ndonjë llomotitje marrëzie, i kthejnë shpinën
dhe thonë: "Ne kemi vepra tona e ju tuajat, qofshit larg nesh, ne nuk
na duhen injorantët!"
56. Është e vërtetë se ti nuk mund ta udhëzosh atë që do ti, por Allllahu
udhëzon kë të dojë dhe Ai është që di më së miri për të
udhëzuarit.
57. Ata thanë: "Nëse ne ndjekim rrugën e drejtë së bashku me ty, ne me
të shpejtë do të jemi të dëbuar prej vendit tonë!" Po a nuk u siguruam
Ne atyre një vend të shenjtë e të sigurt që aty sillen frutat e çdo
sendi si furnizim mga ana Jonë, po shumica e tyre nuk e dinë.
209
58. E sa vendbanime që përbuzën jetën e vet Ne i kemi shkatërruar, e
ja, ato janë shtëpitë e tyre, që pas tyre ato pak kohë janë banuar prej
dokujt dhe Ne ishim trashëgues të tyre.
59. Zoti yt nuk është i tillë që të shkatërrojë venbanimet para se në
kryeqendër të tyre të dërgoj pejgamber, i cili do t'u lexojë atyre
argumentet Tona, dhe Ne nuk shkatërruam vendbanime, po vetëm kur
banorët e tyre ishin zullumqarë.
60. Dhe çdo gjë që u është dhënë juve është kënaqësi dhe shije e kësaj
bote, ndërsa ajo që është te All-llahu (thevabi) është shumë më e mirë
dhe përhershme, pra, a nuk mendoni?
61. A është ai, të cilit Ne i kemi premtuar një premtim të mirë (për
Xhennet), sikurse ai të cilit i kemi dhënë kënaqësi të kësaj jete,
kurse në ditën e kijametit ai do të jetë prej të dënuarve?
62. (përkujto) Ditën kur i thërret ata e u thotë: "Ku janë ata shokët e
Mi, të cilët ju i pandehnit (si zota)?"
63. E ata, të cilët e merituan fjalën (dënimin), thonë: "Zoti ynë, këta
janë që ne i humbëm, i humbëm ata si hunbëm edhe vetë, ne para Teje
tërhiqëm se ata nuk na adhuruan neve!"
64. Dhe u thuhet: "Thirrni zotat tuaj"! Ata i thërrasin, por ata nuk u
përgjigjen dot, dhe shohin dënimin. E atëherë (do të dëshironin) sikur
të kishin qenë në rrugën e drejtë (e të mos përjetonin dënimin).
65. Dhe ditën kur (All-llahu) i thërret ata e u thotë: "Çfarë përgjigje
u keni dhënë të dërguarve?"
66. Atë ditë atyre u humbin faktet dhe ata nuk konsultohen ndërmjet
vete.
67. E për sa i përket atij që është penduar, që ka besuar dhe ka bërë
vepra të mira, ai le të shpresojë se është nga të shpëtuarit.
68. Zoti yt krijon çka të dojë dhe zgjedh kë të dojë, atyre nuk u takon
zgjedhja. I pastër edhe i lartë është All-llahu nga çka i përshkruajnë
për shok.
69. Dhe Zoti yt e di se ç'fshehin zemrat e tyre dhe se ç'faqin haptazi.
70. Ai është All-llahu, nuk ka Zot tjetër pos Tij, vetëm Atij i takon
falënderimi në këtë botë dhe në botën tjetër dhe vetëm Atij i takon
gjykimi dhe te Ai ktheheni.
71. Thuaj: "Sikur All-llahu t'a bënte natën të përhershme (t'ua
zgjaste) deri në ditën e kijametit, ç'mendoni, cili zot pos All-llahut
do t'ju sillte juve dritë? A nuk merrni vesh"
72. Thuaj: "Më tregoni, nëse All-llahu ua bën ditën të vazhdueshme deri
në ditën e kijametit, cili zot pos All-llahut do t'ju sjellë natë që të
pushoni në të? A nuk shihni (sa po gaboni)?"
73. Po mëshira e Tij, u bëri juve natën dhe ditën për të pushuar në të
dhe për të përfituar nga begatitë e Tij, prandaj, të jini mirënjohës!.
74. Dhe ditën që i fton (All-llahu) e, thotë: "Ku janë ata që i menduat
shokë të Mi?"
75. Dhe Ne do të nxjerrim prej çdo populli dëshmitarë e u themi:
"Sillni argumentin tuaj!" Atëherë do ta kuptojnë se e drejta (për Zot)
është vetëm e All-llahut, dhe dështon çdo trillim i tyre.
210
76. Karuni ishte nga populli i Musait dhe ai shtypte atë popull ngase
Ne i patëm dhënë aq shumë pasuri sa që një grup i fuqishëm mezi bartin
çelësat e (pasurisë së) tij, e kur populli i vet i tha: "Mos u kreno aq
fortë sepse All-llahu nuk i do të shfrenuarit!"
77. Dhe me atë që të ka dhënë All-llahu, kërko (ta fitosh) botën
tjetër, e mos le mangu atë që të takon nga kjo botë, dhe bën mirë ashtu
siç të ka bërë All-llahu ty, e mos bën të këqia në tokë, se All-llahu
nuk i do çrregulluesit.
78. Ai (Karuni) tha: "Më është dhënë vetëm në saje të dijes sime!" Po a
nuk e di ai se All-llahu shkatërroi para tij nga popujt e lashtë asish
që ishte edhe më i fuqishëm e më i pasur se ai, po mëkatarët kriminelë
as që do të pyeten për fajet e tyre (meqë All-llahu e di).
79. Ai (Karuni) doli para popullit të vet me stolinë e vet, e ata që
kishin synim jetën e kësaj bote thanë: "Ah, të kishim pasur edhe ne si
i është dhënë Karunit, vërtet ai është fatbardhë!"
80. E ata që ishin të zotët e diturisë thanë: "Të mjerët ju, shpërblimi
i All-llahut është shumë më i mirë për atë që besoi dhe bëri vepër të
mirë, po atë nuk mund ta arrijë kush përveç durimtarëve!"
81. Po Ne atë dhe pallatin e tij i shafuam në tokë dhe, veç All-llahut
nuk pati që ta mbrojë e as vetë nuk pati mundësi të mbrohet.
82. E ata që dje lakmuan të ishin në vendin e tij, filluan të thonë: "A
nuk shihni se All-llahu me të vërtetë i jep begati e komoditet atij që
do nga robërit e vet, e edhe ia mungon atë atij që do, e sikur Allllahu
të mos bënte mëshirë ndaj nesh, do të na sharronte në tokë edhe
neve; sa habi, se si jobesimtarët nuk gjejnë shpëtim!"
83. Atë, vend të përjetshëm (Xhennetin) u kemi përcaktuar atyre që nuk
duan as mendjemadhësi e as ngatërresë në tokë, e përfundim i këndshëm u
takon atyre që i frikësohen All-llahut.
84. Kush sjell me vete punë të mirë, atij do t'i takojë shpërblimi edhe
më i madh, ndërsa ai që paraqitet me punë të këqija, do t'i jepet dënim
vetëm aq sa e ka merituar.
85. S'ka dyshim se Ai që ta bëri obligim Kur'anin, Ai do të kthejë ty
aty kah erdhe. Thuaj: "Zoti im e di më mirë kush është që solli udhëzim
të drejtë dhe kush është në humbje të sigurt".
86. Ti as nuk ke shpresuar se do të shpallet ty libri, por kjo është
mëshirë e Zotit tënd, andaj ti kurrsesi të mos jeshë ndihmëtar i
jobesimtarëve.
87. Dhe kurrsesi ata të mos shmangin ty nga ajetet e All-llahut meqë
ato t'u kanë shpallur ty, dhe ti thirr te Zoti yt dhe kurrsesi mos u
bën pasues i dëshirave të idhujtarëve.
88. Veç All-llahut mos adhuro ndonjë zot tjetër, s'ka të adhuruar
tjetër veç Tij. Vetëm Atij i takon gjykimi dhe te Ai do të ktheheni!
SURA 29. ANKEBUT
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Elif, Lamë, Mimë.
2. A menduan njerëzit të thonë: "Ne kemi besuar, e të mos vihen në
sprovë?"
211
3. Ne i sprovuam ata që shin para tyre, ashtu që All-llahu gjithqysh do
t'i dallojë ata që e thanë të vërtetën do t'i dallojë dhe gënjeshtarët.
4. A mos menduan ata që bëjnë vepra të këqija (krime) se do të na
shpëtojnë (t'i ikin dënimeve)? Sa i shmtuar është gjykimi i tyre!
5. E kush shpreson takimin (shpërblimin) e All-llahut, s'ka dyshim se
afati i All-llahut do të vijë patjetër, e Ai është dëgjuesi i dijshmi.
6. E kush lufton (përpiqet për të mirë), ai bën luftë për vete, se Allllahu
vërtet nuk ka nevojë për askë në tërë botën.
7. Po ata që besuan dhe bënë vepra të mira, Ne me siguri do t'ua
shlyejmë të këqijat do t'i shpërblejmë më së miri për atë që vepruan.
8. Ne e kemi obliguar njeriun me punë të mira ndaj prindërve të vet, e
nëse ata të dy përpiqen të shpiejnë ty që të më pëshkruash Mua shok
(zot tjetër) për çka ti nuk di asgjë, atëherë ti mos i respekto ata.
Kthimi juaj është te Unë, e Unë do t'ju njoftoj për atë që keni
vepruar.
9. E ata që besuan e bënë vepra të mira, ata do t'i rradhisim ndër më
të mirët.
10. Ka disa njerëz që thonë: "Ne i kemi besuar All-llahut, e kur
goditet me ndonjë të keqe për shkak të (rrugës së) All-llahut, si
sprovimin prej njerëzve e trajton si dënimin e All-llahut (prej të
cilit njerëzi ikin prej mosbesimit në besim), e nëse vjen ndonjë fitore
prej Zotit tënd, ata do të thonë: "Ne kemi qenë me ju!" Po a nuk është
All-llahu që di më së miri për atë që është në zemrat e njerëzve?
11. All-llahu do t'i vërë në pah ata që besuan dhe do t'i vërë në thumb
hipokritët.
12. Ata që nuk besuan u thanë atyre që besuan: "Ejani në rrugën (në
fenë) tonë, e ne po i bartim mëkatet tuaja (po qe se është mëkat rruga
jonë). Po ata nuk do të bartin asgjë nga mëkatet e tyre, në të vërtetë
ata janë gënjeshtarë.
13. Ata pa tjetër do të bartin barrën e vet, e me atë veten edhe barrë
tjera, e në ditën e kijametit do të merren në përgjegjësi për atë që
kanë trilluar.
14. Ne e dërguam Nuhun te populli i vet, e ai kaloi ndër ata njëmijë pa
pesëdhjetë vjet, e ata meqë ishin horra i përfshiu vërshimi.
15. Ndërsa atë vetë dhe të tjerët që ishin në anije, i shpëtuam dhe Ne
atë (ngjarje) e bëmë argument për tërë botën.
16. Edhe Ibrahimin (e dërguam) kur ai popullit të vet i tha: "Adhuronie
All-llahun dhe keni frikë prej Atij, se kjo, nëse e kuptoni, është
shumë më mirë për ju.
17. Ju në vend të All-llahut jeni duke adhuruar vetëm idhuj që i
trilloni vetë si gënjeshtarë. S'ka dyshim se ata që i adhuroni në vend
të All-llahut, nuk posedojnë furnizimin tuaj, pra kërkonie furnizimin
te All-llahu, adhuronie Atë dhe shprehni falënderimin Atij, pse te Ai
do të ktheheni".
18. Po nëse ju përgënjeshtroni, edhe popuj para jush përgënjeshtruan, e
të dërguarit nuk i takon tjetër pos komunikimi i kuptueshëm.
19. A nuk e kanë vërejtur ata se si All-llahu nis krijimin, e pastaj
atë e përsërit, e kjo është lehtë për All-llahun.
212
20. Thuaj: "Udhëtoni nëpër tokë e shikoni se si filloi krijimi, pastaj
All-llahu e fillon krijesën tjetër (ringjalljen). Është e vërtet se
All-llahu ka mundësi për çdo send.
21. Ai ndëshkon atë që do dhe mshiron kë të dojë dhe te Ai do të
silleni.
22. Ju nuk keni mundësi ta bëni të paaftë (Zotin tuaj t'ju dënojë) as
në tokë e as në qiell, dhe përpos All-llahut, nuk keni as mbrojtës as
ndihmëtar".
23. E ata që nuk besuan argumentet e All-llahut dhe takimin me Të, të
tillët kanë humbur shpresën nga mëshira Ime dhe ata i pret dënimi i
hidhur.
24. Po përgjegjja e popullit të tij nuk ishte tjetër vetëm të thotë:
"Mbytnie atë (Ibrahimin) ose digjnie!" Mirëpo, All-llahu e shpëtoi atë
prej zjarrit. Pë një popull që beson, këtu vërtet ka fakte bindëse.
25. Ai (Ibrahimi) tha: "Ju përqafuat, veç All-llahut, idhuj vetëm sa
për bashkëjetesë mes jush në jetën e kësaj bote, e në ditën e kijametit
(ndryshon gjendja) ju do të refuzoni njëri-tjetrin dhe do të mallkoni
njëri-tjetrin; fundi juaj është zjarri, për ju nuk do të ketë
ndihmëtarë".
26. Atij (Ibrahimit) i besoi Luti, e ai (Ibrahimi) tha: "Unë
shpërngulem atje ku më udhëzoi Zoti im, Ai është i gjithfuqishëmi, i
urti".
27. Dhe Ne i dhuruam atij Is-hakun dhe Jakubin, e në pasardhësit e tij
shpallëm pejgamberllëkun dhe librin e shenjtë (librat e shpallura),
atij i dhamë shpërblimin në këtë botë, kurse në botën tjetër do të jetë
ndër të mirët e përsosur.
28. (Dërguam) Edhe Lutin, i cili popullit të vet i tha: "Ju, bëni aq
punë të shëmtuar sa askush para jush nga tërë bota nuk e ka bërë".
29. Ju jeni që kontaktoni meshkujt, që sulmoni njerëzit në rrugë, që në
vendtubimet tuaja bëni punë të ndyta. Përgjegjja e popullit të tij nuk
ishte tjetër vetëm të thonë: "Nëse e thua të vërtetën, na sill dënimin
nga All-llahu?"
30. Ai tha: "O Zoti im, më ndihmo kundër popullit të prishur!"
31. E kur të dërguarit tanë (engjëjt) i erdhën me myzhde Ibrahimit, i
thanë: "Ne jemi shkatërrues të banorëve të këtij qyteti, pse banorët e
tij janë mizorë!"
32. Ai (Ibrahimi) tha: "Aty është Luti!" Ata i thanë: "Ne e dimë edhe
më mirë se kush është aty, atë dhe familjen e tij do ta shpëtojmë
përveç gruas së tij, ajo do të mbetet me të zhdukurit".
33. E pasi të dërguarit tonë i erdhën Lutit, ai për shkak të tyre u
shqetësua dhe u ngushtua, po ata i thanë: "Mos ke frikë, as mos u
pikëllo, ne të shpëtojmë ty dhe familjen tënde, përveç gruas sate që do
të mbetet me të dënuarit".
34. Ne mbi banorët e këtij qyteti do të lëshojmë një dënim nga qielli
për shkak se ata bëjnë punë të liga.
35. E nga ai vend Ne kemi lënë gjurmë për një popull që mendon.
213
36. E në Medjen (dërguam) vëllaun e tyre Shuajbin dhe si u tha: "O
populli im, adhuronie vetëm All-llahun dhe kinie rikën ditën e fundit,
e mos e teproni si shkatërrues në tokë!"
37. Po ata e përgenjështruan, andaj i përfshiu tërmeti dhe aguan të
shtangur (të ftohur e të vdekur) në shtëpitë e tyre.
38. (I shkatërruam) Edhe Adin e Themudin, e venbanimet e tyre janë të
qarta për ju. Djalli ua pat zbukuruar veprat e tyre dke i shmangur nga
e vërteta, edhe pse e shihni atë.
39. Edhe Karunin, faronin dhe Hamanin. Atyre Musai u solli fakte por
ata treguan mendjemadhësi, ndaj nuk mundën t'i shptojnë dënimit.
40. Secilin prej tyre e kemi dënuar për shkak të mëkatit të vet; disa
prej tyre Ne i goditëm me furtunë plot rërë, disa i shkatërruam me
krismë nga qielli, kurse disa të tjerë i sharrum në tokë dhe disa
përmbytëm në ujë. All-llahu nuk u bëri atyre ndonjë padrejt, por ata
vetës së tyre i bënë padrejtë.
41. Shembulli i atyre, të cilët veç All-llahut morën mbrojtës (zota
idhujsh), është si shembulli i marimangës që thur shtëpi, e sikur ta
dinin ata, më e dobëta shtëpi është e shtëpia e marimangës.
42. All-llahu e di se ç'adhurojnë ata pos Tij (ose nuk adhurojnë
asgjë), Ai është ngadhënjyesi, i urti..
43. Këta janë shembuj që Ne ua sjellim njerëzve, po këta nuk i kupton
kush pos dijetarëve.
44. All-llahu krijoi qiejt dhe tokën me një serozitet të caktuar. Në to
më të vërtetë ka fakte për besimtarët.
45. Ti lexo atë që po të shpallet nga libri (Kur'ani), fal namazin,
vërtet namazi largon nga të shëmtuarat dhe të irituarat, e përmendja e
All-llahut është më e madhja (e adhurimeve); All-llahu e di çpunoni ju.
46. Ithtarët e librit mos i polemizoni ndryshe (kurr i thirrni në fenë
tuaj) vetëm ashtu si është më së miri, përveç atyre që janë mizorë dhe
thuajuni: "Ne i besuam asaj që na u zbrit dhe që u zbrit juve dhe se
Zoti ynë dhe Zoti juaj është një, dhe se ne i jemi dorëzuar Atij.
47. Dhe po ashtu (siç i zbritëm librat e mëparshëm), Ne ta zbritëm ty
librin. E ata, të cilëve Ne u kemi dhënë librin, i besojmë këtij
(Kur'anit) edhe nga ata (idhujtarët arabë) ka që i besojnë këtij, kurse
argumentet tona nuk i refuzon askush, përpos jobesimtarëve".
48. Ti (Muhammed) nuk ishe që lexon ndonjë libër para këtij, e as që
shkruajshe atë me dorën tënde të djathtë, pse atëherë do të dyshonin
ata të prishurit.
49. Por jo ai është plot argumente të qarta në zemrat e atyre që u
është dhënë dituria, e argumentet Tona nuk i mohon kush pos të
shfrenuarëve.
50. Ata thanë: "Përse të mos i ketë zbritur atij një mrekulli nga Zoti
i tij?" thuaj: "çështja e mrekullive është vetëm në duar të All-llahut,
e unë nuk jam tjetër pos tërheqës i vërejtjes dhe shpjegues.
51. Po a nuk u mjaftoi atyre që Ne ta shpallëm librin, i cili u lexohet
atyre, e s'ka dyshim se kjo është dhuratë e përkujtim për njerëz që
duan të besojnë".
214
52. Thuaj: "Mjafton që All-llahu është dëshmitar ndërmjet meje dhe
juve, Ai e di ç'ka në qiej e në tokë, e ata që i besuan të kotës e nuk
e besuan All-llahun, ata janë të dështuarët".
53. Ata kërkojnë prej teje ngutjen e ndëshkimit, e sikur të mos ishte
afati i caktuar, atyre do t'u vinte ndëshkimi, po ai patjetër do t'u
vijë atyre befas ashtu që ata nuk e hetojnë.
54. Po, si e kërkojnë ata ngutjen e ndëshkimit? E në të vërtetë
Xhehennemi është që i ka rrethuar në të gjitha anët jobesimtarët.
55. Ditën kur ata i mbulon dënimi (i zjarrit) prej së larti dhe së
poshtmi nën këmbët e tyre, e u thonë: "Shijone atë që keni vepruar!"
56. O robët e Mi që besuat, toka Ime është e gjërë, pra vetëm Mua më
adhuroni.
57. Secili njeri do të shijojë vdekjen, e pastaj do të ktheheni te Ne.
58. E ata që besuan dhe bënë vepra të mira, atyre do t'u bëjmë vend të
lartë në Xhennet në të cilin rrjedhin lumenj, aty janë përgjithmonë; sa
i mirë është shpërblimi për ata që vepruan.
59. Të cilët bënë durim dhe vetëm Zotit të tyre iu mbështetën.
60. Sa e sa gjallesa janë që nuk kanë mundësi për furnizimin e vet.
All-llahu i furnizon ato edhe juve. Ai është dëgjuesi, i dijshmi.
61. Nëse ti i pyet ata: "Kush krijoi qiejt e tokën, kush i nënshtroi
(të lëvizin) diellin dhe hënën?" Ata do të thonë: "All-llahu!" E si
prapsoheni, pra?
62. All-llahu i jep furnizim atij që do nga robërit e vet, e ia pakëson
(shtrëngon) atij që do. Vërtet, All-llahu është i gjithdijshëm për çdo
gjë.
62. Dhe nëse ti pyet ata: "Kush e lëshon shiun nga qielli dhe me të e
ngjall tokën pas vdekjes së saj?" Ata thonë: "All-llahu!" Thuaj:
"Falënderimi i qoftë All-llahut, por shumica e tyre nuk mendojnë".
64. Kjo jetë e kësaj bote nuk është tjetër vetëm se dëfrim e lojë, e
jetë e vërtetë, padyshim është ajo e botës së ardhme (Ahireti), sikur
ta dinin.
65. (Idhujtarët e dinë për All-llahun pse) Kur hipni ata në anije (u
këputet lidhja me tokë, dhe frikësohen) i luten sinqerisht All-llahut,
e kur i shpëton ata (dhe dalin) në tokë, qe, po ata të njëjtit lusin
idhuj!
66. Po le të përbuzin ato të mira që ua dhamë dhe le të kënaqen, (e mos
të besojnë), se më vonë do ta kuptojnë.
67. A nuk e kanë vërejtur ata se Ne kemi bërë vendin e shenjtë (Mekën)
të sigurt, e njerëzit për rreth tyre rrëmbehen (plaçkiten, mbyten). Po,
a i besojnë ata të kotës, e të mirat e All-llahut i përbuzin?
68. E kush është më mizor se ai që shpif gënjeshtër ndaj All-llahut,
ose përgënjeshtron të vërtetën pasi t'i ketë ardhur ajo? Po, a nuk
është Xhehennemi vend për jobesimtarët?
69. E ata, të cilët luftuan për hir Tonë, Ne, me siguri do t'i
orientojmë rrugës për te Ne, e nuk ka dyshim se All-llahu është në
krahun e besimtarëve.
215
SURA 30. RUM
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Elif, Lamë, Mimë.
2. Bizantinët (rumët) u mundën,
3. në tokën më afër (tokës arabe), po pas disfatës së tyre, ata do të
ngadhënjejnë,
4. brenda pak viteve. Çështja është vendim i All-llahut, fillim e
mbarim (për disfatë dhe për fitore). E atë ditë (kur do të fitojnë
bizantinët) besimtarët do të gëzohen,
5. për ndihmën e All-llahut. Ai ndihmon atë që do dhe Ai është i
gjithëfuqishëm, mëshirues.
6. Premtimi i All-llahut është (ky), All-llahu nuk e thyen premtimin e
Vet, por shumica e njerëzve nuk po dinë.
7. Edhe atë që dinë nga jeta e kësaj bote, është dije e cekët, por ndaj
jetës së përjetshme (ndaj Ahiretit) ata janë plotësisht të verbëruar
(të painteresuar).
8. Dhe, a nuk menduan ata me vetën e tyre se All-llahu nuk krijoi qiejt
dhe tokën dhe çdo gjë që gjendet ndërmjet tyre pa ndonjë qëllim të
caktuar dhe për një kohë të kufizuar por një pjesë e njerëzve janë
mohues të takimit me Zotin e tyre (në momentin e ringjalljes pas
vdekjes).
9. A nuk udhëtuan ata nëpër tokë e të shohin se si qe përfundimi i
atyre që ishin para tyre!? Ata ishin edhe më të fortë se këta, ata e
lëruan tokën dhe e rindërtuan atë më shumë se sa këta, e rindërtuan,
atyre u patën ardhur të dërguarit e vet me fakte të qarta. Pra, Allllahu
nuk ishte që t'ju bëjë të padrejtë atyre, por ata vetvetes i bënë
të padrejtë.
10. Mandej përfundimi i atyre që bënë punë të këqia, ishte më i keqi,
për shkak se argumentet e All-llahut i përgënjeshtruan dhe talleshin me
to.
11. All-llahu e fillon krijimin, mandej e përsërit atë, e më në fund
tek Ai do të ktheheni.
12. E ditën kur të ndodhë kijameti, kriminelët heshtin.
13. Ata nuk do të kenë ndërmjetësues (ndihmëtarë) prej shokëve (zotave)
të tyre, e me shokët (zotat) e tyre ata ishin jobesimtarë.
14. Dhe ditën kur të ndodhë kijameti, atë ditë do të ndahen (njerëzit).
15. E ata, të cilët besuan dhe bënë vepra të mira, ata d të jenë të
gëzuar në një kopshtë (të Xhennetit).
16. E për sa u përket atyre që nuk besuan, dhe i bënë të rreme
argumentet Tona dhe takimin në botën tjetër, ata do të kenë mundime
(azab) të vazhdueshme.
17. Atëherë, All-llahun lartësonie kur të vijë mbrëmja dhe kur të agojë
mëngjesi.
18. Falënderimi i takon vetëm Atij prej gjithçka ka në qiej e në tokë,
edhe në mbrëmje edhe ditën.
216
19. Ai krijon të gjallin prej të vdekurit dhe të vdekurin prej të
gjallit, Ai e ngjall tokën pas vdekjes së saj, e po ashtu edhe ju do të
nxirreni (të gjallë prej varrezave).
20. Nga faktet (e fuqisë) e Tij është edhe ajo, se Ai ju krijoi prej
dheu, e mandej ju (u zhvilluat në) njerëz që veproni të shpërndarë.
21. Dhe nga faktet (e madhërisë së) e Tij është që për të mirën tuaj,
Ai krijoi nga vetë lloji juaj palën (gratë), ashtu që të gjeni prehje
tek ato dhe në mes jush krijoi dashuri dhe mëshirë. Në këtë ka
argumente për njerëzit që mendojnë.
22. Nga argumentet e Tij është krijim i qiejve e i tokës, ndryshimi i
gjuhëve tuaja dhe i ngjyrave tuaja. Edhe në këtë ka argumente për
njerëz.
23. Nga argumentet e Tij është edhe gjumi juaj natën dhe ditën, edhe
përpjekja juaj për të fituar nga të mirat e Tij. Në këtë ka argumente
për popullin që dëgjon.
24. Nga argumentet e Tij është edhe ajo që ua dëfton vetëtimën edhe si
frikë e dhe si shpresë, dhe nga qielli lëshon shi e me të e ngjall
tokën pas vdekjes së saj. Në këtë ka argumente për një popull që di të
mendojë.
25. Nga argumentet e Tij është që me fuqinë e Tij bëri të qëndrojë (pa
shtyllë) qielli e Toka, mandej kur t'ju thërret juve me një të thirrme
prej tokës, ju menjëherë dilni.
26. E Tij është çka në qiej e në tokë dhe të gjithë vetëm Atij i
përulën.
27. Dhe Ai është që e shpik jetën dhe pastaje përsërit atë, e ajo
(përsëritja) është edhe më e lehtë për Te (sipas mendimit tuaj).
Shembëlltyra më e lartë është vetëm e Tij në qiej e tokë dhe Ai është
mbizotëruesi, i urti.
28. Ai (Zoti) ju jep një shembull nga vetë ju; a i keni shokë (ortakë)
ata që janë në posedim tuaj (shërbëtorët), në atë që Ne u dhamë juve
(në pronësi), që të jeni ju të barabartë në të, (në përdorimin e saj) e
të frikësoheni prej tyre (se po marrin kompetencë) si frikësoheni ju në
mes vete. (Ju nuk pranoni ortakë shërbëtorët tuaj, të jeni të
barabartë, nuk keni frikën e tyre, e si më përshkruani Mua ortak)? Ne
kështu u sqarojmë faktet njerëzve që janë të zotët e mendjes.
29. Jo (ata nuk kanë fakt), por ata që i bënë të padrejtë vetes, pa
ndonjë fakt të dijes shkuan pas dëshirave të epshit të vet. Po kush
mund ta vërë në rrugë të drejtë atë që All-llahu e ka lënë të humbur, e
ata nuk do të kenë ndihmëtarë.
30. Përqënro vetëveten tënde sinqerisht në fenë, i larguar prej çdo të
kote, (e ajo fé), feja e All-llahut në të cilën i krijoi njerëzit, s'ka
ndryshim (mos ndryshoni) të asaj natyrshmërie të krijuar nga All-llahu,
ajo është feja e drejtë por shumica e njerëzve nuk e dinë.
31. (përqëndrohuni në atë fé) Të kthyer sinqerish tek Ai, kini frikë
prej Atij dhe falnie namazin e mos u bëni nga idhujtarët,
32. Të cilët e përqanë fenë e tyre dhe u ndanë në grupe, ku secili grup
i gëzohet idesë së vet.
33. Kur njerëzit i prek ndonjë e keqe, ata me përulje i luten Zotit të
tyre, duke iu drejtuar vetëm Atij, e kur Ai nga të mirat e veta u
217
shijon atyre, ja, që një grup prej tyre i përshkruajnë shok Zotit të
vet.
34. Le të mohojnë atë që Ne u kemi dhënë, pra kënaquni, e më vonë do ta
kuptoni.
35. A mos Ne u kemi shpallur atyre ndonjë argument, që ia vërteton
(flet) për atë që ata Mua më përshkruajnë shok?
36. E kur Ne u japim njerëzve begati të mira, ata u gëzohen atyre, e
nëse ata i godit ndonjë e keqe për shkak të veprimit të tyre, atëherë
ata e humbin shpresën.
37. Vallë, po a nuk shohin ata se All-llahu i jep furnizim të
mjaftueshëm atij që do Ai dhe ia pakëson. Në këtë, për një popull që
beson, ka argument.
38. Andaj, jepja të afërmit atë që i takon, e edhe te varfërit edhe
udhëtarit, e kjo është shumë më e dobishme për ata që veprojnë për hirë
të All-llahut dhe të tillët janë ata të shpëtuarit.
39. Dhe çka të jepni nga pasuria për të shtuar e rritur (me kamatë), në
pasurinë e njerëzve, ajo nuk do të shtohet te All-llahu, e çka të jepni
nga sadakaja (bamirësia) me qëllim që t'i afroheni All-llahut, të
tillët janë ata që u shumfishohet (shpërblimi).
40. All-llahu është Ai që ju krijoi, që ju furnizoi, që ju bën të
vdisni e pastaj ju ngjall. A ka ndonjë prej zotave tuaj që mund të bëjë
diçka nga këto? I pastër është Ai i pa të meta, i madhëruar është Ai
nga çka ata ia mveshin dhe trillojën.
41. Për shkak të veprave (të këqia) të njerëzve, janë shaqur në tokë e
në det të zeza (bela, skamje, katastrofa, humbje e bereqetit etj.), e
për ta përjetuar ata një pjesë të asaj të keqeje që e bënë, ashtu që
tërhiqen (nga të këqijat).
42. Thuaj: "Ecni nëpër tokë dhe shikoni se si ishte përfundimi i atyre
që ishin më parë, shumica e tyre ishin jobesimtarë".
43. Ti përmbaju fuqimisht fesë së drejtë, para se të vijë dita që nuk
ka kthim, pse prej All-llahut është caktuar, atë ditë ata (njerëzit)
ndahen.
44. Kush nuk besoi, barrën e mosbesimit të vet e ka kundër vetes, e
kush bëri punë të mirë, ata vetvetes i përgatitën vendin (Xhennetin).
45. Që t'i shpërblejë Ai (All-llahu) nga të mirat e veta, ata që besuan
dhe bënë vepra të mira, vërtet, Ai nuk i do jobesimtarët.
46. Nga argumentet e Tij është edhe: Që Ai t'i lëshojë erërat
myzhdexhinj dhe t'u shijojë juve nga meshira e vet (shiun); dhe që të
lundrojë anijet me vullnetin e Tij, dhe që të përfitoni nga të mirat e
Tij dhe ashtu, ju jeni mirënjohës.
47. Ne edhe para teje popujve të tyre u dërguam pejgamberë dhe ata u
erdhën atyre me argumente të qarta, e kundër atyre që bën krim, Ne
ndërmorëm masa ndëshkuese. Obligim yni ishte të ndihmojmë besimtarët.
48. All-llahu është Ai që i lëshon erërat, e ato lëkundin retë dhe Ai i
shtrinë lart si të dojë i bën ato edhe të ndara në pjesë, dhe përmes
tyre e sheh se si bie shi, e kur ia lëshon atë kujt të dojë prej
robërve të vet, qe, ata gëzohen.
218
49. Edhe pse para se t'u binte (shiu) atyre, ata më para tij ishin të
dëshpruar.
50. Shiko pra, gjurmët e mëshirës së All-llahut, se si e ngjall tokën
pas vdekjes së saj, e s'ka dyshim se Ai është që do t'i ngjallë të
vdekurit, se Ai për çdo send është i plotfuqishëm.
51. E sikur Ne të lëshojmë një erë e ta shohin atë (të mbjellat) e
zverdhura, pa dyshim ata pas kësaj do të jenë mohues (përbuzës).
52. Në të vërtetë, ti (Muhammed) nuk mund t'i bësh të dëgjojnë të
vdekurit e as nuk mund ta bësh që të shurdhëti të dëgjojnë thirrjen,
kur ata kthejnë shpinën.
53. Dhe as që je ti udhëzues i të verbërve nga humbja e tyre, ti nuk
mund ta bësh të dëgjojë tjetër vetëm atë që u beson argumenteve Tona,
se ata janë të bindur.
54. All-llahu është Ai që ju krijoi në gjendje të dobët, pastaj pas
asaj dobësie ju dha fuqi, e pas fuqisë, dobësi e pleqëri. Ai krijon çka
të dojë, Ai është më i dijshmi, më i fuqishmi.
55. E ditën kur të bëhet kijameti (ditën e gjykimit), kriminelët
betohen se nuk qëndruan (në dynja) gjatë, por vetëm një çast të
shkurtër. Kështu kanë qenë ata që i bishtëruan të së vërtetës.
56. E atyre që iu është dhënë dija dhe besimi thonë: "Ju keni qëndruar
aq sa u pat caktuar All-llahu deri në ditën e ringjalljes, e kjo pra
është dita e ringjalljes, por ju ishit që nuk e pranonit!"
57. E atë ditë për ata që bënë zullum, arsyetimi nuk u bën dobi e as që
kërkohet prej tyre të justifikohen.
58. Ne në këtë Kur'an u kemi sjellë të gjithë shembujt, po pasha Allllahun,
edhe sikur t'u sillje çfarëdo mrekullie ti atyre, ata që nuk
besuan do të thonin: Ju (Muhammedi me besimtarë) nuk jeni tjetër veçse
mashtrues (gënjeshtarë).
59. Në këtë mënyrë All-llahu vulos zemrat e atyre që nuk kuptojnë.
60. Ti pra bën durim, pse premtimi i All-llahut është i saktë, e
kurrsesi të mos luhasin ty ata që janë të dyshimtë.
SURA 31. LUKMAN
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Elif, Lamë, Mimë.
2. Ato janë ajetet të librit me plot urtësi të përsosur.
3. E që janë udhëzim e mëshirë për ata që janë punëmirë.
4. Të cilët rregullisht e falin namazin dhe japin zeqatin dhe ata, e mu
ata janë të plotbindur për botën tjetër (Ahiretin).
5. Të tillët janë të udhëzuar në një rrugë të qartë prej Zotit të vet
dhe janë fatlumë.
6. Po ka nga njerëzit që blenë tregime boshe e më qëllim që t'i
largojnë njerëzit prej rrugës së All-llahut pa pasur kurrfarë fakti dhe
për t'i marrë ato (ajetet e) All-llahut si tallje. Për ta me siguri
është përgaditur dënim i turpshëm.
219
7. E kur i lexohen atij ajetet Tona, ai kthehet kryelartë dhe bëhet
sikur nuk i ka dëgjuar ato, bëhet sikur në veshët e tij ka shurdhim të
rëndë, pra, ti përgëzoje atë më një dënim të dhëmbshëm.
8. E ata që besuan dhe bënë vepra të mira, për ata janë Xhennetet e
begatshme,
9. që në to janë përgjithmonë. Premtimi i All-llahut i prerë, e Ai
është i gjithfuqishmi, i urti.
10. Ai i krijoi qiejt pa shtylla, sikurse po i shihni e në tokë vendosi
kodra të rënda që të mos luajë vendi bashkë me ju e nëpër të shpërndau
nga të gjitha gjallesat, dhe nga qielli Ne kemi lëshuar shi e kemi bërë
të mbijnë në të nga të gjitha llojet më të dobishme.
11. Kjo është vepër e krijimit të All-llahut, e me tregoni pra mua se
ç'krijuan ata të tjerët pos Tij. Jo, asgjë, pra, idhujtarët janë në një
humbje të pafund.
12. Ne i patëm dhënë Llukmanit mençuri të përsosur (e i thamë): Të
falënderosh All-llahun, e kush falënderon, e mira e atij falënderimi i
takon atij, e kush refuzon (edhe ai e ka për vete), në të vërtetë, Allllahu
nuk ka nevojë (për falënderimin e tij) pse Ai vetë është i
lavdishëm.
13. (përkujtoju popullit tënd) Kur Llukmani duke e këshilluar, birit të
vet i tha: "O djali im, mos i përshkruaj All-llahut shok, sepse
idhujtaria është padrejtësi më e madhe!"
14. Ne njeriun e kemi urdhëruar për (sjellje të mira ndaj) prindërit të
vet, sepse nëna e vet atë e barti me mund pas mundi dhe pas dy viteve
ia ndau gjinin. (e porositëm) Të jeshë mirënjohës ndaj Meje dhe ndaj dy
prindërve tu, pse vetëm tek Unë është kthimi juaj.
15. E nëse ata të dy tentojnë që ti të më përshkruash Mua shok, për çka
ti nuk ke kurrfarë fakti, atëherë mos i respekto ata, po në çështjet e
jetës së kësaj bote të keshë mirëkuptim ndaj tyre, e ti ndiqe rrugën e
atij që është i kthyer kah Unë, mandej kthimi juaj është tek Unë, e Unë
do t'ju njoftoj për atë që keni punuar.
16. O djali im, s'ka dyshim se edhe ajo (vepra) peshon sa kokrra e
lirit, e të jetë e fshehur në rrasë guri, ose në qiej apo në tokë, Allllahu
do ta sjellë atë, se All-llahu është i butë dhe hollësisht i
informuar.
17. O djali im, fale namazin, urdhëro për punë të mira, e ndalo nga të
këqiat, përballo me durim çdo gjë që të godet, vërtet, këto janë nga
çështjet më të preferuara.
18. Dhe mos shtrembëro fytyrën tënde prej njerëzve, mos ec nëpër tokë
kryelartë, se All-llahu nuk e do asnjë mendjemadh e që shumë
lavdërohet.
19. Të jesh i matur në ecjen tënde, ule zërin tënd, se zëri më i egër
është zëri i gomarit.
20. A nuk e dini j se All-llahu nënshtroi për të mirën tuaj çka në qiej
e çka në tokë dhe plotësoi ndaj jush të mirat e Tij të dukshme e të
fshehta, e megjithatë prej njerëzve ka që polemizojnë çështjen e Allllahut
duke mos pasur as dituri, duke mos qenë i udhëzuar dhe duke mos
pasur libër të ndritshëm.
220
21. Dhe kur atyre u thuhet: "Pasoni atë që e shpall All-llahu" ata
thonë: "Jo, ne ndjekim atë që gjetëm te prindërit tanë!" E edhe sikur
djalli t'i kishte thirrur ata në dënimin e zjarrtë!
22. E kush ia dorëzon veten All-llahut duke qenë edhe punëmirë, ai
është kapur për lidhjen më të sigurt dhe vetëm tek All-llahu është
përfundimi i çështjeve.
23. Ty mos të brengos mosbesimi i atij që nuk beson, kthimi i tyre
është vetëm tek Ne, e për atë që vepruan, Ne do t'u tregojmë. All-llahu
vërtet është i dijshëm për atë që mbajnë në zemra.
24. Ne u japim të jetojnë pak (në këtë botë), e pastaj i shtrëngojmë
ata me një dënim të rëndë.
25. Nëse ti i pyet ata: Kush krijoi qiejt e tokën? Me siguri do të
thonë: "All-llahu!" Thuaj: "All-llahut i qoftë lavdërimi!" Por shumica
e tyre nuk dinë.
26. Vetëm të All-llahut janë të gjitha që gjenden në qiej e në tokë;
All-llahu është Ai që s'ka nevojë dhe është i lavdishëm.
27. Sikur të gjithë drutë në tokë të jenë lapsa dhe sikur detit t'i
shtohen edhe shtatë dete (e të jenë me ngjyrë), nuk do të mbaroni
fjalët e All-llahut (do të shterroheshin detet, do të soseshin lapsat,
e jo mrekullitë e Zotit). All-llahu është ngadhënjyesi i urtë.
28. Krijimi dhe ringjallja juaj nuk është më e rëndë se krijimi i një
qenieje (një njeriu); vërtet, All-llahu është që i dëgjon e i sheh
veprat e njerëzve.
29. A nuk e di se All-llahu e fut (errësirën) natën në ditë dhe e fut
(dritën) ditën në natë, dhe Ai i nënshtroi Diellin e Hënën (të lindin e
të përendojnë) dhe secili rrjedh (noton) deri në një afat të caktuar
dhe se All-llahu hollësisht është i njohur për atë që veproni.
30. Kjo (dokumenton) se All-llahu është Ai (Zoti) i vërtetë, dhe se ajo
që ata adhurojnë pos Tij është gënjeshtër, e All-llahu është Ai i
larti, i madhi.
31. A nuk e sheh se anijet lundrojnë në saje të mirësisë së All-llahut,
e për t'ju treguar juve madhërinë e Tij. Vërtet, edhe në këtë ka
argument për secilin që është shumë i durueshëm dhe shumë mirënjohës.
32. E kur i mbulon ata ndonjë valë si reja, i drejtohen All-llahut
sinqerisht me besim vetëm ndaj Tij, e kur i shpëton ata e dalin në
tokë, ka disa prej tyre që i mbesin besimit të drejtë, e faktet Tona
nuk i refuzon kush pos të pabesit dhe përbuzësit.
33. O ju njerëz, kini kujdes ndaj Zotit tuaj dhe kini frikë ditës kur
prindi nuk mund t'i bëjë dobi fëmijës së vet, e as fëmija nuk mund t'i
bëjë dobi asnjë send prindit të vet. Premtimi i All-llahut (për thevab
ose azab) është e sigurt, pra të mos ju mashrojë jeta e kësaj bote dhe
të mos ju mashrojë ndajë All-llahut djalli mashtrues.
34. S'ka dyshim se vetëm All-llahu e di kur do të ndodhë kijameti, Ai e
di kur e lëshon shiun. Ai e di se çka në mitra (të nënave), nuk e di
kush pos Tij se çka do t'i ndodhë (çka do të punojë) nesër, dhe askush
nuk e di, pos Tij, se në ç'vend (ose kohë) do të vdesë. All-llahu është
më i dijshmi, më i njohuri.
221
SURA 32. SEXHDE
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Elif, Lamë, Mimë.
2. Shpallja e librit (e Kur'anit), nuk ka dyshim se është (shpallje)
nga Zoti i gjithësisë.
3. A mos po thonë se ai (Muhammedi) e trilloi? Jo, ajo është e vërtetë
prej Zotit tënd që t'i tërheqësh vërejtjen një populli që nuk u erdhi
ndonjë pejgamber para teje, ashtu që ata të gjejnë rrugën e drejtë.
4. All-llahu është Ai që krijoi qiejt dhe tokën dhe gjithë ç'ka
ndërmjet tyre, brenda gjashtë dite, pastaj mbizotëroi Arshin. Përveç
Tij nuk keni ndonjë ndihmëtar tjetër e as ndërmjetësues, pra a nuk jeni
kah mendoni!
5. Ai është që udhëheq çështjen (e të gjitha krijesave) prej qiellit në
tokë, pastaj ajo (çështja) ngritet te Ai në një ditë që sipas llogarisë
suaj është sa njëmijë vjet.
6. Ai është njohës i të (gjitha) fshehtës dhe të dukshmes, i
gjithëfuqishmi, mëshirëbërësi.
7. Ai që përsosi krijimin e çdo sendi, e krijimin e njeriut e filloi
nga balta.
8. Pastaj bëri që pasardhësit e tij të rrjedhin prej një pike uji të
dobët.
9. Mandej, Ai e formëson atë (në barkun e nënës) dhe nga ana e vet i
jep shpirt atij dhe Ai është që juve ju pajis edhe me dëgjim, me të
parit dhe me zemër, e pak send është ajo që ju falënderoni.
10. E ata thanë: "A pasi që ne të tretemi në tokë, a thua ne rishtazi
do të krijohemi?" Por (çka është edhe më keq) ata nuk besojnë se do të
dalin para Zotit të tyre.
11. Thuaj: "Engjëlli i vdekjes, i cili është caktuar për ju, ua merr
shpirtrat, e pastaj do të ktheheni te Zoti juaj".
12. E, sikur të shihje mëkatarët se si ulin kokat e veta pranë Zotit të
tyre: "Zoti ynë, tash pamë dhe dëgjuam, na kthe pra edhe një herë e të
bëjmë vepra të mira, se tash jemi të bindur".
13. Sikur të kishim dëshiruar Ne, secilit do t'i jepnim udhëzimin, por
fjala (vendimi) Ime ka marrë fund (definitiv) se do ta mbushë
Xhehennemin së bashku me exhinë e njerëz.
14. Prandaj shijoni këtë (dënim) për shkak se ju e patët harruar
takimin tuaj në këtë ditë, e edhe Ne tash u harruam juve, ndaj, për
shkak të asaj që keni vepruar, shijoni dënimin e përjetshëm.
15. Argumentet tona, i besojnë, në të vërtetë, ata që kur këshillohen
me to, bien në fytyra (bëjnë sexhde), që madhërojnë Zotin e tyre në
shenjë falënderimi dhe ata nuk bëjnë kryelartësi,
16. I heqen trupat e tyre prej dyshekëve, duke e lutur Zotin e tyre nga
frika dhe nga shpresa dhe nga ajo që Ne u kemi dhënë (pasuria) atyre,
ata japin.
17. Pra, për ata që kanë vepruar nuk di askush për atë kënaqësi (të
zemrës e shpirtit) që u është caktuar atyre si shpërblim.
222
18. A mos është ai që ishte besimtarë, sikurse ai që ishte jasht
rrugës? Jo! Këta nuk janë të barabartë.
19. Për sa u përket atyre që besuan dhe bënë vepra të mira, ata, për
hir të veprave që i bënë, vendpritje e kanë Xhennetin.
20. E ata që nuk respektuan All-llahun, skutë e tyre është zjarri. Sa
herë që të tentojnë të dalin nga ai, kthehen në të dhe atyre u thuhet:
"Shijoni dënimin e zjarrit që ju e konsideronit rrenë.
21. Ne do t'u shijojmë atyre dënimin më të shpejtë (në dynja) para
dënimit të madh (në Ahiret), ndoshta do të tërhiqen (prej të këqiave).
22. E kush është më zullumqarë se ai që këshillohet me ajetet e Zotit
të vet, e pastaj u kthyen shpinën atyre? Ne me siguri do të hakmirremi
kundër kriminelëve.
23. Ne i patëm dhënë edhe Musait librin, e ti (Muhammed) mos ke dyshim
në çka pranon (në Kur'anin libër qiellor si Musait), kurse atë (librin
e Musait) e bëmë udhërrëfyes për beni israilët.
24. Dhe prej tyre Ne bëmë prijës që me urdhërin Tonë udhëzojmë, pasi që
ata (që i bëmë prijësa) ishin të durueshëm dhe ndaj argumenteve Tona
ishin të bindur.
25. S'ka dyshim se Zoti yt është Ai që në ditën e kijametit do të
gjykojë mes tyre në atë që ishin të përçarë.
26. A nuk e kanë të qartë ata (mekasit) se sa nga popujt para tyre i
shkatërruam, që nëpër ato vendbanime të tyre janë kah kalojnë? Është e
vërtetë se në ato (vende të shkatërruara) ka fakte, se nuk janë duke
dëgjuar me vëmendje?
27. Si nuk kanë parë ata se Ne e sjellim ujin në tokën e thatë dhe me
të nxjerrim bimë që prej tyre ushqehen kafshët e tyre, bile edhe ata
vetë. A nuk janë duke parë (e të kuptojnë)?
28. E në anën tjetër ata thonë: "E kur do të jetë ai ngadhënjim
(çlirimi i Mekës ose gjykimi i Zotit), nëse jeni të drejtë çka thoni.
29. Thuaj: "Ditën e kijametit, atyre që kanë qenë jobesimtarë, nuk u
bën dobi besimi e as nuk u jepet afat.
30. Andaj, ti largohu prej tyre dhe prit, edhe ata janë duke pritur.
SURA 33. AHZAB
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. O ti Pejgamber, qëndro i fortë në besnikëri ndaj All-llahut, e mos i
përfill jobesimtarët dhe hipokritët, se vërtet All-llahu është i
gjithëdijshëm, i di çështje në hollësi.
2. Dhe ti vepro sipas asaj që po të shpallet nga Zoti yt; All-llahu
është i njohur shumë mirë me atë që ju veproni.
3. E, mbështetu në All-llahun, se mjafton që All-llahu të jetë mbrojtës
yti.
4. All-llahu nuk krijoi dy zemra në gjoksin e asnjë njeriu e as nuk ua
bëri gratë tuaja, prej të cilave largoheni me dhihar nëna tuaja, (duke
krahasuar shpinën e gruas me atë të nënës), e as nuk ua bëri djem tuaj
të adoptuarit tuaj (fëmijët e tjetërkujt që i adoptoni si të juaj).
Këto janë vetëm thënie tuaja që i shqiptoni me gojët tuaja, e All-llahu
e thotë atë që është realitet, dhe Ai udhëzon në rrugën e drejtë.
223
5. Ju thirrni (mbështetni) ata në etëri e vërtetë të tyre, kjo është më
e drejtë tek All-llahu, e nëse nuk ua dini (nuk dini se kush janë)
etërit e tyre, atëherë ata janë vëllezërit tuaj dhe të afërmit tuaj në
fé. Nuk ëshë ndonjë mëkat jauji ajo për çka keni gabuar, por (është
mëkat) ajo që zemrat tuaj e bëjnë qëllimisht, po All-llahu është që
falë, është mëshirues.
6. Pejgamberi është më i ndishëm ndaj besimtarëve se sa ata ndaj vetë
vetvetes së tyre, ndërsa gratë e tij janë në vend të nënave të tyre. E
ata (të afërmit) farefisi nga barku, sipas dispozitave të All-llahut,
kanë më tepër përparësi ndaj njëri tjetërit se sa besimtarët e tjerë
dhe se sa muhaxhirët (të mërguarit), përveç nëse dashamirëve tuaj doni
t'u bëni ndonjë të mirë (u lëni testament ose diç tjetër). Kjo është e
regjistruar në librin e shquar (Levhi Mahfudh, Kur'an).
7. (përkujto) Kur Ne e morëm (me betim) prej pejgamberëve premtimin e
tyre; edhe prej teje, prej Nuhut, Ibrahimit, Musait, Isait birit të
Merjemes, pra morëm prej tyre besë të fortë.
8. Për të marrë në pyetje këta të sinqertë për sinqeritetin e tyre, e
për jobesimtarët Ai ka përgatitur ndëshkim të dhembshëm.
9. O ju që keni besuar, përkujtonie të mirën e All-llahut ndaj jush,
kur juve u erdhi një ushtri e Ne kundër tyre lëshuam një furtunë dhe
ushtri që ju nuk e shihnit, e All-llahu e shihte atë që ju vepronit.
10. Kur ata u erdhën juve edhe prej së larti edhe prej së poshti, dhe
kur shikimet u shtangën, e zemrat arritën në fyt, e ju sajonit mendime
të llojllojta për All-llahun.
11. Atje, në atë vend qenë sprovuar besimtarët, dhe qenë tronditur me
një dridhje të fortë.
12. Kur hipokritët dhe ata që në zemrat e tyre kishin sëmundje, thonin:
"All-llahu dhe i dërguari Tij, nuk na premtuan tjetër vetëm se
mashtrim!"
13. Dhe kur një grup prej tyre thanë: "O banorë të Jethribit, nuk ka
qendresë për ju, ndaj kthehuni!" E një grup prej tyre kërkonin lejen e
Pejgamberit, duke thënë: "Shtëpitë tona janë të pambrojtura!" Edhe pse
ato nuk ishin të pambrojtura, në realitet ata nuk donin tjetër por
vetëm të iknin.
14. Dhe sikur t'u hynin atyre nga anët e saj (Medinës) dhe prej tyre të
kërkohej tradhëtia, ata do të ishin të gatshëm për të dhe nuk do të
vononin aspak. (të tradhtonin).
15. E, ata ishin që i patën dhënë besën All-llahut më parë se nuk do të
kthehen prapa (nuk do të ikin), pra premtimi i dhënë All-llahut mban
edhe përgjegjësi.
16. Thuaj: "Nëse ikët prej vdekjes ose prej mbytjes, ikja nuk do t'ju
bëjë dobi, sepse edhe atëherë nuk do të (shpëtoni) përjetoni vetëm për
pak kohë".
17. Thuaj: "Kush do t'ju mbrojë prej All-llahut, nëse Ai ua ka caktuar
ndonjë të keqe, ose (do t'ju godit me ndonjë të keqe) nëse Ai ua ka
caktuar ndonjë të mirë. Po përveç All-llahut ata nuk do të gjejnë për
vete ndonjë ndihmëtar".
18. All-llahu i ka njohur shumë mirë ata që ndër ju pengonin dhe ata që
vëllezërve të vet u thonin: "Ejani me ne!" E ata nuk vijnë në luftë,
vetëm një pakicë.
224
19. Janë koprracë ndaj jush (nuk ju duan të mirën). E kur u vjen frika
i sheh ata të shikojnë ty, e sytë e tyre rrotullohen si të atij nga të
fiktit para vdekjes, e kur largohet frika, ata ju shpojnë juve me gjuhë
të mprehta, lakmues për pasuri (për plaçkë -ganimet). Të tillët nuk
kënë besuar, andaj All-llahu ua asgjësojë veprat e tyre, e kjo për Allllahun
është lehtë.
20. Ata mendonin se grupet aleate ende nuk kishin shkuar, dhe nëse
aleatët kthehen edhe njëherë, ata (hipokritët) do të dëshironin të
kishin qenë beduinë diku me arabët dhe prej atje të pyesin për çështjen
tuaj, por edhe sikur të ishin në mesin tuaj, ata krejt pak do të
luftonin.
21. Ju e kishit shembullin më të lartë në të dërguarin e All-llahut,
kuptohet, ai që shpreson në shpërblimin e All-llahut në botën jetër, ai
që atë shpresë e shoqëron duke e përmendur shumë shpesh All-llahun.
22. E kur myslimanët e panë ushtrinë aleate, thanë: "Kjo është ajo që
All-llahu dhe i dërguari i Tij na premtuan neve, e All-llahu dhe i
dërguari i Tij e thanë të vërtetën. Ajo (ushtria e armikut që e panë)
vetëm ua shtoi atyre besimin dhe mbështetjen.
23. Prej besimtarëve kishte burra që vërtetuan besën e dhënë Allllahut,
e disa prej tyre e realizuan premtimin duke dhënë jetën, dhe ka
prej tyre që janë duke pritur (ta zbatojnë) dhe ashtu nuk bënë kurrfarë
ndryshimi.
24. Që All-llahu t'i shpërblejë të vërtetit për sinqeritetin e tyre e
hipokritët t'i ndëshkojë, nëse do, ose t'ua falë atyre; All-llahu është
që falë shumë, është mëshirues.
25. Dhe All-llahu i zbrapsi ata që nuk besuan me atë mllefin e tyre,
duke mos arritur kurrnjë të mirë. Dhe All-llahu ua largoi luftën
besimtarëve. All-llahu është i fuqishëm, ngadhënjyes.
26. E ata nga ithtarët e librit (jehuditë), të cilët u ndihmuan atyre
(idhujtarëve), Ai (All-llahu) i nxori prej kështjellave të veta dhe në
zemrat e tyre u shtini frikën, ashtu që një grup e mbytni, kurse grupin
tjetër e robëroni.
27. E juve ju la trashëgim tokën e tyre, shtëpitë e tyre, pasurinë e
tyre dhe tokën që ende nuk e keni shkelur. All-llahu është i
gjithfuqishëm për çdo send.
28. O ti Pejgamber, thuaju grave tuaja: "Në qoftë se lakmoni jetën e
kësaj bote dhe stolitë e saj, atëherë ejani: unë po ju jap furnizimin
(për lëshim) dhe po ju lëshoj ashtu si është e rrugës.
29. E në qoftë se e doni All-llahun, të dërguarin e Tij dhe botën
tjetër, atëherë të jeni të sigurta se All-llahu ka përgatiur shpërblim
të madh për ato prej jush që bëjnë punë të mira.
30. O gra të Pejgamberit, cilado prej jush që bën punë të ligë e të
shëmtuar, asaj dënimi i shtohet dyfish e kjo për All-llahun është shumë
lehtë.
31. E kush prej jush i përvishet adhurimit të All-llahut dhe
respektimit të të dërguarit të Tij dhe bën punë të mira, asaj do t'i
japim shpërblimin e dyfishtë dhe për të kemi përgatitur furnizim të
këndshëm.
225
32. O gratë e Pejgamberit, ju nuk jeni si asnjë grua tjetër, nëse keni
kujdes e ruheni, andaj mos u llastoni në të folur e të lakmojë ai që ka
sëmundje në zemrën e tij, po thuani fjalë të matura.
33. Dhe rrini në shtëpitë tuaja e mos shfaqni bukurinë tuaj si shfaqej
në injorancën e hershme, falnie namazin, jepnie zeqatin dhe respektonie
All-llahun dhe të dërguarin e Tij. All-llahu ka për qëllim që nga ju, o
familje e shtëpisë (se Pejgamberit) të largojë ndytësinë e mëkateve dhe
t'ju pastrojë deri në skaj.
34. E, përkujtonie atë nga ajetet e All-llahut dhe rregullat e fesë që
po u lexohet në shtëpitë tuaja; vërtet, All-llahu është i kujdesshëm
dhe i njohur hollësisht për çdo gjë.
35. Nuk ka dyshim se për myslimanët e muslimanet, besimtarët e
besimtaret, adhuruesit e adhurueset, të sinqertit e të sinqertat,
durimtarët e durimtaret, të përvuajturit e të përvuajturat,
sadakadhënësit e sadakadhënëset, agjëruesit e agjërueset, ruajtësit e
nderit e ruajtëset e nderit, shumë përmendësit e All-llahut e shumë
përmendëset e All-llahut, All-llahu ka përgatitur falje (mëkatesh) dhe
shpërblim të madh.
36. Kur All-llahu ka vendosur për një çështje, ose i dërguari i Tij,
nuk i takon (nuk i lejohet) asnjë besimtari dhe asnjë besimtareje që në
atë çështje të tyre personale të bëjnë ndonjë zgjidhje tjetërfare. E
kush e kundërshton All-llahun dhe të dërguarin e Tij, ai është larguar
shumë larg së vërtetës.
37. (Përkujto) Kur i the atij që All-llahu e kishte shpërblyer (me
besim) e edhe ti i pate bërë mirë: "Mbaje bashkëshorten tënde dhe kij
frikë na All-llahu!", e ti e mbaje fshehtë në veten tënde atë që Allllahu
do ta zbulojë dhe u frikësohesh njerëzve, por më e drejtë është
që t'i frikësohesh All-llahut. E pasi që Zejdi e kishte vendosur atë që
kishte menduar ndaj saj, Ne ta kurorëzuam ty atë, e për të mos pasur
besimtarët vështirësi (mëkat) në martesë me gratë e të adoptuarëve të
tyre, kur ata heqin dorë prej tyre. E vendimi i All-llahut është kryer.
38. Pejgamberit nuk i përket kurrnjë qortim për atë që All-llahu e
ngarkoi me të. Ky ishte ligj, i All-llahut edhe ndër ata që ishin më
parë, e urdhëri i All-llahut është vendim i kryer.
39. (ligj i All-llahut ndër) Ata, të cilët i kumtojnë shpalljet e Allllahut,
i frikësohen vetëm All-llahut e askujt tjetër pos Tij, e Allllahu
është i mjaftë të jetë llogatitës.
40. Muhammedi nuk ka qenë babai i asnjërit prej burrave tuaj por ai
ishte i dërguari i All-llahut dhe vulë e të gjithë pejgamberëve, e Allllahu
është i dijshëm për çdo send.
41. O ju që besuat, përkujtoni All-llahun sa më shpesh.
42. Dhe madhëronie Atë mëngjes e mbrëmje.
43. Ai ju mëshiron juve e edhe engjëjt e Tij, e për t'ju nxjerrë juve
prej errësirave në dritë dhe Ai ndaj besimtarëve është shumë i
mëshirues.
44. Ditën që e takojnë Atë (Zotin), përshëndetja e tyre është Selam
(paqe) dhe për ta ka përgatitur shpërblim të mirë.
45. O ti Pejgamber, Ne të dërguam ty dëshmues, lajmëtar përgëzues e
qortues.
226
46. Dhe me urdhërin e All-llahut, thirrës për në rrugën e Tij dhe
pishtarë ndriçues.
47. E besimtarëve jepu sihariq se prej All-llahut ata kanë dhunti të
madhe.
48. Mos i dëgjo jobesimtarët e hipokritët dhe mos u vë veshin mundimeve
të tyre ndaj teje, e mbështetju All-llahut se All-llahu është mbrojtje
e mjaftueshme.
49. O ju që besuat, kur të keni lidhur kurorë me besimtaret e pastaj i
lëshoni ato para se të keni kontaktuar me to, ju nuk keni të drejtë të
kërkoni që ato të presin afatin e caktuar (iddetin), po jepniu diçka
atyre dhe lironi në mënyrë të njerëzishme.
50. O ti Pejgamber, Ne të kemi lejuar gratë, të cilave u ke dhënë
shpërblimin e kurorës, dhe ato që me ndihmën e All-llahut hynë në
posedimin tënd (robëreshat e luftës) dhe bijat e axhës tënd, bijat e
hallave tua, bijat e dajës tënd, bijat e tezeve tua (të janë lejuar,
pos grave me niqah dhe të afërtat), të cilat kanë migruar (kanë bërë
hixhret) si ti, dhe një grua besimtare nëse ajo ja falë veten
Pejgamberit dhe nëse Pejgamberi dëshiron të martohet me të (një martesë
e tillë pa shpërblim të niqahit) duke qenë kjo (rast) vetëm për ty e jo
edhe për besimtarët. Ne e dimë se ç'u kemi bërë atyre obligim rreth
grave të tyre dhe rrëth atyre që i kanë në pronësinë e vet, ashtu që ti
të mos keshë vështirësi, e All-llahu është që falë shumë, është
mëshirues.
51. Ti je i lirë të lëshosh atë që don prej tyre dhe të mbash pranë
vete atë që don, e edhe të kërkosh afrimin e asaj nga e cila ke qenë
larguar, dhe nuk ke mëkat. Kjo është më së afërmi që ato të qetësohen
shpirtërisht e të mos brengosen dhe të jenë të kënaqura me atë që ti u
ofron të gjitha atyre. All-llahu e di çka mbani në zemrat e tuaja, Allllahu
është më i dijshmi, më i buti.
52. Prej tash e mbrapa ty nuk të lejohen më gra (të tjera) e as në vend
të tyre të marrësh ndonjë tjetër, po edhe sikur të mahnit bukuria e
tyre, përveç atyre që i ke në posedim (robëreshat), All-llahu është
përcjellës ndaj çdo sendi.
53. O ju që besuat, mos hyni në shtëpitë e Pejgamberit ndryshe vetëm
nëse u lejohet për ndonjë ngrënie e duke mos pritur përgatitjen e saj,
por kur të thirreni, atëherë hyni, e kur të jeni ushqyer, atëherë
shpërndahuni, duke mos hyrë në bisedë me njëri tjetrin, vërtet këto
(pritja, qëndrimi, biseda) e mundojnë Pejgamberin, por ai turpërohet
prej jush; All-llahu nuk i turpërohet realitetit. E kur kërkoni prej
tyre (grave të Pejgamberit) ndonjë send, atë kërkonie pas perdës, kjo
është më e pastër për zemrat tuaja dhe të tyre. Juve nuk u takon ta
mundoni të dërguarin e All-llahut, e as të martoheni kurrë me gratë e
tij, pas (vdekjes së) tij. Këto janë te All-llahu mëkat i madh.
54. E shprehët ju haptazi ose fshehtazi ndonjë send, s'ka dyshim se
All-llahu çdo send e di.
55. Nuk është mëkat për ato (gratë të jenë të pambuluara) ndaj etërve
të tyre, as ndaj djemve të tyre, as ndaj vëllezërve të tyre, as ndaj
djemve të vëllezërve të tyre, as ndaj djemve të motrave të tyre, as
ndaj grave të tyre, e as ndaj robëreshave të tyre. E, frikësohuni (o ju
gra) All-llahut, All-llahu është pranë çdo sendi.
227
56. Është e vërtetë se All-llahu dhe engjëjt e Tij me madhërim e
mëshirojnë Pejgamberin. O ju që keni besuar, madhëronie pra atë (duke
rënë salavatë) dhe përshëndeteni me selam.
57. E s'ka dyshim se ata janë, të cilët e fyejnë All-llahun dhe të
dërguarin e Tij, ata i ka mallkuar All-llahu në Dynja e në Ahiret dhe
për ta ka përgatitur një dënim të dhembshëm.
58. E ata që fyejnë besimtarët dhe besimtaret, për çka ata nuk janë
fajtorë, ata kanë ngarkuar veten me shpifje dhe me një mëkat shumë të
madh.
59. O ti Pejgamber, thuaju grave tua, bijave tua dhe grave të
besimtarëve le të vëjnë shamitë (mbulojë) e veta mbi trupin e tyre, pse
kj është më afër që ato të njihen (se nuk janë rrugaçe) e të mos
ofendohen. All-llahu fal gabimet e kaluara, Ai është mëshirues.
60. Po nëse hipokritët dhe ata që kanë zemra të sëmura, dhe ata që
përhapin gënjeshtra në Medinë, nuk ndalen, Ne bëjmë që ti të dominosh
mbi ta e pastaj ata nuk do të jenë fqinj me ty në të, vetëm një kohë të
shkurtër.
61. (Do të jenë) Të mallkuar, kudo që të ndeshen do të kapen dhe do të
mbyten.
62. (Ky është) Ligji i All-llahut edhe ndër ata që ishin më parë, e në
ligjin e All-llahut nuk mund të gjesh ndryshim.
63. Njerëzit të pyesin për kijametin (katastrofën) e ti thuaj: "Për atë
di vetëm All-llahu! E, ku mund ta dish ti, ai ndoshta është afër!"
64. All-llahu i ka mallkuar jobesimtarët dhe për ta ka përgatitur zjarr
të ndezur fort.
65. Aty do të mbesin përgjithmonë dhe nuk do të gjejnë kë t'i mbrojë
apo t'i ndihmojë.
66. Ditën kur fytyrat e tyre do të përmbysen në zjarr e thonë: "Të
mjerët ne, ta kishim adhuruar All-llahun e respektuar të dërguarin!"
67. Dhe thonë: "Zoti ynë, ne i dëgjuam udhëheqësit tanë dhe të parët
tanë, por ata na shmangën nga rruga e drejtë".
68. Zoti ynë, jepu atyre dënim të dyfishtë dhe mallkoj ata si është më
së keqi!
69. O ju që keni besuar, mos u bëni si ata që e ofenduan Musain, e Allllahu
e pastroi atë nga ajo që i thanë. Ai tek All-llah ishte me famë.
70. O ju besimtarë, pëmbajuni mësimeve të All-llahut dhe thuani fjalë
të drejta.
71. Ai (All-llahu) iu mundëson të bëni vepra të mira, ju shlyen juve
mëkatet tuaja, e kush respekton All-llahun dhe të dërguarin e Tij, ai
ka arritur një sukses të madh.
72. Ne u ofruam emanetin (obligimet) qiejve, tokës dhe maleve, e ato
nuk deshën ta marrin përsipër atë dhe u frikësuan prej tij, ndërsa
njeriu atë e mori mbi vete; dhe ai i bëri padrejtë vetes, dhe ishte i
padijshëm.
73. (Njeriu e mori përsipër) Ashtu që All-llahu të ndëshkojë hipokritët
dhe hipokritet, idhujtarët dhe idhujtaret, e tu falë besimtarëve dhe
besimtareve. All-llahu është Ai që falë shumë dhe është mëshirues.
228
SURA 34. SEBE'
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Falënderimi i takon All-llahut, që e Tij është çka ka në qiej dhe
çka ka në tokë dhe i tërë falënderimi i takon Atij në botën tjetër. Ai
është i urti i përsosuri në njohuri.
2. Ai e di çka vihet në tokë dhe çka del prej saj dhe çka zbret prej
qiellit e çka ngrihet në të; Ai është Mëshiruesi, Mëkatfalësi.
3. E ata që nuk besuan thanë: "Nuk do të na vijë neve kijameti!" Thuaj:
"Po, pasha Zotin tim që e di të fshehtën, pa tjetër do t'ju vijë ai
juve. Atij nuk mund t'i fshihet as në qiej e as në tokë sendi sa
grimca, e as më i vogël, e as më i madh, vetëm se janë të regjistruar
në librin e qartë".
4. (Janë të shënuara) Që t'i shpërblejë ata që besuan dhe bënë vepra të
mira. Për të tillët ka falje dhe furnizim të mirë.
5. Ata që u përpoqën t'i mposhtin faktet Tona, ata do të kenë një dënim
të keq, të dhembshëm.
6. Ndërsa atyre që u është dhënë dijenia, e dinë se kjo që të është
shpallur ty nga Zoti, është e vërtetë dhe se udhëzon për në rrugën e
Fuqiplotit, të lavdishmit.
7. Dhe ata që nuk besuan thanë: "A doni t'ju tregojmë për një njeri që
do t'ju informojë juve se si, pasi që (të vdisni e) të jeni copëtuar
plotësisht, ju do të krijoheni rishtazi?
8. A është duke krijuar gënjeshtër ndaj All-llahut, apo e ka kapur
çmendia?" Jo, por ata që nuk besojnë botën e ardhshme, janë të dënuar
përjetë, e tash janë në humbje të pambarim.
9. A nuk e shohin qiellin e tokën që i ka rrethuar ata para dhe prapa?
Sikur të duam, Ne e shafitim tokën me ta ose shembim mbi ta copa nga
qielli. S'ka dyshim se në këtë ka argument për secilin njeri që kthen
mendjen te Zoti.
10. Ne i patëm dhënë Davudit dhuratë të madhe nga ana e jonë: "O male
dhe shpezë, lartësoni (me tesbih) së bashku me të!" Ne ia zbutëm atij
edhe hekurin (si brumë).
11. (I thamë) Puno këmisha të plota (nga hekuri) dhe thurri me
precizitet ato. Dhe bëni vepra të mira (o familje e Davudit), se Unë
vëzhgoj atë që ju punoni.
12. Edhe Sulejmanit ia nënshtruam erën që paraditja (e udhëtimit me të
duke shkuar) ishte sa një muaj dhe pasditja e saj (në të kthyer) sa një
muaj (udhëtimi). I bëmë që atij t'i rrjedhë burim i remit dhe me
urdhërin e Zotit të tij, ia nënshtruam xhinët që punonin sipas dëshirës
së tij, e kush largohet prej tyre nga urdhëri Jonë, atij do t'ia
shijojmë zjarrin e fortë.
13. I punonin atij çka ai dëshironte: pallate të fortifikuara,
skulptura, pjata (të drunjëta) sikurse rezervuare, enë (kazana) të
palëvizshme. Veproni duke falënderuar, o familje e Davudit, e nga
robërit e Mi, pak janë mirënjohës.
14. E kur ia caktuam atij vdekjen, askush tjetër, nuk i njoftoi ata
(xhinët) për vdekjen e tij, përveç krimbit që i brejti shkopin e tij, e
kur u rrëzua ai, për xhinët u bë e qartë se sikur të ishin ata që e
229
dinin të fshehtën, nuk do të vazhdonin të qëndronin në mundimin e
rëndë.
15. Populli Sebe pati një begati në vendbanimin e vet: kishin nga të dy
anët kopshte, nga ana e djathtë (e luginës) dhe nga ana e majtë. Hani
(u thamë) nga begatitë e Zotit tuaj dhe falënderonju Atij. Qytet i mirë
dhe Zot mëkatfalës.
16. Po ata i kthyen shpinën, e Ne e lëshuam kundër tyre rrjedhën e
pendës dhe dy kopshtet e tyre i shndërruam në dy kopshte me fruta të
idhët, drunj të thatë dhe diçka pak bari të egër.
17. Atë dënim ua dhamë atyre për shkak se nuk besuan, e Ne nuk dënojmë,
përveç mohuesit.
18. Dhe, në mes tyre dhe mes fshatrave të bekuara (në Sham), ju bëmë
fshatra të njëpasnjëshme dhe ju bëmë udhëtim të përshtatshëm. Udhëtoni
të sigurt nëpër to natën e ditën.
19. Po ata thanë: "Zoti ynë, na i largo udhëtimet tona!" E ashtu e
dëmtuan veten dhe i bëmë ata ngjarje tregimesh, i ndamë plotësisht. Në
këtë ka argumente për secilin durimtar e mirënjohës.
20. Në të vërtetë, djalli realizoi mendimin e vet ndaj tyre, ndaj edhe
e dëgjuan atë, përpos një grupi besimtarësh.
21. E ai (djalli) nuk pati kurrfarë pushteti ndaj tyre, përveç që (dija
e Jonë të dalë në shesh) të dihet ai që beson në botën tjetër, prej
atij që është në dyshim për të. E Zoti yt është përcjellës ndaj çdo
gjëje.
22. Thuaj: "Thirrni ata, të cilët i menduat për zota pos All-llahut!"
Ata nuk posedojnë sa një grimcë as në qiej e as në tokë dhe as që kanë
në to nonjë pjesë, dhe Ai nuk ka prej tyre ndonjë përkrahje.
23. Dhe ndërmjetësimi nuk bën dobi te Ai, përveç i atij të cilit i jep
leje, e kur hiqet frika nga zemrat e tyre (të ndërmjetësuesve), ata
thonë: "Çka tha Zoti juaj!" (rreth shefatit). Ata (engjëjt e lartë)
thonë: "Të vërtetën!" (u dha leje). Ai është më i larti, më i madhi.
24. Thuaj: "Kush ju furnizon nga qiejt e nga toka?" Thuaj: "All-llahu".
E atëherë, ose ne ose ju jemi në rrugë të drejtë, apo në një humbje të
dukshme!
25. Thuaj: "Ju nuk jeni përgjegjës për gabimet tona, e as ne nuk
përgjigjemi për atë që veproni ju!"
26. Thuaj: "Zoti ynë na tubon neve dhe juve, e pastaj me drejtësi
gjykon mes nesh, se Ai është gjykatës i drejtë, i dijshëm.
27. Thuaj: "M'i tregoni ata (idhuj) që ia shoqëroni Atij si rivalë!"
Jo, kurrsesi nuk ka shok, por Ai është All-llahu, i gjithfuqishmi, i
urti!"
28. Ne nuk të dërguam ty ndryshe vetëm se për të gjithë njerëzit,
myzhdedhënës dhe tërheqës i vërejtjes, por shumica e njerëzve nuk e
dinë.
29. E thonë: "Kur është ai premtim, nëse jeni të vërtetë?"
30. Thuaj: "Ju keni afatin e një dite që për asnjë moment nuk do të
shtyheni për më vonë, e as nuk do të nguteni më para.
31. Dhe ata që nuk besuan thanë: "Ne nuk i besojmë këtij Kur'ani, e as
atij që ishte para tij, (librave të tjerë)?!" E sikur t'i shihje
230
zullumqarët kur të dalin para Zotit të tyre të ndalen, kthejnë fjalën
(fyese) njëri-tjerit, atyre që ishin pari, u thonë: "Sikur të mos ishit
ju, ne do të kishim qenë besimtarë!"
32. E ata që ishin pari, atyre që kishin qenë të dobët u thonë: "A ne
ju penguam prej udhëzimit të drejtë pasi që u pat ardhur juve? Jo, por
ju vetë ishit kriminelë!"
33. E ata që kishin qenë të shtypur, atyre që ishin krerë u thonin:
"Jo, por dredhia juaj natë e ditë (na largoi prej besimit), kur ju na
thërrisnit të mos e besojmë All-llahun dhe t'i bëjmë Atij shokë. E kur
e shohim dënimin, e fshehin dëshpërimin e vet dhe Ne u vëmë prangat në
qafat e atyre që nuk besuan. Ata nuk dënohen për tjetër pos për atë që
punuan.
34. Ne nuk dërguam në asnjë vendbanim ndonjë nga pejgamberët e që
pasanikët e tij të mos i thonin: "Ne nuk i besojmë asaj me çka jeni
dërguar".
35. Ata thoshin: "Ne kemi më shumë pasuri e fëmijë, e ne nuk do të jemi
të ndëshkuar".
36. Thuaj: "All-llahu ia shumon begatinë atij që do, e edhe ia pakëson,
por shumica e njerëzve nuk e dinë".
37. Nuk është as pasuria juaj, e as fëmijët tuaj ajo që ju afron pranë
Nesh, është vetëm besimi dhe veprat e mira; të tillët shpërblehen
shumëfish për atë që vepruan dhe ata janë në dhoma të larta të
shpëtuar.
38. Ndërsa, ata që përpiqen t'i mposhtin argumentet Tona, të tillët
janë të dënuar.
39. Thuaj: "S'ka dyshim se Zoti im është Ai që i jep furnizim të
begatshëm atij që do nga robërit e vet dhe Ai ia pakëson atij, e çkado
që të jepni, Ai e kompenson atë dhe Ai është dhuruesi më i madh.
40. Dhe, (përkujto) ditën kur i tubon ata të gjithë e pastaj engjëjve u
thotë: "A këta ishin që vetëm juve u adhuronin?"
41. Ata (engjëjt) thonë: "I pa të meta je o i madhëruar! Ti je Zoti
ynë, larg asaj që ata thonë! Por ata kanë qenë që adhuronin xhinët
(djajtë) dhe shumica sish u besonin atyre".
42. E sot pra, Nuk keni gjë në dorë t'i bëni as dobi, as dënim njëritjetrit,
dhe atyre që ishin zullumqarë u themi: "Shijoni dënimin e
zjarrit, të cilin e konsideruat gënjeshtër!"
43. E kur u lexohen atyre ajetet tona të qarta, ata thoshin: "Ky nuk
është tjetër vetëm se njeri, i cili dëshiron t'ju shmangë nga ajo që
adhuronin prindërit tuaj" dhe thoshin: "Ky (Kur'ani) nuk është tjetër
vetëm se është gënjeshtër e trilluar!" Madje, ata që nuk besuan të
vërtetën, pasi ajo u erdhi, i thanë: "Kjo (Muhammed, feja islame,
Kur'ani) nuk është tjetër vetëm se magji e qartë!"
44. Po Ne nuk u kemi dhënë atyre ndonjë libër që ta mësojnë dhe as nuk
dërguam te ata ndonjë pejgamber para teje (pra ata nuk dinë si është
pejgamberi as si është shpallja).
45. Edhe ata që ishin para këtyre (kurejshitëve) patën përgënjeshtruar,
dhe këta nuk kanë (kurejshitët) as një të dhjetën e asaj, që Ne u patëm
dhënë atyre, e i konsideruan rrenacakë të dërguarit e Mi, ja si ishte
dënimi Im.
231
46. Thuaj: "Unë ju këshilloj vetëm me një gjë: Për hir të All-llahut të
angazhoheni sinqerisht dy nga dy ose një nga një, e pastaj të mendoni
thellë (që ta kuptoni) se shoku juaj (Muhammedi) nuk ka ndonjë çmendje.
Ai nuk është tjetër vetëm t'ju tërheqë vërejtjen për një dënim të
ashpër (nëse nuk besoni)".
47. Thuaj "Unë nuk kërkova prej jush ndonjë shpërblim, nëse kam
kërkuar, ai le t'u mbetet juve, shpërbilmi im është vetëm prej Allllahut,
e Ai është dëshmitar për çdo send".
48. Thuaj: "Zoti im, Njohës i të fshehtave, sjell të vërtetën".
49. Thuaj: "Erdhi e vërteta, e kota u zhduk pa fillim dhe pa kthim!"
50. Thuaj: "Nëse unë kam humbur, atëherë e keqja e humbjes është vetëm
në dëm timin, e nëse e kam gjetur të vërtetën, atëherë ajo është me
ndihmën e Zotit tim; Ai është dëgjues, i afërt!"
51. E sikur t'i shohësh ata kur i kap frika e nuk kanë shpëtim edhe të
kapën prej një vendi afër (do të shihje tmerr të madh).
52. Dhe thonë: "Ne i kemi besuar atij (Kur'anit, Muhammedit)!" Po si
arrijnë ata besimin prej së largu?
53. Kur ata më parë e mohuan atë dhe prej së largu thoshin me hamendje
(s'ka ringjallje, s'ka përgjegjësi etj.).
54. Dhe ndërhyhet (ndërhyn All-llahu) ndërmjet tyre dhe ndërmjet asaj
që dëshirojnë ata, ashtu sikurse është vepruar me parë me të ngjashmit
e tyre (partinë e tyre); vërtet, ata ishin në një dyshim të fortë.
SURA 35. FATIR
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Falënderimi i qoftë All-llahut, Krijuesit të qiejve e tokës Sajuesit
të engjëjve me nga dy palë, tri palë e katër palë krahë, ndërmjetësues
(në mes Tij dhe pejgamberëve). Ai shton në krijim atë që do, vërtet,
All-llahu ka fuqi për çdo send.
2. Atë që All-llahu ua dhuron njerëzve nga mëshira e Tij, nuk ka kush
që mund ta pengojnë, e atë që Ai e ndal, nuk ka kush që mund ta lirojë
pos Tij; Ai është ngadhnjyesi, i gjithdijshmi.
3. O ju njerëz, ruani me mirënjohje të mirat që All-llahu u dhuroi! A
ka ndonjë zot tjetër që u furnizon juve nga qielli e toka? Nuk ka zot
tjetër përveç Tij, e si pra, e ktheni shpinën?
4. Po, nëse ty të konsiderojnë rrenacak, edhe të dërguarit para teje
kanë qenë të përgënjeshtruar, po vetëm te All-llahu kthehen çështjet.
5. O ju njerëz, s'ka dyshim se premtimi i All-llahut është i vërtetë,
pra të mos u mashtrojë juve jeta e kësaj bote dhe të mos u mashtrojë
juve ndaj All-llahut ai i mashtruari (shejtani).
6. Djalli është armik i juaji, pra edhe ju konsideronie armik, ai e
thërret atë grupin e vet, vetëm për t'i bërë banues të zjarrit.
7. Ata që nuk besuan, kanë një dënim të ashpër, e ata që besuan dhe
bënë vepra të mira, ata kanë falje (të mëkateve) dhe shpërblim të
madh).
8. A atij që vepra e vet e keqe i është hijeshuar dhe e sheh si të mirë
(a është i njejtë me atë që i largohet asaj)? Në të vërtetë, All-llahu
e largon nga e vërteta atë që do dhe Ai e udhëzon atë që do, andaj ti
232
(Muhammed) mos shkatërro veten me dëshpërim për ta, All-llahu e di
shumë mirë atë që bëjnë ata.
9. All-llahu është Ai që i lëshon erërat, e ato i lëkundin retë dhe Ne
i derdhim ato në një vend të thatë dhe me atë ujitje e ngjallim tokën
pas vdekjes së saj. Ja, kështu është ringjallja.
10. Kush e dëshiron krenarinë (le ta dijë) e tërë krenaria i takon Allllahut
(pra le të kërkojë prej Tij), te Ai ngritet fjala e mirë
(besimi) dhe veprimi i mirë, e Ai i pranon. E ata që përgatitin
dredhira të këqia, për ata është një dënim i rëndë dhe dredhia e tyre
është e zhdukur.
11. All-llahu ju krijoi prej dheu, mandej prej një pike uji, e pastaj
ju bëri qift. E asnjë femër nuk bart e as nuk lind ndryshe, vetëm se me
dijen e Tij, dhe nuk i jepet kujt të jetojë gjatë ose t'i shkurtohet
jeta e tij, vetëm se ajo është e shënuar në Libër (Levhi Mahfudh), e
kjo për All-llahun është lehtë.
12. E nëse janë të njejtë dy dete; ky i ëmbël shuan etjen dhe pirja e
tij është e lehtë, e ky tjetri i njelmëti djeg. E prej secilit ju hani
mish të freskët, nxirrni stoli që i bani; e, i sheh anijet se si çajnë
ujin për të kërkuar të mirat e Tij. Ashtu që ju të falënderoni.
13. Ai është që zgjat natën në pjesë të ditës dhe e zgjat ditën në
pjesë të natës, i nënshtroi diellin dhe hënën që secili lëviz (udhëton)
deri në afatin e caktuar. Ky është All-llahu, Zoti juaj, i tërë
sundimin është i Tij, e ata që i lutni në vend të Tij, nuk posedojnë as
sa një cipë (e hurmave, fije).
14. Nëse ata i thërritni, ata nuk dëgjojnë thirrjen tuaj, po të zëmë se
dëgjojnë nuk mund t'ju përgjigjen juve në ditën e kijametit, ata do të
mohojnë adhurimin tuaj ndaj tyre. E askush nuk të informon ty si i
Dijshmi (All-llahu).
15. O ju njerëz, ju keni nevojë për All-llahun e All-llahu nuk ka
nevojë për ju; Ai është i falënderuari.
16. Po të dojë Ai, juve ju zhduk e sjell krijesë të re.
17. E për All-llahun ajo nuk është e vështirë.
18. Dhe asnjë mëkatar nuk do të bartë mëkatin e tjetërit, po edhe nëse
mëkatari thërret ndonjë për t'ia bartur atë, ajo nuk do t'i bartet
atij, edhe nëse (ai që thërret) është i afërt i tij. Ti mund t'ua
tërhequr vërejtjen vetëm atyre që i kanë frikën Zotit të tyre edhe pse
nuk shohin dhe që e falin namazin. E kush pastron veten, ai ka bërë
pastrimin për të mirën e vet, se vetëm te All-llahu është e ardhmja.
19. Nuk janë të barabartë i verbëri dhe ai që sheh.
20. Dhe as errësirat e drita.
21. E as hija me vapën.
22. E nuk janë të njejtë as të gjallit e të vdekurit, All-llahu bën të
dëgjojë atë që do, e ti nuk mund të bësh të dëgjojë ai që është në
varr.
23. Ti nuk je tjetër vetëm i dërguar që tërheq vërejtjen.
24. Ne të dërguam ty me atë që është e vërtetë, lajmgëzues e qortues, e
nuk pati asnjë nga popujt që nuk pati të dërguar.
233
25. Edhe nëse të përgënjeshtrojnë ty, përgënjeshtruan edhe ata që ishin
para tyre, që atyre u patën ardhur argumente të qarta, me broshura dhe
me Libër të ndritshëm.
26. Pastaj (pasi refuzuan) i shkatërrova ata që nuk besuan, e sa i
tmershëm ishte ndëshkimi Im!
27. A nuk e sheh se All-llahu lëshon nga qielli ujë, e Ne nxjerrim me
të fruta, ngjyra e të cilave është e ndryshme, e edhe nëpër kodra ka
vija të bardha e të kuqe ngjyrash të ndryshme, e ka edhe shumë të zeza.
28. Edhe nga njerëzit, nga gjallesat, nga kafshët po ashtu ka të
ngjyrave të ndryshme. Po All-llahut ia kanë frikën nga robërit e Tij,
vetëm dijetarët, All-llahu është mbi gjithçka është mëkatfalës.
29. Ata që lexojnë librin e All-llahut, e falin namazin dhe nga
begatitë që Ne u kemi dhënë japin fshehtazi e haptazi, ata e shpresojnë
në një fitim që kurrë nuk humbet.
30. Që Ai (All-llahu) do t'ju plotësojë shpërblimin e tyre, e edhe do
t'ju shtojë nga mirësia e Tij, vërtet Ai është mëkatfalës dhe shumë dhe
shumë mirënjohës.
31. Dhe ajo që Ne të shpallëm ty nga libri, është e vërtetë e saktë, ë
vërteton edhe për ato që ishin para tij. Vëetet, All-llahu është
hollësisht i njohur ndaj robërve të vet, isheh të gjitha.
32. Pastaj Ne u lamë në trashëgim librin robërve Tanë që Ne i kemi
zgjedhur; e prej tyre ka që janë dëmtues të vetëvetës, ka që janë
mesatarë, e ka prej tyre që janë më ndihmën e All-llahut, të parët në
punë të mira, kjo është ajo mirësia e madhe.
33. Xhennetet e Adnit janë që do të hyjnë në to, aty do të stollisen me
rrethdorëza nga ari e margaritari, e petkat e tyre janë të mëndafshta.
34. E ata thonë: "Falënderuar qoftë All-llahu që largoi prej nesh
brengat; vërtet, Zoti ynë është që falë shumë dhe është bamirës.
35. I cili nga mirësia e Tij na vendosi në vendin e përjetshëm, ku nukk
do të na prekë ndonjë mundim fizik dhe ku nuk na prek ndonjë molisje.
36. Po për ata që nuk besuan është zjarri i Xhehennemit. Ata as nuk
gjykohen që të vdesin (të rehatohen) e as nuk u lehtësohe ndëshkimi.
Kështu e ndëshkojmë secilin që është shumë i pabesim.
37. Dhe ata do të klithin aty: "O Zot ynë, nxirrna e të bëjmë vepra të
mira, e jo si ato që i bënim!" Po a nuk u dhamë juve jetë aq sa që ai
ka dashur të mendojë, ka mundur të mendojë gjatë asaj kohe, madje juve
u ka ardhur edhe pejgamberi, pra shijoni, se për zullumqarët nuk ka
ndonjë ndihmëtar.
38. Nuk ka dyshim, se All-llahu e di të fshehtën e qiejve e të tokës
dhe Ai është që e di se çka mbajnë gjoksat.
39. Ai është që juve ju bëri zëvendësues në Tokë, e kush nuk besoi të
keqen e mosbesimit e ka kundër vetes; dhe mosbesimi i jobesimtarëve nuk
u shton tjetër te Zoti i tyre vetëm se urrejtje të fortë dhe
jobesimtarëve nuk u shton tjetër, mosbesimi i tyre vetëm se dëshpërim.
40. Thuaj: "Më tregoni për zotat tuaj që i adhuroni pos All-llahut, më
bëni të shohë se ç'krijuan ata në tokë; a mos kanë pjesë ata në qiej, a
mos u kemi dhënë atyre ndonjë libër, e ata kanë argument në të?" Jo,
por mizorët nuk i premtojnë njëri-tjetrit diçka tjetër vetëm se
mashtrim.
234
41. All-llahu i mban qiejt dhe tokën që të mos zhduken, e nëse zhduken,
s'ka askush pos Tij që mund t'i mbajë; Ai është që nuk ngutet, është që
falë.
42. Ata me betimin më të fortë të tyre janë betuar në All-llahun se,
nëse u vjen atyre ndonjë pejgamber, do të jenë më të udhëzuarit (më
besimtarët) nga njeri i atyre popujve (jahudi ose i krishterë), e kur u
erdh atyre pejgamberi, atyre nuk u shtoi tjetër vetëm se largim.
43. (Largim) Për shkak të mendjemadhësisë dhe dredhisë së keqe, por
dredhia e keqe nuk godit tjetër vetëm ata që kurdisën. Pra ata nuk janë
duke pritur tjetër vetëm gjurmët e të parëve, e në ligjin e All-llahut
kurrë nuk do të hasësh devijim.
44. A nuk udhëtuan ata nëpër tokë e të sohin se si ishte përfundimi i
atyre që ishin para tyre, ndonëse ata ishin edhe më të fuqishëm. Allllahu
nuk është i tillë që ndonjë send në qiej e as në tokë të mund ta
bëjë të paaftë Atë; Ai është i dijshëm, i fuqishëm.
45. E sikur All-llahu t'i kapte njerëzit sipas veprave (të këqia) të
tyre, nuk doheut asnjë gjallesë, por Ai i afatizon deri në momentin e
caktuar, e kur të vijë afati i tyre, s'ka dyshim se All-llahu i ka
parasysh robërit e vet.
SURA 36. JA SIN
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Ja, Sinë!
2. Pasha Kur'anin e pacenueshëm në urtësinë e tij të lartë.
3. S'ka dyshim se ti (Muhammed) je prej të dërguarve.
4. Je në një rrugë të drejtë.
5. (Kur'ani është) Zbritje e plotfuqishmit, e Mëshiruesit.
6. Për t'ia tërhequr një populli, që të parët e tyre nuk u është
tërhequr, e për atë shkak ata janë të hutuar.
7. Për Zotin tashmë ka marrë fund (thënia) shumicës së tyre, andaj ata
edhe nuk besojnë.
8. Ne u kemi varë në qafat e tyre pranga e ato u arrijnë deri në
nofulla, andaj ata mbesin me koka lart.
9. Ne u kemi vënë edhe para tyre pendë edhe mbrapa tyre pendë dhe ua
kemi mbuluar sytë, prandaj ata nuk shohin.
10. Dhe për ata është e njejtë, a ua tërhoqe vërejtjen a nuk ua
tërhoqe, ata nuk besojnë.
11. Ti ia tërheq vërejtjen vetëm atij që e përvetson Kur'anin dhe i
frikësohet Mëshiruesit dhe kur është vetëm (i papashëm prej njerëzve),
pra jepi myzhde atij prë falje dhe shpërblim të mirë.
12. Vërtet, Ne i ngjallim të vdekurit dhe i shkruajmë veprat; gjurmët e
tyre dhe çdo gjë kemi regjistruar në librin e ruajtur (lehvi mahvudh).
13. Përmendju atyre një shembull të banorëve të fshatit, kur atyre u
patë ardhur të dërguarit.
14. Kur Ne dërguam te ata dy, e ata i përgënjeshtruan që të dy, atëherë
i përforcum me një të tretë dhe u thanë: "Ne jemi të dërguar te ju.
235
15. Ata (fshatarët) thanë: "Ju nuk jeni tjetër, vetëm se njerëz sikurse
ne dhe se All-llahu nuk u ka shpallur asgjë; ju nuk jeni tjetër vetëm
se rrenacakë.
16. Ata thanë: "Zoti ynë e di se me të vërtetë ne jemi të dërguar te
ju.
17. Dhe nuk jemi të aobliguar për tjetër, përveç t'ju kumtojmë ashtu
qartë.
18. Ata (fshatarët) thanë: "Ne parandiejmë kob me ju dhe nëse nuk
tërhiqeni, ne do t'ju gyrëzojmë dhe do të përjetoni ndëshkim të idhët
prej nesh.
19. Ata (të dërguarit) thanë: "Fati i keq është i juaji, a pse u
këshilluat, a (na kërcënoheni)? Jo, por ju jeni popull i shfrenuar!"
20. Dhe prej skajit më të largët të qytetit erdhi një njeri qëngutej e
tha: "O populli im, dëgjoni të dërguarit!"
21. Dëgjoni atë që nuk kërkon prej jush ndonjë shpërblim dhe janë
udhërrëfyes!
22. E, ç'kam unë që të mos e adhuroj atë që më krijoi dhe, te Ai
ktheheni.
23. A mos do të pranoj zota tjerë pos Tij, e nëse do Mëshiruesi të më
godasë me ndonjë të keqe, ndërmjetësimi i tyre nuk do të më vlejë
asgjë,e as që do të më shpëtjnë.
24. Unë do të jem atëherë në një humbje të hapët.
25. Unë i kam besuar Zotit tuaj, pra më dëgjoni!"
26. Atij i është thënë: "Hyn në Xhennet! e ai tha: "Ah, sikur ta dinte
populli im,
27. për çka më fali Zoti im dhe më bëri prej të nderuarve!"
28. Pas tij, Ne nuk zbritëm ndonjë ushtri nga qieeli kundër popullit të
tij, e as që ishte vendimi yni të zbresim tjetër,
29. përveç një britmë të tmerrshme, kur qe, ata të ftohur (të vdekur).
30. O sa dëshprim i madh për robërit që nuk u erdhi ndonjë i dërguar,
vetëm se ata u tallën me të.
31. A nuk e panë ata se sa gjenerata kemi zhdukur para tyre dhe ata nuk
u kthyen.
32. Dhe të gjithë, të tubuar, do të paraqiten pranë Nesh.
33. Dhe për ata është argument (për fuqinë e Zotit) toka e vdekur, të
cilën Ne e ngjallim, nxjerrim prej saj drith nga i cili ata hanë.
34. Dhe në të Ne u kemi bërë kpshte hurmash e rrushi dhe në të u kemi
dhënë burime (uji).
35. Ashtu që ata të hanë nga ata fruta dhe nga çka prodhojnë vetë duart
e tyre. A i gëzojnë këto dhe nik falënderojnë.
36. I pastër nga të metat është Ai që krijoi të gjitha llojet (çiftet)
nga çka mban toka, nga vetë ata dhe nga çka ata nuk dinë.
37. Për ata është argument edhe nata, prej të cilës largojmë ditën,
kurse ata mbesin në terr.
236
38. Edhe dielli udhëton për në kufirin e vet (në cakun përfundimtar).
Ai është (udhëtim) përcaktim i ngadhnjyesit, të dijshmit.
39. Edhe hënës i kemi caktuar (pozicionet) derisa të kthehet në trajtën
e harku (rrem i hurmës së tharë).
40. As dielli nuk mund ta arrijë hënën, e as nata para ditës po secili
noton në një galaksion.
41. Argument për ta është edhe ajo se Ne pasardhësit e tyre (të Ademit)
i vartëm në anije të mbushur përplot.
42. Dhe ngjashëm me të, u krijuam atyre diçka që t'i hipin.
43. E sikur të duam Ne, i i përmbytim ata, e nuk ka efekt as lutja e
tyre dhe as që do të shpëtonin.
44. Përveç nga mëshira Jonë ndaj tyre, dhe që të përjetojnë të mirat
deri në një kohë të caktuar.
45. E kur u thuhet atyre: "Kini frikë asaj që ngjau para jush dhe asaj
çka do t'ju ngjajë më vonë, e që të mëshiroheni (ata nuk dëgjojnë).
46. Nuk ka asnjë argument që u erdhi atyre nga argumentet e Zotit, e që
ata nuk ia kthyen shpinën.
47. Dhe kur u thuhej: "Jepni nga ajo që All-llahu u begatoi, ata që nuk
besuan, besimtarëve u thanë: "A ta ushqejmë atë që sikur të donte Allllahu
do ta ushqente? Ju nuk jeni tjetër vetëm se të humbur qartë!".
48. Dhe thoshin: "Po qe se jeni të vërtetë, kur do të jetë ai premtim?"
49. (All-llahu u përgjigjet) Nuk janë duke pritur tjetër vetëm se një
britmë që i rrëmben ata kur janë duke u zënë mes vete.
50. E nuk do të mund të lënë as porosi (vasijet-testament) as të
kthehen në familjet e tyre.
51. Dhe i fryhet Surit, kur qe, duke u ngutur prej varrezave paraqiten
te Zoti i tyre.
52. E thonë: "Të mjerët ne! Po kush na ngriti prej ku ishim të shtrirë
në varre?" E, kjo është ajo që premtoi Zoti dhe vëtetuan të dërguarit.
53. Ajo nuk është tjetër, përveç një zë i fuqishëm dhe ata të gjithë të
paraqitur para Nesh.
54. Sot pra, akujt nuk i bëhet e padrejtë diçka dhe nuk shpërbleheni me
tjeër vetëm për atë që vepruat.
55. Ata të Xhennetit tash janë të angazhuar me kënaqësi.
56. Ata dhe shoqet e tyre janë nën hijet të mbështetur në kolltukë.
57. Aty kanë pemë dhe çka të duan.
58. Kanë "Selam", thënie e Zotit mëshirues!
59. E tash, ju kriminelë, ndahuni!
60. O bijtë e Ademit (kriminelë), po a nuk u dërgova porosinë që të mos
e dëgjoni djallin, se me të vërtetë ai është armiku juaj i hapët!?
61. (Ju porosita) Të më adhuroni Mua, se kjo është rruga e sigurt!
62. Vërtet, ai ka humbur shumë njerëz prej jush, a nuk mblodhët mend?
63. Ky është Xhehennemi që juve u premtohe.
237
64. Hyni tash në të, për shkak se mohuaat çdo të vërtetë!
65. Sot Ne ua mbyllim gojët e atyre, Neve na flasin duart e tyre, kurse
këmbët e tyre dëshmojën për atë që punuan.
66. E sikur të duam Ne do t'ua verbonim ytë e tyre, e ata do ta mësynin
rrugën, po si do të dhihnin?
67. Dhe sikur të duam, do t'i kishim gjymtuar ata në vend, e nuk do
tëmund të shkoninas para as prapa.
68. E atij që i japim të jetojë gjatë, e kthejmë prapa në krijimin e
tij. A nuk janë duke menduar?
69. Ne as nuk ia mësuam atij (Muhammedit) poezinë, e as që i takon ajo
atij, ai (Kur'ani) nuk është tjetër vetëm se këshillë dhe Kur'an i
qartë.
70. Për t'ia tërhequr vërejtjen ati që është gjallë (me mend e zemër)
dhe dënimi të bëhet meritë për jobesimtarët.
71. A nuk e shohin ata se nga ajo që Ne vetë e shpikëm, u krijuam atyre
kafshët që i kanë.
72. Dhe ua bëmë ato që t'u biden atyre, e disave prej tyre u hipnin,
ndërsa prej disave ushqehen.
73. Ata kanë edhe dobi të tjera në to, e edhe pinë (qumësht) prej tyre.
A nuk duhet falënderojnë?
74. Po, shkojnë e në vend të All-llahut adhurojnë zota të tjerë me
shpresë se do të ndihmohen prej tyre.
75. Ata nuk mund t'u ndihmojnë atyre, por këta (idhujtarët) u janë bërë
ushtri e gatshme e tyre.
76. E ty mos të brengosin thëniet e tyre, Ne dimë çka mbajnë ata
fshehtë dhe çka publikojnë.
77. A nuk mendon njeriu se Ne e krijuam atë prej një pike uji (fare),
kur qe, ai kundërshtarë i rreptë.
78. Ai na solli Neve shembull, e harroi krijimin e vet e tha: "Kush i
ngjall eshtrat duke qenë ata të kalbur?
79. Thuaj: "I ngjall Ai që i krijoi për herë të parë, e Ai është shumë
i dijshëm për çdo krijim.
80. Ai që prej drurit të gjelbër ju bëri zjarrin, e ju prej tij ndezni.
81. A nuk është i fuqishëm Ai, që kerijoi qiejt e tokën, të krijojë
njerëz sikundër që i krijoi ata? Po Ai është krijuesi, i dijshmi.
82. Kur Ai dëshiron ndonjë send, urdhëri i Tij është vetëm t'i thotë:
"Bëhu!" Ai menjëherë bëhet.
83. I lartë është Ai ë në dorën e Tij është pushteti mbi çdo send dhe
vetë te Ai ktheheni.
SURA 37. SAFFAT
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Pasha të rradhiturit (melaiket), që në rreshta (safa) qëndrojnë.
2. Dhe nxituesit, që me nxitim shtyjnë.
238
3. Dhe pasha lexuesit, që lexojnë përkujtimin.
4. Është e vërtetë se Zoti juaj është vetëm Një.
5. Zot i qiejve dhe i tokës e çka ka mes tyre dhe Zot i lindjeve (të
yjeve).
6. Vërtetë, Ne kemi stolisur qiellin më të afërt (të dynjasë) me
bukurinë e yjeve.
7. Dhe me mbrojtje prej çdo djalli të prishur.
8. Ashtu që nuk mund të përgjojnë parinë më të lartë (engjëjt më të
zgjedhur), pse gjuhen me shkëndija nga të gjitha anët.
9. Ata janë të përzënë dhe do të kenë një dënim të përhershëm.
10. Përveç atij që rrëmben vrullshëm, po atë e ndjek ylli që e djeg.
11. Ti pra, pyeti ata (idhujtarët): a janë ata krijesë më e fortë, apo
çka Ne krijuam. Ne i krijuam ata prej një balte që ngjitet.
12. Por ti je i habitur, e ata tallen.
13. E kur këshillohen, ata nuk marrin parasysh këshillën.
14. E kur shohin ndonjë mrekulli, ata nxitin në përqeshje.
15. Dhe thanë: "Ky (Kur'ani) nuk është tjetër vetëmn se magji e
kulluar.
16. A, pasi të vdesim ne, të bëhemi dhe e eshtra të kalbur a do të
ringjallemi?
17. A edhe të parët tanë të herëshëm?
18. thuaj: "Po, bile ju do të jeni të nënçmuar!"
19. Ajo do të jetë vetëm një britmë, kur që, ata të ngritur shikojnë.
20. E thonë: "O, të mjerët ne, kjo është dita e gjykimit!"
21. Kjo është dita e ndasisë që ju e konsideruat rrenë.
22. Tuboni ata që ishin zullumqarë, shoqërinë e tyre dhe ata që i
adhuruan.
23. (adhuruan) Pos All-llahut, orientoni rrugës së xhehimit!
24. Ndalni ata, sepse do të merren në përgjegjësi.
25. Çka keni që nuk ndihmoni njëri-tjetrin?
26. E, ata sot janë dorëzuar në tërësi.
27. E kthehen e ia hedhin përgjegjësinë njëri-tjetrit.
28. (Të shtypurit) u thonë (atyre të parëve): "Ju ishit që na vinit
neve nga ana e djathtë (na pengonit pre së vërtetës).
29. Ata (paria) u thonë: "Jo, ju vetë nuk ishit besimtarë.
30. Ne nuk kemi pasur ndonjë pushtet ndaj jush, por ju vetë ishit që
nuk respektuat (porositë e Zotit).
31. E, ajo thënia (premtimi) e Zotit tonë u vërtetua kundër nesh, e
s'ka dyshim se ne po e shijojmë (dënimin).
32. Ne u ofruam juve rrugën e humbjes, ashtu sikurse edhe vetë ishim të
humbur.
239
33. Dhe atë ditë ata do të jenë në dënim të përbashkët.
34. Kështu Ne veprojmë me kriminelët.
35. Për arsye se kur u thuhej atyre: "Nuk ka Zottjetër përveç Allllahut,
ata e mbanin veten lart.
36. Dhe thoshin: "A do t'i braktisim ne zotat tanë për një poet të
çmendur?"
37. Jo, (nuk është çka thonë ata) por ai u solli të vërtetën dhe
vërtetoi të dërguarit e parë.
38. Ju, pa tjetër do të përjetoni dënimin më të ashpër.
39. Dhe nuk ndëshkoheni për tjetër, përveç për atë që vepruat.
40. Me përjashtim të robëve të All-llahut që ishin të sinqertë,
41. Të tillët janë ata që kanë furnizim të dalluar,
42. Pemë të llojllojshme, ata janë të nderuar,
43. Në Xhennete të begatshme,
44. Të mbështetur në kolltukë me fytyrë nga njëri-tjetri,
45. Atyre u bëhrt shërbim me gota (me verë) nga burmi,
46. E barshë (vera), që ka shije për ata që e pinë,
47. Prej asaj nuk ka dhembje koke, e as që ata do të dehen nga ajo,
48. E pranë tyre janë (hyritë) symëdhatë me shikim të pëulur,
49. Sikur ato të jenë inxhi e paprekur (ve e ruajtur).
50. I qasen njëri-tjetrit e bisedojnë,
51. Prej tyre njëri flet e thotë: "Unë kam pasur njëfarë miku,
52. thoshte: "A je ti pre atyre që besojnë se
53. Kur të jemi të vdekur, të jemi bërë dhe e eshtra të kalbur, do të
jemi të shpërblyer për vepra?"
54. Ai (besimtari në Xhennet) thotë: "A vini ju të shikojmë?"
55. Ai shikon dhe e vëren atë (mikun) në mes të Xhehennemit.
56. Ai thotë: "Pasha All-llahun, për pak më rrëzove (në Xhehennem) edhe
mua.
57. Dhe sikur të mos ishte dhuntia e Zotit tim, unë do të isha bashkë
me ty në zjarr,
58. Dhe ne nuk do të vdesim më,
59. Përveç asaj vdekjes sonë të parë dhe ne nuk do të dënohemi më!"
60. Vërtet, ky është ai suksesi i madh,
61. Për një shpërblim të këtillë le të veprojnë vepruesit!
62. A kjo pritje (me shpërbllim të All-llahut) është më e mirë, apo
pema e "Zekumë-it"?
63. Ne atë e kemi bërë sprovë për zullumqarët.
64. Ajo është një pemë që mbin në fund të Xhehennemit.
65. Pema (fruti) e saj është sikurse kok a dreqërish.
240
66. E ata do të hanë nga ajo dhe do të mbushin barqet prej saj.
67. Pastaj, ata do të kenë kundrejt atij ushqimi edhe ujë të valë.
68. Mandej kthimi i tyre është në Xhehennem.
69. Ata i gjetën dhe shkuan pas prindërve të tyre të humbur.
70. Ata u ngutën dhe shkelën hapave të tyre (pa menduar).
71. Po, edhe para këtyre (popullit tënd) shunica e popujve të kaluar
ishin të humbur.
72. Ne atyre u patëm dërguar pejgamberë.
73. E shif se si ishte përfundimi i atyre, të cilëve u qe tërhequr
vërejtja.
74. Me përjashtim të robëve të All-llahut që ishin të sinqertë.
75. Për Zotin Neve na pat thirr në ndihmë Nuhu, Ne jemi përgjegjës të
mirë.
76. Dhe Ne e shpëtuam atë dhe familjen e tij prej asaj të keqe të
madhe.
77. E pasardhësit e tij i bëmë ata që vazhduan jetën.
78. Dhe Ne ua lamë atë kujtim për njrëzit e ardhshëm.
79. Selam i qoftë Nuhut (prej All-llahut e prej krijesave) në mbarë
botën (si kujtim ndaj tij).
80. Ne kështu i shpërblejmë të mirët.
81. Vërtet, ai ishte prej robëve tanë që janë besimtarë.
82. E pastaj i përmbytëm në një ujë të tjerët (që nuk besuan).
83. Edhe Ibrahimi ishte i grupit të tij.
84. Kur Zotit të vet iu bind me zemër të pastër.
85. Kur babait të vet dhe popullit të vet i tha: "çka është ajo që ju
adhuroni?"
86. A në vend të All-llahut doni zota të trilluar?
87. çka është mendimi juaj ndaj Zotit të botëce?
88. Dhe atëherë u lëshoi një shikim yjeve,
89. E tha: "Unë jam i sëmurë!"
90. Ata u kthyen dhe u larguan prek tij.
91. Ai u drejtua kah zotat e tyre dhe u tha: "A nuk po hani ju?"
92. çka keni pra, që nuk po flitni?
93. Iu afrua atyre ngadalë, duke u mëshuar me të djathtën (me fuqi).
94. Ata (populli) iu afruan atij me të shpejtë (sigurisht e qortuan).
95. Ai (Ibrahimi) tha: "A adhuroni atë që vetë e keni gdhendur?"
96. E All-llahu ju krijoi juve edhe atë që e punoni.
97. Ata thanë: "Ndërtonja atij një vend dhe hudhne atë në zjarr!
98. Ata i menduan atij një kurth, kurse Ne i mposhtëm ata të nënçmuar".
241
99. Ai tha: "Unë po shkoj aty ku më urdhëroi Zoti im, e Ai më udhëzon!"
100. Zoti im, më dhuro mua (një fëmijë) prej të mirëve!
101. Ne e gëzuam atë me një djalë që do të jetë i butë (i sjëllshëm).
102. Dhe kur arriti ai (djalli) që së bashku me të (me Ibrahimin) të
angazhohet në punë, ai (Ibrahimi) tha: "O djalli im, unë kam parë (jam
urdhëruar) në ëndërr të pres ty. Shiko pra, çka mendon ti?" Ai tha: "O
babai im, punoje atë që urdhërohesh, e ti do të më gjesh mua, nëse do
All-llahu, prej të durueshmëve!"
103. E kur ata të dy iu dorëzuan urdhërit të Zotit dhe përmbysi atë në
fytyrë (në ballë).
104. Ne e thirrëm atë: "O Ibrahim!"
105. Ti tashmë e zbatove ëndrrën! Ne kështu i shpërblejmë të mirët!
106. Vërtet, kjo ishte sprovë e qartë.
107. Ne e shpaguam atë me një të therrur (kurban) të rëndësishëm.
108. Dhe ndaj tij Ne lamë përkujtim të mirë ndër popujt e ardhshëm.
109. Selam (shpëtim e paqe) pastë Ibrahimi!
110. Kështu, në këtë mënyrë Ne i shpërblejmë bamirësit.
111. Vërtet, ai ishte nga robërit Tanë besimtarë.
112. Dhe Ne e gëzuam atë me (një djalë tjetër) Is-hakun, pejgamber prej
të mirëve.
113. Dhe Ne i dhuruan bekim atij dhe Is-hakut e prej pasardhësve të
atyre dyve do të kenë punëmirë e të ndershëm, e edhe dëmtues t hapët të
vetvetes.
114. Pasha madhërinë Tonë, Ne u dhamë të mira Musait e Harunit.
115. I shpëtuam ata dhe popullin e tyre prej një mjerimi të madh.
116. Ne u ndihmuam atyre dhe ata ngadhënjyen.
117. Atyre dyve u hamë librin e përsosur e të qartë.
118. Dhe të dy ata i udhëzuam rrugës së drejtë.
119. Përkujtim të këndshëm ndaj të dyve kem lënë në popujt e më
vonshëm.
120. (Përkujtimin) "Selamun" - qofshin të mëshiruar Musai dhe Haruni.
121. Kështu, në këtë mënyrë Ne i shpërblejmë bamirësit.
122. Vërtet, ata të dy ishin besimtarë nga robërit Tanë.
123. Edhe Iljasi ishte prej të dërguarve Tanë.
124. Kur ai, popullit të vet i tha: "A nuk jeni kah frikësoheni?"
125. A e adhuroni "Ba'ël-in" (emër i një statuje) e braktisni adhurimin
ndaj ë mirit që është Krijues?
126. All-llahun, Zotin tuaj e të prindërve tuaj të hershëm!!"
127. Ata e përgënjeshtruan, andaj ata medoemos janë të sjellë në
Xhehennem.
128. Me përjashtim të robërve besnikë ndaj All-llahut.
242
129. Edhe ndaj tij kemi lënë përkujtim të mirë në të ardhshmit.
130. "Selamun" - qoftë i mëshiruar Iljasi (ose edhe besimtarët e
Iljasit).
131. Kështu, në këtë mënyrë Ne i shpërblejmë bamirësit.
132. S'ka dyshim, ai ishte besimtar nga robërit Tanë.
133. Edhe Luti, pa mëdyshje ishte prej të dërguarve Tanë.
134. Kur Ne e shpëtuam atë dhe tërë familjen e tij bashkë.
135. Përveç një plake (grua e tij) që mbeti me të dënuarit.
136. Pastaj të tjerët i rrënuam.
137. E ju (mekas) me siguri kaloni atypari mëngjes (ditën)
138. e mbrëmje (natën). Pra, a nuk mbildhni mend?
139. Edhe Junusi ishte një nga të dërguarit Tanë.
140. kur iku te anija që ishte e mbushur plot (udhëtarë).
141. E ai mori pjesë në short, po humbi (i ra sorti atij).
142. Dhe atë e kafshoi (e gëlltit) peshku, zatën ai ishte që e meritoi
qortimin.
143. E sikur të mos ishte ajo që ai kishte qenë prej atyre që shumë e
përmendin Zotin.
144. Ai do të mbetej në barkun e tij deri në ditën e ringjalljes.
145. E Ne e hodhëm në një tokë pa bimë (shkretëtirë), ndërsa ai ishte i
sëmurë.
146. Dhe Ne bëmë që për të të mbijë një bimë (t'i bëjë hije) nga
kungulli.
147. Ne (pastaj) e dërguam atë te njëqindmijë e më shumë.
148. E ata i besuan, e Ne ua vazhduam atyre të përjetojnë për deri në
një kohë.
149. E ti (Muhammed) pyeti ata (idhujtarët): "A të Zotit tënd janë
vajzat, kurse të tyre djemtë?"
150. Apo, Ne i krijuam engjëjt femra, e ata ishin dëshmitarë (kur Ne i
krijuam engjëjt femra)?!
151. Vini re se si ata nga trillimet e tyre thonë:
152. "All-llahu ka lindë!" S'ka dyshim se ata janë gënjeshtarë (kur
thonë se engjëjt janë bijat e Zotit).
153. A thua vajzat Ai i ka bërë më të zgjedhura se djemt?
154. Po ç'keni ju kështu, si po gjykoni ashtu?
155. A nuk jeni duke menduar?
156. A mos keni ju ndonjë argument të sigurt?
157. Sillnie pra, librin tuaj, nëse është si thoni ju!
158. Ata (idhujtarët) pohuan mes Tij e mes engjëjve (xhinëve) lidhmëri
farefisnore, po xhinët e dinë se ata (idhujtarët) janë të hedhur në
zjarr.
243
159. All-llahu është i pastër nga ajo çka i përshkruanë.
160. Ata (engjëjt) janë vetëm robër të sinqertë të Zotit (ata nuk i
përshkruajnë gjë).
161. E, as ju dhe as ata që i adhuroni,
162. Nuk mund ta vini në sprovë askë ndaj Atij (besimit në Zotin),
163. Përveç atij që është i gjykuar për Xhehennem.
164. E, nuk ka prej nesh (grupit të engjëjve) që nuk e ka vendin
(detyrë, pozitën) e vet të njohur.
165. Edhe ne (engjëjt) jemi të rreshtuar (në adhurim),
166. Dhe ne jemi që i bëjmë tesbih (mohojmë se ai ka të meta).
167. Po edhe pse ata ishin që thoshin:
168. Sikur të gjendej te ne ndonjë libër nga të parët,
169. Ne do të ishim robër të All-llahut, të sinqertë.
170. Po (kur u erdhi libri), ata e mohuan atë (Kur'anin), e më vonë do
të kuptojnë.
171. E tashmë fjala (premtimi) e jonë u është dhënë më parë robërve
tanë të dërguar,
172. se ata, pa dyshim do të jenë të ndihmuar.
173. dhe se ushtria jonë do të jenë ata ngadhënjyesit.
174. Prandaj, për një kohë, ti (Muhammed) hiqu tyre.
175. E ti vështroji ata se edhe ata do ta shohin (ndihmën tonë ndaj
juve besimtarëve).
176. A mos po kërkojnë shpejtimin e ndëshkimit tonë?
177. E kur të vjen ai (dënimi) në territorin e tyre, mëngjes i shëmtuar
do të jetë për ata që u ishte tërhrqur vërejtja.
178. E ti largohu për një kohë prej tyre,
179. Dhe ti vështroi se edhe ata më vonë do të shohin.
180. I Lartësuar është Zoti yt, Zot i fuqisë nga ajo që ia
përshkruajnë.
181. Qoftë paqja mbi të dërguarit.
182. Dhe falënderimi i takon All-llahut, Zotit të botërave!
SURA 38. SAD
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Sad, Pasha Kur'anin që është përplot përkujtime (është i famshëm dhe
s'ka dyshim se është mrekulli).
2. Por ata që nuk besuan janë në kryeneçsi e kundërshtim.
3. Sa gjenerata para tyre i kemi asgjësuar, të cilët lutën për shpëtim,
po nuk ishte koha e shpëtimit.
4. Ata (idhujtarët) habiten, ngase u erdhi pejgamberi nga mesi i tyre,
e mosbesimtarët thanë: "Ky është magjistar, rrenës".
244
5. A mendon ai t'i bëjë zotat Një Zot? Vërtet, kjo është gjë shumë e
çuditshme!
6. Paria nga mesi i tyre shkoi duke i thënë njëri-tjetrit: vazhdoni të
jeni të qëndrueshëm në adhurimin e zotave tuaj, pse kjo është një gjë e
kurdisur.
7. Ne nuk kemi dëgjuar diçka të këtillë në popullin (në fenë) e fundit;
kjo nuk është tjetër, pos një trillim!
8. A mos atij, nga mesi ynë, iu zbrit Kur'ani? Jo, por ata janë në
dyshim ndaj Kur'anit Tim, por për shkak se ende nuk e kanë shijuar
dënimin Tim.
9. A mos ata i kanë depotë e mëshirës së Zotit tënd, Ngadhënjyesit,
Dhuruesit!
10. A mos është i tyre pushteti i qiejve e i tokës dhe çka ka ndërmjet
tyre? Pra, le të rreken me shkaqet (deri në qiell e të komandojnë)!
11. (Ata janë) Një ushtri e grupacioneve që është aty, ajo është e
thyer.
12. Përgënjeshtruan para tyre populli i Nuhut, Adi dhe Firavni i
ngrehinave të mëdha.
13. (Përgënjeshtruan) Edhe Themudi, edhe populli i Lutit dhe banorët e
Ejkes. Ato ishin grupacione (kundërshtare)
14. Secili prej tyre përgënjeshtroi të dërguarit, andaj i gjeti dënimi
Im.
15. Po edhe këta nuk janë duke pritur tjetër vetëm se një ushtimë që
nuk ka të përsëritur.
16. Ata edhe thanë: "Zoti ynë, ngutna pjesën tonë para ditës së
përgjegjësisë (të gjykimit)!"
17. Ti duro ndaj asaj që thonë ata, dhe përkujto robin Tonë Davudin, të
fuqishmin (në fe e trup), vërtet ai gjithnjë i drejtohej All-llahut.
18. Ne ia nënshtruam kodrat që së bashku me të bënin tesbihë mbrëmje e
mëngjes,
19. Edhe shpezët e tubuara, të gjitha, vetëm Atij i ishin drejtuar.
20. Ne ia forcuam edhe sundimin atij, i dhamë mençuri dhe aftësi në
gjykime.
21. A të ka arritur lajmi i palëve ndërgjykuese, kur kaluan prej së
larti në dhomën ku lutej.
22. Kur hynë te Davudi, ai u frikësua prej tyre, po ata i thanë: "Mos
ke frikë, ne jemi dy palë në kundërshtim që i kemi bërë padrejtë njëritjetrit,
ndaj gjyko me drejtësi mes nesh e mos shmang, dhe udhëzona në
rrugë të drejtë".
23. Ky miku im i ka nëntëdhjetë e nëntë dele, ndërsa unë e kam vetëm
një dhe më ka thënë: "Ma ler mua ta posedoj atë! " Dhe më rëndoi e më
mundi me fjalë!"
24. Ai (Davudi) tha: "Ai ka bërë padrejtë ndaj teje me kërkimin e deles
tënde (për t'ia bashkuar) te delet e veta. Është e vërtetë se shumica
prej ortakëve i bëjnë padrejtë njëri-tjetrit, me përjashtim të atyre që
kanë besuar dhe punuar vepra të mira, por të tillë janë pak!" e Davudi
245
mendoi se Ne kemi vënë në sprovë atë, andaj kërkoi falje nga Zoti i
vet, ra i përkulur dhe u pendua.
25. Ne atë ia falëm atij dhe ai është i afërt te Ne dhe ka përfundim
(ardhmëri) të mirë.
26. O Davud: "Ne të kemi bërë sundimtar në tokë, e ti pra gjyko me
drejtësi mes njerëzve, e mos shko pas dëshirave se ato të shmangin prej
rrugës së All-llahu. Ata që largohen prej rrugës së All-llahut i pret
dënim i rëndë për shkak se e harruan ditën e përgjegjësisë".
27. Ne nuk e krijuam qiellin e as tokën dhe çka ka në mes tyre, pa
qëlllim (shkel e shko), ai është mendim i atyre që nuk besuan, pra
dënimi me zjarr është mjerim për ata që nuk besuan.
28. A mos do t'i barazojmë ata që besuan dhe bënë vepra të mira me ata
që bënë shkatërrime në tokë, apo do t'i konsiderojnë njësoj si të
ruajturit prej të këqiave, si ata që janë mëkatarë?
29. (Ky është) Libër i begatshëm, Ne ta shpallëm ty këtë, që t'i
studiojnë argumentet e tij dhe që të marrin mësim prej tij ata që kanë
mend.
30. Ne Davudit i falëm Sulejmanin, rob shumë i mirë dhe shumë i kthyer
nga Zoti.
31. Kur në një parambrëmje iu shfaqën atij kuaj që, kur ishin të
ndalur, rrinin gatitu në tri këmbë, e ishin edhe shumë të shpejtë.
32. E ai tha: "Unë i dhashë përparësi dashurisë së kuajve, ndaj Zotit
tim, derisa (dielli) e fsheh dhe perëndoi".
33. "M'i ktheni ata mua!" Atëherë filloi t'u mëshojë këmbëve e qafave.
34. Ne e sprovuam Sulejmanin dhe e mbajtëm në postin e tij si një trup,
e pastaj u rikthye në gjendjen gjendjen e parë.
35. Tha: "Zoti im, më fal (gabimin), më dhuro asi pushteti që askush
pas meje nuk do të ketë; vërtet, Ti je dhuruesi më i madh.
36. Ne ia nënshtruam erën që, sipas urdhërit të tij, ajo të ecën lehtë
dhe nga të dëshirojë ai.
37. Ndërsa djajtë (ia nënshtruam) për çdo ndërtim dhe zhytje në ujë.
38. Dhe të tjerët (djaj) që ishin të lidhur në pranga.
39. Ky është shpërblimi Ynë, e ti dhuro ose mos dhuro, për këtë nuk
përgjigjesh.
40. Ai vërtet ka vend të lartë te Ne dhe ardhmëri të mirë.
41. Përkujto edhe robin tonë Ejubin, kur me lutje iu drejtua Zotit të
vet: "Djalli më ka goditur me mundim e dhembje!"
42. Bjeri me këmbën tënde tokës! Ky është (ujë) i ftohtë, lahesh dhe
pi.
43. E nga mëshira Jonë dhe mësim për ata që kanë menduar, Ne ia falëm
familjen e tij dhe po aq sa ishin ata.
44. E, merre me dorën tënde një deng thupra dhe bjeri me të, e mos e
thyej betimin! Vërtet, Ne e gjetëm atë të durueshëm. Sa rob shumë i
mirë ishte ai dhe i kthyer te Zoti.
45. Përkujto robërit tanë Ibrahimin, Is-hakun, Jakubin që ishin të
fortë në zbatimin e detyrave dhe largpamës në fe.
246
46. ne i pajisëm ata me një virtyt të posaçëm, me përkujtim ndaj botës
tjetër.
47. S'ka dyshim se ata ishin te Ne prej të zgjedhurve më të mirë.
48. Përkujto Ismailin, Eljesan, Dhelkiflin, që të gjithë prej të
zgjedhurve.
49. Ky është një përkujtim. E është e sigurt se ata që janë të ruajtur,
kanë një ardhmëri të mirë.
50. Xhennetet e Adnit janë me dyer të hapura për ata.
51. Aty do të jenë të mbështetur në kolltukë dhe të kërkojnë pemë e
pije të llojeve të ndryshme.
52. Ata kanë pranë vetes (hyri) sypërulura të një moshe.
53. Këto janë ato që premtoheshit për ditën e llogarisë.
54. Ky është furnizimi Ynë, i cili nuk ka të mbaruar.
55. Kjo është kështu. E sa u përket atyre që nuk besuan, ata kanë një
ardhmëri shumë të keqe,
56. Xhehennemin që do të hudhen në të, e sa djep i shëmtuar është ai.
57. Ky është ujë i valë dhe i ndyrë; le ta shijojnë atë!
58. I presin edhe dënime të tjera të llojllojta sikurse ai.
59. Ky është një grumbull që bashkohet me ju (u thonë engjëjt parisë):
"Mos paqin komoditet as mirëseardhje (thonë paria)!" Ata janë që do të
digjen në zjarr.
60. Ata (të shtypurit) thonë: "Jo, juve mos u qoftë as mirëseardhja, as
komoditeti; ju jeni që na e përgatitët këtë!" Sa vendqëndrim i keq
është!
61. O Zoti ynë, ata thonë: "Atij që na e bëri këtë, shtoja dyfish
dënimin në zjarr!"
62. Dhe thonë: "Ç'ëshë që nuk po i shohim disa burra që ne i
konsideronim prej të këqijve.
63. E që i kemi pas marrë ata në tallje, a mos na u ka larguar shikimi
prej tyre?"
64. Kjo armiqësi në mes banuesve të zjarrit është e vërtetë.
65. Thuaj: "Unë jam vetëm këshillues, e nuk ka ndonjë zot tjetër përpos
All-llahut Një, Dërmuesit.
66. Zot i qiejve e i tokës dhe ç'ka mes tyre, i plotfuqishmi,
Mëkatfalësi".
67. Thuaj: "Ky (Kur'ani) është një kumtesë e madhe!"
68. Të cilës ju ia ktheni shpinën.
69. Unë nuk kam pasur kurrfarë dije për eliten e lartë (melaike) kur
ata bën polemikë (rreth Ademit).
70. Mua nuk më shpallet tjetër vetëm se, unë nuk jam tjetër pos një
tërheqës i hapët i vërejtjes!
71. Kur Zoti yt u tha engjëjve: "Unë po krijoi një njeri nga balta,
247
72. dhe kur ta kem përsosur atë dhe t'i kem dhënë nga ana Ime shpirt,
ju menjëherë përuljunju atij (në sexhde)".
73. Engjëjt, të gjithë së bashku iu përulën,
74. përveç Iblisit që ishte kryelartë dhe që u bë prej jobesimtarëve.
75. (Zoti) Tha: "O Iblis, çka të pengoi ty t'i përulësh atij që Unë
vetë e krijova? A bëre kryeneçësi, apo ke qenë prej atyre që shesin
fodullëk?"
76. Ai (Iblisi) tha: "Unë jam më i miri prej tij, mua më ke krijuar nga
zjarri, e atë e krijove nga balta!"
77. (Zoti) Tha: "dil pra prej tij (prej Xhennetit), ti je i mallkuar.
78. Dhe largimi prej mëshirës Sime ka për të përcjellë deri në ditën e
gjykimit!"
79. Ai tha: "Zoti im, më jep afat deri në ditën e ringjalljes!"
80. (Zoti) Tha: "Po, je prej atyre të afatizuarëve,
81. deri në kohën e ditës së caktuar!"
82. Ai tha: "Pasha madhërinë Tënde, kam për t'i shmangur prej rrugës së
drejtë që të gjithë,
83. përveç atyre që janë të sinqertë nga robërit e Tu!"
84. (Zoti) Tha: "Pasha të vërtetën, e Unë e flas vetëm të vërtetën:
85. Unë do ta mbushi Xhehennemin me ty dhe të gjithë ata që vijnë pas
teje!"
86. Thuaj (Muhammed): "Unë nuk kërkoj pre jush ndonjë shpërblim, dhe
unë nuk jam prej atyre që bëjnë trillime".
87. Ky (Kur'ani) nuk është tjetër vetëm se këshillë për botët.
88. E ju gjithsesi do ta kuptoni pas pak kohe vërtetësinë e tij.
SURA 39. ZUMER
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Shpallja e librit është prej All-llahut, të gjithfuqishmit, të
urtit.
2. Ne ta shpallëm ty librin për hir të së vërtetës, andaj ti adhuroje
All-llahun duke qenë i sinqertë në adhurimin e Tij!
3. Vini re! Adhurim i sinqertë është vetëm ai për All-llahun! Ndërsa
ata që në vend të Tij adhurojnë miq të tjerë (duke thënë): Ne nuk i
adhurojmë ata për tjetër, vetëm që të na afrojnë sa më afër All-llahut,
s'ka dyshim se All-llahu do të gjykojë mes tyre për atë që ata ishin në
kundërshtim. E, është e vërtetë se All-llahu nuk udhëzon në rrugë të
drejtë, atë që është rrenës, jobesimtarë.
4. Sikur të kishte dashur All-llahu të ketë fëmijë, do të zgjidhte atë
që dëshiron nga çka Ai vetë krijon. I pastër është Ai! Ai është Allllahu,
i vetmi, i fuqishmi!
5. Ai krijoi qiejt e tokën me qëllim të caktuar; Ai natën mbështjell
(vendi të) ditës dhe ditën ia mbështjell natës; Ai nënshtroi diellin
dhe hënën, që secili lëviz deri në një afat të caktuar, pra Ai është
ngadhënjyesi, mëkatfalësi.
248
6. Ai ju krijoi juve prej një njeriu, mandej prej tij e krijoi palën
(çiftin) e tij dhe Ai krijoi për juve tetë nga çiftet e kafshëve. Ai u
krijoi në barqet e nënave tuaja, krijim (etapë) pas krijimit në tri
errësira. Ky është All-llahu, Zoti juaj, vetëm i Tij është pushteti,
nuk ka tjetër pos Tij. E, si pra, i shmangeni (adhurimit të Tij)?
7. Nëse ju nuk besoni, All-llahu nuk është nevojtarë për ju;
megjithatë, Ai nuk është i kënaqur me mosbesimin e robërve të Vet, e
nëse jeni mirënjohës ndaj Tij, Ai e pëlqen atë për ju. Ndërkaq, nuk do
ta bartë asnjë mëkatarë barrën e tjetrit. Pastaj, e ardhmja juaj është
vetëm te Zoti juaj, e AI do t'ju njoftojë me atë që keni vepruar.
Vërtet, Ai e di shumë mirë se çka mbajnë zemrat.
8. E kur e godit njeriun ndonjë e keqe (ndonjë dëm), ai e lut Zotin e
vet duke kërkuar ndihmë vetëm prej Tij, e kur nga ana e TIj i jep
ndonjë të mirë (ia largon të keqen), ai e harron atë që më parë është
lutur Atij, dhe i përshkruan shokë All-llahut për të larguar (njerëzit)
nga rruga e Tij. Thuaj: "Kënaqu për pak kohë me mosbesimin tënd, se ti
pa dyshim je nga banuesit e zjarrit!"
9. (A jobesimtari e ka gjendjen më të mirë) Apo ai që kohën e natës e
kalon në adhurim, duke bërë sexhde, duke qëndruar në këmbë, i ruhet
(dënimit të) botës tjetër dhe shpreson në mëshirën e Zotit të vet?
Thuaj: "A janë të barabartë ata që dinë dhe ata që nuk dinë?" Po, vetëm
të zotët e mendjes marrin mësim.
10. Thuaj: "O robërit e Mi që keni besuar, kini frikë ndaj Zotit tuaj.
Ata që bënë mirë në këtë jetë, kanë të mirë të madhe, e Toka e Allllahut
është e gjërë, ndërsa të durueshmive u jepet shpërblimi i tyre
pa masë!"
11. Thuaj: "Unë jam i urdhëruar ta adhuroj All-llahun, të jem i snqertë
në adhurimin ndaj Tij!"
12. Dhe jam i urdhëruar të jem i pari i myslimanëve!
13. Thuaj: "Unë i frikësohem dënimit të një dite të madhe, nëse
kundërshtoj Zotin tim".
14. thuaj: "Vetëm All-llahun e adhuroj, sinqerisht ndaj Tij e bëj
adhurimin tim.
15. E ju pra, adhuroni pos Tij çka të doni!" Thuaj: "Të dështuar në
ditën e kijametit janë ata që e kanë hmbur veten dhe familjen e vet.
Vini re: ky është dështimi i njëmendët.
16. Se ata do të kenë shtresa të zjarrit edhe sipër edhe prfundi. Me
këtë All-llahu i frikëson robërit e Vet: "O robërit e Mi, kinie frikë
(dënimin)!"
17. Ndërkaq, ata që u larguan prej adhurimit të idhujve dhe ju drejtuan
All-llahut, ata kanë gëzim të madh, e ti përgëzoj robërit e Mi!
18. Të cilët i dëgjojnë fjalët dhe pasojnë atë më të mirën prej tyre.
Të tillët janë ata që All-llahu i udhëzoi në rrugën e drejtë dhe të
tillët janë ata të mençurit.
19. E, atij që i është përcaktuar vendimi për dënim, a mund ta shpëtosh
ti prej zjarrit?
20. Ndërkaq, ata që u ruajtën për hir të Zotit të tyre, për ta do të
ketë dhoma të ndërtuara njëra mbi tjetrën, nën të cilat rrjedhin
lumenjtë. Premtimi i All-llahut, e All-llahu nuk e thyen premtimin.
249
21. A nuk e sheh se All-llahu lëshon ujë nga qielli dhe atë e
shpërndanë në tokë nëpër burime, mandej me të mbijnë bimë të llojeve
dhe të ngjyrave të ndryshme, pastaj ajo thahet dhe ti e sheh ata të
zverdhurar dhe pastaj e bën atë të llomitr. S'ka dyshim se në këtë ka
argument për të zotët e mendjes.
22. Atij që All-llahu ia ka zgjeruar kraharorin për besim islam, ai
është në një dritë të sigurt prej Zotit të vet. Të mirët janë ata që
nga zemërfortësia e tyre nuk përmendin All-llahun, të tillët janë në
humbje të qartë.
23. All-llahu e shpalli të folmën më të mirë, librin, të ngjashëm në
mrekulli, të përsëritur herë pas herë (me këshilla e dispozita), që
prej (dëgjimit të) tij rrënqethen lëkurat dhe zemrat e tyre. Ky (libër)
është udhëzim i All-llahut, me të udhëzon atë që do. E atë që All-llahu
e le të humbur, për të nuk ka ndonjë udhëzues.
24. E ai që me fytyrën e vet mbrohet nga dënimi në ditën e kijametit (a
është i njejtë me atë të shpëtuarin)? Kur mizorëve u thuhet: "Përjetoni
të keqen e asaj që punuat!"
25. Edhe ata para tyre përgënjeshtruan, por u erdhi ndëshkim nga nuk e
menduan.
26. All-llahu u bëri të përjetojnë në këtë jetë poshtërimin, por dënimi
i botës tjetër është edhe më i madh, sikur ta dinin ata.
27. Ne u kemi sjellë njerëzve në këtë Kur'an shembuj nga çdo lëmi e
nevojshme, ashtu që të marrin përvojë (mësim).
28. Duke qenë Kur'an arabisht që nuk ka kundërthënie, me qëllim që të
ruhen prej rrugës së gabuar.
29. All-llahu solli një shembull: Një njeri (rob) në posedimin e të
cilit ishin ortakë pa marrëveshje mes vete dhe njëri (rob) që është
thjesht në posedimin e një njeriu. A janë ata të dy të një lloji (të
një gjendjeje)? Lavdërimi i takon vetëm All-llahut, por shumica e tyre,
nuk e dinë.
30. Ti do të jesh i vdekur, e edhe ata do të jenë të vdekur.
31. E pastaj, në ditën e kijametit pranë Zotit tuaj do të grindeni mes
vete.
32. E kush është më mëkatar se ai që flet të pavërtetën ndaj All-llahut
dhe se ai që kur i erdhi e vërteta e përgënjeshtroi? A nuk është në
Xhehennem vendqëndrimi për jobesimtarët?
33. E ai që e solli të vërtetën dhe ai që e vërtetoi atë, të tillët
janë të ruajturit.
34. Ata te Zoti i tyre kanë çkado që dëshirojnë, e ai është shpërblimi
i bamirësve.
35. All-llahu do t'ua shlyej atyre edhe më të keqen që e punuan dhe do
t'u jepë shpërblime më të mira për ata që punuan.
36. A nuk i mjafton All-llahu robit të vet? E ata të friksojnë ty me të
tjerët pos Tij. Po atë që e ka humbur All-llahu, për të nuk ka
udhëzues!
37. Atë që All-llahu e drejton, atë nuk ka kush e humbë; a nuk është
All-llahu i gjithëfuqishëm që ndërmerr ndëshkime?
250
38. Po nëse i pyet ata se kush i krijoi qiejt e tokën, sigurisht ata do
të thonë: "All-llahu!" Ti thuaju: "Më tregoni pra, për ata që i
adhuroni, pos All-llahut, nëse All-llahu më godit mua me ndonjë të
keqe, a munden ta largojnë ata atë të keqe, ose, nëse All-llahu
dëshiron ndonjë të mirë ndaj meje, a munden ta pengojnë ata të mirën e
Tij?" Thuaju: "Mua më mjafton All-llahu. Vetëm Atij i mbështeten të
mbështeturit".
39. Thuaj: "O populli im, veproni sipas gjendjes suaj, e edhe unë
veproj sipas times e më vonë do ta dini,
40. se cilit do t'i vijë dënimi që e poshtëron dhe do ta goditë dënim i
përjetshëm!"
41. Ne ta zbritëm ty librin me argumente për njerëz, e kush orientohet
në rrugën e vërtetë, ai e ka për vete e kush e humb, ai i bën dëm vetëm
vetes, e ti nuk je garantues i tyre.
42. All-llahu i merr shpirtrat kur është momenti i vdekjes së tyre (i
vdekjes së trupave të tyre), e edhe atë që është në gjumë e nuk ka
vdekur, e atij që i është caktuar vdekja e mban (nuk e kthen), e atë
tjetrin (që nuk i është caktuar vdekja, por është në gjumë), e lëshon
(të kthehet) deri në afatin e caktuar. Vërtet, në këto ka argumente për
një popull që mendon.
43. A mos kanë zgjedhur ndërmjetësues përveç All-llahut? Thuaj: "A edhe
pse janë që nuk posedojnë asgjë e as nuk kuptojnë".
44. Thuaj: "I tërë shefaati (ndërmjetësimi) i takon vetëm All-llahut, i
Tij është pushteti i qiejve dhe i tokës, e më vonë vetëm te Ai
ktheheni".
45. Kur përmendet vetëm All-llahu, zemrat e atyre që nuk besojnë botën
tjetër, neveriten, e kur përmenden, përveç Atij, të tjerët, ata
gëzohen.
46. Thuaj: "O All-llah, Krijues i qiejve e i tokës, Njohës i të
fshehtës edhe i të dukshmës, Ti je që gjykon mes robërve Tu për atë që
ata kundërshtoheshin".
47. E sikur të ishte e atyre që nuk besuan, e tërë ajo çka ka në tokë e
edhe njëherë aq, do ta jepnin kompensim për t'i shpëtuar dënimit të
tmerrshëm në ditën e kijametit. E prej All-llahut do t'u prezentohet
(lloji i dënimit) çka as nuk kanë mund të mendojnë.
48. Dhe do t'ua dalin në shesh të këqiat që i kanë punuar dhe i
përfshin ata ajo me të cilën talleshin.
49. Kur e godit njeriun ndonjë e keqe, ai na lutet Neve, e kur nga ana
Jonë ia shëndërrojmë atë në ndonjë të mirë, ai thotë: "Kjo më është
dhënë në bazë të dijes sime!" Jo, por ajo është një sprovë, por shumica
e tyre nuk e dinë.
50. Ashtu patën thënë edhe ata që ishin para tyre, por atyre nuk u bëri
dobi ajo çka kishin fituar.
51. Ata i goditën të këqijat që i kishin punuar. Edhe prej këtyre, ata
që bënë zullum, do t'i godasin të këqiat e veprave të tyre dhe nuk mund
t'i shpëtojnë asaj (goditjeje).
52. A nuk e dinë ata, se All-llahu i jep furnizim të plotë atij që do.
Edhe në këto ekzistojnë fakte për një popull që beson.
251
53. Thuaj: "O robërit e Mi, të cilët e keni ngarkuar me shumë gabime
veten tuaj, mos e humbni shpresën ndaj mëshirës së All-llahut, pse Allllahu
i falë të gjitha mëkatet, Ai është që shumë falë dhe është
mëshirues!"
54. Dhe, kthehuni te Zoti juaj dhe përuljuni Atij para se t'u vijë
dënimi, se pastaj nuk do të ketë kush t'ju ndihmojë.
55. Dhe përmbajuni asaj më të mirës që u është shpallur nga Zoti juaj,
para se t'ju vijë dënimi befas e ju të mos dini.
56. Dhe të mos thotë ndokush: "O i mjeri unë që kam lënë mangu
respektimin ndaj All-llahut dhe që kam qenë prej atyre që talleshin!"
57. Ose të mos thotë: "Ah, sikur të më kishte udhëzuar All-llahu (në
rrugë të drejtë) e të kisha qenë prej atyre që janë të ruajtur!"
58. Apo, kur ta shohë dënimin të thotë: "Sikur të isha kthyer edhe
njeherë e të isha bërë prej atyre bamirësve!"
59. Jo, ty të patën ardhur argumentet e Mia, e ti i përgënjeshtrove
ato, u bëre kryeneç dhe ishe prej atyre që nuk besuan.
60. E ata që bënë gënjeshtër ndaj All-llahut, do t'i shohësh në ditën e
kijametit, fytyrat e tyre të nxira. A nuk është në Xhehennem vendi i
Kryelartëve?
61. Ndërsa All-llahu do t'i shpëtojë me atë suksesin e tyre ata, që
kishin qenë të ruajtur. Ata nuk do t'i kapë e keqja e as nuk do të jenë
të shqetësuar.
62. All-llahu është krijues i çdo sendi dhe Ai ëshë mbikëqyrës ndaj çdo
gjëje.
63. Vetëm te Ai janë çelësat e qiejve dhe tokës, ndërsa ata që nuk i
besuan argumentet e All-llahut, të tillët janë ata të dështuarit.
64. Thuaj: "O ju injorantë, a mos më thirrni të adhuroj tjetër, në vend
të All-llahut?"
65. Pasha Alahun, ty të është shpallur, e edhe atyre para teje: "Nëse i
bën shok (All-llahut), veprat tua janë të asgjësuara dhe ti do të jeshë
prej të humburve.
66. Prandaj, vetëm All-llahun adhroje dhe bëhu mirënjohës!"
67. Ata nuk e çmuan All-llahun me atë madhështinë që i takon, ndërsa,
në ditën e kijametit e tërë toka është në grushtin e Tij, e qiejt të
mbështjellë në të djathtën e Tij. Ai është i pastër nga të metat dhe Ai
është i lartë nga çka ata i shoqërojnë!
68. Dhe i fryhet Surit dhe bie i vdekur çka ka në qiej dhe në tokë,
përveç atyre që do All-llahu (të mos vdesin), pastaj i fryhet atij
herën tjetër, kur qe, të gjithë ata të ngritur e presin (urdhërin e
Zotit).
69. Toka është ndriçuar me dritën e Zotit të vet, libri (shënimet mbi
veprat) është vënë pranë dhe sillen pejgamberët e dëshmitarët, e kryhet
mes tyre gjykimi me drejtësi, e atyre nuk u bëhet padrejtë.
70. Dhe, secili njeri shpërblehet me atë që ka vepruar, e Ai më së miri
e di se ç'punuan.
71. E ata që nuk besuan sillen në grupe te Xhehennemi, e kur arrijnë te
ai, dyert e tij hapen e roja e tij u thotë atyre: "A nuk u patën ardhur
252
juve të dërguar nga mesi juaj t'ju lexojnë shpalljet e Zotit tuaj, t'ju
tërheqin vërejtjen për ballafaqimin tuaj në këtë ditë?" Po, (na kanë
ardhur...) thonë ata, por fjala (vendimi) e dënimit domosdo është bërë
realitet kundër jobesimtarëve!
72. U thuhet: "Hyni nëpër dyer të Xhehennemit, aty do të jeni
përgjithmonë, sa vend i keq është për kryelartët!"
73. E ata që ishin të devotshëm ndaj Zotit të tyre, sillen në grupe te
Xhenneti, e kur arrijnë aty, dyert e tij i gjejnë të hapura dhe roja e
tij u thotë atyre: "Selamun alejkum" - qofshi të shpëtuar, ishit të
pastër, andaj hyni në të, aty do të jeni përgjithmonë.
74. E ata (të Xhennetit) thanë: "Falënderuar qoftë All-llahu, i cili
premtimin e Vet e bëri realitet ndaj nesh dhe na e la në disponim tokën
e Xhennetit që të vendosemi aty ku të duam! Sa shpërblim i mirë është i
atyre që vepruan drejtë".
75. E do t'i shohësh engjëjt të rreshtuar përreth Arshit, e madhërojnë
me falënderim Zotin e vet. E në mes tyre (njerëzve) kryhet gjykimi me
drejtësi dhe thuhet: "(prej të gjithëve) Falënderuar qoftë vetëm Allllahu,
Zoti i botëve!"
SURA 40. GAFIR
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Ha, Mimë.
2. Shpallja e librit është prej All-llahut, fuqiplotit, gjithëdijshmit.
3. I cili fal mëkatin dhe pranon pendimin, dhe që është ndëshkues i
ashpër, por edhe bamirës. Nuk ka zot tjetër përveç Atij. Te Ai është e
ardhmja e çdokujt.
4. Rreth argumenteve të All-llahut nuk kundërshton kush, pos atyre që
nuk besuan; pra ty të mos mashtrojë lëvizja e tyre nëpër qytete.
5. Populli i Nuhut dhe grupacione pas tyre patën përgënjeshtruar përpra
këtyre (idhujtarëve), dhe secili popull (që përgënjeshtroi), u përpoq
ta asgjësojë të dërguarin e vet dhe luftoi me çështje të kota, ashtu me
ato deshi ta likuidojë të vërtetën, e Unë i ndëshkova ata, e çfarë
ishte ndëshkimi Im ndaj tyre?
6. Po ashtu, ka marrë fund vendimi i Zotit tënd (për dënim) kundër
atyre që nuk besuan, se ata janë banues të zjarrit.
7. Ndërsa ata (engjëjt) që e bartin Arshin dhe ata që janë përreth tij,
lartësojnë me falënderim Zotin e tyre, i besojnë Atij dhe i luten Atij
t'i falë ata që besuan (duke thënë): "Zoti ynë, Ti me mëshirën dhe me
diturinë Tënde ke përfshirë çdo send, andaj falu atyre që u penduan dhe
ndoqën rrugën tënde, e edhe ruaj ata nga dënimi i Xhehennemit!
8. Zoti ynë, shtiji në Xhennete të Adnit, të cilët ua ke premtuar, ata
edhe kush ishte i mirë, prej etërve të tyre, grave të tyre dhe
pasardhësve të tyre. Vërtet, Ti je ngadhnjuesi, i urti!
9. dhe i mbron ata prej të këqiave, pse atë që Ti e mbron atë ditë prej
të këqiave, Ti e ke mëshiruar atë, e ai është shpëtimi i madh".
10. S'ka dyshim e ata që nuk besuan do të thirren (do t'u thuhet);
"Hidhërimi i All-llahut pse u ftuat të besoni e ju nuk besuat (në
dynja), është më i madh se urrejtja juaj ndaj vetes".
253
11. Ata (jobesimtarët) thonë: "Zoti ynë, na bëre të vdesim dy herë dhe
na ngjalle dy herë, e ne pranuam për mëkatet tona, pra a ka ndonjë
rrugëdalje?"
12. Ky (dënimi) është, pse kur bëhet thirrja për të besuar All-llahun
Një, ju e mohuat, e nëse i përshkruhej shok Atij, ju besuat, pra i tërë
sundimi është në duart e All-llahut, të lartit, të madhëruarit!
13. Ai (All-llahu) është që po ua dëfton juve argumentet e veta, që ju
sjell furnizim prej qiellit (shiun), por përveç atyre që janë të kthyer
te Zoti, të tjerët nuk marrin mësim.
14. Pra, adhuronie All-llahun me një adhurim të sinqertë ndaj Tij, edhe
pse jobesimtarët e urrejnë atë (adhurimin).
15. Ai (All-llahu) është i pozitës më të lartë, zoti i Arshit; Ai me
urdhërin e vet ia sjell shpirtin (shpalljen) atij që do nga robërit e
vet, për t'ua tërhequr vërejtjen ndaj ditës së takimit (të kijametit).
16. Ditës kur ata do të dalin (prej varrezave) në shesh, e All-llahut
nuk mund t'i fshihet asnjë gjë e tyre. I kujt është pushteti sot?
(bëhet pyetja). I All-llahut, i Atij që është një, i fuqiplotit (është
përgjigjja)!
17. Sot shpërblehet secili njeri me atë që ka vepruar. Sot nuk ka
padrejtësi, All-llahu llogarit shpejt.
18. Ti tërhiqu atyre vërejtjen për ditën e kijametit, kur zemrat, të
mllefosura arrijnë në fyt. Për zullumqarët nuk ka as mik e as
ndërmjetsues që i shkon fjala.
19. Ai di për shikimin me cep të syve, e edhe për atë që e fshehin në
zemra.
20. All-llahu gjykon me drejtësi, ndërsa ata që adhuronin tjetër pos
Atij, ata nuk kanë në dorë të gjykojnë asgjë. All-llahu është Ai që
dëgjon dhe sheh.
21. A nuk udhëtuan ata nëpër tokë të shohin se si ishte përfundimi i
atyre që patën qenë para tyre? Ata ishin edhe më fuqishëm se këta e
edhe lanë më shumë gjurmë në tokë, po All-llahu i dënoi për shkak të
mëkateve të tyre dhe nuk patë ndonjë që t'i mbrojë prej dënimit të Allllahut.
22. E ai (dënimi ishte) për arsye se ata i mohuan argumentet e qarta,
të cilat ua sillnin të dërguarit e tyre, andaj All-llahu i shkatërroi.
Ai vërtetë është i fuqishëm, ndëshkues i ashpër.
23. Ne e kemi pas dërguar Musain me argumente e fakte të qarta,
24. te Faraoni dhe te Hamani e Karuni, e ata i thanë: "Magjistar e
gënjeshtar!"
25. Kur ua solli ai të vërtetën nga ana Jonë, ata thanë: "Mbytni djemtë
e atyre që i besuan atij, e lini të jetojnë gratë e tyre, por dredhitë
e tyre nuk qenë tjetër pos dështim".
26. Faraoni tha: "Më lini mua ta mbys Musain, e ia le të thërrasë Zotin
e vet, pse unë kam frikë se po ua ndryshon fenë tuaj, ose po nxit
trazira në vend!"
27. Musai tha: "Unë ia kam mbështëtur Zotit tim dhe Zotit tuaj që të më
mbrojë prej çdo kryeneçi, që nuk i beson ditës së përgjegjësisë!"
254
28. Një njeri besimtar nga familja e faraonit që e fshehte besimin e
vet, tha: "A doni ta mbytni një njeri vetëm pse thotë Zoti im është
All-llahu, derisa prej Zotit tuaj u ka sjellë argmente? Nëse ai është
rrenës, për vete e ka rrenën, e nëse është i drejtë, juve do t'ju godit
diçka nga ajo që ai ju premton. S'ka dyshim se All-llahu nuk udhëzon në
rrugë atë që e tejkalon dhe është rrenës.
29. O populli im, sot pushteti është juaji në vend, po kush do të na
mbrojë prej dënimit të All-llahut nëse ia na përfshin? " Faraoni tha:
"Unë nuk kam mendim tjetër t'ju japë pos atij që ju thashë dhe nuk jam
duke ju udhëzuar tjetër pos në rrugën e drejtë!"
30. Ndërkaq, ai që kishte besuar tha: "O populli im, unë kam frikë për
ju se po u gjen si i gjeti popujt e mëparshëm (grupet e mëparshme)!"
31. Si rasti i popullit të Nuhut, të Adit, të Themudit dhe të atyre që
ishin pas. All-llahu nuk bën padrejtë ndaj rbërve.
32. O populli im, unë kam frikë për ju ditën e britmës (të mjerimit),
33. Ditën, kur nga frika ktheheni të ikni, e nuk ka kush që të
prapësojë prej jush dënimin e All-llahut, Atë që All-llahu e lë të
humbur, për të nuk ka ndonjë që e drejton.
34. Edhe Jusufi, qush herët ju pat ardhur me argumente të qarta e ju
gjithnjë ishit në dyshim ndaj asaj që ju pat sjellë, derisa edhe kur
vdiq ai, ju patët thënë: "All-llahu nuk do të dërgojë pas tij
pejgamber!" Ashtu All-llahu e bën të humbur atë që është i shfrenuar, i
dyshimtë.
35. Ata që duke mos pasur kurrfarë fakti pranë vetes, polemizojmë rreth
argumenteve të All-llahut. Kjo (polemikë) shton urrejtje të madhe te
All-llahu dhe te ata që kanë besuar. Po kështu All-llahu vulos çdo
zemër të arrogantit, të zullumqarit.
36. E faraoni tha: "O Haman, ndërtoma një pyrg, e ndoshta do t'i gjejë
rrugët.
37. Rrugët e qiejve, e ta shoh Zotin e Musait, pse unë mendoj se ai
është rrenës". Dhe ashtu, faraonit iu dukë e mirë vepra e tij e keqe
dhe u shmang prej rrugës së drejtë, kështu që parashikimet e faraonit
ishin të asgjësuara.
38. Ai që kishte besuar tha: "O populli im, ejani pas meje, e unë t'ju
udhëzoj në rrugë të drejtë!
39. O populli im, kjo jetë e kësaj bote nuk është tjetër vetëm se një
përjetim i përkohshëm, ndërsa bota tjetër është ajo e përhershmja.
40. Kush bën ndonjë vepër të keqe, ndëshkohet vetëm për aq sa është
ajo, e kush bën ndonjë vepër të mirë, qoftë mashkull a femër, por duke
qenë besimtar, të tillët hyjnë në Xhennet dhe aty shpërblehen pa masë.
41. Dhe, o populli im, ç'është që unë ju thërras në shpëtim, e ju më
thirrni për në zjarm?
42. Më thirrni ta mohoj All-llahun dhe adhuroj atë që nuk di asgjë për
të i gjithfuqishmi, më katfalësi!
43. Është e vërtetë se atij tek i cili më thirrni ju mua, nuk i takon
adhurimi as në dynja as në botën tjetër dhe se e ardhmja jonë është te
All-llahu, s'ka dyshim se të larguarit prej rrugës së drejtë, ata janë
banus të zjarrit.
255
44. Juve do t'ju bjerë ndërmend çka po u them, e çështjen time ia besoj
All-llahut; vërtet, All-llahu mbikëqyr robërit!"
45. Dhe All-llahu e shpëtoi atë (besimtarin) prej të këqijavë që i
kurdisën, ndërsa ithtarët e faraonit i përfshiu dënimi më i keq.
46. Ata i nënshtroi zjarrit mëngjes e mbrëmje, ditën e kijametit (u
thuhet engjëjve): "Ithtarët e faraonit futni në dënimin më të rëndë!"
47. Dhe (përkujto) kur duke qenë në zjarr, ata grinden në mes vete, e
të dobëtit u thonë atyre të mëdhenjve: "Ne kemi qenë ithtarë tuaj (në
dynja), a mund të na largoni ndonjë pjesë të dënimit me zjarr?"
48. Ata që kishin qenë pari thonë: "Ne të gjithë jemi në të!" All-llahu
ka vendosur në mënyrë të prerë në mes njerëzve".
49. Dhe ata, që janë në zjarr, rojës së Xhehennemit i thonë: "Lutnie
Zotin tuaj të na e lehtësoj dënimin, bile një ditë!"
50. Ata u thonë: "A nuk u patën arritur juve të dërguar tuaj me
argumente të qarta? Ata përgjigjen: "Po (na kanë ardhur)!" E pra, (u
thotë roja) lutnu ju vetë, po lutja e jobesimtarëve është asgjë!"
51. Ne patjetër do të ndihmojmë të dërguarit tanë në jetën e kësaj
bote, edhe ata që besuan, e edhe në ditën e prezentimit të dëshmive.
52. Në ditën kur zullumqarëve nuk u bën dobi arsyetimi i tyre, ata janë
të mallkuar dhe ata e kanë vendin e keq.
53. Për Zotin, Ne Musait i dhamë udhëzimin, e beni israilëve u lamë në
trashëgim librin.
54. Ua lamë (librin) udhërrëfyes e përkujtues për të zotët e mendjes.
55. Ti bën durim, se premtimi i All-llahut është vërtetë, kërko falje
për mëkatin tënd, lartëso me falënderim Zotin tënd mbrëmje e mëngjes.
56. Ata që kundërshtojnë shpalljen e All-llahut pa pasur argument, nuk
kanë tjetër në zemrat e tyre vetëm se një mendjemadhësi, me të cilën
nuk do t'ia arrijnë qëllimit, e ti kërko mbrojtje te All-llahu, se Ai
të gjitha i dëgjon dhe i sheh.
57. S'ka dyshim se krijimi i qiejve dhe tokës është më i madh se
krijimi i njerëzve, por shumica e njerëzve nuk e dinë.
58. Nuk është e barabartë i verbëri dhe ai që sheh, e as ata që besuan
dhe bënë vepra të mira, nuk janë të barabartë me të këqijtë, por pak
jeni duke marrë mësim.
59. Kijameti gjithsesi do të vijë, aty nuk ka dyshim, por shumica e
njerëzve nuk besojnë.
60. Zoti juaj ka thënë: "Më thirrni Mua, Unë ju përgjigjem, e ata që
nga mendjemadhësia i shmangen adhurimit ndaj Meje, do të hyjnë të
nënçmuar në Xhehennem".
61. All-llahu është Ai, që juve ua bëri natën të pushoni në të, e ditën
të ndritëshme. All-llahu ëhtë dhurues ndaj njerëzve, por shumica e
njerëzve nuk falënderojnë.
62. Ky është All-llahu, Zoti, Krijuesi i çdo sendi, nuk ka zot pos Tij,
e si prapësoheni?
63. Kështu prapësohen ata që argumentet e All-llahut i mohojnë.
256
64. All-llahu është Ai që ua bëri tokën vendbanim e qiellin kulm, dhe
ju formësoi, e formën tuaj e bëri më të mirë dhe ju pajisi me të mira.
Ky është All-llahu, Zoti juaj, i lartë, pra është All-llahu, Zot i
botëve!
65. Ai është i përjetshmi, s'ka zot, vetëm Ai, pra adhuronie Atë me
adhurim të sinqertë ndaj Tij, falënderimi i qoftë vetëm All-llahut,
Zotit të gjithësisë.
66. Thuaj: "Unë jam ndaluar të adhuroj ata që ju i adhuroni pos Allllahut,
pasi mua më kanë ardhur argumente të qarta nga Zoti im, dhe jam
urdhëruar t'i dorëzohem Zotit të çdo krijese".
67. Ai (All-llahu) është që ju krijoi juve (të parin tuaj) prej dheu,
pastaj prej një pike uji, pastaj prej gjakut të ngjizur, mandej ju bën
të lindeni si foshnjë e më vonë të arrini pjekurinë, e pastaj të
plakeni, e ka prej jush që vdes më herët, e që të gjithë të arrini
afatin e caktuar dhe ashtu të kuptoni realitetin.
68. Ai është që jep jetë dhe sjellë vdekje, e kur dëshiron një gjë, Ai
vetëm thotë: "bëhu", e ajo menjëherë bëhet.
69. A nuk i sheh ata që kundërshtojnë argumentet e All-llahut se si
largohen nga e vërteta?
70. Ata janë që përgënjeshtruan librin (Kur'anin) dhe atë me çka Ne i
dërguam të dërguarit tanë, e më vonë ata do të kuptojnë.
71. Atyre do t'u vihen prangat dhe zingjirët në qafat e tyre e do të
zhyten,
72. në ujin e valë dhe pastaj do të digjen në zjarrë.
73. Mandej atyre u thuhet: "Ku janë ata që i adhuronit.
74. Pos All-llahut?" Ata thonë: "Na kanë humbur sysh, por jo ne nuk
kemi qenë që kemi adhuruar më parë ndonjë send!" Ja, kështu All-llahu i
humb jobesimtarët.
75. Këtë (dënim) e keni për shkak se gëzoheshit padrejtë në dynja (duke
bërë mëkate etj.) dhe për shkak krenoheshi (me mendjemadhësi).
76. Hyni në dyert e Xhehennemit (nëpër shtatë dyer); aty do të jeni
përgjithmonë. E, sa vend i shëmtuar është ai i kryeneçëve!
77. Ti pra, bëhu i durueshëm; premtimi i All-llahut është i vërtetë. E
Ne ose do të bëjmë të shohish diçka nga ajo që u premtojmë atyre, ose
do ta marrim jetën (pa parë asgjë), e ata vetëm te Ne do të kthehen.
78. Ne kemi dërguar pejgamberë para teje, për disa prej tyre të kemi
njohtuar me rrëfimet e tyre, e për disa sish nuk të kemi njoftuar, e
asnjë pejgamberi nuk i takoi të sjellë ndonjë argument, vetëm se me
urdhërin e All-llahut. E kur të vijë koha e caktuar nga All-llahu,
zbatohet gjykimi me drejtësi dhe aty atëherë dështojnë ata të kotit.
79. All-llahu është Ai që për ju i krijoi kafshët që disave t'u hipni
prej disave të ushqeheni.
80. Ju prej tyre keni edhe dobi të tjera, dhe përmes tyre t'i plotësoni
nevojat tuaja, duke hipur në to me anë të anijeve barteni (udhëtoni).
81. Dhe Ai është që ju mundësoi t'i shihni argumentet e Tij; e cilin,
pra prej argmenteve të All-llahut e mohoni?
257
82. A nuk udhëtuan ata nëpër tokë e të shikojnë se si prfunduan ata që
ishin më parë, të cilët ishin edhe më të fortë për nga forca e ndikimi
në tokë, por ajo që fituan, nuk u ndihmoi asgjë.
83. Kur u erdhën atyre të dërguarit me argumente të qarta, ata iu
gëzuan dijenisë së vet dhe atëherë i përfshiu ajo që e tallnin.
84. E kur e panë dënimin tonë, thanë: "Ne i kemi besuar vetëm Allllahut
dhe i kemi mohuar ata që ia shoqëronim".
85. Por besimi i tyre, kur e vërejtën dënimin tonë, nuk u bëri dobi. Ky
është ligj i All-llahut (i kaheshëm) ndaj robërve të Tij dhe aty, në
atë çast pësuan disfatë jobesimtarët.
SURA 41. FUSSILET
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Ha, Mimë.
2. Zbritje prej Mëshiruesit, Mshirëbërësit!
3. Libër që ajetet e tij janë të shkoqitura, duke qenë Kur'an arabisht
për një popull që di ta kuptojë.
4. Është përgëzues dhe qorues, po shumica e tyre ia kthyen shpinën,
andaj ata nuk dëgjojnë.
5. Ata thanë: "Zemrat tona janë të mbyllura nga ajo që ti na thërret
dhe në veshët tanë kemi shurdhim të rëndë, kështu që ndërmjet nesh edhe
ndërmjet teje ekziston një perde, prandaj, ti vepro sipas tëndës e ne
vazhdojmë tonën!
6. Thuaj: "Unë jam vetëm njeri sikurse edhe ju, mua më shpallet se Zoti
juaj është vetëm Zoti një, pra drejtonju Atij dhe kërkoni falje prej
Tij. Për idhujtarët është mjerim i madh,
7. të cilët nuk e japin zeqatin dhe mu ata e mohojnë botën tjetër.
8. Nuk ka dyshim se ata që besuan dhe bënë vepra të mira, kanë
shpërblim të përhershëm.
9. Thuaj: "A ju jeni ata që nuk i besoni Atij që e krijoi tokën për dy
ditë dhe Atij i përshkruani shok, e Ai është Zoti i botëve!
10. Ai që në të vuri kodra të forta, ia shtoi të mirat asaj dhe brenda
katër ditëve të plota caktoi të gjitha kushtet për të jetuar në të.
Pra, për ata që pyesin (për kohën e krijimit të saj)"
11. Mandej e mësyu qiellin (krijim e qiellit) e ai ishte tym
(mjegullinë që ishte si materie e parë) dhe atij e edhe tokës i tha:
"Qasuni urdhërit Tim me dëshirë ose me dhunë!" Ato të dyja thanë: "Po i
qasmi me dëshirë!"
12. Dhe ata i krijoi shtatë qiej brenda dy ditëve dhe secilit qiell i
caktoi atë që i nvojitej. Qiellin më të afërt (të dynjasë) Ne e stolisë
me yje ndriçuese dhe e bëmë të mbrojtur. Ky është caktim i
plotfuqishmit, i të dijshmit.
13. Në qoftë se ata nuk përgjigjen, ti thuaj: "Unë tërhoqa vërejtjen e
një rufeje (dënimi), si rrufeja e Adit dhe Themudit!"
14. Kur atyre u erdhën të dërguar nga të gjitha anët, i këshilluan: "Të
mos adhroni tjetër po vetëm All-llahun", ata thanë: "Sikur Zoti ynë të
258
kishte dëshiruar (ta dëgjonim) do të dërgonte engjëll, e kësaj me çka
jeni dërguar ju, ne nuk i besojmë!"
15. Sa i përket Adit, ata pa pasur kurrfarë të drejte, u treguan
mendjemdhenj ndaj banorëve në tokë dhe thanë: "Kush ka fuqi më të fortë
se ne?" A nuk e ditën ata se All-llahu, i cili i krijoi ka fuqi më të
fortë se ata?! Ata mohuan argumentet tona.
16. Andaj Ne kundër tyre lëshuan një erë shumë të ftohtë gjatë disa
ditëve fatzeza për t'u dhënë të pëjetojnë dënimin nënçmues në jetën e
kësaj bote, ndërsa dënimi në botën tjetër do të jetë edhe më i shëmtuar
dhe ata nuk do të ndihmohen.
17. Sa i përket Themudit. Ne atyre u patëm treguar rrugën e drejtë, por
ata megjithatë më shumë e deshën verbërinë, andaj ata i kapi tmerri i
dënimit të turpshëm për shkak të asaj që vepruan.
18. Ndërkaq, Ne i shpëtuam ata që kishin besuar dhe që ishin të
ruajtur.
19. E ditën kur armiqtë e All-llahut tubohen për në zjarr dhe ata janë
të rrethuar.
20. E derisa afrohen atij, kundër tyre dëshmojnë: të dëgjuarit e tyre,
të parit e tyre dhe lëkurat e tyre për çdo gjë që ata kanë punuar.
21. Ata lëkurave të tyre u thonë: "Përse dëshmuat kundër nesh?" Ato
thonë: "All-llahu që çdo sendi ia ka dhënë të folur na dha edhe neve, e
Ai është që u krijoi juve herën e parë dhe vetëm te Ai do të ktheheni".
22. Ju nuk fshiheshit (kur bënit mëkate) se do të dëshmojnë kundër jush
të dëgjuarit tuaj, të parit tuaj dhe lëkurat tuaja, bile ju menduat se
All-llahu nuk di shumë gjëra që ju bënit.
23. mendimi juaj i gabuar, të cilin e patët ndaj Zotit tuaj, është ai
që ju shkatërroi dhe tani jeni më të dëshpruarit.
24. Nëse bëjnë durim, zjarri është vend i tyre, e nëse kërkojnë të
kthehen në atë që e dëshironë (në kënaqësinë e Zotit), atë nuk do të
arrijnë.
25. Ne u patëm mundësuar atyre të kenë asi shokësh që ua hijeshojnë atë
që e bënin në atë kohë (në dynja) dhe atë që do t'u vijë më vonë dhe
ashtu dënimi ndaj tyre u bë me vend si ndaj popujve që ishin para tyre
nga xhinët dhe njerëzit, se vërtet ata ishin të humbur.
26. Ata që nuk besuan thanë: "Mos dëgjoni këtë Kur'an dhe kur të
lexohet ai, ju bëni zhurmë (bërtitni) ashtu që ta pengoni!"
27. E, Ne atyre që nuk besuan pa tjetër do t'u japim të përjetojnë
dënim të ashpër dhe do t'i shpërblejmë me më të keqen e asaj që punuan.
28. Dhe ai ndëshkim i armiqve të All-llahut është zjarri, aty është
vendi i tyre i përhershëm, si shpërblim për shkak se ata refuzuan
argumente tona.
29. Ata që nuk besuan thonë: "O Zoti ynë, na i trego ata të dy nga
xhinët dhe njerëzit, të cilët na bënë të jemi të humbur, e t'i shkelim
me këmbët tona dhe le të jenë prej më të poshtërve!"
30. S'ka dyshim se ata që thanë: "Zoti ynë është All-llahu", pastaj nuk
u luhatën, atyre u zbresin melaiket (në prag të vdekjes dhe u thonë):
"Mos u frikësoni dhe mos u pikëlloni, keni myzhde Xhennetin që ju
premtohej!
259
31. Ne jemi miqtë e juaj në jetën e dunjasë dhe në ahiret, ku do të
keni atë që dëshironi dhe gjithçka kërkoni.
32. Pritje nga Falësi, Mëshiruesi!"
33. E kush ka fjalën më të mirë prej atij që thërret te All-llahu,
vepron (punë) të mira dhe thotë: "Unë jam prej muslimanëve?"
34. Nuk është e barabartë e mira dhe e keqja. Andaj, (të keqen) ktheje
me mirësi, se atëherë ai, mes teje dhe të cilit ka armiqësi, do të
bëhet (si) mik i afërt.
35. Mirëpo, këtë nuk e arrin kush, pos atyre të durueshmëve, dhe nuk e
arrin kush, pos atyre me virtyt të lartë.
36. E nëse ty të ngacmon ndonjë ngacmim prej shejtanit, kërko mbrojtje
në All-llahun, vërtet Ai është Dëgjuesi, i Dijshmi!
37. Nga faktet e madhështisë së Tij janë nata, dita, dielli e hëna. Mos
i bëni sexhde as diellit, as hënës! Bëni sexhde vetëm All-llahut, i
cili krijoi ato, nëse adhuroni vetëm Atë!
38. Po nëse ata (kufarët) janë kryeneç (e nuk bëjnë sexhde), atëherë
ata që janë pranë Zotit tënd (engjëjt më të lartë), Atij i bëjnë tesbih
natën e ditën dhe ata nuk mërziten prej adhurimit.
39. Nga argumentet e Tij është edhe toka që ti e sheh atë të thatë
(shkretëtirë), e kur Ne i lëshojmë asaj shiun, ajo gjallërohet e
shtohet. E, s'ka dyshim se Ai që e ngjalli atë, do t'i ringjallë të
vdekurit, pse Ai ka mundësi për ç'do gjë.
40. Ata që sulmojnë argumente Tona, nuk mund të na fshihen. Pra, a më
mirë i ka punët ai që do të hudhet në zjarr, apo ai që në ditë e
kijametit vjen i sigurt? E ju pra veproni si të dëshironi, e ta dini se
Ai sheh atë që punoni.
41. Ata që e mohuan Kur'anin kur u erdhi, janë të marrë; ai është një
libër ngadhnjyes (i pashoq).
42. Atij nuk mund t'i mvishet e pavërteta nga asnjë anë; është i
zbritur prej të Urtit, të lavdishmit.
43. Ty nuk po të thuhet tjetër përveç asaj që u është thënë të
dërguarve para teje. Vërtet, Zoti yt është ai që falë, po është edhe Ai
që ndëshkon rëndë.
44. Sikur Ne ta bënim Kur'anin në gjuhë të huaj, ata do të thoshin:
"Përse nuk janë ajetet e tij të kuptueshme (të shkoqitura), a është ai
(Kur'ani) në gjuhë të huaj, kurse ai (pejgamberi) është arab?" Thuaj:
"Ai është për besimtarët udhëzues e shër0ues. E ata që nuk besojnë në
veshët e tyre kanë shurdhim, dhe ai për ta është verbërim. Të tillët
janë sikurse thirren prej një vendi të largët e nuk dëgjojnë".
45. Ne edhe Musait i patëm dhënë librin, lidhur me të cilin pati
kundërshtime. Sikur të mos ishte vendimi më parë prej Zotit tënd (të
shtyhet ndëshkimi), puna mes tyre do të kryhej, pse ata janë në një
dyshim ndaj tij.
46. Kush bën mirë, ai e ka për vete, e kush bën keq, ai vepron kundër
vetes, e Zoti yt nuk u bën padrejtësi robërve.
47. Vetëm Ai e di për katastrofën (për kijametin). Asnjë frut nuk del
prej lëvozhgës së vet dhe asnjë femër nuk mbart e as nuk lind pa dijen
e Tij. E ditën kur Ai thërret ata se ku janë ata që m'i bënit shok? Ata
260
thonë: "Ne të kemi njohur Ty, nuk na ndonjë prej nesh që dëshmon se ke
shok!"
48. Dhe humb prej tyre ajo që më parë adhuronini, e binden se ata nuk
kanë shpëtim.
49. Njeriu nuk lodhet prej kërkesës për mirë, e kur atë e godit e
keqja, ai keqësohet shumë dhe humb shpresën.
50. E nëse pas të këqiave që e goditë, Ne i japim të mira nga ana Jonë,
ai me këmbëngulje do të thotë: "Këtë e kam arritur vet (këtë do ta kemë
gjithnjë), e nuk mendoj se do të bëhet kijameti, po, edhe nëse do të
kthehem te Zoti im, unë te Ai do të kemë edhe më mirë!" Ne pa tjetër do
t'i njoftojmë ata që nuk besuan për atë që punuan dhe do t'u japim të
përjetojnë dënim të rëndë.
51. Ne kur e begatojmë njeriun, ai nuk falënderon dhe largohet, e kur e
godet e keqja, ai përulet dhe lutet shumë.
52. Thuaj: "Më tregoni, nëse ai (Kur'ani) është prej All-llahut, e ju e
mohuat atë, kush është më i humbur se ai që është në kundërshtim të
fortë?"
53. Ne do t'u bëjmë atyre të mundshme që të shohin argumentet Tona në
horizonte dhe në veten e tyre deri që t'u bëhet e qartë se ai (Kur'ani)
është i vërtetë. A nuk mjafton që Zoti yt është dëshmitar për çdo gjë?
54. Vini re! Ata janë në dyshim për takimin me Zotin e tyre (me botën
tjetër), e ta dini se Ai ka përfshirë me dijen e vet çdo send.
SURA 42. SHURA
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Ha, Mimë.
2. Ajn, Sinë, Kaf.
3. All-llahu, fuqiploti, i gjithëdijshmi kështu (këto ajete) të shpall
ty dhe atyre që ishin para teje.
4. Vetëm e Tij është ç'ka në qiej dhe ç'ka në tokë dhe Ai është
mbizotëruesi, i madhëruari!
5. Qiejt e lartë mbi ta (ose qiejt njëri mbi tjetrin) gati pëlcasin
(nga madhëria e Zotit ose nga thëniet e çoroditura të idhujtarëve).
Ndërkaq, engjëjt vazhdimisht madhërojnë (bëjnë tesbih) duke falënderuar
Zotin e tyre dhe kërkojnë falje të mëkateve për ata (besimtarët) që
janë në tokë. Ta dini se All-llahu është Ai mëkatfalësi, Mëshiruesi!
6. All-llahu është përcjellës i atyre që, pos Tij, adhurojnë zota të
tjerë. Ti (o i dërguar), nuk je i obliguar ndaj tyre.
7. Prandaj, Ne të shpallëm ty Kur'an arabisht që ta këshillosh
kryefshatin (Mekën) dhe ata përreth saj, dhe t'u tërheqish vërejtjen
për ditën e tubimit (kijametit), për të cilën nuk ka dyshim. Një grup
për në xhennet, kurse një grup për në zjarr.
8. Po sikur të kishte dashur All-llahu, do t'i bënte ata (njerëzit) një
popull (të një feje), por Ai shtie në mëshirën e vet atë që do (atë që
me vullnetin e vet pranon rrugën e drejtë), e jobesimtarët nuk kanë
mbrojtës, as ndihhmës.
261
9. Përkundrazi, ata zgjodhën mbrojtës pos Atij, po vetëm All-llahu
është Ai mbrojtësi dhe Ai ngjall të vdekurit dhe Ai ka mundësi për çdo
send.
10. Për çdo send që nuk pajtoheni, gjykimi për të është te All-llahu.
Ai (gjykatësi i famshëm) është All-llahu, Zoti im, vetëm Atij i jam
mbështetur, dhe vetëm Atij i drejtohem.
11. Ai është krijues i qiejve e i tokës. Ai nga lloji juaj krijoi për
ju bashkëshorte, edhe nga kafshët krijoi çifte, ashtu që t'ju shumojë.
Asnjë send nuk është si Ai; Ai është dëgjuesi, shikuesi.
12. Të Tij janë çelësat e qiejve e të tokës. Ai begaton shumë atë që do
dhe nuk begaton (atë që gjithashtu do). Ai është i gjithdijshëm për çdo
send.
13. Ai u përcaktoi juve fe atë që i pat përcaktuar Nuhut dhe atë që Ne
ta shpallëm ty dhe atë me çka e patëm porositur Ibrahimin, Musain dhe
Isain. (I porositëm) Ta praktikoni fenë e drejtë e mos u përçani në të.
Për idhujtarët është rëndë kjo në çka ju i thirrni ata. All-llahu veçon
për të (për besim të drejtë) atë që do dhe e udhëzon atë që i drejtohet
Atij.
14. Po ata, vetëm pasi që u erdhi e vërteta, nuk u përçanë për tjetër,
por nga zilia mes tyre. E sikur të mos ishte fjalë (vendimi) e hershme
nga Zoti yt për deri në një afat të caktuar do të kryhej (dënimi) me
ta. Nuk ka dyshim se ata që e trashëguan librin prej tyre (prej të
parëve) janë në dyshim të thellë ndaj tij (ndaj librit Tevratë e
Inxhil).
15. E për këtë shkak (të përçarjes së tyre), ti thirr dhe përqëndrohu
ashtu si të është urdhëruar dhe mos shko pas sëshirave e thuaj: "Unë
kam besuar në librat që i shpalli All-llahu, jam urdhëruar të mbajë
drejtësi mes jush, All-llahu është Zoti ynë dhe Zoti juaj; Ne kemi
përgjegjësinë e veprave tona e ju të veprave tuaja, nuk ka polemikë mes
nesh dhe jush; All-llahu bën tubimin mes nesh dhe vetëm te Ai është
përfundimi.
16. Ata që kundërshtojnë fenë e All-llahut pasi që asaj i janë
përgjigjur (njerëzit), faktet e tyre janë të asgjësuara te Zoti i tyre,
ata janë të përbuzur dhe ata do të kenë dënim të rëndë.
17. All-llahu është Ai që e zbriti librin e vërtetë dhe drejtësinë. Ti
nuk mund ta dish, ndoshta çasti i shkatërrimit është afër.
18. Ata që nuk i besojnë atij, kërkojnë ngutjen e tij, ndërsa ata që i
besojnë, i frikësohen dhe e dinë se ajo është e vërtetë. Ta dini se ata
që bëjnë polemikë, duke dyshuar në momentin e katastrofës së
përgjithshme, janë në një humbje të thellë.
19. All-llahu është shumë bamirës për robërit e vet; Ai e begaton atë
që do; Ai është i gjithfuqishmi, ngadhënjyesi.
20. Kush është që dëshiron fitimin e botës tjetër (ahiretin), Ne do
t'ia shtojmë fitimin e tij, e kush e dëshiron vetëm fitimin e kësaj
bote, Ne ia japim, po në botën tjetër ai nuk ka hise.
21. A mos kanë ata ortakë (zota ose idhuj) që u përcaktuan atyre fé, të
cilën nuk e urdhëroi All-llahu? Po, sikur të mos ishte fjala vendimtare
(e All-llahut që shpërblimi dhe ndëshkimi të jenë në ahiret), do të
kryhej dënimi mbi ta, e megjithatë, mohuesit do të kenë dënimi të
dhembshëm.
262
22. Do t'i shohësh jobesimtarët të frikësuar nga ajo që vepruan, po,
ajo do t'u ndodhë atyre, kurse ata që besuan dhe bënë vepra të mira, do
të jenë në kopshtet e Xhenneteve dhe ata kanë te Zoti i tyre çka të
dëshirojnë; e kjo është ajo dhuntia e madhe.
23. Ajo (dhunti) konsiston në atë që All-llahu u jep myzhde robërve të
vet, të cilët besuan dhe bënë vepra të mira. Thuaj: "Unë nuk kërkoj
prej jush ndonjë shpërblim për thirrjen time vetëm se respektin e
dashurisë për hir të farefisnisë (akraballëkut)". Kush bën ndonjë të
mirë, Ne ia shumëfishojmë të mirat; vërtet, All-llahu falë mëkatet,
është mirënjohës.
24. A mos thonë ata se ai (Muhammedi) shpifi gënjeshtër ndaj Allllahut,
e nëse dëshiron All-llahu ta mbyllë zemrën tënde, pse All-llahu
eliminon të pavërtetën dhe me fjalët e veta e forcon të vërtetën. Ai
është që e di çka ka në zemra.
25. Ai është që pranon pendimin e robërve të vet dhe shlyen të këqijat
dhe e di çka punoni.
26. Ai është që u përgjigjet (lutjeve të) atyre që besuan dhe bënë punë
të mira dhe, nga mirësia e vet, ua shton atyre të mirat. Ndërsa,
jobesimtarët kanë dënim të rreptë.
27. Sikur All-llahu t'ua shumonte begatinë robërve të vet, ata do të
kalonin kufijtë, por Ai i furnizon me masë që dëshiron, sepse Ai është
i njohur hollësisht dhe i dijshëm për robërit e vet.
28. Dhe Ai është që e lëshon shiun, pasi që ata t'i kenë humbur
shpresat dhe Ai shtrin mëshirën e vet; Ai është mbikëqyrësi i
lavdëruari.
29. Nga argumentet e Tij është krijimi i qiejve dhe i tokës dhe
shpërndarja e gjallesave në të dyjat dhe Ai me fuqinë e Tij mund t'i
bashkojë kurdo që të dëshirojë.
30. Çfarëdo e keqe që mund t'ju godasë, ajo është pasojë e veprave
tuaja (të këqia), e për shumë të tjera Ai u falë.
31. E ju nuk mund t'i ikni (ta mposhtni) dënimit në tokë dhe përveç
All-llahut nuk keni as mbrojtës e as ndihmës.
32. Dhe nga argumentet (që dokumentojnë fuqinë) e Tij, janë anijet
lunduese nëpër det si të ishin kodra.
33. Nëse do Ai, e ndal erën dhe ato ngelin të palëvizshme mbi
sipërfaqen e ujit. S'ka dyshim se këto fakte ekzistojnë për secilin
durimtarë e mirënjohës.
34. Ose i përmbyt ata për shkak të asaj që vepruan, e për shumë të
tjera Ai i falë.
35. Ata që i kontestojnë argumenetet Tona, le ta dinë se nuk kanë
shpëtim (nuk mund t'i shmangen dënimit).
36. Çka u është dhënë nga ndonjë send, ajo është kënaqësi në këtë botë,
e ajo që është te All-llahu është shumë më e mirë dhe e përjetshme, por
pë ata që besuan dhe që vetëm Zotit të tyre i mbështeten:
37. Dhe ata që u shmangën mëkateve të mëdha e të shëmtuara, dhe kur
hidhërohen, ata falin,
263
38. Edhe ata që i përgjigjen thirrjes së Zotit të tyre dhe e falin
namazin rregullisht dhe ata që konsultohen mes vete për punë të
përbashkëta, e nga ajo që Ne ua japim ata e shpërndajnë,
39. Edhe ata që kur i godit e padrejta, i kundërvihen.
40. Ndëshkimi i të keqes, bëhet me një të keqe në të njejtën masë, e
kush fal e bën pajtim, shpërblimi i tij është tek All-llahu. Vërtet, Ai
nuk i do zullumqarët.
41. E kush hakmirret për padrejtësitë që i janë bërë, ndaj të tillëve
nuk ka ndonjë përgjegjësi.
42. Përgjegjësia (ndëshkimi) është vetëm kundër atyre që u bëjnë
njerëzve padrejtë dhe kundër atyre që pa farë arsye bëjnë çrregullime
në tokë. Për të tillët është një dënim i dhembshëm.
43. Kush bën durim dhe fal, s'ka dyshim se ajo është virtyti më i lartë
(i lavdishëm).
44. Atë që All-llahu e lë të humbur, për të nuk ka ndonjë ndihmës
tjetër, pos Tij. Do t'i shohësh zullumqarët që, kur të vërejnë dënimin,
do të thonë: "A ka ndonjë rrugë për rikthim (në dynja)?"
45. Do t'i shohësh ata duke iu afruar atij (zjarrit) të frikësuar nga
nënshtrimi, se si e shikojnë me bisht të syrit tinëzisht (me një shikim
të vjedhur). Ata që besuan do të thonë: "Vërtet, të humbur në ditën e
kijametit janë ata që e humbën vetveten dhe familjen e vet!" Ta dini
pra, se mizorët janë në dënim të përjetshëm.
46. Ata nuk kanë mbrojtës që t'u ndihmojë, përveç All-llahut, sepse atë
që All-llahu e ka humbur, për të nuk ka rrugëdalje (shpëtim).
47. Përgjigjuni thirrjes së Zotit tuaj para se të vijë një ditë, që
All-llahu nuk e kthen më (pasi ta ketë caktuar). Atë ditë ju nuk do të
gjeni strehim dhe as nuk do të mund t'i mohoni (mëkatet).
48. Nëse ata (idhujtarët) refuzojnë, Ne nuk të kemi dërguar ty rojë të
tyre, ti ke për obligim vetëm komunikimin. Vërtet, kur Ne i dhurojmë
njeriut nga ana Jonë ndonjë të mirë, ai gëzohet për të, e kur i godet
ndonjë e keqe, që e ka merituar vetë, atëherë njeriu është përbuzës.
49. Vetëm i All-llahut është pushteti i qiejve e i tokës; Ai krijon çka
të dojë; Ai i falë vetën femra atij që do; e i falë vetëm meshkuj atij
që do.
50. Ose u falë çift, meshkuj e femra, por atë që do e lë pa fëmijë
(steril); Ai është i dijshëm, i fuqishëm.
51. Nuk ka asnjë njeri që t'i ketë folur All-llahu ndryshe, vetëm se me
anën e frymëzimit, ose pas ndonjë perdeje, ose t'i dërgojë të dërguar
(melek), e ai t'i shpallë me lejen e Tij atë që do Ai. Vërtet,Ai është
më i larti, më i urti.
52. Po kështu me urdhërin tonë Ne të shpallëm edhe ty shpirtin
(Kur'anin). Ti nuk ke ditur çka është libri (Kur'ani) as ç'është
besimi, por Ne atë e bëmë dritë me të cilën e vëmë në rrugë të drejtë
atë që dëshirojmë prej robërve tanë. Në të vërtetë, edhe ti udhëzon për
në rrugën e drejtë,
53. Në rrugën e All-llahut, të cilit i takon çka ka në qiej dhe çka ka
në tokë, e ta dini se të gjitha çështjet janë me vullnetin e Allllahut.
264
SURA 43. ZUHRUF
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Há, Mimë.
2. Pasha librin (Kur'anin) sqarues!
3. S'ka dyshim se Ne e bëmë atë Kur'an arabisht, në mënyrë që ju ta
kuptoni.
4. Dhe se në librin amzë (Levhi Mahfudh) te Ne, gëzon famë të lartë dhe
është plot urtësi.
5. A thua Ne ta lëmë këshillimin ndaj ju e t'ju braktisim, pse ju jeni
popull i shfrenuar?
6. E, sa pejgamberë kemi dërguar te popujt e lashtë?!
7. Dhe nuk u erdhi atyre asnjë pejgamber, e të mos tallen me të.
8. Andaj, Ne i zhdukëm ata që ishin më të fuqishëm se këta dhe
shembulli i atyre të mëparshmive është përmendur më parë (në Kur'an).
9. Nëse ti i pyet ata: "Kush i krijoi qiejt e tokën?" Me siguri do të
thonë: "Ato i krijoi i gjithfuqishmi, i dijshmi!"
10. Ai që tokën e bëri djep për ju dhe mundësoi të keni rrugë nëpër të,
e të mund të orientoheni (për qëllimet tuaja).
11. Dhe Ai që lëshon nga qielli ujë (shi) me masë. Ne i japim me të
jetë një vendi të vdekur. Ja, kështu edhe ju do të nxirreni (të gjallë
nga varrezat);
12. Dhe Ai që krijoi të gjitha llojet (çiftet) dhe ju mundësoi të
udhëtoni hypur në anije ose në kafshë.
13. Të uleni mbi to dhe atëherë, pasi të jeni vendosur mbi to, ta
përkujtoni të mirën që u dha Zoti juaj e të thoni: "Falënderuar qoftë
Ai që i nënshtroi këto për neve, sepse ne nuk do të kishim mundësi ta
bënim këtë.
14. Dhe ne me siguri do të kthehemi te Zoti ynë!"
15. Megjithatë (pranuan se Zoti është i vetmi krijues), ata i
përshkruan Atij pjesë (fëmijë) nga robërit e Tij. Njeriu i tillë
njëmend është mohues i hapët.
16. A mos Ai nga ato që krijoi, për vete përcaktoi vajza, kurse juve u
dalloi me djem?
17. E kur ndonjëri prej jush lajmërohet me (lindje të vajzës) atë që ia
pat përshkruar Zotit shembull, fytyra e tij, nxihet dhe i zihet fryma.
18. A, atë që rritet me stoli, e në dialog është i paqartë (ia
përshkruajnë Zotit)?
19. Edhe engjëjt që janë adhurues të Zotit i quajnë femra? A prezentuan
ata krijimin e tyre (melekëve)? Dëshmia e tyre do të regjistrohet dhe
ata do të merren në pyetje.
20. Ata pastaj thanë: "Sikur të kishte dashur All-llahu, ne nuk do t'i
adhuronim ata (as idhujt e as melaiket). Ata nuk kanë për këtë (që
thonë) ndonjë fakt, ata vetëm gënjejnë".
265
21. A mos u kemi dhënë ndonjë libër para tij (para Kur'anit),e ata i
përmbahen atij?
22. Jo, por ata thanë: "Ne i kemi gjetur të parët tanë në këtë fé dhe
vazhdojmë gjurmëve të tyre".
23. Ja pra, Ne nuk kemi dërguar para teje pejgamber në ndonjë
vendbanim, që të mos i ketë thënë paria e begatshme e tij: "Ne i gjetëm
të parët tanë në këtë fé dhe ne jemi të orientuar gjurmëve të tyre".
24. Ai tha: "A edhe nëse ju kam sjell rrugë më të mirë nga ajo që i
gjetët të parët tuaj?" Ata thanë: "Ne nuk i besojmë asaj me çka ju jeni
dërguar!"
25. Atëherë Ne ndërmorëm ndëshkime kundër tyre, e shih si ishte
përfundimi i gënjeshtarëve.
26. (Përkujto, o i dërguar) Kur Ibrahimi babait të vet dhe popullit të
tij i tha: "Unë jam i larguar prej asaj që adhuroni ju,
27. përveç Atij që më krijoi, dhe që Ai do të më drejtojë!"
28. Dhe ai (Ibrahimi) e la të përjetshme atë fjalë (besimin në një Zot)
ndër pasardhësit e vet me shpresë që ata të kthehen prej rrugës së
gabuar në rrugën e drejtë.
29. Por, Unë u dhashë mundësi këtyre dhe të parëve të tyre të kënaqen
derisa nuk u erdhi e vërteta dhe i dërguari me fakte.
30. Po, kur u erdhi atyre e vërteta, ata thanë: "Kjo është magji dhe se
ne kësaj nuk i besojmë!"
31. Pastaj thanë: "Përse të mos i ketë zbritur ky Kur'an një njeriu të
madh nga dy qytete?"
32. A thua ata e përcaktojnë mëshirën (pejgamberllëkun) e Zotit tënd?
Ne kemi përcaktuar ndër ta gjendjen e jetës në këtë botë; Ne kemi
dalluar disa në shkallë më të lartë se të tjerët, që të shfrytëzojnë
njëri-tjetrin për shërbime. E mëshira (caktimi për pejgamber) e Zotit
tënd është shumë më e dobishme se ajo që ata grumbullojnë.
33. E sikur të mos ishte që njerëzit (do të lakmonin) të jenë të një
feje (jobesimtarë), Ne atyre që nuk e besojnë Zotin do t'ua bënim
pullazet e shtëpive të tyre nga argjendi si dhe shkallët nga argjendi,
mbi të cilat ata do të ngriteshin.
34. E edhe dyert e shtëpive të tyre nga argjendi edhe kolltukët, mbi të
cilët do të mbështeteshin.
35. Edhe stoli të ndryshme (ari etj.). E, të gjitha këto nuk janë gjë
tjetër pos kënaqësi e jetës së kësaj bote, kurse bota e ardhshme te
Zoti është për besimtarët e ruajtur.
36. Kush mbyll sytë para këshillave të Zotit, atij ia shoqërojmë një
djall që nuk i ndahet kurrë.
37. E ata (djajt) do t'i shmangin nga rruga e drejtë, kurse
(jobesimtarët) mendojnë se janë duke i udhëzuar.
38. E kur të vijë ai (jobesimtari) para Nesh, do të thotë: "Ah, të
kishim qenë larg mes vete sa lindja me perëndimin; sa shok i keq je
ti!"
39. Dhe sot, për shkak se ishit zullumqarë, shoqërimi juaj nuk do t'ju
bëjë dobi në vuajtjet tuaja.
266
40. A mos ti do ta bësh të dëgjojë i shurdhëti, ose ta drejtosh të
verbërin, apo atë që është zhytur në humbje të thellë?
41. E, nëse të tërheqim ty (të marrim jetën ose të shpërngulim), Ne
patjetër do t'u hakmirremi atyre.
42. Ose, mund të bëjmë që ti ta shohësh atë që ne u premtuam (dënimin),
ngase Ne kemi fuqi kundër tyre.
43. Andaj, ti përmbaju asaj që po të shpallet, e s'ka dyshim se ti je
në rrugë të drejtë.
44. Dhe se ajo (shpallja) është lëvdatë e madhe për ty dhe për popullin
tënd dhe për këtë (lëvdatë) më vonë do të përgjigjeni.
45. E ti, pra, pyeti ata të dërguarit që i dërguam para teje, a kemi
lejuar që në vend të All-llahut të adhurohen zota të tjerë?
46. Ne e patëm dërguar Musain me argumentet tona te faraoni dhe rrethi
i tij, e ai tha: "Unë jam i dërguari i Zotit të gjithësisë!"
47. E kur u solli ai argumentet Tona, ata u tallën me to.
48. Dhe Ne nuk u treguam asnjë mrekulli (ndëshkuese) që nuk ishin më të
mëdha se njëra-tjetra dhe ashtu i ndëshkuam në mënyrë që të tërhiqeshin
nga rruga që praktikonin.
49. De ata thanë: "O ti magjistar, lute për ne Zotin tënd sipas besës
që të ka dhënë (të na largojë dënimin) se ne po besojmë!"
50. E kur ua hoqëm atyre dënimin, qe, ata e thyen besën.
51. Ndërsa, faraoni thirri popullin e vet e tha: "O popull imi, a nuk
është imi pushteti i Egjiptit (i Misirit) dhe i këtyre lumenjve që
rrjedhin nën pallatin tim, a nuk po shihni?"
52. Pra, unë jam më i mirë se ky qyqar që mëzi flet!
53. Përse nuk i janë vënë atij bylyzykë nga ari, ose të kenë ardhur
bashkë me të engjëjt shoqërues?
54. Dhe ashtu ai e frikësoi popullin e vet, e ata e respektuan, por ata
ishin vërtet popull i shkatërruar.
55. Kur ata nxitën hidhërimin Tonë, Ne iu hakmorëm atyre dhe i
përmbytëm të gjithë.
56. Dhe i bëmë ata shembull e përvojë për të tjerët.
57. Kur iu përmend popullit tënd si shembull biri i Merjemes, ata
brohoritën.
58. Dhe thanë: "A janë më të mirë zotat tanë apo ai?" Ata nuk të thanë
atë, vetëm si polemikë, por ata janë njerëz ngatrrestarë.
59. Ai (Isai) ka qenë vetëm një rob, të cilin e bëmë pejgamber dhe e
bëmë shembull të jashtëzakonshëm si përvojë për beni israilët.
60. Po sikur të duam Ne, do të bënim prej jush engjëj që do t'ju
zëvendësonin në tokë.
61. E ai (Isai) është parashenjë e momentit (e kijametit), pra kurrsesi
mos dyshoni në të (në katastrofë) dhe eni pas meje kjo është rrugë e
drejtë.
62. E të mos u pengojë djalli, se ai për ju është armik i hapët.
267
63. Po kur Isai erdhi me argumente tha: "Erdha te ju me pejgamberllëk
dhe erdha t'ju sqaroj atë pjesë që e kundërshtonit, pra kini frikë Allllahun
dhe më respektoni mua!
64. S'ka dyshim, All-llahu është Ai Zoti im dhe Zoti juaj, andaj Atë
adhuronie! Kjo është rrugë e drejtë!"
65. Dhe grupet u përçanë mes vete, e të mjerët ata që janë zullumqarë
nga dënimi i ditës së dhembshme.
66. Nuk presim tjetër ato (grupe) përveç katastrofës t'u vijë befas
duke mos e hetuar fare.
67. Atë ditë shokët e ngushtë do të jenë armiq të njeri-tjetrit, përveç
atyre që ishin të sinqertë në miqësi.
68. (Atyre besimtarëve, që ishin shoqëruar për hir të Zotit, u thuhet):
"O adhuruesit e Mi, sot nuk ka as frikë për ju, e as që do të jeni të
pikëlluar!"
69. (Robërit e Mi) të cilët besuan argumentet Tona dhe ishin myslimanë.
70. Hyni në Xhennet, ju she gratë tuaja, të gëzuar!
71. Atyre u shërbejnë me enë e gastare nga ari, aty do të kenë çka t'u
dëshirojnë shpirti dhe t'u kënaqet syri. Ju do të jeni aty
përgjithmonë.
72. E ky është Xhenneti që u është dhënë për atë që keni punar.
73. Aty keni shumë pemë prej të cilave do të hani.
74. Ndërkaq, kriminelët janë në vuajtje të përjetshme të Xhehennemit.
75. Atyre as nuk u lehtësohet (vuajtja) dhe aty janë të dëshpruar.
76. Ne nuk u bëmë atyre padrejtësi, por ata vetë kanë qenë horra.
77. Dhe ata thërrasin: "O malik, le të na e marrë shpirtin Zoti yt!" ai
thotë: "Ju do të jeni aty përgjithmonë!"
78. Ne u patëm sjellë të vërtetën, por shumica prej jush ishit urrejtës
të së vërtetës.
79. A mos vëndosët për ndonjë çështje (grackë kundër Muhammedit), por
edhe Ne kemi vendosur (ta ndihmojmë).
80. A mendojnë se Ne nuk dëgjojmë ndjenjën e fshehtë të tyre dhe
bisedën mes tyre? Po, e dëgjojmë dhe të dërguarit tonë (engjëjt
përcjellës) që janë pranë tyre, shkruajnë.
81. Thuaj: "Sikur Mëshiruesi (All-llahu) të kishte fëmijë, unë do të
jem i pari adhurues (pse unë e di më së miri se ajo është gënjeshtër)!"
82. Larg asaj është Zoti i qiejve e i tokës, Zoti i Arshit, nga ajo që
ata i përshkruajnë.
83. Po ti, lëri ata të zhyten edhe më thellë dhe të argëtohen derisa të
arrijnë në ditën që u është përcaktuar.
84. Ai është që në qiell është All-llah dhe në tokë All-llah, Ai është
i urti, i dijshmi.
85. I lartësuar qoftë Ai, që vetëm i tij është sundimi i qiejve e i
tokës dhe çka ka ndërmjet tyre dhe vetëm Ai di për momentin e kijametit
dhe te Ai ktheheni.
268
86. Ata që i adhuruan pos Tij, nuk mund të ndërmjetësojnë (të bëjnë
shefaat), përveç kush dëshmoi të vërtetën, e ata e dinë.
87. Po nëse ti i pyet: Kush i krijoi ata, me siguri do të thonë: "Allllahu!"
E si pra, i kthejnë shpinën?
88. (Zoti e di) Edhe thënien e tij (të Muhammedit): "O Zoti im, këta
janë një popull që nuk beson!"
89. (E, Zoti iu përgjegj): Hiqu tyre pra, dhe thuaj: "Qofshin
braktisur, e më vonë do ta kuptojnë!"
SURA 44. DUHAN
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Há, Mimë.
2. Pasha librin sqarues (të së drejtës nga e kota)!
3. Ne e zbritëm ate në një natë të bekuar (në natën e begatshme të
kadrit). Ne dëshiruam t'u tërheqim vërejtjen,e njerëzit të jenë të
gatshëm.
4. Në atë (natë) zgjidhet çdo çështje në mënyrë të prerë.
5. Urdhër i përcaktuar nga Vetë Ne. S'ka dyshim se Ne dërguam të
dërguar.
6. (E zbritëm) Nga Mëshira e Zotit tënd; Ai është dëgjuesi, i dijshmi.
7. Zoti i qiejve e i tokës dhe çka ka ndërmjet tyre, nëse jeni të
bindur.
8. Nuk ka Zot tjetër, vetëm Ai që jep jetë e vdekje, Zoti juaj dhe Zoti
i prindërve tuaj të lashtë.
9. Por jo, ata (idhujtarët) janë në dyshim, janë duke luajtur.
10. Ti pra, prite ditën kur qielli sjell një tym konkret.
11. Ai (tymi) i përfshinë njerëzit. Ky është një ndëshkim i mundimshëm.
12. (Ata thonë) Zoti ynë, largoje prej nesh dënimin, ne do të besojmë.
13. Prej nga atyre ajo këshillë (ai mësim), kur atyre u pat ardhur
pejgamber me argument (e nuk besuan)?
14. Po ia kthyen shpinën atij (pejgamberit) dhe i thanë: "I mësuar prej
dikujt, i çmendur".
15. Ne do t'ua largojmë dënimin për pak kohë, por ju do t'i ktheheni
kotësisë.
16. (Përkujto) Ditën kur do t'i kapim me atë rrëmbimin Tonë të fuqishëm
e do t'u hakmerremi.
17. Ne përpara tyre e vumë në sprovë popullin e faraonit, dhe i pat
ardhur i dërguar i ndershëm.
18. (U pat thënë): "Të m'i dorëzoni robërit e All-llahut, se unë jam i
dërguar besnik te ju.
19. E mos bëni mendjemadhësi ndaj All-llahut, unë sjell argument të
sigurt.
20. Unë i jam mbështetur Zotit tim dhe Zotit tuaj nga (Kërcënimi) që të
më gurëzoni (më mbytni).
269
21. E nëse nuk më besoni atëherë hiqnu meje (më lini të lirë)!"
22. E thirri Zotin e vet: "Këta janë popull kriminelë".
23. (Ne i thamë) Tërhiqu me robërit e Mi natën, se do të jeni të
ndjekur.
24. Dhe lëre detin ashtu të qetë (të hapur) se ata janë ushtri që do të
përmbytet.
25. Sa kopshte e kroje kanë lënë!
26. Edhe ara të mbjella e vende të bukura.
27. Dhe sa të mira që i kanë përjetuar.
28. Ja, ashtu atë ua lëmë në trashëgim një populli tjetër.
29. Për ta nuk qajtën as qielli e as toka dhe atyre nuk iu dha afat.
30. Ndërsa Ne i shpëtuam beni israilët prej vuajtjeve nënçmuese,
31. Prej faraonit. Vërtet ai ishte mizor i pakufishëm.
32. Ne i patëm zgjedhur ata (besimtarët beni israilitë) me vetëdije
ndër njerëzit e asaj kohe.
33. Dhe u dhamë argumente (mrekulli) në të cilat patën përvojë të
qartë.
34. E këta (populli yt) me siguri do të thonë:
35. "S'ka tjetër, vetëm ajo vdekja jonë e parë dhe ne nuk do të
ringjallemi!
36. Nëse jeni të vërtetë çka thoni (u thonë Muhammedit e besimtarëve),
na sillni pra (në jetë) etërit tanë (të vdekur)!
37. A janë ata (idhujtarët) më të fortë, apo populli i Tubeit dhe ata
që ishin përpara tyre. Ne ata i zhdukëm, sepse ishin kriminelë.
38. Ne nuk i krijuam qiejt e tokën dhe çka ka ndërmjet tyre, pa një
qëllim.
39. Por, Ne i krijuam të dyja me qëllim të caktuar, mirëpo shumica e
tyre nuk dinë.
40. S'ka dyshim se dita e kijametit ku kryhet gjykimi, është caktim i
të gjithë atyre.
41. Në atë ditë nuk bën dobi asgjë miku për mikun, e as nuk mund të
ndihmohen.
42. Përjashtim bën ai që e mëshiron All-llahu, se Ai është ngadhnjyesi,
i mëshirshmi.
43. Është e vërtetë se pema e Zekumit,
44. Do të jetë ushqim i mëkatarëve.
45. Vlon si katran (si pezhgveja) në barqet.
46. Ashtu si vlon uji i valë.
47. (U thuhet engjëjve për mëkatarin) Rrëmbene e grahne në mes të
Xhehennemit.
48. Dhe hudhni mbi kokën e tij ujin e valë e shtonja mundimin.
49. (I thuhet): Shijoje! se ti je ai i forti, i autoritetshmi.
270
50. E ky është ai (dënimi) për të cilin dyshonit.
51. Vërtet, ata që i patën frikë Zotit, janë në vende të qeta.
52. Janë në Xhennete e në burime që rrjedhin.
53. Veshin petka nga mëndafshi e kadifeja, ulur ballë për ballë.
54. Ja kështu, edhe i martojmë më bardhoshe symëdha (me hyrija).
55. Aty kërkojnë t'u sillen çdo lloj peme dhe aty janë të sigurt.
56. Aty nuk do të përjetojnë vdekjen, përveç asaj të parës në dynja.
Ata i shpëtoi (All-llahu) prej vuajtjeve të Xhehennemit.
57. (Ato të mira) Janë dhuratë nga Zoti yt,e ai është shpëtim i madh.
58. Ne ua bëmë të lehtë atë (Kur'anin) në gjuhën tënde ashtu që ata të
marrin mësim.
59. (Meqë nuk po marrin mësim) Ti pra, prit se edhe ata janë duke
pritur.
SURA 45. XHATHIJE
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Ha, Mimë.
2. Zbritja e librit është prej All-llahut, të gjithëfuqishmit, të
urtit.
3. Për besimtarët ekzistojnë argumentet në qiej dhe në tokë.
4. Për një popull që sinqerisht është bindur ka argumente edhe në
krijimin tuaj dhe në krijimin e shtazëve të përhapura.
5. Edhe në ndërrimin e natës e të ditës, në atë furnizim që All-llahu e
lëshon prej qiellit dhe me te, pasi të ketë vdekur e ngjall tokën; edhe
në qarkullimin e erërave për një popull që logjikon ka argumente.
6. Këto janë fakte të All-llahut që po t'i lexojmë ty në mënyrë të
saktë; cilës fjalë pra, pos fjalës së All-llahut dhe argumenteve të
Tij, ata i besojnë?
7. Çdo gënjeshtar e shumë mëkatarë është i shkatërruar.
8. Që i dëgjon ajetet e All-llahut, të cilat lexohen, e pastaj vazhdon
prapë si mendjemadh sikur nuk i ka dëgjuar ato. Atë lajmroje për një
vuajtje të dhembshme.
9. Edhe kur të mëson diçka prej ajeteve Tona, ai i merr ato për tallje.
Për të tillët pason një dënim shtypës.
10. Përpara tyre e kanë Xhehennemin (që i pret) dhe nuk do t'u bëjë
dobi asgjë ajo që kanë fituar, e as ndihmësit që i adhuruan, pos Allllahut.
Ata do të përjetojnë një dënim të madh.
11. Ky (Kur'ani) është një udhërrëfyes i plotë, e ata që nuk i pranuan
ajetet e Zotit të tyre, i pret një dëmim më i mundimshëm.
12. All-llahu është Ai, që për ju e nënshtroi detin që me lejen e tij
të lundrojnë anijet nëpër të, që të kërkojnë begatitë e tij; ndaj,
falëderonie.
13. Dhe për ju nënshtroi gjithë ç'ka në qie dhe ç'ka në tokë, njëmend
për njerëzit që mendojnë thellë, në to ekzistojnë argumete.
271
14. Thuaju atyre që besuan: Le t'ua falin atyre që nuk presin
ndëshkimet e All-llahut (pse nuk besojnë), ashtu që Ai vetë ta dënojë
një popull për shkak të veprave që bëjnë.
15. Kush bën vepra të mira, bën për vete, e kush bën keq, bën kundër
vetes, pastaj do të ktheheni te Zoti juaj.
16. Ne u patëm dhënë beni israilëve librin dhe pejgamberllukun dhe
aftësi për të gjykuar në mes të njerëzve, i patëm furnizuar ata me të
mira dhe i patëm dalluar nga njerëzit e tjerë.
17. U patëm dhënë edhe fakte te qarta për çështjen e fesë. Mirëpo, për
shkak të zilisë që kishin ndërmjet vete, ata u përçanë vetëm atëherë
kur u erdhi dija që ta kuptojnë, s'ka dyshim se Zoti yt në ditën e
kijametit do të gjykojë në mes tyre për shkaqet e përçarjes së tyre.
18. Pastaj, Ne të vumë ty në një rrugë të drejtë të fesë, pra ti ndiqe
atë e mos ndiq dëshirat e atyre që nuk dinë.
19. Ata nuk mund të mbrojnë ty për asgjë te All-llahu. Zullumqarët janë
miq të njërit-tjetrit, kurse All-llahu është mbrojtës i besimtarëve të
devotshëm.
20. Ky (Kur'ani) është dritë e dijes për njerëz, është udhëzues e
mëshirë për një popull që beson bindshëm.
21. A menduan ata, të cilët vepruan në të këqija, se në jetën e tyre
dhe në vdejken e tyre do t'i bëjmë të barabartë me ata që besuan dhe
bënë vepra të mira? Sa i shëmtuar është gjykimi i tyre!
22. All-llahu krijoi edhe qiejt edhe tokën me një drejtësi precize, e
për t'u shpërblyer secilit njeri me veprat e veta, atyre nuk u bëhet e
padrejtë.
23. A e ke parë ti (Muhammed) atë që duke e ditur, dëshirën e vet e
respekton si zot të vetin, atë All-llahu e ka humbur, ia ka mbyllur të
dëgjuarit dhe zenrën e tij, i ka vënë perde mbi të parit e tij, më
thuaj, pos All-llahut, kush mund ta udhëzojë atë? A nuk merrni mësim?
24. Ata edhe thanë: "Nuk ka tjetër, vetëm se kjo jetë jona në këtë
botë, po vdesim dhe po lindemi dhe asgjë nuk na shkatërron tjetër pos
kohës. Ata për këtë nuk dinë asgjë, ata vetëm fantazojnë.
25. E kur atyre u lexohen ajetet Tona, të qarta ata nuk kanë fakt
tjetër, pos të thonë: "Nese jeni të saktë na sillni të gjallë prindërit
tanë!"
26. Thuaj: "All-llahu juve ju jep jetën dhe ju bën të vdisni (e jo
koha); mandej, do t'ju tubojë në ditën e gjykimit për të cilën nuk ka
dyshim, por shumica e njerëzve nuk dinë (për fuqinë e Zotit).
27. Sundimi i qiejve e i tokës është vetëm i All-llahut, e ditën kur
ndodh kijameti, atë ditë mohuesit dëshprohen.
28. Dhe (atë ditë) e sheh secilin popull thirret te libri i vet
(shënimet e veprave). (U thuhet): "Sot shpërbleheni me atë që e keni
vepruar".
29. Ky është libri ynë (shënimet e veprave tuaja) që dëshmon të
vërtetën (të saktën), Ne kemi kërkuar të shkruhet se ç'vepronit.
30. Sa u përket atyre që besuan dhe bënë vepra të mira, Zoti i tyre i
merr ata në mëshirën e vet (në Xhennet), e ai është shpëtim i madh.
272
31. E, sa u përket atyre që nuk besuan (u thuhet): "A nuk ju patën
lexuar argumentet e Mia; e ju bëtë mendjemadhësi dhe ishit popull i
zhytur në mëkate!"
32. Edhe kur u thuhej se premtimi i All-llahut është dhe se do të vijë
kijameti për të cilin s'ka dyshim, ju thatë: "Ne nuk dimë se ç'është
kijameti, e ne me dyshim menduan për te dhe ne nuk jemi të bindur!"
33. Dhe u dalin në shesh të këqijat që i kanë punuar, dhe i përfshinë
ajo me të cilën talleshin.
34. E u thuhet: "Sot po u lëmë të harruar, ashtu sikurse ju e harruat
takimin e kësaj dite, vendi juaj është zjarri, për ju nuk ka
ndihmëtarë".
35. Këtë (dënim) për shkak se ju u tallët me ajetet e All-llahut, juve
u mashtroi jeta e dynjasë. Sot, pra, nuk do të nxirreni prej tij
(zjarrit), e as nuk kërkohet që ata t'i kthehen pendimit të All-llahut.
36. Pra, falënderimi i qoftë vetëm All-llahut, Zotit të qiejve, Zotit
të tokës, Zotit të gjithësisë.
37. Vetëm Atij i takon lartëmadhëria në qiej e në tokë dhe Ai është
ngadhënjyesi, më i urti.
SURA 46. AHKAF
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Ha, Mimë.
2. (Ky) Libër i shpallur prej All-llahut, të fuqishmit, të urtit.
3. Ne nuk i krijuam qiejt e tokën dhe atë që ekziston ndërmjet tyre,
përpos me qëllim dhe për një afat të caktuar, kurse ata që nuk besuan
nuk i vunë veshin asaj me çka u tërhiqet vërejtja.
4. Thuaj: "Më thuani për ata që pos All-llahut i adhuroni, më tregoni
se çka krijuan ata në tokë dhe a kanë pjesëmarrje në (krijimin në)
qiejtë? Nëse e thoni të vërtetën, më sillni ndonjë libër para këtij ose
ndonjë gjurmë të mbetur prej diturisë".
5. Kush është më i humbur se ai që pos All-llahut lut diç që nuk i
përgjigjen atij deri në kijamet, pse ata (që luten) janë gafilë ndaj
lutjes së tyre.
6. E kur do të tubohen njerëzit, ata (zotat e tyre) do të jenë armiq të
tyre (të adhuruesve) dhe do ta mohojnë adhurimin e tyre (të
idhujtarëve).
7. Dhe kur atyre u lexoheshin ajetet Tona të qarta, ata të vërtetës
(Kur'anit) që u erdhi, i thanë: "Kjo është magji e hapët!"
8. Ose i thonë se ai (Muhammedi) e trilloi. Thuaj: "Nëse unë kam
trilluar atë, ju nuk keni mundësi asgjë të më mbroni prej All-llahut.
Ai e di më së miri se çka i mveshni ju atij, por mjafton që Ai është
dëshmitarë ndërmjet meje e ndërmjet jush, Ai është mëkatfalësi,
Mëshiruesi".
9. Thuaj: "Unë nuk jamë risimtar prej të dërguarve, e nuk e di se çka
do të bëhet me mua e as me ju, unë nuk ndjek tjetër vetëm atë që më
shpallet, unë nuk jam tjetër pos i dërguar që ju tërheq vërejtjen
qartas".
273
10. Thuaj: "Më tregoni mua se nëse ai (Kur'ani) është prej All-llahut,
e ju e mohuat (si do të jetë puna e juaj), ndërsa një dëshmitar nga
beni israilët e dëshmoi si të tillë (të zbritur prej All-llahut) dhe i
besoi, kurse ju bëtë kryelartësi (a nuk jeni zulllumqarë)?" E, s'ka
dyshim se All-llahu një popull që është mizor, nuk e udhëzon në rrugën
e shpëtimit.
11. E ata që nuk besuan, atyre që besuan u thanë: "Sikur të ishte ai
(Kur'ani - feja) ndonjë e mirë, ata nuk do ta përqafonin para nesh!" E
derisa nuk drejtohen me të (Kur'anin), ata do të thonë: "Ky është
trillim i kahershëm".
12. E para tij ishte libri i Musait, prijës dhe mëshirë, e edhe ky
është libër që vërteton (librin e Musait), është në gjuhën arabe për
t'ia tërhequr vërejtjen atyre që nuk besuan, kurse myzhde për
besimtarët.
13. Ata që thanë: "All-llahu është Zoti ynë dhe qëndruan besnikrisht,
për ta nuk ka frikë dhe ata nuk do të pikëllohen.
14. Të tillët janë banues të Xhennetit, aty do të jenë përgjithonë, atë
e kanë shpërblim pë veprat që i bënë.
15. Ne e urdhëruam njeriun t'u bëjë mirë prindërve të vet, ngase nëna e
vet me mundim e barti dhe me vështirësi e lindi, e bartja e tij dhe
gjidhënia e tij zgjat tridhjetë muaj (e ai vazhdon të jetojë) derisa të
arrijë pjekurinë e vet dhe kur t'i mbush dyzet vjet ai thotë: "Zoti im,
më inspiro mua që të falënderoj për të mirën tënde që ma dhurove mua
dhe prindërve të mij, që të bëj vepra të mira që i pëlqen Ti dhe m'i
bën të mirë pasardhësit e mij, unë pendohem te Ti dhe unë jam me
myslimanët.
16. Të tillët janë ata që Ne ua pranojmë në mënyrë më të mirë atë që
punuan, ua kapërcejmë të këqijat e tyre duke rradhitur me banuesit e
Xhennetit. (Ky është) Premtim i vërtetë që u është premtuar.
17. E ai që prindërve të vet u thotë: "Oh, përr ju!, a më premtoni mua
se do të ringjallem, kur sa e sa gjenerata kanë kaluar para meje (e nuk
u ringjallën)?" E ata të dy e lusin All-llahun ta udhëzojë (duke i
thënë atij) "I mjeri ti, beso, se premtimi i All-llahut është i saktë!"
po ai thotë: "Kjo nuk është tjetër vetëm se legjendë e të lashtëve!"
18. Ata janë të tillë, kundër të cilëve a marrë fund vendimi (të jenë
banues të zjarrit) si në popujt nga exhinët dhe njerëzit që kaluan para
tyre, sepse ata ishin të humbur.
19. E, secilit sipas veprave që i bënë i takon shkalla, e shpërblimi
për veprat e tyre do t'u plotësohet, e nuk u bëhet padrejtë.
20. E në ditën kur ata që nuk besuan paraqiten pranë zjarrit (e u
thonë): Ju i shfryëzuat të mirat në jetën e dynjasë dhe i përjetuat
ato, e sot, për shkak se keni bërë mendjemadhësi në tokë pa të drejtë
dhe për shkak se nuk respektuat urdhërat e Zotit, do të shpërbleheni me
dënim nënçmues.
21. Përkujto vëllain e Adit (Hudin) kur popullin e vet në Ahkafë e
qortoi, megjithatë qortime pati edhe para edhe pas tij, (u tha): Të mos
adhuroni tjetër vetëm se All-llahun, pse unë i kam frikë dënimit tuaj
në ditën e madhe!
22. Ata i thanë: "A ke ardhur të na largosh prej zotave tanë?! Nëse je
i sigurt, na sjell atë me çka na kërcënohesh.
274
23. Ai tha: "Vetëm All-llahu di atë, ndërsa unë po ju kumtoj atë për
çka jam i dërguar, por unë po ju shoh se jeni popull injorant.
24. E kur e panë të paraqitur (renë) të drejtuar kah luginat e tyre,
thanë: "Kjo re do të na sjellë shi!" jo, kjo është ajo që ju e kërkuat
sa më shpejt, një erë (shtrëngatë) me një dënim të dhemshëm.
25. (Erë) që me lejen e Zotit të saj, rrënon çdo send. Dhe aguan
ashtuqë nuk shihej tjetër përveç banesave të tyre. Ashtu, Ne e
ndëshkojmë popullin zullumqarë.
26. Ne u patëm mundësuar atyre (fuqi, pasuri, jetë të gjatë), atë që
nuk u mundësuam juve, u patëm dhënë të dëgjuar, të parë e edhe zemra
(të menduar), por atyre nuk u bëri dobi asgjë, as të dëgjuarit e tyre,
e as të parit e tyre e as zemrat e tyre, pse ata ishin që i mohonin
argumentet e All-llahut, andaj, i përfshiu ajo me të cilën talleshin.
27. Ne i zhdukëm disa vendbanime përreth jush, u përsëritëm argumentet
ashtuqë të kthehen (në rrugën e drejtë).
28. Përse atyre nuk u ndihmuan zotat, të cilët i adhuruan pos Allllahut,
në shenjë të afrimit me ta (te All-llahu)? Por, ata humbën prej
syve të tyre. Ajo ishte gënjeshtër e tyre dhe ajo që trillonin ata
vetë.
29. (Përkujto) Kur disa prej exhinëve i drejtuam te ti që të dëgjojnë
Kur'anin dhe kur u afruan dhe e dëgjuan atë, thanë: "Heshtni!" dhe kur
u krye, u kthyen te populli i vet dhe e këshilluan.
30. Thanë: "O populli ynë, në dëgjuam një libër të shpallur pas Musait,
që vërteton atë para tij, që udhëzon në të vërtetën dhe në rrugën
drejtë!"
31. O populli ynë, përjigjuni thirrësit të All-llahut dhe besoni atij!
Ai ju falë mëkatet tuaja dhe ju shpëton prej një dënimi plot vuajtje.
32. E kush nuk i përgjigjet atij që thërret në rrugën e All-llahut, ai
nuk është i pamposhtur në tokë dhe pos Atij, ai nuk ka mbrojtës, të
tillët janë në një humbje të hapët!"
33. A nuk e dinë ata se All-llahu që krijoi qiejt dhe tokën dhe nuk u
lodh në krijimin e tyre, Ai ka fuqi t'i ngjallë të vdekurit. Po, Ai
është i plotfuqishëm për çdo send.
34. E ditën kur ata që nuk besuan paraqiten pranë zjarrit (e u thuhet):
"A nuk është ky (dënimi) i vërtetë?" Ata thonë: "Po pasha Zotin tonë!"
Ai thotë: "Për shkak se nuk besuat, pra vuanie dënimin!"
35. Ti (Muahamed) duro, ashu sikurse duruan të dërguarit e vendosur dhe
mos kërko ngutjen e dënimit për ta, sepse ditën kur do ta përjetojnë
atë (dënimin) që u është premtuar, atyre u duket sikur nuk kanë jetuar
vetëm se në një moment të shkurtër të ditës. Kumtesë e mjaftueshme! A
mos shkatërrohet kush, pos popullit të shfrenuar
SURA 47. MUHAMMED
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Ata të cilët vetë nuk besuan dhe penguan edhe të tjerët nga rruga e
All-llahut, Ai ua ka asgjësuar veprat e tyre.
2. Ndërsa atyre që besuan, bënë vepra të mira dhe atë që iu shpall
Muhammedit e besuan, e ajo është e vërtetë prej Zotit të tyre, Ai atyre
ua shlyen mëkatet dhe ua përmirëson gjendjen.
275
3. Kjo është kështu, ngase ata që nuk besuan ndoqën të pavërtetën, e
ata që besuan ndoqën të vërtetën që u erdhi prej Zotit të tyre. Kështu
All-llahu u sjell njerëzve shebmujt e tyre.
4. Pra, kur t'i takoni në (luftë) ata që nuk besuan mëshojuni në qafë
(mbytni) derisa t'i rraskapitni, atëherë lidhni, e pastaj, ose lidhni
ose kërkoni dëmshpërblim përderisa lufta të mos pushojë. Kështu pra, po
sikur të dojë All-llahu, Ai do të hakmerrej ndaj tyre, por Ai dëshiron
t'ju sprovojë njërin me tjetrin. E ata që ranë dëshmorë në rrugën e
All-llahut, atyre kurrsesi nuk ua humb veprat (por ua shton).
5. Ata do t'i udhëzojë dhe do të përmirësojë gjendjen e tyre.
6. Dhe do t'i shtie në Xhennetin, të cilin ua ka bërë të njohur atyre.
7. O besimtarë, nëse ju ndihmoni (fenë) All-llahun, Ai u ndihmon juve
dhe u forcon këmbët tuaja.
8. E atyre që nuk besuan, ata qofshin të përmbysur, Ai atyre ua ka
asgjësuar veprat.
9. Këtë për shkak se ata e urrejtën atë që e zbriti All-llahu, prandaj
atyre ua zhduk veprat.
10. A nuk udhëtuan ata nëpër tokë e të shohin se si ishte mbarimi i
atyre që ishin përpara tyre e që All-llahu ata i rrënoi, e edhe
mosbesimtarët (mekas) i pret shembulli i tyre.
11. Këtë ngase All-llahu është mbrojtës i atyre që besuan, kurse për
jobesimtarët nuk ka mbrojtje.
12. Ata që besuan dhe bënë vepra të mira All-llahu do t'i shtie në
Xhennete nëpër të cilat rrjedhin lumenj, e ata që nuk besuan,
përjetojnë kënaqësi (në këtë jetë) dhe hanë ashtu si hanë kafshët, e
veni i tyre ëshrtë zjarri.
13. Se sa (popullatë) qytetesh që ishin shumë më fortë se qyteti nga i
cili të dëbuam ty, Ne i kemi shkatërruar dhe për ta nuk pati ndihmëtar.
14. A është i njejtë ai, që është i mbështetur në argument të qartë
prej Zotit të vet, si ai që veprat e tij të këqia i janë hijeshuar dhe
ndjekin epshet e veta?
15. Shembulli i Xhennetit, i cili u është premtuar atyre që janë
ruajtur (të devotshëm) në të cilin ka lumenj me ujë për pije, lumenj
mga qumështi me shije të paprishur, lumenj nga vera e shijshme për
njerëz, lumenj nga mjalti i kulluar, ata kanë aty edhe gjithfarë lloj
pemësh, kanë edhe falje nga Zoti i tyre (a është i njejtë) a si ai që
është përgjithmonë në zjarr dhe u shuhet etja me ujë të valë që ua
copëton zorrët e tyre?
16. Prej tyre ka asish që vijnë të dëgjojnë ty, por kur largohen prej
teje, u drejtohen atyre që kanë dije e u thonë: "Çka tha ai (Muhammedi)
më parë?" Ata janë zemrat e të cilëve ua ka vulosur All-llahu e ata
udhëhiqen pas dëshirave të veta.
17. Kurse ata që e gjetën rrugën e drejtë, Ai atyre u shton edhe me
udhëzimin në rrugën e drejtë dhe u ofron mundësi të jenë edhe më të
matur.
18. Po ata a presin tjetër, pos kijametit, i cili do t'u vijë befas, e
parashenjat e tij tashmë kanë ardhur. E prej nga atyre këshillimi
(pendimi) kur t'u vijë kijameti?
276
19. Atëherë, dije se nuk ka Zot tjeter pos All-llahut, kërko falje për
mëkatin tënd, për të besimtarëve e të besimtareve, All-llahu e di për
lëshimet tuaja (për vepra) dhe për vendin tuaj.
20. E ata që besuan po thonë: "Përse të mos shpallet një sure (që na e
obligon luftën)?" E kur u shpall sureja e qartë dhe në të u përmed
lufta, i sheh ata, të cilët kanë zemra të sëmura (të dyshimta), të
shikojnë me një shikim si të ishin në agoni të vdekjes. I gjetë e
keqja!
21. Një respekt dhe një fjalë e mirë (do të ishte më e mirë për ta). E
kur çështja (e luftës) të jetë vendosur, do të ishte mirë për ata të
jenë besnik ndaj All-llahut.
22. A pritet prej jush (hipokritëve) që në nëse merrni sundimin (ose
zbrapseni prej fesë islame) të bëni trazira në tokë dhe të ndërpreni
lidhjet e akraballëkut?
23. Të tillët janë që All-llahu i mallkoi, i bëri të shurdhët dhe ua
verbëroi të parit e tyre.
24. A nuk e studiojnë me vëmendje Kur'anin? Por jo, ata janë zemra që
kanë drynat e vet!
25. Nuk ka dyshim se ata që u kthyen prapa (në mosbesim) pasi që u
ishte sqaruar rruga e drejtë, djalli ua hijeshoi dhe shpresë të
rrejshme u premtoi.
26. Këtë ngase atyre që e urrejtën atë që e shpalli All-llahu
(jehudive), u than: "Ne do t'ju dëgjojmë juve për disa çështje!" Po
All-llahu i di fshehtësitë e tyre.
27. E si do të jetë atëherë puna e tyre kur engjëjt t'ua marrin
shpirtin duke i rrahur fytyrave dhe shpinave të tyre?
28. E atë (dënim) për shkak se ata ndoqën rrugë të cilën All-llahu e
urren, kurse e urrejtën atë që Ai e pëlqen, prandaj ua asgjësoi veprat
e tyre.
29. A menduan atë që në zemrat e tyre kanë dyshim, se All-llahu nuk do
të zbulojë mllefin e tyre?
30. E sikur të kishim dashur Ne, do t'i tregonim ty se kush janë ata, e
do ti njihje konkret po me siguri do t'i njohësh përmes mënyrës së
fjalës së tyre, e All-llahu i di veprat tuaja.
31. Ne do t'u sprovojmë juve, derisa t'i njohim (të dihen konkretisht)
luftëtarët dhe ata që ishin të qëndrueshëm nga mesi juaj, po edhe do të
sprovojmë veprat tuaja.
32. Ata që nuk besuan dhe penguan të tjerët nga rruga e All-llahut edhe
pse u ishte sqaruar rruga e drejtë, e kundërshtuan të dërguarin, ata
asgjë nuk mund t'i bëjnë dëm All-llahut dhe Ai do t'ua zhduk veprat e
tyre.
33. O ju besimtarë, respektonie All-llahun dhe respektonie të
dërguarin, e mos i çoni kot veprat tuaja!
34. Ata që nuk besuan dhe penguan të tjerët nga rruga e All-llahut, e
pastaj vdiqën duke qenë jobesimtarë, All-llahu kurrsesi nuk do t'ju
falë atyre.
35. Pra, mos u dobësoni e të kërkoni pajtim (armëpushim), kur ju jeni
ngadhnjyes dhe All-llahu është me ju dhe nuk u pakëson veprat tuaja.
277
36. Vërtet, jeta e kësaj bote është vetëm lojë e dëfrim, e nëse besoni
dhe ruheni prej të këqijave, Ai u jep shpërblimin tuaj dhe nuk kërkon
pre jush tërë psurinë tuaj (por një pjesë).
37. Pse sikur ra kërkojë tërë atë dhe t'ju shtrëngojë, ju do të bëni
koprraci dhe do të dalë në shesh ajo që keni në zemra.
38. Ja, ju jeni ata që ftoheni për të dhënë në rrugën e All-llahut (për
luftë kundër armikut tuaj), e dikush prej jush bën koprraci, e kush bën
koprraci, ai bën kundër vetvetes, All-llahu s'ka nevojë, e ju jeni të
varfër (keni nevojë). Po nëse ju i ktheni shpinën, Ai do t'ju
zëvendësojë me një popull tjetër, që nuk do të jetë si ju.
SURA 48. FET'H
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Ne ty të dhamë (vendosëm për) një fitore të sigurt.
2. Ashtu që All-llahu (pas fitores) të liroi ty prej mëkateve (që t'i
mbathën) të mëparshme dhe prej atyre të mëvonshme (kur njerëzit do të
pranojnë fenë islame dhe nuk do të jenë më mëkatarë) dhe ashtu të
plotëson mirësinë e Vet ndaj teje në rrugën e drejtë.
3. Dhe që All-llahu të ndihmon ty me një ndihmë të fortë.
4. Ai është që në zemrat e besimtarëve dhuroi qetësinë për ta shtuar
ata bindjen në besimin e vet që kishin. Ushtritë e qiejve e të tokës
janë vetëm të All-llahut, e All-llahut është shumë i dijshëm dhe shumë
preciz.
5. (E urdhëroi luftën) Edhe për t'i shtie besimtarët dhe besimtaret në
Xhennete nëpër të cilët rrjedhin lumenj e ku do të jenë përgjithmonë,
dhe për t'u shlyer të këqijat e tyre, e kjo është fitore e madhe te
All-llahu.
6. E në anën tjetër, për t'i ndëshkuar hipokritët dhe hipokritet,
idhujtarët dhe idhujtaret, mendimi i të cilëve ndaj All-llahut ishte
mendim i keq. Atyre u raftë e keqja! All-llahu shprehu urrejtje kundër
tyre dhe i mallkoi e Xhehennemin e përgatiti për ta, që është vednbanim
i keq.
7. Edhe ushtritë (ndëshkuese) e qiejve e të tokës janë vetëm të Allllahut
dhe All-llahu është i fuqishëm e i urtë.
8. Ne të dërguam ty (Muhammed) dëshmitar, përgëzues dhe qortues.
9. Që ju (njerëz) t'i besoni All-llahut dhë të dërguarit të Tij dhe atë
ta përkrahni e ta respeketoni, e (All-llahun) ta madhëroni për çdo
mëngjes e mbrëmje.
10. Ata që të zotohen ty, në të vërtetë, ata i zotohen All-llahut, se
dora e All-llahut është mbi duart e tyre. E kush e thyen (zotimin), ai
e thyen vetëm në dëm të vetin, e kush e znaton atë që i është zotuar
All-llahut, Ai do t'i japë atij shpërblim të madh.
11. Ata beduinë që mbetën pas (nuk erdhën me ty) do të thonë: "Neve na
penguan pasuritë tona familjet tona, andaj ti kërko falje për neve!"
Ata flasin me gjuhët e veta atë që nuk e kanë në zemrat e tyre. Thuaj:
"Kush mund ta pengojë dëshirën e All-llahut, nëse Ai dëshiron t'ju
përfshijë juve ndonjë dëm, ose nëse Ai dëshiron t'ju gjejë ndonjë e
mirë?" Jo, por All-llahu hollësisht di për atë që punoni ju.
278
12. Por ju menduat se i dërguari dhe besimtarët kurrë nuk do të kthehen
të familjet e veta dhe kjo (bindje) në zemrat e tuaja duket e mirë dhe
patët mendim të keq, ju ishit popull i shkatërruar.
13. E kush nuk i besoi All-llahut dhe të dërguarit të Tij, Ne pra, për
jobesimtarët kemi përgatitur zjarr shumë të fortë.
14. Vetëm i All-llahut është pushteti i qiejve dhe i tokës, Ai falë kë
të dojë dhe ndëshkon kë të do, All-llahu është mëkatfalës Mëshirues.
15. Kur të shkoni ju për të mbledhur prenë e luftës, ata që ngelën pas,
do të thonë: "Na lejoni edhe ne të vijmë me ju!" Ata duan ta ndryshojnë
vendimin e All-llahut! Ti thuaj: "Kurrsesi, ju nuk keni për të ardhur
me ne, kështu ka thënë më parë All-llahu!" E ata do t'ju thonë: "Jo,
por ju na keni zili!" Po ata janë që kuptojnë pak gjë.
16. Atyre nga beduinët që ngelën pas, thuaju: "Ju do të ftoheni te një
popull luftarak e i fuqishëm, t'i luftoni ata ose të dorëzohen (të
pranojnë fenë islame), e nëse përgjigjeni (në thirrje), All-llahu ju
jep shpërblim të mirë, e nëse nuk dilni sikurse ngelët pa dalë më parë,
Ai ju ndëshkon me një dënim të padurueshëm",
17. Nuk është mëkat (të ngelë pa dalë) për të verbërin, për të çalin, e
as për të sëmurin. E kush respekton All-llahun dhe të dërguarin e Tij,
Ai atë e shtie në Xhennete ku rrjedhin lunenj, e kush ngel prapa, Ai
atë e ndëshkon me një dënim të dhembshëm.
18. Vërtet, All-llahu qe i kënaqur me besimtarët kur ata nën hijen e
atij druri zotoheshin ty dhe Ai e dinte se ç'kishin zemrat e tyre,
andaj u dhuroi qetësimin dhe së shpejti i shpërbleu me një fitore
(çlirimin e Hajberit).
19. Dhe me pre të tjera të mëdha, të cilat i merrni, All-llahu është i
gjithfuqishëm i urtë.
20. All-llahu u premtoi juve pre të shumta që do t'i merrni, e këtë (të
Hajberit) ua shpejtoi dhe pengoi duart e njerëzve kudër jush, e që kjo
të jetë një shenjë e mirë për besimtarët e edhe që Ai t'ju drejtojë në
rrugën e fortë.
21. E edhe (pre) të tjera, të cilat ju nuk keni pasur fuqi t'i merrni,
po All-llahu mbizotëroi atë, e All-llahu ka fuqi për çdo gjë.
22. Edhe sikur ata që nuk besuan t'ju luftonin juve, ata do të munden
dhe do të kthejnë prapa, pastaj nuk do të gjejnë as mbrojtës, as
ndihmës.
23. (ky është) Ligji i All-llahut e është i kahershëm edhe ndër të
parët, në ligjin e All-llahut nuk do të gjesh ndryshime.
24. Dhe Ai është që pengoi duart e tyre prej jush dhe duart e tuaja
prej tyre brenda në Mekë, pasi që u dha fitoren kundër tyre, e Allllahu
mbikëqyr atë që ju punoni.
25. Ata janë që nuk besuan, ju penguan t'i afroheni xhamisë së shenjtë
(Qabes), duke i mbajtur kurbanet të penguar të arrini në vendin e vet.
E sikur të mos kishte burra besimtarë dhe gra besimtare, që ju nuk i
dinit, e t'i sulmonit duke mos ditur, dhe me mbytjen e ndonjërit prej
tyre të turpëroheni (zoti do t'ju jepte leje të hyni në Mekë). (E bëri
atë) Për të marrë All-llahu në mëshirën e vet atë që do. Dhe sikur të
ishin të ndarë, Ne do t'i dënonim me një dënim të rëndë ata prej tyre
të cilët nuk besuan.
279
26. Kur ata që nuk besuan ndezën në zemrat e tyre euforinë, dhe atë
kryelartësi injorante (pagane), po All-llahu dhuroi qetësimin e Vet dhe
ndaj të dërguarit të vet dhe ndaj besimtarëve dhe për ata zgjodhi
besimin e drejtë (fjalinë: la ilahe il lell llah), pse ata ishin më me
meritë për të dhe më të zotët e saj, e All-llahu është i gjithdijshëm
për çdo send.
27. All-llahu ëndrrën e të dërguarit të Vet e vërtetoi me realitet: se
me vullnetin e All-llahut do të hyni në xhaminë e shenjtë (në Qabe) të
siguruar, të rruani flokët e kokave tuaja, t'i shkurtoni e nuk do të
keni frikë! Pra Ai ka ditur atë që ju nuk e dinit, para kësaj ju dha
një fitore të shpejtë (Hajberin).
28. Ai është që e dërgoi të dërguarin e Vet me udhëzim të plotë dhe me
fenë e vërtetë, që të triumfojë mbi çdo fe, e mjafton All-llahu
dëshmitar.
29. Muhammedi është i dërguar i All-llahut, e ata që janë me të
(sahabët) janë të ashpër kundër jobesimtarëve, janë të mëshirshëm
ndërmjet vete, ti i sheh kah përulen (në rukuë), duke rënë me fytyrë në
tokë (në sexhde), e kërkojnë pre All-llahut që të ketë mëshir dhe
kënaqësinë e Tij ndaj tyre. Në fytyrat e tyre shihen shenjat e gjurmës
së sexhdes. Përshkrimi i cilësive të tyre është në Tevrat dhe po ky
përshkrim është edhe në Inxhil. Ata janë si një farë e mbjellë ku mbin
filizi i vet, e ai trashet, përforcohet dhe qëndron në trungun e vet,
ajo e mahnit mbjellësin. (All-llahu i shumoi). Për t'ua shtuar me ta
mllefin jobesimtarëve. All-llahu atyre që besuan dhe bënë vepra të mira
u premtoi falje të mëkateve dhe shpërblim të madh.
SURA 49. HUXHURAT
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. O besimtarë, mos bëni asgjë para (se të orientoheni në udhëzimet e)
Zotit dhe të dërguarit të Tij, keni kujdes All-llahun, se me të vërtetë
All-llahu i dëgjon të gjitha dhe i di të gjitha.
2. O ju që keni besuar, mos ngritni zërin tuaj mbi zërin e Pejgamberit
dhe mos iu ngërmoni atij si i ngërmoheni njëri-tjetrit, e të zhduken
veprat tuaja duke mos ditur ju.
3. Ata që ulin zërat e tyre pranë të dërguarit të All-llahut., Allllahu
zemrat e tyre i ka përshtatur për devotshmëri, ata kanë falje
mëkatesh dhe shpërblim të madh.
4. Ata që thërrasin përtej mureve, shumica e tyre janë që nuk kuptojnë.
5. E sikur ata të bënin durim derisa të kishe dalë ti vetë, do të ishte
më edukative për ta, po All-llahu është mëkatfalës, mëshirues.
6. O ju që keni besuar, nëse ndonjë i pandërgjegjshëm u sjell ndonjë
lajm, ju shqyrtonie mirë, ashtu që të mos e goditni ndonjë popull pa e
ditur realitetin, e pastaj të pendoheni për atë që keni bërë.
7. E, dijeni se në mesin tuaj e keni të dërguarin e All-llahut. Sikur
ai t'ju dëgjonte juve në shumë çështje, ju do të pësonit vuajtje, por
All-llahu juve ua bëri të dashur besimin dhe ua zbukuroi atë në zemrat
tuaja, ndërsa mosbesimin, shfrenimin dhe kundërshtimin, ua bëri që t'i
uureni. Të tillë janë ata që gjetën rrugën e drejtë.
8. Kjo është dhuratë dhe begati prej All-llahut, e All-llahu është i
dijshëm dhe i urtë.
280
9. Nëse dy grupe besimtarësh tentoj në të luftojnë ndërmjet vete, ju
pajtoni ata, e në qoftë se ndonjëri prej tyre e sulmon tjetrin, atëherë
luftonie atë grup që vërsulet me pa të drejtë, derisa t'i bindet
udhëzimit të All-llahut, e nëse ktheheni, atëherë me drejtësi bëni
pajtimin ndërmjet tyre, mbanie drejtësinë, se vërtet All-llahu i do të
drejtit.
10. S'ka dyshim se besimtarët janë vëllezër, pra bëni pajtim ndërmjet
vëllezërve tuaj dhe kinie frikë All-llahun, që të jeni të mëshiruar
(nga Zoti).
11. O ju që besuat, nuk bën të tallet një popull me një popull tjetër,
meqë të përqeshurit mund të jenë më të mirë nga ata të cilët përqeshin
dikë tjetër, e as gratë me gratë e tjera, sepse mund të ndodhë që gratë
e tjera të jenë më të mira se ato që përqeshin (duke nënçmuar njëritjetrin)
dhe mos etiketoni njëri-tjetrin me llagape. Pas besimit është
keq të përhapet llagapi i keq. E ata që nuk pendohen, janë mizorë.
12. O ju që keni besuar, largohuni prej dyshimeve të shumta, meqë disa
dyshime janë mëkat dhe mos hulumtoni për zbulimin e të metave të njeri
tjetrit, dhe mos përgjoni njëri tjetrin; a mos ndonjëri prej jush
dëshiron të hajë mishin e vëllait të vet të vdekur? Atë pra e urreni!
Kini frikë nga ndëshkimi i All-llahut, e All-llahu është mëshrues, Ai
pranon shumë pendimin.
13. O ju njerëz, vërtetë Ne ju krijuam juve prej një mashkulli dhe një
femre, ju bëmë popuj e fise që të njiheni ndërmjet vete, e s'ka dyshim
se te All-llahu më i ndershmi ndër ju është ai që më tepër është
ruajtur (këqijat) e All-llahu është i dijshëm dhe hollësisht i njohur
për çdo gjë.
14. Beduinët thanë: "Ne kemi besuar!" Thuaj: "Ju nuk keni besuar ende,
por thuani: ne jemi dorëzuar, e ende nuk po hyn besimi në zemrat tuaja.
E nëse e respektoni All-llahun dhe të dërguarin e Tij, Ai nuk ju
pakëson asgjë nga veprat tuaja, se All-llahu është shumë mëkatfalës,
shumë mëshirus".
15. Besimtarë janë vetëm ata që besuan All-llahut, të dërguarit të Tij,
e mandej nuk dyshuan dhe për hirë të All-llahut luftuan me pasurinë dhe
me jetën e tyre. Të tillë janë ata të vërtetit.
16. Thuaj: "A ju ia bëni me dije All-llahut fenë tuaj (duke thënë: ne
besuam), kur All-llahu është Ai që e di ç'ka në qiej dhe ç'ka në tokë
dhe All-llahu është i dijshëm për çdo send".
17. Ata të shprehin ty mirënjohës (ta përmendin) që u bënë myslimanë.
Thuaj: "Pranimin tuaj të fesë islame mos ma njihni (mos ma përmendni)
mua, por nëse jeni të sinqertë All-llahu juve ju bëri mirë, kur ju
udhëzoi për besim".
18. S'ka dyshim se All-llahu e di fshehtësinë e qiejve e të tokës, Allllahu
sheh atë që punoni ju.
SURA 50. KAF
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Kaf, pasha Kur'anin e lavdishëm (do të ringjalleni)!
2. Por jo, ata u çuditën që u erdhi i dërguari (qortues) nga mesi tyre,
andaj jobesimtarët thanë: "Kjo është diçka shumë e çuditshme.
281
3. A pasi të vdesim e të bëhemi dhe (do të kthehemi në jetë)? Ai kthim
është larg (mendjes e mundësisë)!"
4. Ne dimë se ç'pakësohet (ç'tret) toka prej tyre. Te Ne është edhe
libri që ruan çdo gjë (numrin e tyre, emrat, pjesët e trupit).
5. Ata përgënjeshtruan të vërtetën kur ajo u erdhi dhe ata janë në
gjendje të luhatshme.
6. A nuk shikojnë ata me vëmendje kah qielli se si mbi ta kemi ndërtuar
atë, e kemi zbukuruar atë duke mos pasur në të ndonjë zbrazëti.
7. Edhe tokën se si e kemi shtrirë, e në të kemi vendosur kodra
përforcuese dhe kemi bërë që në të të mbijnë gjithfarë bimësh të
bukura.
8. (I bëmë ashtu) Dëshmi të dukshme dhe përkujtuese për secilin njeri
që ka drejtuar mendjen (te Zoti).
9. Ne, nga qielli lëshuam shiun e dobishëm dhe më të bëmë që të
kultivohen kopshte e drithëra të korren.
10. Dhe rritëm trungje të gjata hurmash me frua të paluara njëri mbi
tjetrin.
11. Ushqim për njerëz, dhe me të, Ne e ngjallëm tokën e vdekur, e
kështu do të jetë edhe ringjallja.
12. Para tyre përgënjeshtruan populli i Nuhut, banorët e Bunarit (të
pusit) dhe Themudi.
13. Edhe Adi, edhe Faraoni dhe vëllezërit e Lutit.
14. Edhe banorët e Ejkes, populli i Tubbeit. Të gjithë i
përgënjeshtruan të dërguarit, atëherë e merituan dënimin Tim.
15. A mos u lodhëm Ne me krijimin e parë? Jo, por ata janë në një huti
rreth një krijimi të ri.
16. Ne e kemi krijuar njeriun dhe dimë se ç'pëshpëritë ai në vetvete
dhe Ne jemi më afër tij se damari (që rrah) i qafës së tij.
17. Dhe se kur dy engjëjt qëndrojnë pranë tij në të djathtë dhe në të
majtë.
18. Që ai nuk hedh ndonjë fjalë e të mos jetë pranë tij përcjellësi i
gatshëm.
19. Agonia e vdekjes i vjen me atë të vërtetën (i zbulohet çështja e
ahiretit); kjo është ajo prej së cilës ke ikur.
20. Dhe i fryhet surit, e ajo është dita e premtuar (për dënim).
21. E do të vijë secili njeri bashkë me të dhe grahësi edhe dëshmitari.
22. (I thuhet) Ti ishe në një huti nga kjo (ditë) e Ne ta tërhoqëm
perdën tënde dhe tash ti sheh shumë mprehtë.
23. E shoku (përcjellësi) i tij do të thotë: "Kjo që është te unë
(regjistri i veprave) është gati.
24. Ju të dy (engjëjt) hidhinie në Xhehennem secilin mohues kryeneç.
25. Secilin pengues të veprave, mizor e të dyshimtë në fe.
26. I cili All-llahut i shoqëroi Zot tjetër, pra hidhnie atë në
vuajtjet më të rënda".
282
27. E shoku i tij (djalli) thotë: "Zoti ynë, unë nuk u shmanga prej
rrugës së drejtë, por ai vetë ka qenë i humbur larg".
28. Ai (All-llahu) thotë: "Mos u grindni tash para Meje, se Unë më parë
ju tërhoqa vërejtjen.
29. Tek Unë nuk ndryshon fjala (vendimi) dhe Unë nuk jam zullumqar për
robërit".
30. (Përkujto) Ditën kur Ne Xhehennemit i themi: "A je mbushur?" E, ai
thotë: "A ka ende?"
31. Ndërsa besimtarëve të ruajtur Xhenneti u afrohet krejt afër.
32. Kjo është ajo që u premtohet për secilin që pendohet dhe që e ruan
besën e dhënë.
33. Për secilin që i është frikësuar Zotit pa e parë dhe ka qenë i
kthyer te Ai me zemër të sinqertë.
34. (U thuhet) Hyni në te, të shpëtuar, se kjo është dita e përjetshme.
35. Ata aty kanë çka të dëshirojnë, e te Ne ka edhe më shumë.
36. E sa e sa brezni para ty e kemi shkatërruar e që ishin më të fortë
e më të shkathët se këta (idhujtarët kurejshitë). Ata brodhën andej e
këndej nëpër tokë (për t'i ikur vdekjes). Por, a mos gjetën rrugëdalje?
37. Në të gjitha këto, për atë që ka mendje të shëndoshë dhe që i ka
vënë me vëmendje, ka argumente.
38. Ne krijuam qiejt e tokën dhe gjithçka ka ndërmjet tyre brenda
gjashtë ditesh dhe Ne nuk ndiem lodhje.
39. Po ti (Mumahed) me durim përballo atë që ata të thonë, para lindjes
së diellit dhe para përendimit madhëro me falënderim Zotin tënd.
40. Falu për hirë të Tij edhe në një pjesë të natës edhe pas sexhdes
(pas namazit farz).
41. Dhe vëni veshin thirrësit kur thërret nga ndonjë vend i afërt.
42. Ditën kur e dëgjojnë thirrjen për të vërtetën (ringjalljen), e ajo
është dita e daljes (prej varrezave).
43. S'ka dyshim se Ne japim vdekje dhe vetëm te Ne është kthimi i tyre.
44. Ditën kur me ata hapet toka e ata nguten (për vendtubim), e ai
është një tubim i lehtë për Ne.
45. Ne dimë më së miri çka thonë ata, e ti ndaj tyre nuk je ndonjë
dhunues, ti këshilloje me këtë Kur'an atë që i ka frikë kërcënimit Tim.
SURA 51. DHARIJAT
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Për erërat që ngrehin dheun dhe e shpërndajnë.
2. Për retë që e bartin shiun e rëndë.
3. Për anijet që lundrojnë lehtë.
4. Për engjëjt që bëjnë ndarjen e çështjeve.
5. S'ka dyshim se ajo që u premtohet është e vërtetë e sigurt.
6. Dhe se shpërblimi (gjykimi për vepra) dotë ndodhë pa tjetër.
283
7. Për qiellin plot rrugë.
8. Ju gjendeni në një thënie kontradiktore,
9. Nga ai (besimi) zbrapset ai që ishte zmbrapsur.
10. Mallkuar qofshin gënjeshtarët!
11. Ata të cilët janë gafilë në injorancë (në verbëri, në padituri).
12. E pyesin: "Kur është dita e gjykimit?"
13. Dita kur ata digjen në zjarr.
14. Përjetonie dënimin tuaj, ky është ai që kërkonit t'ju shpejtohet.
15. Të devotshmit janë në kopshte e burime.
16. Të kënaqur se kanë shtënë në dorë atë që u dha Zoti i tyre, ata
edhe më parë (në dynja) ishin mirëbërës.
17. Ata qenë të cilët pak flinin natën.
18. Dhe në syfyr (kah mbarimi i natës) ata kërkonin falje për mëkate.
19. Dhe në pasurinë e tyre kishin përcaktuar të drejtë për lypësin dhe
për të ngratin (që ka nevojë por nuk lyp).
20. Edhe në tokë ka argumente për ata të bindurit.
21. Po edhe në veten tuaj. A nuk jeni kah e shihni?
22. E në qiell është furnizimi juaj dhe ajo që ju premtohet.
23. Pasha Zotin e qiellit e të tokës, kjo është një e vërtetë, ashtu
siç është se ju flisni.
24. A ke arritur të dëgjosh ti për rrëfimin e musafirëve të ndershëm të
Ibrahimit?
25. Kur patën hyrë te Ai dhe thanë: "Të përshendesin me paqe!" (E më
vete tha): "Njerëz të panjohur!"
26. Dhe ai pa u vërejtur shkoi te familja e vet dhe sollii një viç të
majmë të pjekur.
27. Atë ua afroi atyre e tha: "Përse nuk po hani?"
28. Dhe ndjeu njëfarë frike prej atyre, po ata thanë: "Mos kij frikë!"
Mandej i dhanë myzhde për një djalë të dijshëm.
29. E gruaja e tij nisi të bërtasë e i ra shuplakë fytyrës së vet e
tha: "Unë jam një plakë që nuk lind!"
30. Ata (engjëjt) thanë: "Kështu ka thënë Zoti yt, e Ai është i urti, i
gjithdijshmi".
31. Ai (Ibrahimi) tha: "E ç'është puna juaj, o ju të dërguar?"
32. Ata thanë: "Ne jemi të dërguar te një popull kriminel!"
33. Që të hedhim mbi ta gurë nga balta (e pjekur)!
34. (gurë) Të shënuar te Zoti yt, për ata që i kaluan kufijtë (në
mëkate).
35. Dhe kush ishte aty nga besimtarët, Ne i nxorrëm (i larguam).
36. Po nuk gjetëm aty pos një shtëpie myslimane.
37. Dhe Ne kemi lënë aty shenjë dënimit të hidhur.
284
38. (Kemi lënë shenjë) Edhe në Musain kur Ne e dërguam te faraoni me
fakte të forta.
39. E ai, me tërë anën (fuqinë) e vet, ia ktheu shpinën dhe tha: "Është
magjistar, ose është i çmendur!"
40. E Ne e kapëm atë dhe ushtrinë e tij dhe e hodhëm në det, dhe ai e
bëri veten të jetë i sharë.
41. Edhe në Adin (kemi lënë shenjë) kur Ne lëshuam kundër tyre erën
rrënuese,
42. e cila nuk la send pa e shëndruar në mbeturinë.
43. Edhe Themudin kur atyre iu pat thënë: kënaquni deri në një kohë.
44. E ata nga kryelartësia nuk respektuan urdhërin e Zotit të tyre,
andaj i përfshiu me rrufeja krismë, e ata e shihnin.
45. Dhe nuk mundën as të ngrtiten e as t'i kndërvihen.
46. Edhe popullin e Nuhut (e dënuam) që ishte më parë. Ai ishte një
popull i prishur.
47. Ne, me forcën tonë e ngritëm qiellin dhe Ne e zgjërojmë atë.
48. Edhe tokën Ne e kemi shtruar, sa shtrues të mirë jemi.
49. Dhe Ne krijuam prej çdo sendi dy lloje (mashkull e femër) që ju të
përkujtoni (madhështinë e Zotit).
50. Pra, ikni e mbështetnu te All-llahu, unë prej Tij jam një qortues i
hapët.
51. E mos i shoqëroni All-llahut edhe ndonjë zot tjetër, edhe për këtë
unë jam i dërguar prej Tij që t'ju tërheqë haptazi vërejtjen.
52. Ja, ashtu pra, edhe atyre që ishin më parë nuk u erdhi i dërguar e
që nuk i thanë: "Është magjistar ose është i çmendur!"
53. A mos e porositën njëri-tjetrin me këtë? Jo, por ata janë popull
renegat.
54. Andaj ti larohu prej tyre, ti nuk je i qoruar.
55. Vazhdo me kshillë, sepse këshilla besimtarëve u bën dobi.
56. Unë nuk i krijova xhinët dhe njerëzit për tjetër pos që të më
adhurojnë.
57. Unë nuk kërkoj prej tyre ndonjë furnizim e as dëshiroj të më
ushqejnë ata.
58. All-llahu është furnizues i madh. Ai fuqiforti.
59. S'ka dyshim se atyre që bënë mizori u përket dënimi si pjesa e
dënimit të shokëve të tyre, andaj, të mos e kërkojnë shpejtimin e tij.
60. Të mjerët ata që nuk besuan për atë ditën e tyre të premtuar!
SURA 52. TUR
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Pasha Turin.
2. Dhe librin e shkruar në rreshta.
3. Në lëkurë të shtrirë.
285
4. Pasha shtëpinë (Qaben) e vizituar (ose Bejti Mamurin në qiell).
5. Pasha kulmin e ngritur (qiellin).
6. Pasha detin e mbushur (ose detin e ndezur flakë në kijamet).
7. Është e vërtetë se dënimi i Zotit tënd pa tjetër do të ndodhë.
8. Atë nuk ka kush që mund ta largojë.
9. Ditën kur qielli bën një tronditje të fortë.
10. Dhe kodrat të shkulen nga vendi e të ecin.
11. Atë ditë është mjerim i madh për gënjeshtarët.
12. Të cilët luajnë të zhytur në besime të kota.
13. Ditën kur me rrëmbim shtyhen në zjarrin e Xhehennemit.
14. Ky është ai zjarr, që ju e keni përgënjeshtruar.
15. A mos është kjo ndonjë magji, apo nuk po shihni (jeni vebëruar siç
u verbëruan në dynja).
16. Hyni në të! Për juve është njesoj, bëtë durim ose nuk bëtë.
Shpërbleheni me atë që me veprat tuaja e merituat.
17. Ata të devotshmit janë në kopshte e në begati.
18. Të kënaqur me atë që u dha Zoti i tyre dhe që i ruajti Zoti i tyre
nga vuajtja e Xhehennemit.
19. (U thuhet) Me të mirëhani e pini, për atë që vepruat mirë.
20. Ata janë të mbështetur në koltukë të renditur dhe Ne u shoqëruam
atyre hyri symëdha.
21. E ata që vetë besuan, e edhe pasardhësit e tyre ishin me besim,Ne
atyre do t'ua shoqërojmë pasardhsësit e tyre dhe asgjë nuk u pakësojmë
nga veprat e tyre (prindërve). Secili njeri është peng i asaj që ka
punuar.
22. Ne atyre u shtojmë të mirat me pemë e me mish që ata e dëshirojnë.
23. Aty njëri-tjetrit ia zgjasim gotën, aty nuk ka fjalë të kota e as
mëkat.
24. Në mesin e tyre qarkullojnë shërbëtoret si të ishin margaritarë të
ruajtur.
25. Dhe njëri-tjetrit i qasen duke i pyetur (për punët e tyre në
dynja).
26. (Këta) Thonë: "Ne edhe kur ishim në familjet tona, ishim ata që
frikësoheshim.
27. E All-llahu na dhuroi të mira dhe na ruajti prej dënimit të erës
(flakës) së nxehtë të zjarrit.
28. Ne më parë ishim ndër ata që lutëm Atë, e Ai është bamirës,
meshirues".
29. Pra ti përkujto (me Kur'an) se me dhuntimë e Zotit tënd ti nuk je
as falltor, as i çmendur.
30. E ata thonë: "Ai është poet, po presim kohën ta zhdukë".
31. Thuaj: "Pritni, se edhe unë do të pres me ju".
286
32. A mendjet (iluzionet) e tyre po u urdhërojën për këtë, apo ata janë
popull renegat?
33. A mos ata thonë: "Ai (Muhammedi) e trilloi!" Jo, por ata nuk
besojnë.
34. Pra, nëse ata janë drejt, le ta sjellin një ligjërim si ai.
35. A mos u krjuam prej kurgjësë, apo ata vetë janë krijues?
36. A mos ata i krijuan qiejt e tokën, Jo, por ata nuk janë të bindur.
37. A mos te ata janë depot e Zotit tënd, apo ata i mbizotërojnë?
38. A mos kanë ata shkallë të larta që në to të përgjojnë? Pra,
përgjuesit e tyre le të sjellin fakt të sigurt!
39. A mos vajzat janë të Atij, kurse djemtë tuaj?
40. A mos ti u kërkon atyre shpërblim, e ata janë të ngarkuar nga
tagri?
41. A mos te ata janë fshehtësitë, e ata i shkruajnë?
42. A mos po të kurdisin ndonjë kurt, po ata që nuk besuan bijnë vetë
në kurth.
43. A mos kanë ndonjë zot pos All-llahut? I lartë është All-llahu nga
ai që ata i shoqërojnë.
44. Edhe sikur ta shihnin që u bie nga qielli ndonjë copë, ata do të
thoshin: "Është e re e dendur!"
45. Po ti lëri ata derisa të ballafaqohen në ditën e tyre, kur do të
shtangen.
46. Ditën kur dredhia e tyre nuk do t'u bëjë dobi asgjë e as do të
ndihmohen.
47. Është e vërtetë se ata që bënë zullum, kanë një dënim më të afërt
se sa ai (kijametit), por pjesa dërmuesse e tyre nuk dinë.
48. Ti bën durim në vendimin e Zotit tënd, se ti je nën mbikëqyrjen
Tonë dhe kur të ngrihesh madhëroje me falënderim Zotitn tënd!
49. Edhe gjatë natës adhuroje Atë, si dhe kur yjet nuk nuk duken më.
SURA 53. NEXHM
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Pasha yllin kur bie (prej së larti poshtë)!
2. Shoku juaj (Muhamedi që ju e njihni) nuk ka humbur, e as që ka
devijuar(nga e vërteta)
3. Dhe ai nuk flet nga dëshira e tuj.
4. Ai (Kur'ani) nuk është tjetër pos shpalljes që i shpallet.
5. Atë ia mësoi, Ai fuqiforti (Xhibrili)
6. Që ka mendje precize dhe që u përqëndrua në formën e vet (reale).
7. Dhe ai (Xhibrili) ishte në horizontin e lartë (nga lindja).
8. Pastaj u lëshua dhe iu afrua.
9. E ishte afër sa dy harqe (dy kutë) apo edhe më afër.
287
10. Dhe i shpalli robit të Tij atë që ia shpalli.
11. Zemra nuk mohoi atë që pa (me sy).
12. A po i bëni polemikë atij për atë që ka parë?
13. Atë (Xhibrilin) e ka parë edhe herën tjetër
14. (E ka parë) tek Sidretul Munteha
15. Që pranë saj është xhennetul Me'va (kopsht strehimi i...)
16. Atëherë kur Sidrën e mbuloi çka e mbuloi
17. Shikimi (i Muhamedit) as nuk lakoi e as nuk tejkaloi.
18. Ai (Muhamedi) vërtet, pa disa nga shenjat më të mëdha të Zotit të
vet
19. E ju, a e shihni Latin dhe Uzanë?
20. Dhe atë të tretin e të fundin, Menatin (a kanë fuqi si Zoti i
Muhamedit, e ju i konsideroni zota)!
21. A mendoni se meshkujt janë tuajat, e të Atij femrat?
22. Atëherë ajo është një ndarje e padrejtë!
23. Ata (që i adhuroni ju) nuk janë tjetër, vetëm se emra që ju dhe
prindërit tuaj i emërtuat; All-llahu nuk zbriti për ta ndonjë fakt. Po
ata (idhujtarët), nuk ndjekin tjetër vetëm se paragjykime dhe çka duan
vetë, megjithqë prej Zotit të tyre u pat ardhur udhëzimi.
24. A mos do t'i takojë njeriut ajo që ai dëshiron (Jo)?
25. E dihet se vetëm All-llahut i takon (sundimi) bota tjetër dhe kjo
botë.
26. E sa engjëj ka në qiej, e që ndërmjetësimi i tyre nuk bën dobi
asgjë, vetëm pasi që All-llahu të japë leje për atë që dëshiron dhe që
është i kënaqur për të.
27. Ata që nuk e besojnë jetën tjetër, ata engjëjt i emërtojnë me emra
femrash.
28. Ata nuk dinë asgjë për atë (emërtim), ata nuk ndjekin tjetër vetëm
paragjykime, e paragjykimi nuk është asgjë ndaj së vërtetës
29. Andaj, ti largohu prej atij që ia ka kthyer shpinën Kur'anit dhe që
nuk do tjetër vetëm jetën e dynjasë!
30. Ajo është e tërë dituria që kanë arritur, e Zoti yt di është ai që
di më së miri për atë që është larguar nga rruga e Tij dhe Ai di më së
miri për atë që është në rrugën e drejtë
31. Dhe vetëm të All-llahut janë ç'ka në qiej dhe në tokë - për t'i
shpërblyer ata që bënë keq me të keqen e tyre dhe për t'i shpërblyer
ata që bënë mirë me të mirën e tyre
32. Ata që largohen prej mëkateve të mëdha dhe prej punëve të ndyta,
përpos ndonjë pune të imët, s'ka dyshim se Zoti yt është që gjerësisht
përfshin me falje, se Ai di më së miri për ju edhe para se t'ju krijojë
edhe kur filloi krijimin tuaj nga dheu edhe kur ishit të fshehur në
barqet e nënave tuaja, pra mos lavdëroni veten, se Ai e di kush është
më i ruajtur
33. A e ke parë atë që u zmbrap (prej fesë),
288
34. Që dha pak e pastaj e ndërpreu?
35. A mos është që tek ai ka njohuri për të fshehtën (;ështjen e
dënimit në ahiret) dhe ai po e ditka?
36. Apo nuk është informuar me atë që është në fletushkat e Musait
37. Dhe të Ibrahimit, që gjithnjë i plotësoi obligimet
38. (Që në to shkruan) Se askush nuk e bartë barrën (mëkatin) e tjetrit
39. Dhe se njeriut nuk i takon tjetër vetëm se ajo që ka punuar
40. Dhe se mundi i tij më vonë (ditën e gjyimit) do të shihet
41. Pastaj ai shpërblehet me shpërblimin më të plotë.
42. Dhe se kthimi i fundt do të jetë te Zoti yt.
43. Dhe se Ai bënë për të qeshë dhe bënë për të qarë.
44. Dhe se Ai është që jep vdekje dhe jep jetë (gjallëri).
45. Dhe Ai është që krijoi llojet - mashkullin dhe femrën
46. Nga pika e farës që hidhet
47. Dhe se Atij i takon ngjallja e tjetër (ringjallja në ahiret).
48. Dhe se Ai është që pasuron dhe varfëron.
49. Dhe se Ai është Zoti i Shi'rasë (ylli polar që e adhuronin)
50. Dhe Ai e shkatërroi Adin e lashtë.
51. Edhe Themudin, që prej tyre nuk mbeti më.
52. Edhe popullin e Nuhut më herët, vërtet ata ishin edhe më zullumqarë
dhe më renegatë.
53. Edhe Mu'tefikën (venbanimin e popullit të Lutit) e lëshoi prej së
larti.
54. E i përfshiu ata ajo që i përfshiu.
55. Pra cilës së mirë të Zotit tënd i ke dyshim?
56. Ky (Muhamedi) është një qortues i llojit të qortuesve të parë.
57. E afërta është afruar (kijameti).
58. Poa All-llahut nuk ka kush që mund ta tregon atë (ta pëngojë)!
59. A prej këtij ligjërimi (Kur'ani) po çuditeni?
60. E po qeshni dhe nuk po qani?!
61. Madje edhe e zëni në asgjë.
62. Pra, bini në sexhde për All-llahun dhe adhuronie!
SURA 54. KAMER
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Momenti (i katastrofës së përgjigjthshme) është afruar, e hëna është
çarë (në dysh).
2. Po ata (idhujtarët) edhe nëse shohin ndonjë argument (mrekulli)
zbrapsen e thonë: "Kjo është magji e vazhdueshme!"
289
3. Dhe përgënjeshtruan, e ndoqën dëshirat e veta, por çdo çështje
arrinë cakun e fundit.
4. Atyre u patën ardhur aso lajmesh (të popujve të lashtë), ku ka mjaft
qortime, (për ata që kuptojnë).
5. Urtësi e përsosur (është Kur'ani)! Po sa bëjnë dobi qortimet!
6. Pra, largohu prej tyre. ditën kur thirrësi (Israfili) kumton një
send të tmerrshëm.
7. Dalin prej varreve, e si karkaleca të shpërndarë e me shikim ë
përulur.
8. Duke shpejtuar drejt atij që i thërret, e, jobesimtarët thonë: "Kjo
është ditë e vështirë".
9. Populli i Nuhut që ishte para tyre përgënjeshtroi, dhe robin Tonë
(Nuhun) e quajti rrenacak dhe thanë: "I marrë!" dhe iu bë kërcënim.
10. E ai iu drejtua Zotit të vet: "Unë jam i mundur, prandaj më
ndihmo!"
11. Atëherë Ne me një shi të vrullshëm i hapëm dyert e qiellit.
12. Dhe Ne tokën e zbërthyem në burime uji, kurse uji u bashkua siç
ishte caktuar.
13. E atë (Nuhun) e bartëm në (anije) dërrasash e shtyllash të
gojëzuara.
14. Që lundronte në mbikëqyrjen Tonë. (I fundosëm) Si ndëshkim për atë
(Nuhun) që ishte mohuar (përbuzur).
15. Atë (ngjarje) Ne e lamë kujtim, po a ka ndokush që merr mësim?
16. E çfarë ishte ndëshkimi Im dhe kërcënimi Im!
17. Ne Kur'anin e bëmë të lehtë për mësim, po a ka ndokush që merr
mësim?
18. Adi përgënjeshtroi, e çfarë ishte ndëshkimi Im dhe kërcënimi?
19. Atyre Ne një ditë fatkeqe të përjetshme u lëshuam një erë të fortë.
20. I ngriste njerëzit si të ishin trupa hurmash të shkulura.
21. Dhe çfarë ishte ndëshkimi Im dhe vërejtja Ime?
22. Ne Kur'anin e bëmë të lehtë për të kuptuar, a ka ndokush që merr
këshillë?
23. Themudi përgënjeshtroi të dërguarit.
24. E thamë: "A të shkojmë pas një të vetmit njeri që doli nga mesi
ynë, po Ne atëherë do të jemi të humbur në një marrëzi!"
25. A, atij nga mesi jonë iu dha shpallja? Jo, por ai është një
gënjeshtar mendjemadh.
26. Mirëpo ata nesër do të kuptojnë se kush është gënjeshtari,
mendjemadhi!
27. Ne atyre do t'ua dërgojmë deven si sprovë e ti vetëm vështro dhe
bën durim.
28. Dhe lajmëroji ata se uji është i ndarë për ta veç e veç, secili do
të paraqitet për të pirë ujë në rendin e vet.
290
29. Po ata e ftuan shokun e vet, e ai mori dhe e theri atë.
30. E çfarë ishte ndëshkimi Im dhe kërcënimi Im?
31. Ne lëshuam kundër tyre një ushtimë, e ata u bënë si shtrojë vathi.
(Mbeturinë e ushqimit të kafshëve që u shtohet).
32. Ne Kur'anin e bëmë të lehtë për këshillë, po a ka ndokush që merr
mësim?
33. Populli i Lutit i përgënjeshtroi vërejtjet e pejgamberit të vet.
34. Ne atyre, përveç famijes së Lutit të cilën e shpëtuam para se të
agonte, u lëshuam një erë që solli gurë mbi ta.
35. (Shpëtimi ishte) Një mirësi nga ana Jonë, ashtu Ne shpërblejmë atë
që falënderon.
36. Ai (Luti) u pat tërhequr vërejtjen atyre për dënimin Tonë të rëndë,
por ata dyshuan në ato kërcënime.
37. Ata deshën t'u afrohen mysafirëve të tij Ne ua verbëruam sytë
atyre, pra përjetoni ndëshkimin Tim dhe qortimet e Mia!
38. E, atyre në një mëngjes të hershëm u erdhi dënimi i përhershëm.
39. Pra, vuanie dënimin Tim dhe qortimin Tim!
40. Ne Kur'anin e bëmë të lehtë për të studiuar, a ka ndokush që merr
përvojë nga ai?
41. Edhe rrethit të faraonit i patën ardhur shumë vërejtje.
42. Ata i përgënjeshtruan të gjitha argumentet Tona, prandaj Ne i
dënuam ashtu siç është dënimi i një ngadhënjyesi, i një fuqiploti.
43. A jobesimtarët tuaj janë më të vlefshëm se ata që u përmendën, apo
ju keni ndonjë kontratë në librat e qiellit?
44. A mos po thonë: "Ne jemi një grup ngadhënjyes tok të bashkuar?"
45. Grupi, do të pësojë disfatë dhe ata do të kthehen prapa.
46. Por jo, afati i tyre është kijameti, e kijameti është edhe më i
vështirë, edhe më i hidhur.
47. S'ka dyshim se idhujtarët kriminelë, janë edhe në një huti edhe në
zjarr të madh.
48. Ditën kur me fytyrat e tyre do të tërhiqen zvarrë në zjarr. "Vuanie
dënimin Sekar". (emër i një Xhehennemi).
49. Ne çdo send kemi krijuar me masë të caktuar.
50. Puna Jonë (në krijim) është e shpejtë sa çel e mshel sytë.
51. Ne, ata që ishin si ju i shkatërruam, a ka ndokush që merr mësim?
52. Dhe çdo gjë që ata e punuan, gjendet (e shkruar) në shënime.
53. Dhe çdo vepër, qoftë e vogël dhe qoftë e madhe është rradhitur
(evidentuar në Lehvi Mahfudh).
54. Është e vërtetë se të devotshmit do të jenë në Xhennete e në
lumenj.
55. Në një vend të kënaqshëm, te Sunduesi i plotfuqishëm (te Allllahu).
291
SURA 55. RAHMAN
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Rrahmani - Mëshiruesi (Zoti ynë),
2. Ai ia mësoi Kur'anin
3. E krijoi njeriun.
4. Ia mësoi atij të folurit (të shprehurit, të shqiptuarit).
5. Dielli dhe hëna udhëtojnë sipas një përcaktimi të saktë.
6. Edhe yjet edhe bimët i bëjnë përulje (dëshirës së Rrahmanit).
7. Ai e ngriti edhe qiellin dhe Ai vuri drejtësinë.
8. Që të mos kaloni kufirin në drejtësi.
9. Edhe ju mbani me drejtësi peshojën, e mos leni mangu në peshojë!
10. Ai edhe tokën e bëri të shtrirë për krijesat.
11. Në të ka pemë të llojllojta, ka edhe hurma me shporta të
mbështjella.
12. Edhe drithi me kashtën e tij edhe bimët aromatike (ose ushqyese).
13. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni (ju o njerëz dhe ju o
xhinë)?
14. Ai e krijoi njeriun nga balta e terur si (enë balte) e pjekur.
15. Dhe Ai krijoi xhinët nga flaka (pa tym) e zjarrit.
16. E, cilën begati të Zotit tuaj e mohoni?
17. Zot i dy lindjeve dhe Zot i dy perëndimeve.
18. E, cilën të mirë të Zotit tuaj e mohoni.
19. Ai e lejoi dy detet të puqen ndërmjet vete.
20. Ndërmjet atyre të dyve është një pengues që ata të dy nuk
kapërcejnë.
21. E, cilë të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
22. Prej atyre të dyve nxirren margaritarë e diamantë.
23. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
24. Dhe të Atij janë anijet lundruese të ngritura lart si kodra në det.
25. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
26. Çdo gjë që është në të (në tokë) është zhdukur.
27. E do të mbetet vetëm Zoti yt që është i madhëruar e i nderuar!
28. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
29. (Ai mbetet) Atij i drejtohet me lutje kush është në qiej e në tokë
dhe Ai në çdo moment është i angazhuar në çështje të reja (falë mëkate,
largon brengosje, jep jetë, jep vdekje, krijon gjendje, zhduk të tjera
etj.).
30. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
292
31. Ne do të merremi me (llogarinë për) ju, o ju dy të rëndësishmit
(njerëz dhe xhinë).
32. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni ju?
33. O turmë e xhinëve dhe e njerëzve, nëse keni mundësi të dilni përtej
kufijve të qiejve e të tokës, depërtoni pra, po nuk mundeni vetëm me
ndonjë fuqi të fortë (por ju nuk e keni atë).
34. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
35. Juve dy grumbujve u derdhet përmbi flakë zjarri dhe do t'u derdhen
rem i shkrirë e nuk do të keni mundësi të mbroheni.
36. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
37. E kur të çahet qielli e bëhet kuq si vaji i shkrirë.
38. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
39. Atë ditë nuk pyetet për mëkatin e tij, as njeriu as xhini.
40. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
41. Kriminelët njhen me tiparet e tyre, andaj me rrëmbim kapen për flok
dhe për këmbët e tyre.
42. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
43. Ja, ky është Xhehennemi, të cilin kriminelët e mohonin.
44. Ata do të sillen vërdallë ndërmjet atij (zjarrit) dhe ujit të valë
deri në kulminacion.
45. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
46. E, për atë që i pat frikë paraqitjes para Zotit të vet, janë dy
Xhennete.
47. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
48. (Xhennete) plot degë me gjethe e pemë.
49. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
50. Në ata të dy janë dy kroje që rrjedhin.
51. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
52. Në ata të dy, prej të gjitha pemëve ka nga dy lloje.
53. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
54. Të mbështetur në kolltukë që i kanë mbulesat e kadifesë, dhe pemët
e atyre dy Xhenneteve janë krejt afër.
55. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
56. Aty janë ato që përqëndrojnë shikimet e tyre (vetëm në burrat e
vet) e që nuk i ka prekur kush para tyre, as njerëz, as xhin.
57. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
58. Ato janë si xhevahiri e diamanti (të kuqrremta në të bardhë)
59. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
60. A mund të jetë shpërblimi i veprës së mirë diç tjetër, pos të së
mirës!
61. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
293
62. E nën ato dy (Xhennete) janë edhe dy Xhennete.
63. Po cilën të mirë nga të Zotit tuaj po e mohoni?
64. Nga gjelbërimi i shumtë duken të mbyllura në të zi.
65. E, cilën nga të mirat e Zotit tuaj po e mohoni?
66. Aty janë dy burime që gjithnjë gurgullojnë.
67. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
68. Aty, në ata të dy, ka hurma dhe shegë.
69. E cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
70. Aty janë ato (gra) të ndershme e të bekuara.
71. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
72. Ato janë hyri që e kufizojnë ndejën vetëm në shtëpinë (tënde).
73. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
74. Ato nuk i ka prekur kush para tyre, as njeriu as xhini.
75. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni?
76. Aty rrinë të mbështetura në mbështetëse të gjelbra e shtroja të
bukura.
77. E, cilën të mirë të Zotit tuaj po e mohoni/
78. I lartësuar është emri i Zotit tënd, të madhëruar e të nderuar!
SURA 56. WAKIA
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. E kur të ngjajë ndodhia (kijameti).
2. Realitetin e asaj ndodhie nuk ka kush që do ta përgënjeshtrojë.
3. Ajo ëshë që rrëzon, është që grit (lart).
4. (ajo ndodh) Kur toka tundet me dridhje të forta.
5. E kodrat shkapërderdhën e bëhen copë e thërmi.
6. E bëhen pluhur i shpërndarë.
7. Dhe ju të ndaheni në tri grupe.
8. E ata të djathtit, kush janë ata të djathtit se?
9. Po të majtit, kush janë ata të majtit?
10. Ndërsa të përparmit janë të dalluar (janë në ballë).
11. Ata pra, janë më të afruarit (te Zoti).
12. Janë në Xhennetet e begatshme.
13. (ata janë) Shumë prej (popujve) të hershmëve.
14. E janë pak prej të mëvonshmëve.
15. Janë në shtretër të qëndisur me ar.
16. Të mbështetur në to përballë njëri-tjetrit.
17. Atyre u shërbejnë djelmosha të gjithmonshëm.
294
18. Me gastare, me ibrigë dhe me gota të mbushura plot prej burimit.
19. Prej së cilës pije (vere) as nuk u dhëmb koka, as nuk dehen.
20. Edhe pemë sipas dëshirës së tyre.
21. Edhe mish shpezësh, cilin ta duan.
22. Dhe (gratë e tyre janë) hyri symëdha.
23. Si të ishim inxhi të ruajtura.
24. Shpërblim për atë, që ata punuan.
25. Aty nuk dëgjojnë fjalë të këqija as që janë mëkat (gënjeshtër).
26. Vetëm thënie: selam pas selami.
27. E për sa u përket atyre të djathtëve, çka është gjendja e të
djathtëve?
28. Janë nën drunj të pemëve pa therra (pa gjemba).
29. Të bananeve me fruta palë-palë.
30. Nën hije të përhershme.
31. Pranë ujit rrjedhës.
32. Edhe ndër pemë shumë llojesh.
33. Që as nuk ndërprehen, as nuk janë të ndaluara.
34. Edhe shtretër të lartë (ose gra të larta).
35. Ne i kemi krijuar ato në një krijim të ri (formë të re).
36. Dhe ato i kemi bërë virgjëresha.
37. Të dashuruara (për burrat e vet), të një moshe.
38. (Ato janë) Për ata të djathtët.
39. (Të djathtët) Janë shumë nga të parët (të hershmit).
40. Janë shumë nga më të vonshmit.
41. E të majtit, ç'është puna e të majtëve?
42. Janë në vapë të zjarrit dhe në ujë të valë.
43. Dhe në errësirë nga tymi.
44. As e freskët e as e këndshme.
45. Ata përpara kësaj kanë qenë të dhënë pas komoditetit (qejfeve).
46. Dhe ata ishin vazhdimisht në mëkatin e madh.
47. Dhe ishin që thonin: "A pasi të vdesim, të bëhemi dhé e eshtra të
kalbur, njëmend do të ringjallemi?
48. A edhe prindërit tanë të hershëm?
49. Thuaj: "Edhe të parët edhe të fundit!"
50. Kemi për t'u tubuar në një ditë të caktuar!
51. Pastaj ju, o të humbur e gënjeshtarë!
52. Keni për të ngrënë prej pemës Zekumë!
53. Prej saj keni për t'i mbushur barqet!
295
54. E menjëherë pas do të pini prej ujit të vluar!
55. Do të pini si deveja e etshme!"
56. Kjo është mirëseardhja e tyre ditën e gjykimit.
57. Ne u kemi krijuar juve, e përse nuk pranoni (ringjalljen)?
58. A më tregoni për farën që e derdhni,
59. A ju e krijoni atë, apo Ne jemi që e krijojmë?
60. Ne e kemi caktuar (dhe barazuar) ndërmjet jush vdekjen dhe Ne nuk
ka kush që mund të na pengojë.
61. Që t'ju zëvendësojmë me të tjerë si ju dhe t'ju krijojmë rishtazi
siç nuk dini ju.
62. Ju e keni të njohur zanafillën e parë, e përse nuk mendoni.
63. A nuk e shihni atë që e mbillni?
64. A ju e bëni të mbijë ajo, apo Ne e bëjmë të mbijë?
65. Sikur Ne të dëshironim, do ta bënim atë të thyer (të shkatërruar) e
ju do të mbeteshit gjithmonë të habitur (duke thënë).
66. S'ka dyshim se ne mbetëm të dëmtuar.
67. Po jo, ne mbetëm pa të (të varfëruar).
68. A e shihni ujin që po e pini?
69. A ju e lëshoni atë prej reve, apo Ne jemi që e lëshojmë?
70. Sikur Ne të dëshirojmë, e bëjmë atë të njelmët, përse nuk
falënderoni?
71. A e keni parë zjarrin që ju e ndizni?
72. A ju krijuat drurin e tij, apo Ne jemi krijues?
73. Ne e bëmë atë si përkujtim (për zjarrin e Xhehennemit) dhe të
nevojshëm për ata në vende të pabanuara (në shkretërirë).
74. Pra, ti lartësoje emrin e Zoti tënd të madh.
75. Betohem në shuarjen (përëndimin) e yjeve.
76. E ai është betim i madh, sikur ta dini!
77. Se me të vërtetë ai është Kur'an i famshëm.
78. Është në një libër të ruajtur.
79. Atë nuk e prek kush, vetëm të pastrit (melaiket).
80. Është i zbritur prej Zotit të botëve.
81. A, ndaj këtij ligjërimi (Kur'ani) ju jeni të luhatshëm (të
pavendosur)?
82. Dhe falënderimin për furnizimin tuaj, ju jeni që e gënjeni.
83. Përse, pra kur arrin shpirti në fyt,
84. E ju në atë moment shikoni (se ç'po i ngjet).
85. E Ne jemi më afër tek ai se ju, por ju nuk shihni.
86. Dhe përse, nëse ju nuk jeni përgjegjës (për vepra),
296
87. (Përse) Nuk e ktheni atë (shpirtin të mos dalë).
88. E nëse ai (i vdekuri) është prej të afërmëve (të Zotit).
89. Ai ka (te Zoti) kënaqësi, furnizim të mirë dhe Xhennet të
begatshëm.
90. Po në qoftë se është nga të djathtët?
91. Pra, ty të qoftë selam prej të djathtëve (i thuhet).
92. E në qoftë se është prej gënjeshtarëve të humbur,
93. Mirëseardhja e tyre është pritje me ujë të valë.
94. Dhe djegie nga zjarri i Xhehennemit.
95. E s'ka dyshim se kjo është ajo e vërteta e sigurt.
96. Pra ti lartëso Zotin tënd të madhëruar
SURA 57. HADID
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. All-llahun e lartësoi me adhurim ç'ka në qiej e në tokë dhe Ai është
i gjithfuqishmi, i urti.
2. I Tij është pushteti në qiej e në tokë, Ai jep jetë dhe Ai jep
vdekje dhe Ai ka fuqi për çdo send.
3. Ai është i pari që s'ka fillim dhe i fundit që s'ka mbarim, i
dukshmi dhe i padukshmi, dhe Ai është më i dijshmi për çdo gjë.
4. Ai është që krijoi qiejt dhe tokën vetëm për gjashtë ditë, pastaj
mbisundoi Arshin. Ai e di çka futet në tokë dhe çka del prej saj, çka
zbret nga qiellit dhe çka ngritet në të, dhe Ai është me ju kudo që të
jeni, All-llahu është përcjellës i asaj që punoni.
5. Vetëm i Tij është sundimi i qiejve dhe i tokës dhe vetëm tek Allllahu
kthehen të gjitha çështjet.
6. Ai e ngërthen (e zgjaton) natën në ditë dhe e ngërthen (zgjaton)
ditën në natë dhe Ai është që i di të fshehtat në gjoksa.
7. Besoni All-llahut dhe të dërguarit të Tij dhe jepni nga ajo që Ai u
bëri trashëgues në të, se ata që besuan prej jush dhanë për hir të
Zotit, ata kanë shpërblim të madh.
8. Ç'keni ju që nuk i besoni All-llahut, kur i dërguari i Tij ju
thërret t'i besoni Zotit tuaj, nëse jeni besimtarë (o sot o kurrë).
9. Ai robit të vet i shpall argumente të qarta për t'iu nxjerrë juve
prej errësirave në dritë. E, s'ka dyshim se All-llahu është i butë e i
mëshirshëm ndaj jush.
10. E, ç'keni ju që nuk jepni për në rrugën e All-llahut, kur dihet se
All-llahut i mbesin trashëgim qiejt e tokë? Nuk janë të barabartë prej
jush ata që dhanë nga pasuria e tyre dhe luftuan para çlirimit, sepse
të tillët kanë vlerë më të madhe nga ata që dhanë dhe luftuan pas. Por
të gjithëve All-llahu u premtoi të mirat; All-llahu di çka punoni.
11. Kush është ai që i huazon All-llahut një hua të mirë e që Ai t'ia
shumëfishojë atë dhe ai ka një shpërblim të mirë.
12. (Përkujto) Ditën kur i sheh besimtarët dhe besimtaret që drita e
tyre flakëron para tyre dhe në të djathtë të tyre. (U thuhet) Myzhde e
297
juaj sot janë Xhennetet nën të cilat rrjedhin lumenj, aty do të jeni
përgjithmonë. E ajo është fitore e madhe.
13. Ditën kur hipokritët dhe hipokritet atyre që besuan u thonë: "Na
pritni (ose na shikoni) të ndriçohemi prej dritës suaj!" U thuhet:
"Kthehuni prapa jush (në dynja) e kërkoni ndonjë dritë!" Atëherë vihet
ndërmjet tyre njëfarë muri që ka një derë, e brendia e tij është
mëshirë (Xhenneti), e ana e jashtme e tij është dënimi (zjarri).
14. (Hipokritët e mbetur në errësirë) I thërrasin ata (besimtarët): "A
nuk kemi qenë edhe ne së bashku me ju!? (Besimtarët përgjigjen): "Po,
por ju e shkatërruat veten (me hipokrizi), ju prisnit kob të zi për
besimtarët, ju dyshonit në çëshjtet e fesë dhe ju mashtruan shpresat e
kota deri kur ju erdhi caktimi i All-llahut (vdekja) dhe ashtu,
përkitazi me All-llahun, mashtruesi ju mashtroi.
15. E sot, prej jush nuk pranohet ndonjë kompensim e as prej atyre që
nuk besuan, vendi juaj është zjarri, ai është ndihma juaj: sa përfundim
i keq është ai".
16. A nuk është koha që zemrat e atyre që besuan të zbuten me këshillat
e All-llahut dhe me atë të vërtetën që zbriti (me Kur'an), e të mos
bëhen si ata, të cilëve u është dhënë libri më parë e zgjati koha dhe
zemrat e tyre u shtangën e shumë prej tyre janë jashtë rrugës.
17. Dinie se All-llahu e ngjall tokën pas vdekjes së saj. Ne ua kemi
sqaruar argumentet ashtu që të kuptoni.
18. S'ka dyshim se ata që japin lëmoshë (sadaka) dhe që sinqerisht
japin për hir të All-llahut, atyre u shumëfishohet dhe ata kanë
shpërblim të madh.
19. Ata që besuan All-llahun dhe të dërguarin e Tij, ata janë të
sinqertit dhe dëshmorët tek Zoti i tyre, ata kanë shpërblimin e vet dhe
dritën e vet, ndërsa ata që e mohuan dhe përgënjeshtruan faktet Tona,
ata janë banues të Xhehennemit.
20. Ju njerëz dinie se jeta e kësaj bote nuk është tjetër vetëm se
lojë, kalim kohe në argëtim, stoli, krenari mes jush dhe përpjekje në
shtimin e pasurisë dhe të fëmijëve, e që është si shembull i një shiu
prej të cilit bima i habit bujqit, e pastaj ajo thahet dhe e sheh atë
të verdhë, mandej bëhet e thyer e llomitur, e në botën tjetër është
dënimi i rëndë, por edhe falje mëkatesh dhe dhurim i kënaqësisë nga
All-llahu; pra jeta e kësaj bote nuk është tjetër vetëm se përjetim
mashtrues.
21. Shpejtoni në atë që fitoni falje prej Zotit tuaj dhe Xhennetit që
gjërsia e tij është si gjerësia e qiellit e e tokës, i përgatitur për
ata që i besuan All-llahut dhe të dërguarve të Tij. Ajo është dhunti e
All-llahut që ia jep kujt të dojë, e All-llahu është dhurues i madh.
22. Nuk ndodh asnjë fatkeqësi në tokë e as në trupin tuaj, e që të mos
jetë në shënime (libër - Levhi Mahfudh) para se të ngjajë ajo, e kjo
për All-llahun është lehtë.
23. Ashtu që të mos dëshproheni tepër për atë që u ka kaluar, e as të
mos gëzohi tepër me atë që Ai u ka dhënë, pse All-llahu nuk e do asnjë
arrogant që u lavdërohet të tjerëve.
24. Të cilët vetë bëjnë koprraci dhe me koprraci i këshillojnë
njerëzit. E kush largohet prej dhënies, le ta dijë se All-llahu është i
begatshëm, i lavdishëm.
298
25. Ne i dërguam të dërguarit Tonë me dokumente të qarta dhe Ne zbritëm
me ata librin dhe drejtësinë që t'i përmbahen njerëzit të së drejtës.
Ne e kemi zbritur edhe hekurin që në të ka forcë të fortë dhe dobi për
njerëz, e edhe për t'u ditur tek All-llahu se kush ndihmon Atë (rrugën
e Tij) dhe të dërguarit e Tij duke i besuar të fshehtës. S'ka dyshim se
All-llahu është i fuqishëm, mbizotërues.
26. Ne Nuhun dhe Ibrahimin i zgjodhëm të dërguar e pasardhësve të atyre
dyve ua dhamë pejgamberllëkun dhe librin, e disa prej tyre i udhëzuan
në rrugë të drejtë po shumë prej tyre mbetën jashtë rrugës.
27. Pastaj vazhduam pas tyre me të dërguarit Tanë, e pas tyre dërguam
Isain të birin e Merjemes dhe atij i dhamë Inxhillin, e në zemrat e
ithtarëve të tij dhuruam butësi e mëshirë, ndërsa murgësinë ata vetë e
shpikën. Ne atë nuk ua bëmë obligim atyre, mirëpo edhe pse kishin për
qëllim me të vetëm të arrijnë kënaqësinë e All-llahut, ata nuk iu
përmbajtën asaj si duhet përmbajtur, prandaj atyre që besuan, Ne u
dhamë shpërblimin e tyre, po shumica prej tyre janë mëkatarë
(jobesimtarë).
28. O ju që keni besuar, kinie frikë All-llahun dhe vazhdoni me besim
ndaj të dërguarit të Tij, se Ai ju jep dyfish nga mëshira e tij, ju
dhuron dritë që ecni me të, ju falë mëkatet tuaja All-llahu është
mekatfalës, mëshirues.
29. Le ta dinë ithtarët e librit se ata nuk kanë asgjë në dorë nga
mirësia e All-llahut dhe se e gjithë e mira (pejgamberllëku, shpallja)
është në dorë të All-llahut, e Ai ia jep kujt të dojë, All-llahu është
dhurues i madh.
SURA 58. MUXHADELE
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Vërtet, All-llahu dëgjoi fjalët e asaj e cila bisedoi me ty lidhur
më burrin e vet, që u ankua te All-llahu; prandaj All-llahu e dëgjon
bisedën tuaj, All-llahu dëgjon çdo bisedë dhe sheh çdo punë.
2. Ata prej jush që bëjnë "Dhihar" (epërsia ime ndaj teje është haram
si epërsia ndaj nënës sime) ndaj grave të veta, në të vërtetë ato nuk
janë nënat e tyre, nënat e tyre janë vetëm ato që i kanë lindur ata,
ndërsa ata janë duke thënë fjalë të irituara dhe gënjeshtra, por Allllahu
është që lë shumë pa marrë në përgjegjësi dhe shumë falë.
3. Ata që krahasojnë (me nëna) dhe largohen nga gratë e veta, e pastaj
zbrapsen nga ajo që kanë thënë, janë të obliguar që para se të
kontaktojnë ndërmjet vete ta lirojnë një rob. Kjo është dispozitë me të
cilën porositeni, e All- llahu është i njohur hollësisht me atë që ju
punoni.
4. E kush nuk gjen (rob për lirim), atëherë le të agjërojë dy muaj
rresht para se të kontaktojnë, e kush nuk mundet, atëherë le t'i
ushqejë gjashtëdhjetë të varfër. Kjo (dispozitë ju shërben) për të
vërtetuar ju se besoni All-llahun dhe të dërguarin e Tij (e jo zakonet
injorante). Këto, pra janë përcaktimet e All-llahut. Ndërkaq, mohuesit
kanë dënim të rëndë.
5. Është e vërtetë se ata që i kundërvihen All-llahut dhe të dërguarit
të Tij, janë të mposhtur, ashtu siç u mposhtën ata përpara tyre.
Mirëpo, Ne u kemi shpallur fakte të qarta, e për mohuesit është një
dënim i turpshëm.
299
6. Në ditën kur All-llahu i ringjall ata të gjithë, i njofton me atë që
kanë punuar, pse All-llahu ka mbajtur ato shënime, edhe pse ata i kanë
harruar. All-llahu është Ai që çdo send e sheh dhe e përcjell.
7. A nuk e di ti (o dëgjues) se All-llahu di çka ka në qiej dhe çka në
tokë?! Nuk bëhet bisedë e fshehtë mes tre vetave e të mos jetë Ai i
katërti; e as mes pesë vetave e të mos jetë Ai i gjashti, e as mes më
pak vetave dhe as mes më shumë vetave, e të mos jetë Ai me ta, kudo që
të jenë. Pastaj, në ditën e kijametit i njofton ata me atë që kanë
punuar. All-llahu ka përshirë çdo send në dijen e vet.
8. A nuk i sheh ata që ishin të ndaluar të bisedojnë fshehtë, se si i
kthehen përsëri asaj nga e cila ishin të ndaluar dhe pëshpërisin për
çka është mëkat, për çka është mizori çka është në kundërshti të të
dërguarit. Ata kur vijnë te ti, të përshëndesin me atë që All-llahu nuk
të përshëndet dhe vetëmevete thonë: "Përse All-llahu nuk na dënon për
këtë që po e themi?" Por, mjaft është për ta Xhehennemi në të cilin
hidhen. Sa vend i shëmtuar është ai.
9. O ju që keni besuar, kur bisedoni mes vete fshehurazi, mos bisedoni
për çka është mëkat, armiqësi dhe kundërshti ndaj pejgamberit, por
bisedoni për punë të ndershme e të matura dhe kinia frikën All-llahut,
te i cili do të tuboheni!
10. Bisedën e fshehtë e nxit vetëm djalli për t'i shqetësuar ata që
besuan, ndonëse ajo nuk mund t'i dëmtojë ata fare pa dëshirën e Allllahut,
andaj vetëm All-llahut le t'i mbështeten besimtarët!
11. O ju që besuat, kur t'ju thuhet: zgjerohuni (bëni vend) në vend
ndeje, zgjërohuni, se All-llahu bën zgjërim për ju, e kur t'ju thuhet:
ngrihuni! Atëherë ju ngrihuni, All-llahu lartëson ata që besuan prej
jush, i lartëson në shkallë të lartë ata të cilëve u është dhënë
dituri. All-llahu është i njohur mirë me atë që punoni.
12. O ju që keni besuar, kur dëshironi të bisedoni me të dërguarin,
jepne një sadaká para bisedës suaj. Kjo është më mirë për ju dhe më e
pastër; e nëse nuk keni çka të jepni, All-llahu është mëkatfalës,
mëshirues.
13. A u frikësuat (varfërisë) të jepni lëmoshë në prag të bisedës suaj?
E kur ju nuk e bëtë dhe All-llahu ju fali, atëherë pra, falnie namazin,
jepnie zeqatin, respekonie All-llahun dhe të dërguarin e Tij, All-llahu
është i njohur me punën tuaj.
14. A e dini për ata që kanë miqësuar një popull që All-llahu ka
shprehur mallkim kundër tyre? Ata nuk janë as prej jush as prej atyre
dhe me vetëdije betohen rrejshëm.
15. All-llahu për ta ka përgatitur një ndëshkim të ashpër. Vërtet, atë
që bëjnë është shumë e keqe.
16. Ata betimin e tyre e kanë marrë si mbrojtje dhe kanë penguar prej
rrugës së All-llahut, andaj ata i pret një dënim poshtërues.
17. Atyre nuk do t'u bëjë kurrfarë dobie pasuria e tyre e as fëmijët e
tyre para All-llahut. Ata janë banorë të zjarrit, aty janë
përgjithmonë.
18. Ditën kur All-llahu i ringjall të gjithë, e ata i betohen Atij,
sikurse u betoheshin juve, dhe mendojnë (me atë betim) të arrijnë
diçka. Pra ta dini, se ata janë me të vërtetë rrenacakët.
300
19. Ata i ka nënshtruar djalli dhe ua ka qitur në harresë porositë e
All-llahut. Ata janë shoqëri e djallit, e dinë se ithtarët e djallit
janë më të dëshpruarit.
20. S'ka dyshim se ata që e kundërshtojnë All-llahun dhe të dërguarin e
Tij, të tillët janë ndër më të poshtëruarit.
21. All-llahu ka përcaktuar (shkruar në Levhi Mahfudh): "Unë dhe të
dërguarit e Mi, pa tjetër do të ngadhënjejmë!" All-llahu është i fortë,
ngadhënjyes.
22. Nuk gjen popull që e beson All-llahun dhe ditën e gjykimit, e ta
dojë atë që e kundërshton All-llahun dhe të dërguarin e Tij, edhe sikur
të jenë ata (kundërshtarët) prindërit e tyre, ose fëmijët e tyre, ose
vëllezërit e tyre, ose farefisi i tyre. Ata janë që në zemrat e tyre
(Ai) ka skalitur besimin dhe e ka forcuar me shpirt nga ana e Tij dhe
ata do t'i shpjerë në Xhennete, nëpër të cilët rrjedhin lumenj. Aty
janë, përgjithmonë. All-llahu ua ka pëlqyer punën e tyre dhe ata janë
të kënaqur me shpërblimin e Tij. Të tillët janë palë (grup, parti) e
All-llahut ta dini pra, se ithtarët e All-llahut janë ata të
shpëtuarit.
SURA 59. HASHR
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. All-llahun e madhëron me tesbih (duke i mohuar ato që nuk i takojnë
atij) gjithçka ka në qiej dhe gjithçka ka në tokë, e Ai është i
fuqishmi, i urti.
2. Ai është që në dëbimin e parë i nxori prej shtëpive të tyre ata nga
ithtarët e librit, të cilët nuk besuan. Ju nuk menduat se ata do të
dalin, e ata menduan se fortifikatat e tyre do t'i mbronin prej
ndëshkimit të All-llahut, po All-llahu u erdhi atyre nga nuk e kishin
menduar dhe në zemrat e tyre hodhi frikën ashtu që me duart e veta dhe
me duar të besimtarëve rrëzonin shtëpitë e veta; pra merrni përvojë o
ju të zotët e mendjes.
3. Sikur All-llahu të mos u kishte caktuar atyre shpërnguljen, ata do
t'i ndëshkonte në këtë jetë, kurse në jetën tjetër ata e kanë dënimin e
zjarrit.
4. Këtë për shkak se e kundërshtuan All-llahun dhe të dërguarin e Tij.
Pra, kush e kundërshton All-llahun, s'ka dyshim se All-llahu është
ndëshkimfortë.
5. Ju nuk këputët asnjë nga hurmat e buta (fidanët) ose atë e keni lënë
të ngriur në rrënjët e tye, vetëm se me lejen e All-llahut e për t'i
shtypur kundërshtarët.
6. E atë (Pasuri) që prej tyre All-llahu ia ktheu të dërguarit të vet,
ju për të nuk i keni ngarë as kuajt, as devetë, por All-llahu i bën
mbizotëruesit të dërguarit e vet kundër kujt të dojë, All-llahu ka fuqi
mbi çdo send.
7. Atë që All-llahu nga banorët e vendeve (jobesimtare) ia dha pa luftë
të dërguarit, të vet, ajo i takon All-llahut, të dërguarit, të afërmve,
jetimëve, të varfërve, kurbetçinjve. (Kështu veprohet) Që ajo të mos
ndahet ndërmjet pasanikëve tuaj. Çka t'ju jep Pejgamberi, atë merrnie e
çka t'ju ndalojë, përmbanju dhe kinie frikë All-llahun, se All-llahu
është ndëshkues i ashpër.
301
8. (Ajo pronë) U takon muhaxhirëve të varfër, të cilët u dëbuan prej
shtëpive të tyre dhe prej pasurisë së tyre, duke kërkuar mirësinë dhe
kënaqësinë prej All-llahut, dhe që ndihmojnë All-llahun dhe të
dërguarin e Tij, të tillët janë ata të sinqertit.
9. Edhe ata që përgatitën vendin (Medinën) dhe besimin para tyre, i
duan ata që shpërnguleshin te ata dhe nuk ndiejnë në gjoksat e tyre
ndonjë nevojë (për zili a tjetër) nga ajo që u jepej atyre
(muhaxhirëve), madje edhe sikur të kishin vetë nevojë për të, ata u
jepnin përparësi atyre para vetvetes. Kush është i ruajtur prej lakmisë
së vet, të tillët janë të shpëtuar.
10. Edhe ata që kanë ardhur pas tyre e thonë: "Zoti ynë, falna ne dhe
vëllezërit tanë që para nesh u pajisën me besim dhe mos lejo në zemrat
tona farë urrejtjeje ndaj atyre që besuan. Zoti ynë Ti je i butë,
mëshirues!"
11. A nuk e ke ditur se ata që u bënë hipokritë, u thoshin vëllezërve
të vet nga ithtarët e librit që nuk kishin besuar: nëse ju dëboheni,
edhe ne do të dalim me ju, për çështjen tuaj, ne kurrë nuk do t'i
bindemi askujt (t'ju luftojmë ose t'ju nënshtrojmë), e nëse luftoheni
prej dikujt, ne gjithqysh do t'u ndihmojmë. All-llahu dëshmon se ata
janë rrenacakë!
12. Sikur të dëbohen ata (ithtarët e librit), nuk do të dilnin me ta
edhe sikur të luftoheshin, nuk do t'u ndihmojnë atyre, po edhe sikur
t'u ndihmonin atyre, ata do të iknin prapa, e ata do të mbesin pa
ndihmën e tyre.
13. Ju (besimtarët) në zemrat e tyre (të munafikëve) jeni frikë më e
fortë se All-llahu (frika nga All-llahu). Kjo për shkak se ata janë
popull që nuk kuptojnë.
14. Ata të gjithë së bashku nuk kanë guxim t'ju luftojnë, vetëm kur
gjenden në ndonjë vend të fortifikuar ose kur janë pas ndonjë muri.
Armiqësia ndërmjet tyre është e ashpër. Mund të mendohet për ta se janë
të bashkuar,e në realitet zemrat e tyre janë të përçara, sepse janë
njerëz që nuk logjikojnë.
15. Si shembulli i atyre jo fort moti që përjetuan të keqen e punës së
vet, edhe ata kanë një dënim të rëndë.
16. Ata (hipokritët) janë shembull si djalli, kur i thotë njeriut:
"Refuzo besimin!", e kur ai ta ketë refuzuar, ai (djalli) tërhiqet e
thotë: "Unë tërhiqem prej teje; unë i frikohem All-llahut, Zotit të
gjithësisë!"
17. Dhe ashtu, ata të dy do të përfundojnë në zjarr përgjithmonë. Ai
është ndëshkim i zullumqarëve.
18. O ju që besuat, kinie parasysh frikën ndaj All-llahut dhe le të
shikojë njeriu se çka ka bërë për nesër, dhe kinie frikë All-llahun, e
s'ka dyshim se All-llahu është që e di në detaje atë që punoni!
19. E mos u bëni si ata që e harruan All-llahun, e All-llahu bëri që
ata ta harrojnë vetveten! Të tillët janë ata të prishurit.
20. Nuk janë të barabartë ata të Xhennetit dhe ata të Xhehennemit.
Banuesit e Xhennetit janë ata fatbardhë që ia kanë arritur qëllimit.
21. Sikur Ne ta zbritnim këtë Kur'an mbi ndonjë kodër, do ta shihje atë
të strukur e të çarë prej frikës nga All-llahu. Këta janë shembuj që ua
shkoqisim njerëzve, që ata të mendojnë.
302
22. Ai është All-llahu që nuk ka zot tjetër; vetëm Ai, që e di të
fshehtën dhe të dukshmen, Ai është Mëshiruesi, Mëshirëbërësi!
23. Ai është All-llahu që nuk ka zot tjetër përveç tij, sundues i
përgjithshëm, i pastër (prej të metave që i mvishen), shpëtimtar (që i
shpëton njerëzit prej ndëshkimit të padrejtë), sigurues (që siguroi
njerëzit me premtimin e vet dhe pejgamberët me mrekulli) mbikëqyrës (që
mbikëqyr dhe përcjell çdo send), i plotfuqishëm, mbizotërues, i
madhërishëm. I lartësuar është All-llahu nga çka i shoqërojnë!
24. Ai është All-llahu, Krijuesi, Shpikësi, Formësuesi. Të tij janë
emrat më të bukur. Atë (All-llahun) e madhëron çka ka në qiej e në tokë
dhe Ai është ngadhënjyesi, i urti!
SURA 60. MUMTEHINET
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. O ju që besuat, nëse keni dalë (prej vendlindjes) për hirë të luftës
për rrugën Time, duke kërkuar kënaqësinë Time ndaj jush, mos e zini mik
armikun Tim dhe armikun tuaj, duke shprehur ndaj tyre dashuri, kur
dihet se ata mohuan të vërtetën që u erdhi juve. Ata e dëbojnë të
dërguarin dhe ju, sepse i besoni All-llahut, Zotit tuaj, e ju
fshehurazi u ofroni miqësi, po Unë më së miri e di atë që e keni
fshehur dhe atë që e keni publikuar. Ai që punon ashtu nga pala juaj,
ia e ka humbur rrugën e drejtë.
2. Nëse ata ia dalin t'ju mundin, ata do të jenë armiq tuaj, do të
zgjasin duart e veta dhe gjuhët e veta kundër jush, duke ju përbuzur,
sepse ata dëshironin të mos besonit.
3. Në ditën e kijametit All-llahu gjykon mes jush, e nuk do t'ju bëjnë
dobi as të afërmit tuaj e as fëmijët tuaj. All-llahu sheh atë që
punoni.
4. Ju e keni shembullin më të mirë te Ibrahimi dhe te ata që ishin me
të, kur i thanë popullit të vet: "Ne tërhiqemi prej jush dhe prej asaj
që adhuroni, pos All-llahut, nuk besojnë tuajën, prandaj ndërmjet nesh
e jush është e hapët armiqësia e urrejtja derisa ta besoni vetëm Allllahun
Një!" (Nuk e kemi shembull) Me përjashtim të fjalës së Ibrahimit
thënë babait të vet: "Unë do të kërkoj falje për ty, po unë nuk kam në
dorë asgjë për ty te All-llahu!" Zoti ynë, vetëm Ty të jemi mbështetur,
vetëm nga Ti jemi të kthyer dhe vetëm te Ti është e ardhmja!
5. Zoti ynë, mos na bën sprovë në duar të atyre që nuk besuan dhe
falna, Zoti ynë, Ti je ngadhënjyesi, i urti.
6. Vërtet, për atë që ka shpresë në All-llahun dhe në ditën e gjykimit,
ju keni mostër të mirë (te Ibrahimi dhe besimtarët), e kush i bie
prapa, le ta dijë se All-llahu është Ai i panevojshmi, vetvetiu i
lavdëruari.
7. Pritet që All-llahu të verë miqësi ndërmjet jush dhe atyre që kishit
armiqësi, All-llahu është i fuqishëm, All-llahu falë mëkatet, është
mëshirues.
8. All-llahu nuk ju ndalon të bëni mirë dhe të mbani drejtësi me ata që
nuk ju luftuan për shkak të fesë, e as nuk ju dëbuan prej shtëpive
tuaja; All-llahu i do ata që mbajnë drejtësinë.
9. All-llahu ju ndalon t'u afroheni vetëm atyre që ju luftuan për shkak
të fesë, që ju nxorën prej shtëpive tuaja dhe që ndihmuan dëbimin tuaj;
303
ju ndalon të miqësoheni me ta. Kush miqësohet me ta, të tillët janë
dëmtues të vetvetës.
10. O ju që besuat, kur t'ju vijnë besimtaret e shpërngulura (prej
Mekes), provoni besnikërinë e tyre, ndonëse All-llahu di më së miri për
besimin e tyre; nëse vërtetoni se ato janë besimtare, atëherë, mos i
ktheni ato te jobesimtarët, pse as ato nuk janë të lejuara për ta e as
ata nuk janë të lejuar për to, e ju jepnu atyre (jobesimtarëve) atë që
kanë shpenzuar për to (në emër të kurorëzimit). Ju nuk keni pengesë të
martoheni me to, pasi t'ua jepni vlerën e kurorës. Mos i mbani nën
kurorë, idhujtaret por kërkoni (prej idhujtarëve mekas) atë që keni
shpenzuar për to, dhe ata le të kërkojnë (prej jush besimtarë) atë që
kanë shpenzuar. Këto janë dispozita të All-llahut me të cilat Ai gjykon
ndërmjet jush; All-llahu është më i dijshmi, më i informuari.
11. Në qoftë se u humbet diçka (nga shpenzimi) i ndonjë gruaje tuaj që
ikën te idhujtarët, e juve u vjen rasti t'i luftoni dhe të merrni pré
të luftës, atëherë atyre që u kanë shkuar gratë, jepnu aq sa kanë
shpenzuar; e, kinie frikë All-llahun, të cilin ju e besoni!
12. O Pejgamber, kur të vijnë besimtaret që të të japin besën se: nuk
do t'i shoqërojnë asnjë send All-llahut; se nuk do të vjedhin; se nuk
do të bëjnë kurvëri; se nuk do t'i mbysin fëmijët e tyre; se nuk do të
gënjejnë me ndonjë shpifje për (fëmijën e huaj që kanë marrë) se është
i tyre; dhe se nuk do të të kundërshtojnë në atë që i urdhëron,
atëherë, prano zotimin e tyre dhe lute All-llahun t'i falë ato, se Allllahu
është mëkatfalës dhe mëshirues.
13. O ju që keni besuar, mos u miqësoni me një popull që All-llahu ka
shprehur hidhërim kundër tij, popull që ka humbur shpresën ndaj botës
së ardhshme, ashtu si nuk kanë shpresë jobesimtarët prej të vdekurve
(që do të ngjallen) në këtë botë, ose në ringjallje (në botën tjetër).
SURA 61. SAFF
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. All-llahun e madhëroi çka ka në qiej dhe çka ka në tokë, e Ai është
mbizotëruesi, i urti.
2. O ju që besuat, pse po e thoni atë që nuk e punoni?
3. Tek All-llahu është shumë e urrejtur ta thoni atë që nuk e punoni!
4. All-llahu i do ata që luftojnë në rrugën e Tij të rreshtuar si të
jetë ndërtesë e fortifikuar.
5. Dhe, (rikujto) kur Musai popullit të vet i tha: "O popull imi, pse
më shqetësoni kur e dini se me të vërtetë unë jam i dërguar i Allllahut
te ju!" E kur ata u shmangën (nga e vërteta), All-llahu i largoi
zemrat e tyre, pse All-llahu nuk e vë në rrugë të drejtë popullin e
prishur.
6. Dhe, kur Isai, biri i Merjemes tha: "O beni israilë, unë jam i
dërguar i All-llahut te ju, jam vërtetues i Tevratit që ishte para meje
dhe jam përgëzues për një të dërguar që do të vijë pas meje, emri i të
cilit është Ahmed!" E kur ai u erdhi atyre me argumente të qarta, ata
thanë: "Kjo është magji e hapët".
7. E kush është më mizor se ai që për All-llahun shpif gënjeshtrën, kur
ai thirret për në fenë islame; po All-llahu nuk i ofron udhëzimin për
në rrugën e drejtë popullit zullumqarë.
304
8. Ata duan ta shuajnë dritën e All-llahut me gojët e tyre, po Allllahu
e plotëson (e përhap) dritën e vet, edhe pse e urrejnë
jobesimtarët.
9. Ai (All-llahu) është që e dërgoi të dërguarin e vet me udhëzim të
qartë e fé të vërtetë për ta bërë mbizotërues mbi të gjitha fetë, edhe
pse idhujtarët e urrejnë.
10. O ju që keni besuar, a t'ju tregoj për një tregti të bujshme që ju
shpëton prej një dënimi të dhembshëm:
11. T'i besoni All-llahut dhe të dërguarit të Tij, të luftoni në rrugën
e All-llahut me pasurinë tuaj dhe veten tuaj, e kjo është shumë më e
dobishme për ju, nëse jeni që e dini.
12. Ai (All-llahu) iu falë mëkatet tuaja, ju shpie në Xhennete nëpër të
cilat rrjedhin lumenj dhe në pallate të bukura në Xhennetet e
amshueshme, e këto janë ai suksesi më i madh.
13. Edhe të tjera që ju i dëshironi ndihmë prej All-llahut dhe fitore e
afërt, e pra, përgëzoji besimtarët!
14. O ju që besuat, bëhuni ndihmëtarë të All-llahut, si Isai biri i
Merjemes havarijunëve (besimtarëve të vet të sinqertë) u pat thënë:
"Kush është ndihmëtar imi për në rrugën e All-llahut?" Havarijjunët i
thanë: "ne jemi ndihmëtarë të rrugës së All-llahut!" E një grup prej
beni israilëve besoi, e një grup refuzoi, e Ne, ata që besuan i
përkrahëm kundër armikut të tyre dhe ashtu u bënë ngadhënjyes.
SURA 62. XHUM'A
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Çka ka në qiej dhe çka ka në tokë bën tesbih All-llahun, Sunduesin,
të Pastërin nga çdo e metë, të Fuqishmin e të Urtin.
2. Ai është që arabëve të pashkolluar u dërgoi Pejgamberin nga mesi i
tyre që t'ju lexojë ajetet e Tij, t'i pastrojë ata, t'ua mësojë librin
dhe sheriatin, edhe pse më parë ata ishin në një humbje të dukshme.
3. (U dërgoi) edhe të tjerëve që nuk i arritën ata, Ai është
ngadhnjyesi, i urti.
4. Kjo është mirësi e All-llahut, që ia jep atij që do, e All-llahu
është i zoti i dhuntisë së përsosur.
5. Shembulli i atyre, që janë obliguar me Tevrat, dhe nuk e zbatojnë
atë, është si shembulli i ndonjë gomari që bart libra. Shembull i keq,
është shembull i popullit që përgënjeshtroi ajetet e All-llahut, e Allllahu
nuk udhëzon në rrugë të drejtë popullin jobesimtarë.
6. Thuaj: "O ju që i përmbaheni jehudizmit, nëse pretendoni se jeni më
të afërmit e All-llahut e jo njerëzit e tjerë, atëherë kërkonie
vdekjen, po qe se jeni të sinqertë (në atë që thoni)".
7. Po, ata nuk e dëshirojnë kurrë atë, për shkak të asaj që e punuan me
duart e veta, e All-llahu e di shumë mirë se kush janë mizorët.
8. Thuaj: "S'ka dyshim se vdekja prej së cilës po ikni, ka për t'ju
zënë, e mande do të silleni te Ai që e di të padukshmën dhe të dukshëm,
dhe atëherë Ai do t'ju njoftojë me atë që keni punuar".
9. O ju që besuat, kur bëhet thirrja për namaz, ditën e xhumasë, ecni
shpejt për aty ku përmendet All-llahu (dëgjojeni hutben, falnie
305
namazin), e lini shitblerjen, kjo është shumë më e dobishme për ju nëse
jeni që e dini.
10. E, kur të kryhet namazi, atëherë shpërndanuni në tokë dhe kërkoni
begatitë e All-llahut, por edhe përmendnie shpeshherë All-llahun, ashtu
që të gjeni shpëtim.
11. Po, kur ata shohin ndonjë tregti, ose ndonjë aheng mësyhen atje,
kurse ty të lënë në këmbë. Thuaju: "Ajo që është tek All-llahu është
shumë më e mirë se dëfrimi dhe tregëtia, e All-llahu është furnizuesi
më i mirë!"
SURA 63. MUNAFIKUN
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Kur të erdhën ty hipokritët, të thanë: "Ne dëshmojmë se vërtet ti je
i dërguar i All-llahut!" E, All-llahu e di se ti je i dërguar i Tij,
por All-llahu dëshmon se hipokritët janë rrenacakë (kur thonë ashtu).
2. Ata betimin e tyre e bëjnë për t'u mbrojtur, andaj ata penguan nga
rruga e All-llahut. Veprimi që ata bënë është shumë i keq.
3. Ngase ata besuan (me gojë) e pastaj mohuan, andaj zemrat e tyre u
mbyllën dhe ata nuk kuptojnë.
4. E kur t'i shohish ata, trupat e tyre të mahnisin, e kur të flasin,
fjalës së tyre i vë veshin. Po ata janë si trungujt e zgavruar e të
mbështetur, e çdo zë e mendojnë se është kundër tyre. Ata janë armiq,
pra ruaju prej tyre! All-llahu i vraftë, si shmangen nga e vërteta!
5. E kur u thuhet: "Ejani te i dërguari i All-llahut që ai të kërkojë
prej Tij falje për ju", ata tundin kokat e tyre dhe i sheh se si ta
kthejnë shpinën duke e mbajtur veten të madh.
6. Sa u përket atyre, është krejt njësoj: si kërkove për ta falje, si
nuk kërkove për ta falje (nga Zoti), sepse All-llahu kurrsesi nuk do
t'i falë dhe është e sigurt se All-llahu nuk ia ofron udhëzimin
popullit arrogant.
7. Ata janë që u thonë (vendasve të Medinës): "Mos u jepni atyre që
janë me të dërguarin e All-llahut (muhaxhirëve), ashtu që të
shpërndahen!. Po, te All-llahu janë pasuritë (depot) e qiejve e të
tokës, por hipokritët nuk janë duke kuptuar".
8. Ata thonë: "Nëse do të kthehemi (prej luftës me beni Mustalikët) në
Medinë, ai më i forti pa tjetër prej aty ka për ta përzënë atë më të
dobëtin!" (ashtu thanë) Ndërsa e tërë krenaria i takon All-llahut, të
dërguarit të Tij dhe besimtarëve, por hipokritët këtë nuk e dinë.
9. O ju që besuat, as pasuria juaj e as fëmijët tuaj të mos u shmangin
prej adhurimit të All-llahut, e kush bën ashtu të tillët janë mu ata të
humburit.
10. Dhe jepni nga ajo që Ne u kemi dhënë juve, para se ndonjërit prej
jush t'i vijë vdekja, e atëherë të thotë: "O Zoti im, përse nuk më
shtyve edhe pak afatin (e vdekjes), që të jepja lëmoshë e të bëhesha
prej të mirëve!"
11. Po, All-llahu kurrsesi askë nuk e shtyn për më vonë, kur atij t'i
vijë afati i vet. All-llahu hollësisht është i njohur me atë që ju
punoni.
306
SURA 64. TEGABUN
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Vetëm All-llahut i shprehin madhërinë e lartësimin çka ka në qiej
dhe çka në tokë, dhe se vetëm e Tij është i tërë pushteti dhe vetëm
Atij i takon falënderimi, e Ai është i gjithfuqishëm për çdo send.
2. Ai është që u krijoi juve, e nga ju ka mohues dhe ka besimtarë. Allllahu
e sheh shumë mirë atë që e punoni.
3. Ai krijoi qiejt dhe tokën me urtësi të përsosur dhe Ai juve u dha
formën, e formën tuaj e bëri të bukur dhe vetëm te Ai është e ardhmja.
4. Ai e di ç'ka në qiej e në tokë, e di atë që e fshihni dhe atë që e
shfaqni haptazi, sepse All-llahu di edhe atë që mbajnë në zemrat.
5. A nuk ju erdhi lajmi i atyre që ishin më parë e nuk besuan, ndaj
edhe përjetuan barrën e rëndë të punës së vet dhe ata kanë një dënim të
idhët.
6. Atë (dënim e marrin) për shkak se atyre u vinin të dërguarit e vet
me argumente të qarta, e ata thoshin: "A njeriu i thjeshtë do të na
udhëzojë neve?" Dhe ashtu nuk besuan dhe u zmbrapsën, po All-llahu nuk
ka nevojë për ta; All-llahu është begatshëm, i falënderuar nga
vetvetiu.
7. Ata që nuk besuan, menduan se kurrsesi nuk do të ringjallen. Thuaj:
"Po, pasha Zotin tim, pa tjetër do të ringjalleni dhe do të njiheni me
atë që keni punuar, e ajo për All-llahun është lehtë!"
8. Atëherë pra, pranonie All-llahun, të dërguarin e Tij dhe dritën që e
zbritëm Ne. All-llahu është i njohur për atë që veproni.
9. Ditën e kijametit, kur Ai u tubon juve, ajo është ditë e mashtrimit
(ditën e kijametit duket se kush është mashtruar). Kush beson Allllahun
dhe bën vepra të mira. Ai ia shlyen të këqijat e tij dhe atë e
fut në Xhennete, nëpër të cilat rrjedhin lumenj; aty do të jenë
përgjithmonë, e ai është shpëtimi i madh.
10. E ata që nuk besuan dhe përgënjeshtruan argumentet Tona, të tillët
janë banorët e zjarrit; aty do të jenë përgjithmonë, e ai është
përfundim i keq.
11. Çfarëdo e keqe që ndodh (godet), nuk mund të jetë ndryshe, vetëm
sipas caktimit të All-llahut, e kush i beson All-llahut, Ai ia udhëzon
zemrën e tij; All-llahu është i gjithdijshëm për çdo send.
12. Pra, respektonie All-llahun dhe respektonie të dërguarin, po nëse
nuk e respektoni, atëherë detyrë e të dërguarit tonë është vetëm
kumtimi i qartë.
13. All-llahu është Ai që pos Tij nuk ka tjetër, prandaj vetëm Allllahut
le t'i mbështeten besimtarët.
14. O ju që besuat, vërtet, disa nga bashkëshortet tuaja dhe nga
fëmijët tuaj janë armiq tuaj, andaj kini kujdes ndaj tyre, e nëse nuk
merrni masa, nuk ua vini veshin dhe i falni, ta dini se edhe All-llahu
është mëkatfalës, mëshirues.
15. S'ka dyshim se pasuria juaj dhe fëmijët tuaj janë vetëm sprovë,
ndërsa ajo që është tek All-llahu, është shpërblim i madh.
307
16. Andaj, sa të keni mundësi ruanu prej dënimit të All-llahut,
dëgjoni, respektoni dhe jepni për të mirën tuaj, e kush i ruhet lakmisë
së vetvetes, të tillët janë të shpëtuarit.
17. Nëse All-llahut i huazoni diçka të mirë, Ai juve ua shumëfishon atë
dhe ju falë; All-llahu është shumë mirënjohës, i butë.
18. Është i gjithdijshmi i të fshehtës e i të dukshmes, është
ngadhënjyesi, i urti.
SURA 65. TALAK
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. O ti pejgamber, kur t'i lëshoni gratë, lëshoni ato në vigjilje të
fillimit të pritjes së tyre (në kohën e pastërtisë së tyre) dhe kohën e
pritjes mbanie mend mirë e kini frikë All-llahut, Zotit tuaj, dhe mos i
nxirrni ato prej shtëpive të tyre, e edhe ato të mos dalin ndryshe
vetëm nëse bëjnë ndonjë vepër të keqe të vërtetuar. Këto janë
dispozitat e All-llahut, e kush del jashtë dispozitave të All-llahut,
ai e ka dëmtuar vetveten. Ti nuk e di, All-llahu pas asaj mund të të
japë diçka rishtazi.
2. E kur t'i afrohen ato mbarimit të afatit të tyre, atëherë ose mbani
(i ktheni në jetën bashkëshortore) si duhet, ose ndanu prej tyre si
është e udhës, e këtë do ta dëshmojnë dy dëshmitarë të drejtë nga mesi
juaj dhe dëshminë zbatojeni për hirë të All-llahut. Kështu këshillohet
ai që i beson All-llahut dhe ditës së fundit, e kush iu përmbahet
dispozitave të All-llahut, atij Ai i hap rrugë,
3. dhe e furnizon atë prej nga nuk e kujton fare. Kush i mbështetet
All-llahut, Ai i mjafton atij, All-llahu realizon dëshirën e vet dhe
All-llahu çdo gjëje ia ka caktuar kohën (afatin).
4. E ato nga gratë tuaja të cilave u është ndërprerë cikli mujor
(menstruacioni) nëse nuk e keni ditur, koha e pritjes së tyre është tre
muaj, e ashtu edhe ato që ende nuk kanë pasur menstruacion. Ndërkaq,
për shtatzënat afati i pritjes së tyre është derisa të lindin. E kush i
frikësohet All-llahut, Ai atij ia lehtëson punën.
5. Ky është vendim i All-llahut që ua zbriti juve, e kush e ka frikë
All-llahun, Ai atij ia shlyen të këqijat dhe ia shton shpërblimin.
6. Ato (gratë e lëshuara), sipas mundësisë suaj i vendosni në ndonjë
vend ku banoni ju, e mos i ngushtoni ato për t'i detyruar (të dalin).
Në qoftë se ato janë shtatzëna, atëherë furnizoni ato derisa ta heqin
barrën e tyre, e nëse ato u japin gji fëmijëve tuaj, atëherë jepnu
atyre shpërblimin që u takon dhe kini mirëkuptim në mes jush ashtu si
duhet, e në qoftë se hasni në vështirësi ndër vete, atëherë le të
kërkojnë për të gjidhënëse tjetër.
7. Ai që është i pasur, le të shpenzojë sipas mundësisë së vet, e ai që
është ngusht nga pasuria, le të japë nga ajo që i ka dhënë All-llahu, e
All-llahu nuk ngarkon askë, vetëm aq sa i ka dhënë; mirëpo pas
vështirësisë All-llahu sjell çlirim (begati).
8. Sa shumë banorë të fshatrave, që ishin kryeneçë ndaj urdhërit të
Zotit të vet dhe ndaj të dërguarëve të Tij, Ne i kemi shpërblyer me një
llogari të ashpër, i kemi ndëshkuar me një dënim të papërshkrueshëm.
9. Dhe ata e përjetuan barrën e rëndë të punës së vet, kështu që fundi
i çështjes së tyre ishte dështimi.
308
10. All-llahu u ka përgatitur dënim të rëndë, atyre pra, kinie frikë
All-llahun o ju të zotët e mendjes. E ju që keni besuar, All-llahu u
zbriti juve shpalljen (Kur'anin).
11. Të dërguarin që ua lexon ajetet e qarta të All-llahut për t'i
nxjerrë ata që besuan dhe bënë vepra të mira prej errësirave në dritë.
Kush i beson All-llahut dhe bën vepra të mira, Ai e shpie atë në
Xhennete nëpër të cilët rrjedhin lumenj; aty do të jenë gjthmonë e
kurrë pakëputur. All-llahu i ka dhënë atij furnizim të mirë...
12. All-llahu është Ai që krijoi shtatë palë qiej dhe prej tokës aq sa
ata; në to zbatohet vendimi i Tij për ta ditur ju se All-llahu ka fuqi
për çdo send dhe që me të vërtetë All-llahu ka përfshirë çdo send me
dijen e vet.
SURA 66. TAHRIM
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. O ti pejgamber (o ti, që të është sjellë kumtesa nga qielli),pse ia
ndalon vetes atë që All-llahu ta lejoi? A kërkon me të pajtimin e grave
tuaja? All-llahu është mëkatfalës, mëshirues.
2. All-llahu u ka përcaktuar juve zgjidhjen e betimeve tuaja; All-llahu
është kujdestari juaj; Ai është i gjithdijshmi, i urti.
3. (Përkujto) kur Pejgamberi ndonjerës prej grave të veta i kumtoi
fshehurazi një lajm, e kur ajo tregoi atë (lajm), e All-llahu
(Pejgamberit) i zbuloi atij për të (kallzimin e lajmit nga ajo grua),
ai ia bëri (asaj) me dije një pjesë të tregimit, kurse për pjesën
tjetër heshti. E kur ai (pejgamberi) e njohtoi atë (gruan) me atë (që i
kishte treguar), ajo tha: "E kush të tregoi ty këtë?" Ai tha: "Më
tregoi i gjithdijshmi, njohësi i të fshehtave!"
4. Nëse ju të dyja pendoheni te All-llahu (është më mirë për ju), sepse
zemrat tuaja tanimë kanë rrëshqitur, e nëse bashkëveproni kundër tij,
ta dini se All-llahu është Ai mbrojtës i tij si dhe Xhibrili dhe
besimtarët e ndershëm; e kur është kështu, edhe engjëjt i dalin në
ndihmë.
5. Nëse ai u ka lëshuar juve, është detyrë e Zotit të tij t'i bëjë atij
zëvendsim me gra edhe më të mira se ju; muslimane, besimtare,
respektuese, penduese, adhuruese, emigruese që kanë qenë të martuara
ose virgjëresha.
6. O ju që besuat, ruane veten dhe familjen tuaj prej një zjarri, lënda
djegëse e të cilit janë njerëzit dhe gurët. Atë (zjarrin) e mbikëqyrin
engjëjt të rreptë e të ashpër që nuk e kundërshtojnë All-llahun për
asgjë që Ai i urdhëron dhe punojnë atë që janë të urdhëruara.
7. O ju që mohuat, sot mos u arsyetoni; ju shpërbleheni vetëm për atë
që keni vepruar.
8. O ju që keni besuar, pendohuni tek All-llahu me një pendim të
sinqertë në mënyrë që Zoti juaj t'i largojë prej jush të këqijat, t'u
shpie në Xhennete, nën të cilat rrjedhin lumenj ditën kur All-llahu nuk
e turpëron Pejgamberin e së bashku me të as ata që kanë besuar. Drita e
tyre ndriçon para tyre dhe në të djathtë të tyre, e ata thonë: "Zoti
ynë, vazhdona dritën tonë, falna neve. Vërtet, Ti je i plotfuqishëm për
çdo send".
309
9. O ti pejgamber, luftoji jobesimtarët e hipokritët dhe qëndro ashpër
kundër tyre; vendi i tyre është Xhehennemi që është një vend i
shëmtuar!
10. Atyre që mohuan, All-llahu u sjell një shembull gruan e Nuhut dhe
gruan e Lutit. Ato të dyja ishin në kurorë të dy robërve të mirë nga
robërit tanë, por ato të dyja i tradhtuan (në fé) ata të dy dhe këta të
dy nuk mund t'i mbrojnë ato fare te All-llahu, e atyre dyjave u thuhet:
"Hyni në zjarr së bashku me ata që hyjnë!"
11. E atyre që besuan, All-llahu u solli shembull gruan e faraonit kur
ajo tha: "Zoti im, më bën një vend pranë mëshirës sate në Xhennet dhe
më shpëto prej faraonit e brutalitetit të tij dhe më shpëto prej
popullit mizor!"
12. Edhe Merjemen të bijën e Imranit, që e ruajti nderin e vet, e Ne
prej anës sonë i frymëzuam një shpirt e ajo i besoi fjalët e Zotit të
saj dhe librat e Tij dhe ishte e devotshme.
SURA 67. MULK
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. I madhëruar është Ai, që në dorën e fuqisë së Tij është i tërë
sundimi dhe Ai ka fuqi mbi çdo send.
2. Ai është që krijoi vdekjen dhe jetën, për t'ju provuar se cili prej
jush është më vepërmirë. Ai është ngadhnjyesi, mëkatëfalësi.
3. Ai është që krijoi shtatë qiej palë mbi palë. Në krijimin e
Mëshiruesit nuk mund të shohësh ndonjë kontrast, andaj, drejto shikimin
se a sheh ndonjë çarje?
4. Mandej, herë pas here drejto shikimin, e shikimi do të kthehet të ti
i përulur dhe i molisur.
5. Ne, qiellin më të afërt e kemi zbukuruar me kandila (yje ndriquese)
dhe ata i kemi bërë gjuajtës kundër djajve, të cilëve u kemi përgatitur
dënim me zjarr shumë të madh.
6. Dënimi në Xhehennem është edhe për ata që nuk i besuan Zotit të
tyre; sa vend i keq është ai!
7. Kur të hidhen në të, ata do t'ia dëgjojnë atij ushtimën e ai vlon.
8. Nga zemërimi, ai gati copëtohet. Sa herë që hidhet në të ndonjë
turmë, roja i pyet: "A nuk ju pat ardhur juve ndonjë pejgamber
(qortues)?"
9. Ata thonë: "Po, na erdhi pejgamberi, por ne e përgënjeshtruam dhe ne
u thamë: "All-llahu nuk shpalli asgjë, e ju nuk jeni tjetër vetëm se në
një humbje të nadhe!"
10. Dhe thonë: "Sikur të kishim dëgjuar dhe pasur mend, ne nuk do të
ishim ndër banuesit e zjarrit".
11. Pra, i pranojmë mëkatet e veta; banuesit e zjarrit qofshin larg
mëshirës.
12. Ata, që pa parë i frikësoheshin Zotit të vet, për ta ka falje dhe
shpërblim të madh.
13. E, ju fshihnie ose thonie fjalën tuaj haptas; Ai s'ka dyshim se e
di çka fshehni në zemrat tuaja.
310
14. A nuk e di Ai që ka krijuar, kur dihet se Ai dëpërton në thellësi
të sekreteve, i njeh hollësitë.
15. Ai është që juve tokën ua bëri të përshtatshme, andaj, ecni nëpër
pjesë të saj dhe shfrytëzoni begatitë e Tij, meqë vetëm te Ai është e
ardhmja.
16. A u garantuat ju prej Atij që është në qiell, që të mos ju shafit
(të mos u lëshoj) toka kur të dridhet.
17. A u garantuat ju prej Atij që është në qiell, që të mos lëshojë
kundër jush ndonjë stuhi me rrebesh gurësh. E pra, do ta kuptoni se si
është ndëshkimi Im!
18. Edhe ata që ishin para tyre përgënjeshtruan, por çfarë ishte dënimi
Im?
19. A nuk i shikuan ata shpezët përmbi ta krahëhapur dhe kur krahët i
palojnë, ato nuk i mban në ajër pos Fuqiplotit. Ai është që çdo send e
sheh dhe e di.
20. Kush është ajo ushtëri juaja që do t'ju ndihmojë, pos Mëshiruesit?
Është e vërtetë se jobesimtarët gjenden në një mashtrim të madh.
21. Kush është ai që ju ushqen, po qe se Ai ua ndërpret furnizimin e
vet? Jo, askush, por ata vazhdojnë me arrogancë e kundërvënie.
22. A është më i udhëzuar ai që ecën i përmbysur me fytyrë në tokë, apo
ai që ecën në pozicion qëndrues rrugës së drejtë?
23. Thuaj: "Ai është që ju krijoi, ju dhuroi të dëgjuarit, të parit dhe
mendjen, kurse pak po falënderoni"
24. Thuaj: "Ai është që ju krijoi e ju shumoi në tokë dhe vetëm te Ai
do të tuboheni!"
25. E, ata po thonë: "Kur do të sendërtohet ky premtim, po qe se jeni
të vërtetë?"
26. Thuaj: "Atë e di vetëm All-llahu, e unë jam një qortues që ju bën
me dije!"
27. Kur ta shohin atë (Xhehennemin) se po u afrohet, fytyrat e atyre që
nuk besuan u shëmtohen dhe u thuhet: "Ky është ai që ju e kërkonit sa
më shpejt!"
28. Thuaj: "Më tregoni pra, nëse All-llahu më merr shpirtin mua dhe
atyre që janë me mua, ose na mëshiron, kush do t'i mbrojë jobesimtarët
prej një dënimi të mundimshëm?"
29. Thuaj: "Ai është Mëshiruesi, Atij i kemi besuar dhe vetëm tek Ai
jemi mbështetur, kurse ju do ta kuptoni se kush njëmend është ai i
humburi!"
30. Thuaj: "Më tregoni, nëse uji juaj humbet në thellësi, kush do t'ju
sjell ujë mbitokësor (burimor)?"
SURA 68. KALEM
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Nun, betohem në pendën dhe në atë çka shkruajnë!
2. Ti, me dhuratën (pejgamber) e Zotit tënd, nuk je i çmendur!
3. Dhe se ti, padyshim do të kesh shpërblim të pandërprerë!
311
4. Vërtet, ti je në një shkallë të lartë morali!
5. Më vonë ti do të shohësh, edhe ata do të shohin.
6. Se cili prej jush është i çmendur?
7. S'ka dyshim se Zoti yt është Ai që e di më së miri se kush është ai
që ka humbur prej rrugës së Tij dhe Ai e di më së miri për të
udhëzuarit.
8. Andaj, ti mos u pajto me gënjeshtarët!
9. Ata kanë dëshirë që ti të bësh lajka.
10. Mos e respekto askë që betohet shumë dhe është i poshtër!
11. që është përgojues e ban fjalë ndër njerëz.
12. Shumë koprrac ndaj rrugës së mbarë, i pafrenueshëm, mëkatarë,
13. që është shumë i vrazhdë, më në fund edhe kopil (nuk i dihet baba).
14. (Mos e respekto) Vetëm pse ka pasuri e djem!
15. Kur atij i lexohen ajetet Tona, ai thotë: "Legjenda të të parëve!"
16. Ne do ta dëmkosim atë në turi (në hundë).
17. Ne i sprovuam ata (mekasit) sikurse i kemi pas sprovuar pronarët e
kopshtit. Kur u betuan se do të vjelin atë herët në agim.
18. E nuk thanë (kur u betuan): "Në dashtë All-llahu - inshall -llahu!"
19. E, sa qenë ata fjetur, atë (kopshtin) e goditi një bela nga Zoti
yt.
20. Dhe ai gdhiu si të ishte i vjelë.
21. Ata në mëngjes thërritnin njëri-tjetrin.
22. Ngrihuni herët te prodhimet e tuaja, nëse doni t'i vilni!
23. Dhe ata vajtën duke pëshpëritur në mes vete (të mos i dëgjojnë
kush).
24. Të mos lejojnë të afrohet sot në të asnjë i varfër.
26. E kur e panë atë, thanë: "S'ka dyshim, ne kemi humbur (rrugën)".
27. Jo, (ne nuk kemi humbur rrugën) por paskemi mbetur pa të!
28. Ai me maturi prej tyre tha: "A nuk ju thashë përse nuk e përmendi
Zotin?"
29. Atëherë ata thanë: "I pafajshëm është Zoti ynë, ne ishim të
padrejtë"
30. Dhe u kthyen e po e qortojën njëri-tjetrin.
31. Thanë: "Të mjerët ne, vërtet ne ishim jashtë rrugës!"
32. Shpresohet se Zoti yt do na zëvendsojë me ndonjë edhe më të mirë se
ai; ne në të vetëm te Zoti ynë mbajmë shpresën.
33. Ja, kështu do të jenë dënimi (i mekasve), ndërsa dënimi i botës
tjetër do të jetë shumë më i ashpër, sikur të jenë që e kuptojnë.
34. Është e sigurt se për të devotshmit do të ketë te Zoti i tyre
kopshte të begatshme.
35. A do ti bëjmë krminelët të barabartë me muslimanët?
312
36. Ç'është me ju, si gjykoni ashtu?
37. A mos keni ndonjë libër, e prej saj mësoni?
38. E ju do të keni atje çka të dëshironi?
39. Amos keni ndonjë zotim të fortë prej Nesh që vazhdon deri në
kijamet, se do ta rrini atë që dëshironi?
40. Pyeti ata se cili është prej tyre që u garanton atë?
41. Apo ata kanë ortakë (zota) që u garantojnë, pra le t'i sjellin
ortakët e vet, nëse e thonë të vëtetën?
42. (Përkujto) Ditën kur ashpërsohet çështja deri në kulm (në kijamet),
e ata do të ftohen për të bërë sexhde, po nuk mundën.
43. Shikimet e tyre janë të përulura dhe ata i kaplon poshtërimi, kur
dihet se ata kanë qenë të ftuar të bëjnë sexhde sa ishin të shëndoshë
(e ata - talleshin).
44. Pra më lë Mua dhe ata që e mohojnë këtë Kur'an. Ne do t'i afrojmë
ata dalëngadalë te dënimi prej nga nuk presin.
45. Dhe atyre Unë u jap afat, sepse ndëshkimi Im është shumë i fortë.
46. A mos kërkon ti prej tyre shpërblim, e ata janë të ngarkuar me
dhëniet?
47. A mos te ta është e fshehta (e Lehvi Mahfudhit), e ata prej aty
trumbetojnë (se janë të mirë)?
48. Po ti, bëhu i durueshëm ndaj caktimit të Zotit tënd, e mos u bë si
ai peshkut në kohën kur pat thirrur (Zotin) dhe ishte i mllefosur.
49. Sikur të mos i afrohej atij mëshirë nga Zoti i tij, do të hidhej në
shkretërirë i demoralizuar.
50. Po Zoti i tij, e bëri atë të zgjedhur prej të mirëve.
51. E ata që nuk besuan gati sa të zhdukin me shikimet e tyre, kur
dëgjuan Kur'anin, e (nga inati) thanë: "Ai është i marrë!"
52. Po ai (Kur'ani) nuk është tjetër vetëm se këshillë për botën (e
njerëzve e të xhinëve).
SURA 69. HAKKA
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Momenti i katastrofës së përgjithshme (kijameti).
2. Ç'është kijameti?
3. Ç'ka të mësoi ty se ç'është kijameti?
4. Themudi dhe Adi përgënjeshtruan tronditjen (kijametin).
5. Sa i përket Themudit, ata u shkatërruan me krismë të tmerrshme.
6. Ndërsa Adi është shkatërruar me një erë të fortë, të pakufishme.
7. Atë Ai e lëshoi kundër tyre shtatë net e tetë ditë rresht, kur
shihje njerëzit në to të rrëzuar si të ishi trupa hurmash të
zgavëruara.
8. A e sheh prej tyre ndonjë që ka mbetur?
313
9. Erdhi faraoni dhe ata që ishin para tij si dhe të përmbysurit
(fshatrat e popullit të Lutit), me punë të gabuara.
10. Ata kundërshtuan të dërguarin e Zotit të tyre, e Ai i dënoi ata me
një dënim edhe më të madh (prej dënimeve të mëparshëm).
11. Pasi që uji pat vërshuar, Ne ju bartëm në anije.
12. Për ta bërë atë (ngjarje) përkujtim për ju dhe për ta ruajtur atë
veshët që janë përkujtues.
13. E kur të fryhet në surë një e fryme.
14. Dhe të ngrihen toka e kodrat e t'i mëshojnë njëra-tjetrës me një të
goditur.
15. Në atë kohë ndodh e vërteta (kijameti).
16. E qielli çahet, pse ai atë ditë është i raskapitur.
17. Dhe engjëjt qëndrojnë në skajet (anët) e tij, e atë ditë, tetë
(engjëj) e bartin mbi vete Arshin e Zotit tënd.
18. Atë ditë ju do të ekspozoheni (para Zotit), duke mos mbetur fshehtë
asnjë sekret juaji.
19. Kujt t'i jepet libri i vet nga e djathta e tij, ai do të thotë: "O
ju, qe, lexonie librin tim!"
20. Unë kam qenë i bindur se do të jap llogarinë time.
21. Dhe ai atëherë është në një jetë të kënaqshme.
22. Në një Xhennet të lartë.
23. Pemët e tij i ka krejt afër.
24. (E thuhet) Hani e pini shijshëm, ngase në ditët e kaluara ju e
përgatitët këtë.
25. Ndërkaq, kujt i jepen librat e veta nga e majta, ai thotë: "O i
mjeri unë, të mos më jepej fare libri im.
26. Dhe të mos dijsha fare se çka është llogaria ime.
27. Ah, sikur të kishte qenë ajo (vdekja e parë) mbarim i amshueshëm
për mua.
28. Pasuria ime nuk më bëri fare dobi.
29. U hoq prej meje çdo kompetencë imja.
30. U thuhet zebanive: Kapnie atë, vënja prangat!
31. Pastaj atë shtinie në Xhehennem...
32. Mandej, lidhne atë me një zingjirë të gjatë shtatëdhjetë kutë.
33. Pse ai ka qenë që nuk besoi All-llahun e madhëruar.
34. Ai nuk nxiste për t'i ushqyer të varfërit.
35. Ai sot nuk ka këtu ndonjë mik.
36. As ushqim tjetër përveç të të shplarave.
37. Që atë nuk e ha kush, pos mëkatarëve.
38. Pra Unë betohem në atë që e shihni!
39. Edhe në atë që nuk e shihni!
314
40. Se me të vërtetë ai (Kur'ani) është fjalë (e Zotit) që e lexon i
dërguari i ndershëm.
41. Ai nuk është fjalë e ndonjë poeti, po ju nuk besoni.
42. Nuk është as fjalë e ndonji falltori, po ju nuk besoni.
43. Është zbritje prej Zotit të botëve!
44. Sikur të trillonte ai (Muhammedi) për Ne ndonjë fjalë!
45. Ne do ta kapim atë me fuqinë Tonë.
46. E pastaj do t'ia këputnim atij arterien e zemrës.
47. Askush prej jush nuk do të mund të ndërhynte për mbrojtjen e tij.
48. Ai (kur'ani) është këshillë për të ruajturit.
49. S'ka dyshim se Ne dijmë që prej jush ka që e përgënjeshtrojnë.
50. Ai (Kur'ani) njëmend do të jetë dëshprim për jobesimtarët.
51. Ai është e vërtetë bindëse!
52. Andaj, ti lartësoje nga të metat Zotin tënd të madhëruar!
SURA 70. ME'ARIXH
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Një lutës e kërkoi dënimin e pashmangshëm,
2. për jobesimtarët. Atë (dënim) s'ka kush që mund ta ndalë.
3. Ai dënim vjen nga All-llahu, pronari i shkallëve të larta (në qiej).
4. Atje ngjiten engjëjt dhe shpirti (Xhibrili) në një ditë që zgjatë
pesëdhjetë mijë vjet (ose lartësia e atyre shkallëve është pesëdhjetë
mijë vjet).
5. Ti, pra, duro me një durim pa ankesë (të mirë).
6. Atyre u duket ai larg,
7. Kurse Neve ai na duket afër.
8. Dita kur qielli të bëhet si kallaji i shkrirë.
9. Kodrat të bëhen si leshi i lënurur.
10. Dhe asnjë mik nuk pyet për mikun.
11. Edhe pse ata shihen ndërmjet vete (edhe njihen, por ikin prej
njëri-tjetrit). Krimineli dëshiron sikur të kishte paguar dënimin e
asaj dite me bijtë e vet.
12. Dhe me gruan e vet dhe me vëllain e vet.
13. Edhe me të afërmit e tij që ai te ata mbështetej.
14. Edhe me krejt çka ka në tokë, e vetëm të kishte shpëtuar!
15. Jo, kurrsesi, ajo (para) është Ledhdha - flaka (emër i
Xhehennemit).
16. Është që heq kapakët e kokës.
17. Që e thërret (tërheq prej vetes) atë që është zbrapsur e larguar
(prej besimit).
315
18. Dhe që ka tubuar (pasuri) dhe e ka ruajtur (fshehur).
19. Është e vërtetë se njeriu është i prirur të jetë i padurueshëm.
20. Pse kur e godit ndonjë e keqe, ai ankohet së tepërmi.
21. Ndërkaq, kur e gjen e mira, ai bëhet tepër koprac.
22. Përveç atyre që falen,
23. të cilët janë të rregullt në faljen e namazit të tyre.
24. Dhe ata që në pasurinë e vet kanë ndarë në një pjesë të caktuar.
25. Për lypësin dhe për nevojtarin që nuk lyp.
26. Edhe ata që e besojnë bindshëm ditën e gjykimit.
27. Edhe ata që i frikësohen dënimit nga Zoti i tyre.
28. Sepse është e vërtetë që nuk ka shpëtim prej dënimit nga Zoti i
tyre.
29. Edhe ata që janë ruajtur prej punëve të ndyra (amorale).
30. Me përjashtim ndaj grave të veta dhe ndaj robëreshave që i kanë në
posedim, ata nuk qortohen për to.
31. E kush kërkon përveç tyre, të tillët janë të shfrenuar (meritojnë
dënim).
32. Edhe ata që janë besnikë ndaj amanetit që u është besuar dhe ndaj
premtimit të dhënë.
33. Edhe ata që dëshminë e vet e zbatojnë (nuk e mohojnë, nuk e
fshehin).
34. Edhe ata që janë të kujdesshëm ndaj rregullave të namazit të tyre.
35. Të tillët janë në Xhennete dhe janë të nderuar.
36. Ç'është me ata që nuk besuan dhe zgjasin qafat nga ti?
37. Ulën në grupe në të djathtë e në të majtë teje?
38. A dëshiron secili prej tyre të hyjë në Xhennetin e begatshëm?
39. Kurrsesi! Ne i krijuam ata nga ajo çka ata e dinë.
40. Pra betohem në Zotin e lindjeve e të perëndimeve, se Ne kemi fuqi.
41. të zëvendësojmë me më të mirë se ata dhe Ne nuk mund të na dalë
kush para.
42. Po ti lëri ata të zhyten edhe më thellë në të kota dhe të dëfrehen
deri që të ballafaqohen në ditën e tyre që po u premtohet.
43. Ditën kur duke u ngutur dalin prej varreve, sikur nguteshin te
idhujt,
44. Me shikimet e tyre të përulura i ka kapluar poshtërimi. Ajo është
dita që ka qenë premtuar.
SURA 71. NUH
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Ne e dërguam Nuhun e populli i vet (dhe i thamë): "Tërhiqja
vërejtjen popullit tënd para se ata t'i godasë dënimi i rëndë!"
316
2. Ai tha: "O populli im, unë jam i dërguar te ju, jam i qartë.
3. Adhuronie All-llahun, kini frikë prej Tij dhe mua më dëgjoni.
4. Ai u falë juve nga mëkatet tuaja dhe ua vazhdon jetën deri në një
afat të caktuar (pa u dënuar), e kur të vijë afati i caktuar prej Allllahut,
ai nuk shtyhet për më vonë, nëse jeni që e dini".
5. Ai tha: "O Zoti im, unë e thirra popullin tim natën e ditën.
6. Por thirrja ime vetëm ua shtoi ikjen.
7. Dhe sa herë që unë i thërritja ata për t'u falur Ti mëkatet, ata i
vënin gishtat e tyre në veshë dhe e mbulonin kokat me teshat e tyre dhe
vazhdonin në atë të tyren me një mendjemadhësi të fortë.
8. Pastaj, unë i kam thirrur ata haptazi.
9. Pastaj unë thirrjen ua drejtoja atyre haptazi, e shumë herë edhe
fshehurazi".
10. Unë u thashë: "Kërkoni falje Zotit tuaj, se Ai vërtet falë shumë;
11. Ai ju lëshon nga qielli shi me bollëk,
12. Ju shumon pasurinë dhe fëmijët, ju bën të keni kopshte dhe ju jep
lumenj.
13. Ç'është me ju që All-llahut nuk i shprehni madhërinë që e meriton?
14. Kur Ai ju krijoi në disa etapa.
15. A nuk e keni parë se si All-llahu krijoi shtatë palë qiej (në
kate).
16. Dhe në ta hënën e bëri dritë, diellin e bëri ndriçues.
17. Dhe All-llahu u shpiku juve prej tokës si bimë.
18. Pastaj ju kthen në të pa dyshim ju nxjerr sërish.
19. All-llahu juve ua bëri tokën të sheshtë.
20. Që nëpër të të ecni rrugëve të gjera".
21. Nuhu tha: "Zoti im, ata më kundërshtuan, ata shkuan pas atyre
(pasanikëve), të cilëve pasuria dhe fëmijët e tyre vetëm ua shtuan
dëshpërimin.
22. Dhe ata (pasanikët) u kurdisën atyre kurthe shumë të mëdha".
23. Dhe u thanë: Mos braktisni zotat tuaj kurrsesi, mos braktisni
Vedda-në, as Suvva-në, e Jeguth-in, Jeukë-n e Nesre-n.
24. Dhe ata i bënë të humbur shumë sish, e Ti zullumqarëve mos u jep
tjetër, por vetëm humbje.
25. Për shkak të mëkateve të tyre ata u përmbytën dhe menjëherë u futën
në zjarr dhe ata, përveç All-llahut, nuk gjetën ndihmëtarë.
26. E Nuhu tha: "O Zoti im, mos lë mbi tokë asnjë nga jobesimtarët!
27. Sepse, nëse Ti i lë ata, robërit Tu do t'i humbin dhe prej tyre nuk
lind tjetër, vetëm të prishur e jobesimtarë.
28. Zoti im, më falë mua dhe prindërit e mi, dhe ata që hynë në
shtëpinë time, duke qenë besimtarë, edhe besimtarët e besimtaret,
ndërsa jobesimtarëve mos u shto tjetër, vetëm dëshpërim".
317
SURA 72. XHINN
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. Thuaj: "Mua më shpalllet se një grup i vogël nga xhinët i vuri
veshin dhe dëgjoi (Kur'anin) dhe (kur u kthyen te të vetët) thanë: "Ne
kemi dëgjuar një Kur'an që mahnit,
2. që udhëzon në të vërtetën, andaj ne i besuam atij dhe Zotit tonë,
kurrsesi nuk do t'ia shoqërojmë më askë"
3. Dhe se lartësia e madhëruar e Zotit tonë, nuk është që ka as grua,
as fëmijë.
4. S'ka dyshim se ai mendjelehti jonë fliste të pavërteta ndaj Allllahut.
5. Ndërsa, ne kemi pas menduar se as njerëzit, as xhinët nuk flasin
gënjeshtra përkitazi me All-llahu,
6. Dhe se ka pasur burra prej njerëzve, që kërkonin ndihmë prej disa
xhinëve dhe ashtu ua shtonin atyre edhe më shumë arrogancën.
7. Dhe se ata (njerëzit) kanë menduar, siç keni menduar edhe ju, se
All-llahu nuk ka për të ringjallur askë.
8. Dhe vërtet, ne kemi hulumtuar ta arrijnë qiellin, po atë e gjetëm
përplot roje të forta dhe me shkëndija (zjarri që djeg),
9. Dhe ne më parë hulumtonim në vendëvështrim për të dëgjuar, e kush
përpiqet të dëgjojë tash, ai has në pusinë e shkëndijës së zjarrtë.
10. Ne nuk e dimë se me këtë (përgaditje të qiellit) është për qëllim
ndonjë e keqe për ata që janë në tokë, apo Zoti i tyre dëshiron që ata
t'i udhëzojë.
11. Është e vërtetë se prej nesh ka të mirë, por ka edhe që nuk janë aq
të mirë, sepse ne kemi qenë në drejtime të ndryshme.
12. Dhe ne kemi qenë të bindur se All-llahut nuk mund t'i shmangemi në
tokë e as nuk mund t'i shpëtojmë Atij duke ikur.
13. Dhe ne, sapo e dëgjuam udhëzimin (Kur'anin), i besuam atij, e kush
e beson Zotit të vet, ai nuk i frikësohet ndonjë dënimi e as ndonjë
padrejtësie.
14. Është e vërtetë se prej nesh ka besimtarë (myslimanë) dhe prej nesh
ka që janë jashtë rrugës (jobesimtarë), e kush e pranoi islamin, të
tillët mësynë rrugën e shpëtimit.
15. Ndërsa, ata që lëshuan rrugën, ata u bënë lëndë e Xhehennemit!
16. Sikur ata (idhujtarët) t'i përmbaheshin rrugës së drejtë, Ne do
t'iu lëshonim atyre ujë me bollëk,
17. Për të sprovuar me të. E kush ia kthen shpinën adhurimit ndaj Zotit
të vet, Ai e shpie atë në vuajtje të padurueshme.
18. Dhe (mua më shpallet) e vërtetë xhamitë janë veçant për të adhuruar
All-llahun, e mos adhuroni në to askë tjetër me All-llahun!
19. Dhe se kur u ngrit robi i All-llahut ta adhurojë Atë, ata (xhinët
ose idhujtarët) gati hipnin njëri mbi tjetërin për të dëgjuar.
20. Thuaj: "Unë dëshiroj vetëm Zotin tim dhe Atij nuk i bëj asnjë
shok!"
318
21. Thuaj: "Unë nuk kam në dorë që t'ju largojë dëmin, as t'ju sjell
dobi!"
22. Thuaj: "Është e vërtetë se mua nuk më mbron askush prej (dënimit)
të All-llahut dhe përveç Tij, unë nuk gjej mbështetje".
23. (Nuk kam në dorë tjetër), përveç kumtimin prej All-llahut dhe
përveç shpalljeve të Tij. Kush e kundërshton All-llahun dhe të
dërguarin e tij, i tij është zjarri i Xhehennemit, aty do të jenë
përgjithmonë, pambarim.
24. Derisa kur ta shohin atë që u premtohet, atëherë do të kuptojnë se
kush është më i dobët në ndihmë dhe më i vogël në numër.
25. Thuaj: "Unë nuk e di a do të jetë afër ajo që u premtohet, apo Zoti
im do ta vonojë atë shumë?"
26. Ai është që e di të fshehtën, por fshehtësinë e vet nuk ia zbulon
askujt.
27. Me përjashtim të ndonjë të dërguari që Ai do. Atë botë Ai vë roje
para edhe prapa tij (kur i shpall fshehtësinë),
28. Për ta ditur (për t'u dukur) se ata kanë kumtuar shpalljet e Zotit
të tyre, dhe se Ai ka përfshi atë te ata, dhe Ai e di sasinë e çdo
gjëje që ekziston.
SURA 73. MUZEMMIL
Me emrin e All-llahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit
1. O ti i mbështjellë!
2. Ngrihu për falje natën, përveç një pjese të vogël të saj.
3. Gjysmën e saj os